II SA/Bk 132/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi M. D. i G. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] maj 2016 r. A. K. (powoływana dalej jako "Inwestor") wystąpiła do Prezydenta Miasta B. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wraz z zagospodarowaniem terenu, na działce nr ew. gr. [...] (obr. 14), położonej przy ul. [...], w B., wraz z infrastrukturą techniczną, z dopuszczeniem lokalizacji w odległości 1,5 m od granicy z działkami sąsiednimi nr ew. gr. [...]. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] października 2016 r. znak: [...] ustalił Inwestorowi warunki zabudowy wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Od w/w decyzji odwołanie wnieśli M. i G. D. (dalej powoływani jako "Skarżący") zarzucając, że sporządzona na potrzeby prowadzonego postępowania analiza funkcji jest tendencyjna i sporządzona ewidentnie na użytek Inwestora, a wnioski i uwagi zgłaszane przez właścicieli działek sąsiednich nie są brane pod uwagę. W ocenie Skarżących lokalizacja budynku mieszkalnego w odległości 1,5 m od granicy działek [...] narusza w sposób oczywisty interes osób trzecich. W analizie nie uwzględniono też linii światła padającej na działkę Skarżących, a wybudowany budynek w odległości 1,5 m zaciemni w sposób oczywisty budynek Skarżących, który zamierzają wybudować na swojej działce. Autorzy odwołania wskazali też na wskaźnik średniej powierzchni zabudowy, który wynosi 22%, tymczasem analiza przekracza go o 9% ograniczając możliwość realizacji inwestycji na sąsiedniej nieruchomości. Także szerokość elewacji frontowej na terenie analizowanym wg. analizy wynosi 8 m, podczas gdy decyzja dopuszcza 13 m z tolerancją do 20%. W ocenie Skarżących Inwestor chce zakłócić ład przestrzenny na danym terenie. Dodatkowo, Skarżący doszli do wniosku, iż w decyzji o warunkach zabudowy nie dopuszcza się ustalenia odległości budynku 1,5 m od granicy, a art. 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie znajduje w sprawie zastosowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie podzieliło zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W opinii Kolegium organ I instancji zasadnie uznał, że planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 z póź. zm., dalej w skrócie: "u.p.z.p."). Obszar analizowany w sąsiedztwie wnioskowanej inwestycji to głównie zabudowa jednorodzinna, przedmiotowa nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej - ul. [...], a istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jak również nie sposób wykazać sprzeczności decyzji z przepisami odrębnymi. Odnosząc się natomiast do zarzutu Skarżących jakoby wnioski i uwagi zgłaszane przez właścicieli działek sąsiednich nie były brane pod uwagę, Kolegium stwierdziło, że zgromadzone akta sprawy nie zawierają - od dnia [...] lipca 2016 r. (tj. od wydania decyzji przez SKO uchylającej poprzednią decyzję organu I instancji wydaną w niniejszej sprawie) - ani jednego pisma, w którym Skarżący składaliby jakiekolwiek wnioski i uwagi. Takie uwagi zawarte są zostały dopiero w poprzednio złożonym odwołaniu (z dn. [...] lipca 2016 r.), jednakże organ w treści skarżonej decyzji ustosunkował się merytorycznie do wszystkich tych zarzutów. Kolegium nie podzieliło też zarzutu, że w analizie nie uwzględniono linii światła padającej na działkę Skarżących, wskazując, że art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i § 1 Rozporządzenia wyraźnie przewidują, jakie wymagania, dotyczące nowej zabudowy, mogą być określane decyzją o warunkach zabudowy, a mianowicie: linię zabudowy; wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Prawodawca nie przewidział natomiast możliwości ustalania w decyzji o warunkach zabudowy innych warunków w postaci: wielkości i gabarytów planowanej zabudowy (np. widoczności, możliwości wglądu na nieruchomości sąsiednie, poziomu nasłonecznienia, hałasu, dostępu światła dziennego, spełniania warunków ochrony przeciwpożarowej, obsługi komunikacyjnej, itp.). W ocenie Kolegium na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut jakoby organ I instancji wadliwie przeprowadził postępowanie w zakresie ustalenia wskaźnika średniej powierzchni zabudowy. Wprawdzie wskaźnik średniej powierzchni zabudowy wynosi 22%, a decyzja przekracza go o 9 % jednakże z przeprowadzonej analizy funkcji wynika, że wielkość powierzchni zabudowy na działkach w obszarze wyznaczonym kształtuje się w sposób bardzo zróżnicowany i wynosi od 8% do 40% powierzchni poszczególnych nieruchomości, a nadto odstąpienie od średniej powierzchni zabudowy (tj. 22%) uzasadnione jest nietypowym kształtem przedmiotowej działki (kształt litery "L"), jak też relatywnie niedużym jej rozmiarem. Kolegium podkreśliło jednocześnie, że w niedalekiej odległości od planowanej inwestycji znajdują się działki zabudowane w 31% (np. działka nr [...]), 32% (działka nr [...]), 36% (działka