II SA/Bk 121/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B.) na rzecz adwokata W. W. kwotę 292, 80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa, osiemdziesiąt) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy Zaskarżoną decyzją Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...] utrzymano w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] października 2006 r., znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą W. L. pozwolenia na rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr geod. [...] położonej we wsi P. gm. T. K. oraz pozwolenia na budowę na tej działce obejmującego budowę budynku mieszkalnego o pow. zabudowy - 61,80 m², pow. użytkowej - 75,10 m², kubaturze - 413,00 m³ i ilości izb – 4. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu [...] sierpnia 2006 r. W. L. zwrócił się do Starosty B. z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] we wsi P. gm. T. K. Następnie w dniu [...] września 2006 r. inwestor rozszerzył swój wniosek o pozwolenie na rozbiórkę istniejącego na przedmiotowej działce budynku mieszkalnego. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, Starosta B. decyzją z dnia [...] października 2006 r., znak [...] udzielił W. L. wnioskowanych pozwoleń. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem R. T. odwołał się do Wojewody P. podnosząc, iż wydana decyzja narusza art. 97 § 1 pkt 4 kpa oraz § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ granica między jego działką a działką inwestora jest niejasna - w tym zakresie trwa postępowanie rozgraniczeniowe. Nadto zdaniem odwołującego wody opadowe z projektowanego budynku będą spływały bezpośrednio do stojącej na granicy studni będącej jego własnością. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wojewoda P. nie podzielił zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. znak: [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż analiza przedłożonego materiału dowodowego pod względem zgodności z przepisami prawa wykazała, że inwestor wywiązał się z obowiązków określonych w art. 33 ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) - zwanej dalej ustawą. Wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę i rozbiórkę przedłożył bowiem komplet wymaganych dokumentów, w tym: ostateczną decyzję Wójta Gminy T. K. z dnia [...] maja 2006 r. znak: [...] o warunkach zabudowy, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodę właściciela obiektu na rozbiórkę, projekt budowlany nowego budynku mieszkalnego i rozbiórki dotychczasowego budynku mieszkalnego - wykonane zgodnie z wymogami art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy przez uprawnioną osobę, wpisaną na listę członków właściwej izby zawodowej. Projekt zagospodarowania działki nr ewid. [...] we wsi P. został opracowany na aktualnej mapie geodezyjnej - stosownie do wymogu art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy - sporządzonej przez uprawnionego geodetę i przyjętej do zasobu Starostwa Powiatowego w B. w dnia [...] marca 2003 r. pod nr [...]. Na dokumencie widnieją stosowne podpisy i pieczęcie. W myśl zaś art. 76 § 1 kpa dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Mając zaś na względzie przedstawiony przez skarżącego jako dowód szkic sytuacyjny, na którym w 1980 r. został opracowany przez projektanta plan zagospodarowania jego działki, z którego wynika inny niż wykazany na przedłożonym podkładzie geodezyjnym przebieg granicy między działkami nr ewid. [...] stwierdzono, iż wykonany na tym dokumencie przebieg granicy nie został potwierdzony geodezyjnie, nadto jest tylko kopią. Odnosząc się natomiast do kwestii toczącego się postępowania rozgraniczeniowego wskazano, iż w tej sprawie Wojewoda P. wypowiedział się w postanowieniu wydanym w dniu [...] grudnia 2006 r. na skutek rozpoznania zażalenia R. T. na postanowienie Starosty B. z dnia [...] października 2006 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podniesiono, iż trwające postępowanie rozgraniczeniowe nie może być powodem zawieszenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, albowiem rozstrzygnięcie o przebiegu granicy nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Od orzeczenia w kwestii rozgraniczenia działek nie zależy bowiem wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Wojewody P. również i w obecnym postępowaniu odwoławczym nie można uznać słuszności twierdzenia skarżącego, iż decyzja nie mogła być wydana z uwagi na prowadzone postępowanie rozgraniczeniowe. Przepis art. 35 ust. 4 ustawy stanowi, iż jeśli