II SA/Bk 1151/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A. i M. C. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku oddala skargę. Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej powoływana jako: "k.p.a.") umorzył postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczo – garażowego na działce nr [...] w U. należącego do R. i T. B. Postępowanie wszczęte zostało na skutek licznych interwencji A .i M. C., właścicieli działki sąsiedniej o nr [...], zarzucających R. i T. B. niezgodne z przeznaczeniem wykorzystywanie budynku gospodarczo – garażowego. W toku postępowania organ ustalił, że na działce nr [...] znajduje się zrealizowany na podstawie ostatecznej decyzji Starosty Powiatu B. z dnia [...] września 2010 r. budynek gospodarczo – garażowy. Inwestorzy zawiadomili o zakończeniu jego budowy, do którego to zawiadomienia organ nie wniósł zastrzeżeń. Przeznaczenie budynku nie pozostaje w kolizji z wymaganiami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. (z dnia [...] maja 1997 r. Nr [...]). W trakcie przeprowadzonej kontroli organ nie stwierdził użytkowania budynku jako usługowego (do wykonywania napraw warsztatowych). Stwierdzono co prawda, iż T. B. wykonuje naprawy własnych samochodów, jednak w ocenie organu, nie stanowi to wykonywania działalności polegającej na prowadzeniu napraw warsztatowych, bowiem odbywa się nieodpłatnie i wyłącznie odnośnie pojazdów należących do inwestora i jego małżonki. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli A. i M. C. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu odwoławczego z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika aby w sprawie doszło do zmiany sposobu użytkowania spornego budynku w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.; dalej powoływana jako: "u.p.b."). Na skutek skargi A. i M. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 895/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]. W ocenie Sądu dokonana przez organy nadzoru budowlanego ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie została przeprowadzona kompletnie, a wyprowadzony w wyniku tej oceny wniosek o braku wypełnienia w okolicznościach sprawy przesłanek samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego pozostawał w sprzeczności z definiowaną przepisem art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego "zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego". W świetle wykładni tego pojęcia dla uznania, że doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu, nie jest wymagane aby podjęcie w nim działalności było formalnie zgłoszone, a w konsekwencji oczywiste. Stąd też każdego rodzaju działalność zmieniająca pierwotną funkcję (przeznaczenie) obiektu budowlanego będzie przejawem zmiany sposobu jego użytkowania. W ocenie Sądu opisane przez właściciela obiektu i organ nadzoru budowlanego czynności wykonywane w spornym budynku garażowo – gospodarczym bez wątpienia należą do działalności warsztatu samochodowego, która obejmuje wszelkiego rodzaju naprawy pojazdów samochodowych i ich przeglądy. Naprawami pojazdów samochodowych będą, zdaniem Składu orzekającego, także naprawy nazwane przez organ I instancji drobnymi w postaci wymiany świecy, żarówek, paska klinowego czy akumulatora. Ich wykonywanie w budynku gospodarczo – garażowym w dostawczych busach przekształca budynek gospodarczo – garażowy w stacje obsługi samochodów, a takie przekształcenie legalnie jest dopuszczalne, ale po przeprowadzeniu procedury zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Procedura taka wymaga, między innymi, stwierdzenia zgodności lokalizacji warsztatu (stacji obsługi) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o ile taki plan obowiązuje dla terenu inwestycji, lub uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Konkludując Sąd stwierdził, że organy obu instancji przy ocenie materiału dowodowego bezpodstawnie odmówiły uwzględnienia dostarczonego przez skarżących materiału fotograficznego i filmowego. Prowadząc ponownie postępowanie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w dniu [...] maja 2014 r. dokonał kolejnych oględzin, w wyniku których ustalono, że stan faktyczny kontrolowanego budynku od czasu ostatnich oględzin i niezapowiedzianych kontroli w dniach [...] marca 2013 r. i [...] lipca 2012 r. nie uległ zmianie. Wewnątrz