nr [...]), czy nawet 40% (działki nr [...]). W opinii Kolegium nie bez znaczenia jest też okoliczność, iż duży fragment przedmiotowej nieruchomości (15,5m x 5m) stanowić będzie dojazd do drogi publicznej (ul. [...]), toteż niemożliwa tam będzie jakakolwiek zabudowa. W ocenie Kolegium bezpodstawny jest również zarzut dotyczący wadliwego ustalenia - przez organ I instancji - warunku szerokości elewacji frontowej na poziomie 13 m z tolerancją do 20%. Organ doszedł do wniosku, że skoro duży fragment przedmiotowej nieruchomości (15,5m x 5m) stanowić będzie dojazd do drogi publicznej (ul. [...]) i niemożliwa tam będzie jakakolwiek zabudowa, toteż do zabudowy pozostaje działka stosunkowo szeroka, lecz o małej głębokości. Umożliwia to pobudowanie jedynie budynku o wydłużonym kształcie, ze ścianą dłuższą od strony frontu nieruchomości. Tym samym, skoro z przeprowadzonej analizy wynika, że możliwe jest wyznaczenie innej szerokości frontowej niż średnia wynikająca z § 6 Rozporządzenia, nie sposób uwzględnić zarzutu dotyczącego zawyżenia (w skarżonej decyzji) analizowanej wielkości. Tym bardziej, że na obszarze analizowanym znajdują się nieruchomości o elewacji frontowej dł. 12 m (działka nr, [...]), 13 m (działka nr [...]), 15,5 m (działka nr [...]) i 17 m (działka nr [...]). Końcowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że wbrew twierdzeniom Skarżących, w decyzji o warunkach zabudowy można dopuścić ustalenie odległości budynku 1,5 m od granicy. Powołując się w tym zakresie na orzecznictwo sądowoadministarcyjne organ stwierdził, że określenie odległości planowanego budynku od granicy nieruchomości może być elementem kształtującym ład przestrzenny. Z przeprowadzonej zaś w niniejszej sprawie - analizy funkcji wynika natomiast, że ponad 67% całej istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy stanowią budynki posadowione w odległościach mniejszych niż 3 m od granic sąsiednich działek budowlanych. Co więcej, odnaleziono budynki posadowione nawet po granicy działek bądź w odległości właśnie 1,5 m. Dlatego też, choć z założenia wskaźnik odległości budynku od granicy ustalany jest zazwyczaj na etapie wydawania pozwolenia na budowę, to w przedmiotowym postępowaniu (głównie z powodu nietypowego kształtu działki oraz odstępstw od zasad wyrażonych w § 5 i 6 Rozporządzenia) zasadnym było ustalenie tego wskaźnika już w decyzji o warunkach zabudowy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiedli M. i G. D. powielając w większości zarzuty podniesione w odwołaniu i zarzucając dodatkowo jej naruszenie: - § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jego zastosowanie i wyznaczenie innego niż średni wskaźnika zabudowy i wyznaczenie tego wskaźnika o wartości 31%. Zdaniem Skarżących, dopuszczalność stosowania wyższych niż średnie wskaźników zabudowy doprowadzi do modyfikacji zastanego ładu przestrzennego w kierunku bardziej zwartej i gęstej zabudowy, a działalność organów administracji winna prowadzić do "kształtowaniu ładu przestrzennego": - § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i usytuowanie (Dz.U. 2015, poz. 1422, ze zm.) poprzez ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy możliwości lokalizacji zabudowy w odległości 1,5 m od granicy z działkami sąsiednimi (o nr. ewid. gr. [...]). Skarżący stwierdzili, że istniejący stan zlokalizowania części budynków w odległości mniejszej niż 3 m od granicy nieruchomości wynika z faktu dokonywanych w przeszłości wywłaszczeń pod poszerzenie ul. [...]. W odpowiedzi na tak sformułowane zarzuty skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. Na wstępie wyjaśnić należy, że decyzja o warunkach zabudowy terenu jest pierwszą z cyklu decyzji, wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona wstępny i ogólny charakter, albowiem nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przeznacza tylko dany teren pod daną inwestycję, ale nie rodzi jeszcze żadnych praw do tego terenu, ani tym bardziej nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Budowę można bowiem dopiero rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która może być wydana jedynie inwestorowi który m.in wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu może złożyć każdy, niezależnie od przysługującego mu prawa do nieruchomości. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Na terenie wnioskowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stąd też realizacja wnioskowanego przedsięwzięcia wymagała uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. I tak decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Rozporządzenie to w § 1 określa wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Przepisy cytowanego rozporządzenia wyznaczają też zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W myśl § 3 ust.1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, zarówno obszar analizowany, jak i parametry techniczne inwestycji, tj. linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i geometria dachu, zostały wyznaczone przez organy w sposób odpowiadający wymogom określonym we wskazanych przepisach i w zgodzie z wynikami analizy architektoniczno – urbanistycznej stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji. W ocenie składu orzekającego decyzja ustalająca warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji spełnia także wymogi, o jakich mowa w powołanym wyżej art. 61 ust.1 u.p.z.p. Przede wszystkim nieruchomość, na której ma być zlokalizowana wnioskowana inwestycja położona jest na terenie istniejącej zabudowy jednorodzinnej, a zatem posiada "dobre sąsiedztwo", nie kolidujące z funkcją i zagospodarowaniem terenów przyległych. Nieruchomości sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Teren, jak słusznie uznały organy ma dostęp do drogi publicznej z ul. [...], a istniejące i projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Jeżeli zaś chodzi o wyznaczenie średniego wskaźnika zabudowy, to jego ustalenie w przedmiotowej sprawie na poziomie 31%, nie budzi w ocenie Sądu żadnych zastrzeżeń. W myśl § 5 ust. 1 Rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, jednocześnie w ust. 2 prawodawca dopuścił możliwość wyznaczenia innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Orzekające w sprawie organy w sposób wyczerpujący uzasadniły ustalony wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, prawidłowo przyjmując, że co prawda wskaźnik średniej powierzchni zabudowy wynosi 22%, a decyzja przekracza go o 9% jednakże z przeprowadzonej analizy funkcji wynika, że wielkość powierzchni zabudowy na działkach w obszarze wyznaczonym kształtuje się w sposób bardzo zróżnicowany i wynosi od 8% do 40% powierzchni poszczególnych nieruchomości. Ponadto odstąpienie od średniej powierzchni zabudowy (tj. 22%) uzasadnione było nietypowym kształtem przedmiotowej działki (kształt litery "L"), jak też relatywnie niedużym jej rozmiarem. Z ustaleń organów wynikało również, że w niedalekiej odległości od planowanej inwestycji znajdują się działki zabudowane w 31% (działka nr [...]), 32 % (działka nr [...]), 36% (działka nr [...]), czy nawet 40% (działki nr [...], [...]). Dla wyznaczenia w przedmiotowej sprawie wskaźnika średniej zabudowy na poziomie 31 % miała też znaczenie okoliczność, iż duży fragment przedmiotowej nieruchomości (15,5m x 5m) stanowić będzie dojazd do drogi publicznej (ul. [...]), toteż niemożliwa tam będzie jakakolwiek zabudowa. Tym samym, jak słusznie uznały organy, w analizowanej sprawie doszło do spełnienia warunku, o którym mowa w § 5 ust. 2 Rozporządzenia, stanowiącego, iż dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie prezentowany jest pogląd, podzielany również przez Skład orzekający w niniejszej sprawie, że ustalenie średniego wskaźnika dla całego obszaru analizowanego jest konieczne, co jednak nie oznacza, ze tak ustalony wskaźnik będzie bezwzględnie wiążący dla rozstrzygnięcia w danej sprawie. W cytowanym wyżej przepisie § 5 ust. 2 zawarta jest norma dopuszczająca wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu od średniej ustalonej na podstawie § 1, jednakże tylko wtedy, gdy wynika to z analizy urbanistycznej(przeprowadzonej przez urbanistę lub architekta). Możliwe jest więc w zakresie wymienionego wskaźnika w konkretnym przypadku rozstrzygniecie specyficzne, uwzględniające uwarunkowania zaistniałe na terenie obszaru urbanistycznego w kontekście zamierzenia przedstawionego we wniosku, wymaga to jednak szczegółowego uzasadnienia, które musi być zamierzone w decyzji organu rozstrzygającego sprawę. Wnioski do takiego rozstrzygnięcia powinny przy tym wynikać z analizy urbanistycznej (tak m.in. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 10 października 2013 r. I V SA/Po 48013 i wyrok WSA w Gdańsku z 28 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 407/12, Lex nr 1248777, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wobec powyższego zarzut naruszenia § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury należało uznać za bezzasadny. Sąd nie dostrzegł też uchybień w określeniu wskaźnika szerokości elewacji frontowej, którą organy ustaliły w przedmiotowej sprawie - w oparciu o wyniki analizy - na poziomie 13 m z tolerancją do 20%. Zgodnie z § 6 ust. 1 Rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Przepis ust. 2 § 6 Rozporządzenia dopuszcza jednak wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, z której to możliwości prawidłowo skorzystały organy orzekające w sprawie. Z analizy sporządzonej w niniejszej sprawie wynikało bowiem, że średnia wartość tego parametru w obszarze analizowanym kształtuje się na poziomie 8 m. Jednakże ze względu na ograniczenie polegające na tym, że duży fragment przedmiotowej nieruchomości (15,5 m x 5 m) stanowić będzie dojazd do drogi publicznej (ul. [...]) i niemożliwa tam będzie jakakolwiek zabudowa, toteż do zabudowy pozostaje działka stosunkowo szeroka, lecz o małej głębokości, co umożliwia pobudowanie jedynie budynku o wydłużonym kształcie, ze ścianą dłuższą od strony frontu nieruchomości. Z podanych względów organy określiły szerokość elewacji frontowej dla nowej zabudowy na 13 m, w czym Sąd nie dopatrzył się żadnego uchybienia, w szczególności biorąc pod uwagę, że na obszarze analizowanym znajdują się nieruchomości o elewacji frontowej o długości 12 m (działka nr, [...]), 13 m (działka nr [...]), 15,5 m (działka nr [...]), a nawet i 17 m (działka nr [...]). W ocenie Sądu, a wbrew twierdzeniom Skarżących, organy administracji obu instancji nie mogły naruszyć § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), albowiem kwestie objęte tym przepisem, który określa wymagania dotyczące usytuowania budynków i innych obiektów budowlanych względem granicy działki, nie są przedmiotem oceny na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. Ponadto, wbrew wywodom strony skarżącej, organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy mógł dopuścić w treści tej decyzji usytuowanie planowanej zabudowy w odległości 1,5 m od granicy z działkami sąsiednimi (o nr. ewid. gr. [...]). Mając bowiem na uwadze cytowany powyżej art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., przyjąć należy, że ustalenie zbliżenia obiektu budowlanego do granicy może być elementem ładu przestrzennego obowiązującego na danym obszarze analizowanym. Sposób umiejscowienia obiektu na działce budowlanej mieści się bowiem w pojęciu "cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu", o którym jest mowa w tym przepisie. Jeżeli zatem na danym terenie elementem kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu jest posadowienie obiektu bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią, organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może ustalić takie usytuowanie obiektu, a czasem nawet musi (tak też: WSA w Poznaniu w wyroku z 18 lutego 2015 r., II SA/Po 979/14, WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 103/13, oba dostępne w CBOSA). Z przeprowadzonej - w niniejszej sprawie - analizy funkcji wynika zaś bezsprzecznie, że ponad 67 % całej istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy stanowią budynki posadowione w odległościach mniejszych niż 3 m od granic sąsiednich działek budowlanych. Co więcej, odnaleziono budynki posadowione nawet po granicy działek bądź w odległości właśnie 1,5 m. Dlatego też, choć z założenia wskaźnik odległości budynku od granicy ustalany jest zazwyczaj na etapie wydawania pozwolenia na budowę, to w przedmiotowym postępowaniu (głównie z powodu nietypowego kształtu działki oraz odstępstw od zasad wyrażonych w § 5 i 6 Rozporządzenia) zasadnym było, jak uczyniły to organy, ustalenie tego wskaźnika już w decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się z kolei do zarzutów dotyczących nieuwzględnienia linii światła padającej na działkę Skarżących i możliwości zaciemnienia przez wybudowany obiekt budynku, który zamierzają w przyszłości wybudować Skarżący, należy stwierdzić, iż powyższe okoliczności nie miały znaczenia na etapie ustalania warunków zabudowy. Kwestia przesłaniania nasłonecznienia może mieć istotne znaczenie, jednakże dopiero w postępowaniu prowadzonym na gruncie ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane przy ewentualnym udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę. Kwestie stawianą w zarzucie reguluje bowiem § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 ze zm.), którego domeną są postępowania z zakresu spraw budowlanych, nie zaś z zakresu ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak prawidłowo zatem stwierdził organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji zakreślone przez prawo ramy postępowania o ustalenie warunków zabudowy uniemożliwiają wzięcie pod uwagę problematyki związanej z przesłanianiem nasłonecznienia. Konkludując stwierdzić należało, że w niniejszej sprawie planowana inwestycja czyni zadość wszystkim warunkom wymienionym w art. 61 u.p.z.p. zatem możliwe było wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Wbrew zaś przeświadczeniu Skarżących decyzja ustalająca warunki zabudowy jest decyzją "związaną", a więc organ administracji nie może odmówić jej wydania jeśli stwierdzi zgodność wniosku inwestora z ustawowymi przesłankami do wydania decyzji. Postępowanie wyjaśniające prowadzone w niniejszej sprawie w sposób jednoznaczny dostarczyło argumentów świadczących o zgodności wniosku Inwestora z przepisem art. 61 ust. 1 ustawy. Ponadto wydanie kwestionowanej decyzji, wbrew temu co wywodzi autor skargi, poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Wobec niepotwierdzenia się zarzutów skargi podlegała ona oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono w sentencji.