inwestor spełni wymagania określone prawem budowlanym, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stąd wobec spełnienia przez inwestora wszystkich wymogów przewidzianych prawem, organ architektoniczno-budowlany nie mógł uczynić jako podstawy wydania decyzji odmownej faktu kwestionowania przez stronę granicy nieruchomości. Co zaś się tyczy zarzutu nieprawidłowego zaprojektowania odprowadzania wód opadowych, to zdaniem organu nie zasługuje on na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom odwołującego wody opadowe nie będą spływały bezpośrednio do stojącej na granicy studni. Przedłożony projekt przewiduje bowiem odprowadzanie wód opadowych na działkę inwestora. Nadto jak wynika z ustaleń organu I instancji projektowana budowa nie narusza studni i nie wpłynie na jakość zawartej w niej wody. Na marginesie podniesiono, iż z mapy zasadniczej projektu wynika, że do budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...], a więc budynku będącego własnością odwołującego doprowadzone jest przyłącze wodociągowe, a zatem studnia nie stanowi jedynego ujęcia wody pitnej rodziny odwołującego. Niezależnie od powyższego wskazano, iż prawa do czerpania wody ze studni można dochodzić w postępowaniu cywilnoprawnym, ewentualnie wcześniej polubownie z sąsiadem. Powyższa kwestia nie ma natomiast znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Organ podkreślił, iż przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę uwzględniono zamierzenia inwestycyjne przedstawione przez odwołującego w piśmie z dnia [...] października 2006 r., w którym stwierdził, iż planuje rozbudowę swojego budynku mieszkalnego na długości 5 m w kierunku północnym (wewnątrz swojej działki) tj. w odległości 6 m od granicy z działką W. L. Podnoszone zaś negatywne skutki realizacji przedmiotowej inwestycji w postaci nadmiernego hałasu, zacienienia nieruchomości, przesłaniania widoku, zagrożenia pożarem uznano za nieuzasadnione, gdyż projektowana inwestycja swoimi gabarytami, wysokością, powierzchnią zabudowy działki jest zgodna z ustalonymi przez właściwy organ warunkami zabudowy. Nadto podstawową funkcją otaczającego działkę terenu jest zabudowa mieszkaniowa oraz mieszkaniowo - zagrodowa. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie bez wątpienia mamy do czynienia z sytuacją, o której mowa w § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem. Jak wynika z projektu budowlanego inwestor zamierza wybudować budynek mieszkalny w odległości 1,5 m od granicy. Co do zasady § 12 ust. 1 rozporządzenia przewiduje odległość co najmniej 4 lub 3 metrów dla nowoprojektowanych budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Jednak w przypadku, gdy nie jest możliwe zachowanie tych odległości ze względu na rozmiary działki, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną (§ 12 ust. 3 pkt 2). Skoro działka inwestora jest wąska - o szerokości 12,20 m, zabudowana innymi budynkami, z usytuowanymi od strony wschodniej wjazdem na posesję i przyłączem wodociągowym, to zdaniem organu w tych warunkach nie jest możliwe umiejscowienie budynku w odległościach określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia, od granic sąsiednich działek. Co więcej zarówno w obecnie istniejącym budynku mieszkalnym jak i planowanej rozbudowie zachowano wszystkie wymogi przewidziane w § 13 rozporządzenia w kwestii naturalnego oświetlenia pomieszczeń. Projektant dokonał analizy w tym zakresie w części opisowej projektu zagospodarowania oraz oznaczając na projekcie zagospodarowania. Odnosząc zaś plany budowlane odwołującego do zamierzenia inwestycyjnego o wysokości 7,11 m w odległości 1,5 m od granicy uznano, iż wykonanie przedmiotowego obiektu nie spowoduje ograniczenia możliwości ich realizacji. Organ przeanalizował tę kwestię w szczególności pod kątem zachowania wymogów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W szczególności stwierdzono, że wysokość przesłaniania obliczona zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia, będzie wynosić 6,26 m (7,11 m - wysokość projektowanego budynku mieszkalnego wynosi - 0,85 m - położenie dolnej krawędzi okien = 6,26 m) i jest mniejsza niż wskazywane 7 m odległości między budynkami, co odpowiada normie prawnej wyżej powołanego rozporządzenia. Nadto część nieruchomości odwołującego, która zostanie zacieniona służy jako dojazd do obiektów położonych w głębi działki. Planowany budynek nie naruszy również przepisów przeciwpożarowych. Jest to budynek mieszkalny jednorodzinny, jednokondygnacyjny, stąd zgodnie z § 213 pkt 1 