budynku w części garażowej na kanale znajdował się samochód osobowy marki A. będący własnością Państwa R. i T. B., a w części gospodarczej narzędzia ogrodnicze, kosiarki, piły spalinowe do drzewa, rowery i wóz konny - furmanka. Nie stwierdzono żadnych napraw samochodów. Poza granicami posesji R. i T. B., po drugiej stronie ulicy stał samochód osobowy marki F. nie będący własnością Państwa B. oraz 3 samochody marki I. wykorzystywane zgodnie z o świadczeniem właścicieli do współpracy w firmą kurierską D. w B. Stan faktyczny organ utrwalił za pomocą zdjęć załączonych do akt sprawy. W trakcie oględzin T. B. oświadczył, iż wszystkie samochody dostawcze od trzech tygodni nie wjeżdżały do budynku gospodarczo-garażowego. Przedmiotowy budynek nie jest wykorzystywany do celów naprawczych i przeglądów samochodów dostawczych i ciężarowych oraz aut osobowych. W budynku nastąpiła wymiana koła w wozie konnym oraz naprawiono własny sprzęt ogrodniczy i kosiarkę. W związku z powyższym w tym okresie pierwotna funkcja obiektu nie uległa zmianie. W dniu [...] czerwca 2014 r. organ przeprowadził ponowne oględziny, w trakcie których również nie stwierdzono użytkowania przedmiotowego budynku jako usługowego. Brak było podstaw do stwierdzenia, iż budynek użytkowany jest niezgodnie z jego przeznaczeniem. W tych okolicznościach Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył prowadzone postępowanie jako bezprzedmiotowe. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli A. i M. C. zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania poprzez wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także przepisów prawa budowlanego. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ powołał art. 71 ust.1 u.p.b. wyjaśniając, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno – sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Analizując powyższy przepis organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do zmiany przeznaczenia kontrolowanego budynku. Kontrolowany obiekt został przyjęty do użytkowania jako budynek gospodarczo – garażowy i tak jest użytkowany. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdził wersji strony odwołującej się jakoby przedmiotowy budynek użytkowany był jako warsztat samochodowy. Jednocześnie organ zasygnalizował, iż przeznaczenie kontrolowanego obiektu umożliwia jego właścicielom wykonywanie napraw własnych samochodów. Konkludując organ stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa budowlanego, a zarzuty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wywiedli A. i M. C. zarzucając jej naruszenie przepisów: a) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wybiórczą, dowolną, nierzetelną i sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego; b) art. 153 p.p.s.a., poprzez brak realizacji przez organy I-ej i II-ej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy wskazań i zaleceń Sądu, zawartych w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 18 lutego 2014 r., co do prawidłowej i kompletnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, do czego organy te były zobowiązane; oraz c) art. 71 ust. 1 pkt. 2 u.p.b., poprzez jego wadliwą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, lub jego części polega na podjęciu "działalności gospodarczej, lub usługowej", w omawianej sytuacji polegającej na naprawie samochodów dostawczych typu bus, w sytuacji gdy z brzmienia niniejszego przepisu wynika jednoznacznie, iż chodzi o "działalność" rozumianą jako wszelka aktywność, wykraczająca poza granice przeznaczenia konkretnego terenu określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a także każda działalność zmieniająca pierwotne przeznaczenie budynku, określone w pozwoleniu na budowę, do której to aktywności zalicza się fakt dokonywania napraw samochodów dostawczych przeznaczonych do obsługi firmy transportowej; d) § 3 pkt. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego wadliwą wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż dokonywanie napraw samochodów dostawczych firmy transportowej, zarejestrowanych na osobę fizyczną, jest wykonywaniem "niezawodowych prac warsztatowych", w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, iż chodzi tu o bieżącą obsługę pojazdów służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, do typowych, codziennych czynności; e) § 102 ww. rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, w sytuacji gdy w świetle tego przepisu, kwestia "niezawodowego wykonywania prac warsztatowych" odnosi się wyłącznie do samochodów osobowych, a nie jakichkolwiek pojazdów mechanicznych. Powołując się na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenia podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym uczestnicy postępowania – T. i R. B. wnieśli o oddalenie skargi z uwagi na jej bezzasadność. Podkreślają, że wielokrotnie wskazywali, iż użytkowany budynek garażowo – gospodarczy nie jest wykorzystywany ani do prowadzenia działalności gospodarczej, ani też nie są w nim wykonywane żadne prace naprawcze. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest w ocenie uczestników postępowania zupełny, a wnioski wyciągnięte przez organ zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt prawny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. W sytuacji stwierdzenia niezgodności aktu prawnego z prawem Sąd uchyla decyzję lub postanowienie jeżeli uchybienie miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1), bądź w przypadku stwierdzenia, iż zachodzi jedna z przesłanek określonych w art. 156 k.p.a., stwierdza nieważność zaskarżonego aktu (pkt 2). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Po rozpatrzeniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że niniejsze postępowanie sądowe poprzedzone zostało sądową kontrolą decyzji organów, zakończoną wydaniem wyroku kasacyjnego z dnia 18 lutego 2014 r. o sygn. akt II SA/Bk 895/13. Mając powyższe na uwadze należało w niniejszej sprawie dokonać przede wszystkim oceny prawidłowości zastosowania przez organy treści art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Wynika z tego, że ocena prawna musi dotyczyć prawidłowości zastosowania w konkretnej sprawie określonych przepisów prawa, pozostających w logicznym związku z treścią rozstrzygnięcia. Zakres dokonanej oceny prawnej musi też być oceniany w kontekście ustrojowej funkcji sądu administracyjnego, który nie orzeka in merito, a dokonuje wyłącznie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Kontrola ta dokonywana jest na podstawie stanu faktycznego, jak też stanu prawnego, który istniał w chwili podjęcia tego aktu (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1670/12, LEX nr 1518885). Odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 153 p.p.s.a. może dotyczyć tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego, gdy w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ stwierdzi, że stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd, natomiast drugi z przypadków utraty mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku sądu to zmiana stanu prawnego po wydaniu orzeczenia przez sąd (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., I OSK 1790/11, LEX nr 1336324). Jak podkreśla też NSA, rozstrzygając sprawę w ponownym postępowaniu organ administracyjny dysponuje takimi samymi możliwościami w zakresie sposobu rozstrzygnięcia, jakimi dysponował w pierwotnym postępowaniu, z ograniczeniami wynikającymi z zasady związania oceną prawną sądu administracyjnego. Jeśli uzupełnione postępowanie wskazuje na zasadność poprzedniej decyzji, nic nie stoi na przeszkodzie w wydaniu identycznego z poprzednim rozstrzygnięcia, z odpowiednim (pogłębionym) uzasadnieniem (wyrok NSA z dnia 12 maja 2006 r., II OSK 816/05, LEX nr 236445). W sprawie Sąd stwierdza, że po ponownym, rzetelnym i zupełnym zebraniu i ocenie materiału dowodowego organ I instancji był uprawniony do wydania decyzji umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania budynku garażowo – gospodarczego, zlokalizowanego na działce ozn. Nr geodezyjnym [...], położonej w U. przy ul. [...], a stanowiącej własność R. i T. B., a organ II instancji był uprawniony do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, przez co organy nie naruszyły zasady wynikającej z art. 153 p.p.s.a. Z akt administracyjnych wynika, że organ I instancji przeprowadził w sprawie nowe czynności dowodowe mające na celu zweryfikowanie, czy w sprawie będzie miała zastosowanie norma prawna wraz z jej wykładnią dokonaną przez Sąd w wydanym orzeczeniu z dnia 18 lutego 2014 r., wynikająca z art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.b., zgodnie z którym to przepisem przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń, przy uwzględnieniu treści § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zgodnie z którym ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o budynku gospodarczym - należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych, oraz treści § 102 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, stanowiący samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, będący garażem zamkniętym - z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami, bądź garażem otwartym - bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi, powinien mieć: 1) wysokość w świetle konstrukcji co najmniej 2,2 m i do spodu przewodów i urządzeń instalacyjnych 2 m, 2) wjazdy lub wrota garażowe co najmniej o szerokości 2,3 m i wysokości 2 m w świetle, 3) elektryczną instalację oświetleniową, 4) zapewnioną wymianę powietrza, zgodnie z § 108, 5) wpusty podłogowe z syfonem i osadnikami w garażu z instalacją wodociągową lub przeciwpożarową tryskaczową, w garażu podziemnym przed wjazdem do niego oraz w garażu nadziemnym o pojemności powyżej 25 samochodów, 6) instalację przeciwpożarową, wymaganą przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, zabezpieczoną przed zamarzaniem. Sąd w wyroku kasacyjnym zauważył, że: "Z opisanych wyżej definicji budynku gospodarczo – garażowego wynika niewątpliwie, że w budynku takim zgodnie z jego przeznaczeniem ustawowym można jedynie przechowywać samochody osobowe i inne materiały, sprzęt, narzędzia, płody rolne, które służą mieszkańcom budynku mieszkalnego oraz wykonywać prace warsztatowe niezawodowe, w tym niezawodową, bieżącą obsługę samochodów osobowych przetrzymywanych w garażu. Jakiekolwiek czynności związane z obsługą samochodów niebędących osobowymi, czy prace warsztatowe wykraczające poza zakres potrzeb mieszkańców budynku mieszkalnego, będą przejawem podjęcia w budynku działalności zmieniającej normatywne przeznaczenie budynku garażowo – gospodarczego. Podkreślić także należy, że ustalenie, czy w konkretnym przypadku można mówić o zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego, uzależnione jest od ustalonego wnikliwie stanu faktycznego i jego oceny z dokładnym, a nie tylko powtarzającym normę, omówieniem przyczyn, dla których w konkretnej sprawie należy uznać, że do zmiany sposobu użytkowania obiektu doszło. Jest to tym bardziej konieczne w sytuacji, gdy zmiana sposobu użytkowania obiektu nie wymaga przeprowadzenia w nim jakichkolwiek robót budowlanych." Organ I instancji ponownie ustalając stan faktyczny w sprawie dokonał w dniu [...] maja 2014 r. oględzin przedmiotowego budynku gospodarczo – garażowego uznając, co potwierdzone zostało dokumentacją fotograficzną, załączoną do akt administracyjnych, że: "Wewnątrz budynku w części garażowej na kanale znajdował się samochód osobowy marki A., będący własnością Państwa R. i T. B., a w części gospodarczej narzędzia ogrodnicze, kosiarki, piły spalinowe do drzewa, rowery i wóz konny-furmanka. Nie stwierdzono żadnych napraw samochodów. (...)" Dodatkowo w toku czynności Pan T. B. oświadczył, iż budynek nie jest wykorzystywany do celów naprawczych i przeglądów samochodów dostawczych i ciężarowych oraz aut osobowych. W budynku nastąpiła wymiana koła w wozie konnym-furmance oraz naprawiono własny sprzęt ogrodniczy i kosiarkę. W dniu [...] czerwca 2014 r. inspektorzy nadzoru budowlanego dokonali ponownej, niezapowiedzianej kontroli na działce w zakresie sposobu użytkowania budynku gospodarczo – garażowego w wyniku którego ustalono, że właściciele posesji byli nieobecni, posesja była pusta, brak było pojazdów. Nie stwierdzono użytkowania budynku jako usługowego. Brak było podstaw do stwierdzenia, iż budynek użytkowany jest niezgodnie z jego przeznaczeniem, co potwierdza dokumentacja fotograficzna załączona do akt administracyjnych. Dodatkowo organ poddał ocenie materiał dowodowy przedłożony przez pełnomocnika Skarżących. W ocenie Sądu materiał dowodowy znajdujący się na płycie CD, dołączonej do akt sprawy, nie potwierdza notorycznego przetrzymywania i naprawiania samochodów dostawczych, w tym także opatrzonych logo firmy "D." na posesji Państwa B. Co więcej załączony materiał dowodowy w ogóle nie potwierdza, aby jakiekolwiek naprawy były dokonywane wewnątrz przedmiotowego budynku garażowo – gospodarczego, a jedynie uprawnia