II SA/Bk 1396/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska (spr.) sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant referent stażysta Emilia Jarząbska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. M., B. M., E. G. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 12 czerwca 2025 r. nr AB-II.7840.4.3.2025.ED w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno – budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 3 stycznia 2025 r. numer DAR-II.6740.4.2025; 2. zasądza od Wojewody Podlaskiego na rzecz skarżących M. M. i B. M. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zasądza od Wojewody Podlaskiego na rzecz skarżącej E. G. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. Decyzją z 3 stycznia 2025 r. nr DAR-II.6740.4.2025 Prezydent Miasta Białegostoku zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno - budowlany oraz udzielił A. spółka jawna pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (pow. zabudowy: 645,34 m2, kubatura: 26981 m3) z usługami w parterze (handel) wraz z zagospodarowaniem terenu i zbiornikiem na wody opadowe o poj. V=27 m3 na działkach o nr ewid. gr. [...] i [...] oraz części działek o nr ewid. gr. [...],[...] i [...] przy ul. Gen. J. Bema, w obrębie [...] w B. W wyniku rozpatrzenia odwołania E. G. oraz B. i M. M. Wojewoda Podlaski decyzją z 12 czerwca 2025 r. nr AB-II.7840.4.3.20253.ED utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji odnośnie spełnienia wymogu z art. 35 ust. 1 pkt 1a P.b. organ stwierdził, że planowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Przydworcowe w Białymstoku (rejon ul. Kard. S. Wyszyńskiego i M. Kopernika) uchwalonego uchwałą nr Xl/81/ll Rady Miejskiej Białegostoku z 18 kwietnia 2011 r. Wskazano, że zgodnie § 5 planu obszar inwestycji stanowi obszar zabudowy śródmiejskiej. Obszar, na którym położone są działki inwestycyjne oznaczony został symbolem 12MW,U i przeznaczony jest w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami oraz z urządzeniami towarzyszącymi i zielenią urządzoną (§ 40 ust. 1 planu). Planowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami zawartymi w § 40 ust. 3 pkt 1 planu. Dokonana analiza materiału dowodowego (str. 10 i 11 projektu zagospodarowania terenu), uzupełnionego przed organem odwoławczym wykazała, że powierzchnia zabudowy projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze wynosi 48,88% (maksymalna powierzchnia zabudowy - 60%), natomiast projektowana powierzchnia biologicznie - czynna wynosi 22,72% powierzchni działek inwestycyjnych (wymagane jest zapewnienie minimum 10% powierzchni biologicznie - czynnej). Projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w parterze zlokalizowany został wzdłuż ul. Gen. J. Bema w formie zabudowy zwartej, zgodnie ze ściśle określoną linią zabudowy. W myśl § 3 ust. 1 pkt 5 planu wyjątek od zachowania ściśle określonej linii zabudowy stanowią m.in. elementy zewnętrzne budynku, np. balkon czy wykusz (...) o maksymalnym wysięgu do 1,5 m poza ścianę zewnętrzną budynku, lecz nie wykraczających poza linię rozgraniczającą. Projektowany budynek posiada zróżnicowaną wysokość i przykryty jest stropodachem o kącie nachylenia połaci dachowej wynoszącym 2°. W pasie o szerokości 15 m od ściśle określonej linii zabudowy ustalonej od strony ul. Gen. J. Bema w głąb terenu inwestycyjnego, projektowany budynek posiada VIII kondygnacji nadziemnych i wysokość wynoszącą 24,87 m, natomiast na pozostałej części (tj. poza pasem o szerokości 15 m) budynek posiada VI kondygnacji i wysokość wynoszącą 19,02 m. Ostatnia - VIII kondygnacja budynku mieszkalnego wielorodzinnego zaprojektowana od strony ul. Gen. J. Bema została cofnięta o 1,5 m w stosunku do ściśle określonej linii