lit. a rozporządzenia nie dotyczą go wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej. Budynek ten zaliczony jest do kategorii zagrożenia ludzi o symbolu ZŁ IV (§ 209 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych) i jako taki nie wymaga uzgodnienia z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych (§§ 2, 4 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, poz. 1137). Podsumowując te część rozważeń stwierdzono, iż odwołujący w związku z realizacją projektowanej inwestycji nie zostanie ograniczony w możliwości zabudowy swojej działki w przedstawiony przez niego sposób. Odnosząc się zaś do nie wyrażenia przez R. T. zgody na wybudowanie obiektu wyjaśniono, iż przepisy prawa budowlanego nie wymagają uzyskania zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości. W tym aspekcie ustosunkowywanie się do kwestii wyrażenia bądź odmowy takiej zgody przez skarżącego uznano za bezprzedmiotowe. Nie godząc się z tą decyzją R. T. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. podnosząc analogicznie jak w postępowaniu odwoławczym naruszenie art. 97 § 1 kpa pkt 4 i § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wobec wydania W. L. decyzji o pozwoleniu na budowę domu mieszkalnego w odległości 1,5 m od granicy z jego działką, mimo, iż przebieg tej granicy jest sporny, nadto w sytuacji ustalenia jej odmiennego przebiegu w terenie dom zostanie wybudowany de facto na jego gruncie oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane poprzez udzielenie pozwolenia na budowę przed prawomocnym zakończeniem postępowania rozgraniczeniowego, co nie zapewnia poszanowania interesów osób trzecich, to jest nienaruszalności granic nieruchomości, których przebieg w chwili obecnej jest sporny. Podnosząc powyższe zarzuty i rozbudowując w uzasadnieniu skargi argumentację, skarżący wniósł o uchylenie zakwestionowanej decyzji i zawieszenie postępowania w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania rozgraniczeniowego prowadzonego przez Wójta Gminy T. K., albowiem istnieje zależność między jego rozstrzygnięciem a wydaniem decyzji ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy Wojewodzie P. do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał stanowisko zawarte w skarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje. Zarzuty skargi są nieuzasadnione. Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Sąd nie posiada natomiast uprawnień do oceny słuszności oraz celowości kwestionowanych rozstrzygnięć. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zarówno ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, jak i zastosowane przepisy prawa oraz ich interpretacja nie budzi zastrzeżeń. Na wstępie podnieść należy, iż przedmiotem dokonywanej w niniejszym postępowaniu oceny jest decyzja udzielająca inwestorowi pozwolenia na rozbiórkę oraz budowę w obu przypadkach budynków mieszkalnych położonych na tej samej działce. W tym miejscu podnieść należy, iż podjęcie wyżej wymienionych decyzji w całości determinowane jest przepisami prawa. Są to typowe przykłady decyzji tzw. "związanych". Powyższe oznacza, iż w przypadku, gdy inwestor spełni wymagania określone prawem budowlanym właściwy organ nie może odmówić wydania omawianych decyzji. W szczególności zwrócić należy uwagę, iż obowiązujące przepisy nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości rozstrzygania w tej mierze, w tym wprowadzania dalszych warunków nieprzewidzianych prawem, od których zależałoby wydanie tych pozwoleń. W konsekwencji powyższego organ architektoniczno – budowlany nie może przyjąć za podstawę wydania decyzji odmownej - okoliczności nieprzewidzianych normą prawną. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż w kontrolowanym postępowaniu ponad wszelką wątpliwość kwestia dotycząca rozgraniczenia działek nie może być postrzegana jako zagadnienie wstępne. Żaden bowiem przepis ustawy nie uzależnia wydania decyzji o pozwoleniu na budowę od wyniku postępowania organu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie przebiegu granic. Z mocy art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy, inwestor ubiegając się o pozwolenie na budowę zobowiązany jest do wykazania się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrzymuje się stanowisko, że jeśli inwestor powołuje się na przysługujący mu tytuł prawny, ujawniony w księdze wieczystej, to dopóki nie zostanie wydane przez sąd powszechny postanowienie o zabezpieczeniu powództwa (zawierające określone zakazy), dopóty organ administracyjny związany jest tytułem