do twierdzenia, że jest użytkowany w sposób prawidłowy. Sąd uznał co prawda, że organ I instancji dokonał sprzecznej oceny ww. dowodu w postaci płyty CD, stwierdzając, że z jednej strony materiał ten nie może być uznany za dowód w sprawie, a z drugiej strony organ dokonał jednak prawidłowej oceny tego dowodu. Jednak ww. rozbieżność nie ma charakteru kwalifikowanego i z uwagi na to, że nie wpłynęła na błędność końcowej oceny tego dowodu i wniosków wyciągniętych z całego postępowania dowodowego nie mogła być podstawą do uchylenia decyzji przez Sąd. Również organ II instancji przeprowadził w dniu [...] września 2014 r. niezapowiedzianą kontrolę, z której sporządzony został protokół kontroli. W toku czynności ustalono (co potwierdzają załączone do akt administracyjnych zdjęcia), że w przedmiotowym budynku gospodarczo – garażowym nie znajdowały się jakiekolwiek pojazdy. Nie stwierdzono też śladów jakiejkolwiek naprawy samochodów. Na dzień kontroli obiekt nie był użytkowany jako warsztat naprawy pojazdów. Pan M. B. ponownie oświadczył, że w przedmiotowym budynku nie dokonuje się napraw jakichkolwiek samochodów. Reasumując ponownie ustalony stan faktyczny w sprawie został zweryfikowany w sposób prawidłowy, a wnioski ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie dają najmniejszej wątpliwości, że nie doszło do zmiany użytkowania budynku garażowo – gospodarczego. Tym samym, odnosząc się do zarzutów skargi, ustalenia stanu faktycznego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nie dały podstaw do uznania przez Sąd błędnej interpretacji dokonanej przez organy art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.b. w zw. z § 3 pkt 8 i § 102 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Trudno zatem kwestionować prawidłowość wykładni ww. przepisów w kontekście ustalonego stanu faktycznego w sprawie, popartego zresztą dowodami złożonymi do akt sprawy przez Skarżącego. W ocenie Sądu trafnie organ II instancji wskazuje, że wykonywanie napraw własnych samochodów nie jest działalnością wykonywany w sposób zorganizowany i ciągły, o której mowa w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.), zgodnie z którą działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Rację mają też częściowo skarżący, że nie ma przy tym znaczenia czy posesja posiada szyld, czy też reklamę informującą o prowadzonej działalności, ani też to, że inwestycja została pierwotnie zrealizowana jako budynek gospodarczo – garażowy. Tego typu wnioski organu II instancji należy uznać za bezpodstawne, ale niedające podstaw do uchylenia decyzji, z uwagi na brak wpływu na wynik sprawy. Znaczenie ma wyłącznie faktyczne wykorzystywanie budynku, a ten, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jest użytkowany w sposób, w jaki został do tego użytkowania przyjęty, czyli jako budynek gospodarczo – garażowy. Biorąc powyższe pod uwagę kwestionowane przez skarżących decyzje odpowiadają tezie postawionej przez sąd w wyroku z dnia 18 lutego 2014 r. z której wynika, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 u.p.b. Użytkowanie zaś obiektu budowlanego zgodnie z zasadami art. 5 ust. 2 prawa budowlanego to użytkowanie zgodne z przeznaczeniem obiektu budowlanego. Sąd tym samym nie stwierdził na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, aby w przedmiotowym budynku dokonywana była jakiegokolwiek rodzaju działalność zmieniająca pierwotną funkcję (przeznaczenie) obiektu budowlanego. Niezasadne są także zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego – art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 k.p.a. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się zasadami legalizmu, prawdy obiektywnej, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, jak również zobowiązują do odzwierciedlenia poczynionych ustaleń i przedstawienia argumentacji w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem składu orzekającego kontrolowane rozstrzygnięcia uwzględniają powyższe wymagania, bowiem wskazano dowody, na podstawie których dokonano ustaleń oraz przedstawiono argumentację przemawiającą za wydanymi rozstrzygnięciami. Ocenie materiału dowodowego nie można postawić zarzutu dowolności, a uzasadnienie zaskarżonych orzeczeń nie pozostawia wątpliwości co do ich zgodności z art. 107 § 3 k.p.a. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.