II SA/Bk 139/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na pismo Starosty H. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie położenia znaków granicznych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. J. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na pismo Starosty H. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie położenia znaków granicznych wnosząc jednocześnie o rozstrzygnięcie sprawy co do położenia znaków granicznych. W odpowiedzi na skargę Starosta H. wniósł o odrzucenie skargi wskazując na brak właściwości sądu administracyjnego do rozstrzygania tego rodzaju spraw, które są rozstrzygane w drodze powództwa wytoczonego przed sądem powszechnym w postępowaniu procesowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem sformułowany w niej przedmiot zaskarżenia nie jest objęty zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Zgodnie z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.), badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie, jak wynika z treści skargi, Skarżący zwrócił się do tutejszego Sądu o rozstrzygniecie sprawy co do położenia znaków granicznych na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1520 z późn zm.). Zgodnie z powołanym przepisem przesunięte, uszkodzone lub zniszczone znaki graniczne, ustalone uprzednio, mogą być wznowione bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenia. Jeżeli jednak wyniknie spór co do położenia znaków, strony mogą wystąpić do sądu o rozstrzygnięcie sprawy. Wznowienia znaków granicznych dokonują, na zlecenie zainteresowanych, podmioty prowadzące działalność gospodarczą i inne jednostki, o których mowa w art. 11 (ust. 2). O czynnościach wznowienia znaków granicznych zawiadamia się zainteresowane strony (ust. 3), a z czynności wznowienia znaków granicznych sporządza się protokół (ust. 4). Przepisy te stosuje się odpowiednio przy wyznaczeniu punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków (ust. 5). Z powyższego wynika, że wznowienie znaków granicznych następuje tylko w sytuacji, gdy sam przebieg granic nieruchomości nie jest sporny, a tylko znaki zostały przesunięte, uszkodzone lub zniszczone. Podejmowane w trybie art. 39 czynności nie stanowią jednak postępowania administracyjnego ani sądowego. Wznowienia znaków granicznych dokonuje się w wyniku czynności materialno-technicznej podmiotu uprawnionego do wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych, na zlecenie i na koszt zainteresowanych osób. Postępowanie, którego przedmiotem jest wznowienie znaków granicznych nie ma charakteru postępowania administracyjnego, w którym zapada władcze rozstrzygnięcie organu rozgraniczeniowego. Nie dotyczy również bezpośrednio uprawnień, ani obowiązków skarżącego wynikających z przepisu prawa. Wznowienie znaków granicznych stanowi jedynie techniczną procedurę geodezyjną, która nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. W razie zaś istnienia sporu co do położenia znaków przed ich przesunięciem, uszkodzeniem lub zniszczeniem, spór taki nie jest rozstrzygany w postępowaniu administracyjnym, lecz przed sądem powszechnym. Taką też informację Skarżący otrzymał w piśmie Starosty H. z dnia [...] stycznia 2018 r. Stanowisko takie znajduje też potwierdzenie w orzecznictwie sadów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 206/11 i z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt I OSK1009/09 oraz postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 5 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 598/16, wszystkie dostępne w CBOSA). Konkludując skoro wznowienie znaków granicznych nie stanowi sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 3 § 2 p.p.s.a., to postępowanie w tym przedmiocie nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a wywiedziona w tym zakresie skarga podlega odrzuceniu. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.