II SA/Bk 1190/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2015 r. sprawy ze skargi G. W. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., nr [...], P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: [...]WINB w B.) stwierdził, że odwołanie G. W. z dnia [...] października 2014 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. P. (dalej: PINB w B. P.) z dnia [...] września 2014 r., nr [...], zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne. Decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], PINB w B. P. nakazał G. W. rozbiórkę wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego znajdującego się na działce o nr geod. [...] położonej w B. P. przy ul. [...], polegającej na przedłużeniu okapu dachu w stronę działki o nr geod. [...] i oparciu go na dwóch słupach murowanych. Powyższa decyzja została wysłana G. W. na adres przez niego wskazany, tj. do Prywatnego Ośrodka dla Osób Przewlekle i Psychicznie Chorych w N. i odebrana w dniu [...] września 2014 r. przez pracownika tego Ośrodka (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 132 akt adm.). W dniu [...] października 2014 r., tj. dwa dni po upływie ustawowego terminu, strona skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji. W ocenie [...]WINB w B., w zaistniałej sytuacji organ odwoławczy zobowiązany jest do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. Na powyższe postanowienie G. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania: – art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie postępowania czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz brak jakiegokolwiek współdziałania organu ze skarżącym jako stroną postępowania, pozbawiając go możliwości zajęcia stanowiska - skarżący nie został poinformowany przez organ o przeprowadzanych oględzinach a także nie był informowany o możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie, – art. 40 § 5 k.p.a. w zw. z art. 32 k.p.a. poprzez brak prawidłowego doręczenia stronie decyzji w sprawie i umożliwienia jej działania w imieniu strony, – art. 129 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż skarżący otrzymał decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. P. w dniu 30 września 2014 r, na które termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 14 października 2014 r., podczas gdy decyzja została odebrana przez pracowników Prywatnego Ośrodka dla Osób Przewlekle i Psychicznie Chorych a następnie przekazana skarżącemu po paru dniach. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia a także decyzji PINB w B. P. z dnia [...] września 2014 r., nr [...]. W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., że jest osobą starszą i schorowaną oraz, że przebywa na stałe w Prywatnym Ośrodku dla Osób Przewlekle i Psychicznie Chorych w N. Zaznaczył, że korespondencja w przedmiotowej sprawie jest doręczana nieprawidłowo. Organ został poinformowany o tym, że skarżący przebywa w Ośrodku w N. i nie odbiera korespondencji wysyłanej na adres w B. P. Pisma należy doręczać stronie lub przedstawicielowi strony. W razie braku wskazania pełnomocnika do doręczeń, pisma pozostawia się w aktach ze skutkiem doręczenia. Organ jednak powinien pouczyć o tym stronę przy pierwszym doręczeniu, czego w przedmiotowej sprawie nie uczynił. Organ nie pouczył także skarżącego o tym, kto może być jego pełnomocnikiem, przez co korespondencja była doręczana nieprawidłowo. Dalej wskazał, że odwołanie od decyzji zostało złożone przez niego w terminie. Wyjaśnił, że nie miał możliwości odbioru korespondencji w dniu 30 września 2014 r., gdyż w tym dniu korespondencję odebrał pracownik Ośrodka i przekazał mu ją po kilku dniach, po odzyskaniu przez skarżącego przytomności. Wówczas podjął on stosowne kroki celem złożenia odwołania w terminie 14 dni od daty otrzymania korespondencji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną skargi. Podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, a skarga, pomimo jej oddalenia przez Sąd, jest zasadna, ale z innych względów. Na samym początku podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od doręczenia decyzji stronie. Stosownie zaś do art. 40 § 1 k.p.a., pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Przepis art. 40 § 2 k.p.a. stanowi natomiast, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W stanie faktycznym niniejszej sprawy strona działała przez pełnomocnika r. pr. P. M. oraz przez pełnomocnika M. W. – syna skarżącego. W dniu 1 września 2014 r. zostało wypowiedziane pełnomocnictwo przez r. pr. P. M., o czym w dniu 9 września 2014 r. został poinformowany PINB w B. P. Wobec powyższego, organ winien wysłać decyzję z dnia 29 września 2014 r. pełnomocnikowi skarżącego M. W. i to zresztą uczynił. Pełnomocnik ten pismo otrzymał w dniu 2 października 2014 r. Dodatkowo organ wysłał decyzję skarżącemu na adres jego przebywania, którym był Prywatny Ośrodek dla Osób Przewlekle i Psychicznie Chorych w N. 1, 17-111 B. Przesyłkę tę odebrał pracownik Ośrodka w dniu 30 września 2014 r. i po kilku dniach doręczył ją skarżącemu. Zdaniem Sądu podniesione w skardze zarzuty są niezasadne. Kwestia udziału strony w postępowaniu i jego przebiegu nie jest bowiem przedmiotem niniejszego postępowania. Także sam sposób doręczenia decyzji skarżącemu na adres przez niego wskazany, tj. na adres Ośrodka i odbiór pisma przez pracownika Ośrodka, uznać należy za zgodne z art. 42 § 3 k.p.a. i art. 43 k.p.a. W tym miejscu podkreślenia jednak wymaga, że organ administracji publicznej, który został powiadomiony o ustanowieniu pełnomocnika strony, zobowiązany jest doręczać pisma temu pełnomocnikowi a nie stronie. Przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie zakazuje wprawdzie doręczeń pod adresem strony mającej ustanowionego pełnomocnika, lecz jednoznacznie nakazuje doręczanie pism temu pełnomocnikowi. Oznacza to więc, że w sytuacji jednoczesnego doręczenia pisma zarówno stronie jak i jej pełnomocnikowi, doręczenie pisma pełnomocnikowi jest prawnie skuteczne, natomiast strona została w ten sposób jedynie poinformowana o treści pisma. Takie podwójne doręczenie pisma stronie i pełnomocnikowi wywołuje tylko ten skutek, że strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1739/10). Kierując się powyższymi rozważaniami stwierdzić trzeba, że skoro pełnomocnikowi skarżącego decyzję z dnia [...] września 2014 r. doręczono w dniu 2 października 2014 r., to termin do jej zaskarżenia upłynął, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., w dniu 16 października 2014 r. Doręczenie zaś decyzji samemu skarżącemu w dniu 30 września 2014 r. nie spowodowało, że rozpoczął się bieg terminu do jej zaskarżenia. Oznacza to dalej, że odwołanie od decyzji złożone przez skarżącego w dniu 16 października 2014 r. nie uchybiło terminowi określonemu w art. 129 § 2 k.p.a. Stąd zarówno rozstrzygnięcie organu na mocy art. 134 k.p.a., jak i omyłkowe rozstrzygnięcie Sądu, są nietrafne, a skarga pomimo oparcia jej na niezasadnych podstawach, zasługiwała na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, należało orzec na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd jednak omyłkowo orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a.