prawnym do nieruchomości (wyrok NSA administracyjnych dnia 24 lipca 2001 r. sygn. akt SA/Rz 586/00). Dodać należy, iż zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 4 ustawy, jeśli inwestor spełni wymagania określone prawem budowlanym, w tym złoży oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz mapę zasadniczą z aktualną treścią, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem podzielić należy pogląd zaprezentowany w wyroku WSA w B. z dnia 12 marca 2003 r. sygn. akt SA/Bk 1472/02 zgodnie, z którym "okoliczność, że aktualnie toczy się spór o granice działki, na której zaprojektowano obiekt budowlany, nie może mieć wpływu na postępowanie administracyjne w przedmiocie pozwolenia na budowę". Wskazana wyżej argumentacja legła u podstaw oddalenia przez tutejszy Sąd skargi R. T. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2006 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę budynku oraz pozwolenia na budowę – wyrok z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 120/07 (wyrok jest prawomocny). A zatem uznać należy, iż przy wydawaniu skażonej decyzji nie uchybiono normie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Jednocześnie wobec spełnienia przez inwestora wszystkich wymogów przewidzianych prawem, organy administracji nie mogły odmówić wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy do wniosku o pozwolenie na budowę i rozbiórkę inwestor dołączył komplet wymaganych dokumentów, w tym: ostateczną decyzję Wójta Gminy T. K. z dnia [...] maja 2006 r. znak: [...] o warunkach zabudowy, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodę właściciela obiektu na rozbiórkę, projekt budowlany nowego budynku mieszkalnego i rozbiórki dotychczasowego budynku mieszkalnego, wykonane zgodnie z wymogami art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy przez uprawnioną osobę, wpisaną na listę członków właściwej izby zawodowej. Przedmiotowa dokumentacja budowlana w myśl art. 20 ust. 4 ustawy zawiera oświadczenie projektantów, że projekty budowlane zarówno rozbiórki, jak i budowy w obu przypadkach budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] wykonano zgodnie z obowiązującymi przepisami, normami oraz zasadami wiedzy technicznej. Spełnione zostały również warunki określone w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy wedle, których ze względu na specyfikę projektowanej inwestycji, projektant opracował informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia do projektu rozbiórki i budowy budynków mieszkalnych. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie przepis § 12 ust. 3 rozporządzeniem Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) - zwanej dalej rozporządzeniem. Sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy jest wyjątkiem od reguły, jednak przy spełnieniu określonych przesłanek prawnie dopuszczalne. W myśl § 12 ust. 1 rozporządzenia zasadą jest, iż dla nowoprojektowanych budynków przyjmuje się odległość co najmniej 4 lub 3 metrów od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Jednak w sytuacji, gdy nie jest możliwe zachowanie tych odległości ze względu na rozmiary działki, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną. Stanowi o tym właśnie § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Tymczasem jak wynika z ustaleń organów, działka inwestora jest wąska - o szerokości 12,20 m, zabudowana innymi budynkami z usytuowanymi od strony wschodniej wjazdem na posesję i przyłączem wodociągowym. Podzielić zatem należy ocenę organów, iż w omawianej spawie nie jest możliwe umiejscowienie budynku od granic sąsiednich działek w odległościach określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Odnosząc się natomiast do kwestii wyrażania zgody przez właścicieli sąsiednich nieruchomości na wybudowanie obiektu wskazać należy za organem odwoławczym, iż przepisy obecnie obowiązującego prawa budowlanego nie wymagają uzyskania takiej zgody w procesie ubiegania się o pozwolenie na budowę. W konsekwencji przyjętego rozwiązania okoliczność wyrażenia bądź odmowy takiej zgody przez skarżącego nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości kontrolowanej decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżącego usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego w odległości 1, 5 m od granicy działki skarżącego w żadnej mierze nie naruszy uzasadnionego interesu osób trzecich, w tym prawa do ochrony granic nieruchomości. Stosownie bowiem do treści art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy, omawiane rozstrzygnięcie