II SA/Bk 1143/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. M. Spółka z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2013 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Celnej w B. postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. o nałożeniu na B.G.M. Spółkę z o.o. w B. kary porządkowej w kwocie 1.500 zł. Skargę na to postanowienie do sądu administracyjnego złożyła spółka B. G. M. wraz z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania i wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, jak również z żądaniem zabezpieczenia należności z tytułu kary porządkowej poprzez zarządzenie zajęcia mienia Spółki wskazanego w załączniku nr 5 do skargi. Uzasadniając wniosek wskazano, że na Spółkę nałożono kilka kar, których łączna suma przekracza obecnie 20.000 zł. Skarżąca nie jest w stanie uregulować tych należności bez narażenia się na niewypłacalność. Jej zdaniem za uwzględnieniem wniosku przemawiają: brak możliwości finansowych zobowiązanej, wysokie prawdopodobieństwo wyrządzenia szkodliwych dla niej skutków (w wymiarze gospodarczym), "brak pewności w zakresie prawidłowości trybu nałożenia na skarżącą kary porządkowej", jak również interes Skarbu Państwa, bowiem jej upadłość umniejszy wpływy z tytułu należności publicznoprawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., zamknięty jest katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd jest uprawniony do udzielenia ochrony tymczasowej wyłącznie, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ciężar wykazania tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. Powinien on, uzasadniając wniosek, odwołać się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Nadto akt, którego wstrzymania wykonania się żąda, powinien nadawać się do wykonania tzn. powinien dać się zakwalifikować do dobrowolnej lub przymusowej (egzekucyjnej) realizacji. Uwzględniając powyższe uwagi oraz powołaną we wniosku argumentację Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem nałożono na skarżącą karę porządkową w kwocie 1.500 zł. Spółka nie wykazała jednak, że uiszczenie tej kwoty przekracza jej możliwości finansowe i wywoływałoby jej niewypłacalność. Powoływanie się na takie okoliczności bez wskazania konkretnych faktów charakteryzujących sytuację finansową podmiotu (stan konta, stan zadłużenia, stan majątku, ewentualne dokumenty świadczące o istniejącej lub faktycznie grożącej w bliskim terminie niewypłacalności) nie może prowadzić do udzielenia ochrony tymczasowej. Należy wskazać, że każde rozstrzygnięcie zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość i ma negatywny wpływ na stan finansów zobowiązanego. Jak wskazał natomiast NSA w postanowieniu z dnia 18 września 2013 r. w sprawie II GSK 1652/13 "Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym" (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Ten wniosek pozostaje aktualny także wobec wskazania przez stronę faktu obciążenia jej kilkoma karami porządkowymi w łącznej sumie 20.000 zł. Skutku w postaci uwzględnienia wniosku nie może również wywołać formułowana przez skarżącą Spółkę opinia o wydaniu postanowienia o nałożeniu kary porządkowej z naruszeniem przepisów prawa. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania prowadzone w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie dotyczy bowiem legalności zaskarżonego aktu i niedopuszczalne jest, przy rozpoznawaniu wniosku w tym trybie, odwoływanie się do merytorycznych argumentów o legalności tego aktu. Brak jest również podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o zarządzenie zabezpieczenia jej majątku na poczet kary porządkowej, bowiem procedura sądowoadministracyjna rozstrzygnięć w tym przedmiocie nie przewiduje. Mając powyższe na uwadze Sąd, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.