można skutecznie kwestionować, jedynie w takim zakresie w jakim koliduje ono z uzasadnionym interesem osób trzecich. Zgodnie zaś z utrwaloną już linią orzecznictwa sądów administracyjnych, tak określony sposób ochrony interesów osób trzecich dotyczy wyłącznie, wynikającego z konkretnego przepisu prawa materialnego, interesu prawnego a nie faktycznego. Ten ostatni występuje w przypadku, gdy określony podmiot jest jedynie zainteresowany sposobem zagospodarowania terenu, a nie może wykazać naruszenia prawa powszechnie obowiązującego (vide: wyrok NSA z dn. 24.11.1999r., IV SA 1866/97 niepubl.). Podobnie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego kategoria uzasadnionych interesów osób trzecich dotyczyć powinna interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych, a nie interesu faktycznego (wyrok NSA z dn. 7.07.1999r., IV SA 1492/98 niepubl.). A zatem organy orzekające w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są limitowane wyłącznie kryteriami ściśle określonymi w przepisach prawa budowlanego (wyrok NSA z dn. 9.01.2001r., IV SA 1826/00 niepubl.). Mając na względzie powyższe uznać należy, iż organy prowadzące postępowanie w przedmiotowej sprawie dokonały wnikliwej oceny kwestionowanej decyzji pod kątem ewentualnego naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu. Przede wszystkim przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę uwzględniono zamierzenia inwestycyjne odwołującego przedstawione w piśmie z dnia [...] października 2006 r. Jeśli chodzi o kwestię naturalnego oświetlenia pomieszczeń, to mając na względzie analizę w tym względzie dokonaną przez projektanta w części opisowej projektu zagospodarowania jak i analizę przeprowadzoną przez organ z uwzględnieniem planowanej przez skarżącego rozbudowy własnego budynku stwierdzono, iż zarówno w obecnie istniejącym budynku mieszkalnym jak i planowanym zachowano wszystkie wymogi przewidziane § 13 rozporządzenia. Odnosząc zaś plany budowlane R. T. do zamierzenia inwestycyjnego wykazano, iż wykonanie przedmiotowego obiektu nie spowoduje ograniczenia możliwości ich realizacji. Organ przeanalizował tę kwestię w szczególności pod kątem zachowania wymogów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Podnoszone zaś negatywne skutki realizacji przedmiotowej inwestycji w postaci: nadmiernego hałasu, zacienienia nieruchomości, przesłaniania widoku, zagrożenia pożarem - wobec stwierdzenia, iż projektowana inwestycja swoimi gabarytami, wysokością, powierzchnią zabudowy działki jest zgodna z ustalonymi przez właściwy organ warunkami zabudowy, a podstawową funkcją otaczającego działkę terenu jest zabudowa mieszkaniowa oraz mieszkaniowo–zagrodowa - prawidłowo uznano za nieuzasadnione. Nie budzi również wątpliwości stanowisko organów, iż projektowany budynek nie naruszy przepisów przeciwpożarowych. W ocenie Sądu wskazana w tym zakresie argumentacja organów znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a także obowiązujących przepisach prawa i jako taka nie budzi wątpliwości. W tych uwarunkowaniach przyjąć należy, iż organy obu instancji słusznie uznały, iż planowana inwestycja nie pogorszy użytkowania działki znajdującej się w obszarze jej oddziaływania, w efekcie nie naruszy również uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona interesów osób trzecich, o czym była już mowa wyżej - musi wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego. Ponad wszelką wątpliwość ochrona ta nie może natomiast oznaczać żądania zaprzestania inwestycji. W rozpatrywanej sprawie planowane rozwiązania projektowe są zgodne z przepisami prawa i zapewniają ochronę interesów osób trzecich. Przedłożony projekt budowlany spełnia wymogi obowiązujących przepisów prawa, stąd organ administracji architektoniczno – budowlanej zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy nie miał prawa odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji, co też prawidłowo uczynił. W niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Podjęte rozstrzygnięcie poprzedziło wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Organy obu instancji w myśl art. 10 § 1 kpa umożliwiły stronom postępowania administracyjnego wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i dlatego skarga podlegała oddaleniu na art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 cyt. ustawy oraz przepisów § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Obejmują one opłatę ze czynności adwokata w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 22% stawki w kwocie 52,80 zł.