zabudowy, natomiast kondygnacje od II do VII zostały wysunięte o 1,5 m w kierunku ul. Gen. J. Bema tworząc nadwieszenie. Organ podniósł, że w planie dopuszczono realizację kondygnacji zlokalizowanych powyżej parteru w formie nadwieszeń wykraczających poza ściśle określoną linię zabudowy, o czym stanowi § 40 ust. 3 pkt 3 lit. b. Mając na względzie powyższe stwierdzono, że projektowany budynek zgodny jest z ustaleniami zawartymi w § 40 ust. 3 pkt 1 lit. c i d planu miejscowego oraz § 40 ust. 3 pkt 3 lit. b planu miejscowego. Następnie wskazano, że jak wynika z § 40 ust. 3 pkt 1 lit. e planu obsługę komunikacyjną obszaru 12 MW,U należy zapewnić od strony ul. Gen. J. Bema oraz ul. Kard. S. Wyszyńskiego w miejscu określonym na rysunku planu, dopuszcza się możliwość przesunięcia wjazdu o ok. 10 m w kierunku ul. Gen. J. Bema (7KD-L) wraz z liniami zabudowy parteru. Analiza materiału dowodowego wykazała, że obsługa komunikacyjna przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego odbywać się będzie projektowanym zjazdem z ul. J. Bema (poza obecnym zakresem inwestycyjnym). Jak wyżej wskazano, projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w parterze zlokalizowany został zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy wyznaczoną od strony ul. Gen. J. Bema. Kondygnacja parteru budynku zaprojektowana została z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy parteru ustalonej od strony działki drogowej o nr ewid. gr. [...]. Jak wskazał autor planu miejscowego będący jednocześnie Dyrektorem Departamentu Urbanistyki Urzędu Miejskiego w Białymstoku odpowiedzialnego za sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w piśmie z 1 kwietnia 2025 r. nr URB-V.6724.17.2025 celem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy parteru było wskazanie przejść i przejazdów bramowych o minimalnej szerokości 7 m i urządzenia obsługi komunikacyjnej obszaru 12MW,U. Jednocześnie zapisy planu miejscowego nie precyzują, jakiej szerokości ma być ciąg pieszo - jezdny przechodzący pod bramą. Zdaniem autora planu zaprojektowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy parteru, przy jednoczesnym zachowaniu istniejącego przejścia i przejazdu o szerokości ok. 4,5 m w głąb terenu o symbolu 12 MW,U poprzez działkę drogową o nr ewid. gr. [...] zgodne jest z ustaleniami § 40 ust. 3 pkt 1 lit. e planu w zakresie zapewnienia obsługi komunikacyjnej. Ponadto zgodnie z § 40 ust. 3 pkt 1 lit. f planu na potrzeby planowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze (o powierzchni użytkowej usług wynoszącej 68,81 m2) zapewniono łącznie 96 miejsc postojowych (wymagane jest 75 miejsc postojowych). Jak wynika ze wskaźników określonych w § 26 ust. 1 lit a i c planu na potrzeby zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej należy zapewnić 1.1 miejsca postojowego na 1 mieszkanie w zabudowie zwartej - w tym 20 % miejsc postojowych w formie ogólnodostępnej, natomiast na potrzeby usług (handlu) na 1000 m2 powierzchni użytkowej należy zapewnić 15 miejsc postojowych. Ponadto, w myśl § 26 ust. 2 planu dopuszcza się zabezpieczenie miejsc postojowych dla klientów usług zlokalizowanych na I i II kondygnacji nadziemnej (w parterze i na I piętrze) w zabudowie wielorodzinnej w ramach projektowanych ulic bez określenia wskaźnika. Analiza uzupełnionego przed organem odwoławczym materiału dowodowego wykazała, że w przedmiotowym budynku mieszkalnym wielorodzinnym zaprojektowano 66 mieszkań, na potrzeby których wymagane jest zapewnienie 73 miejsc postojowych. Planowana inwestycja zapewnia 90 miejsc postojowych na potrzeby zabudowy mieszkaniowej, w tym 3 miejsca postojowe przeznaczone dla osób niepełnosprawnych, które zaprojektowano w garażu znajdującym się na kondygnacjach podziemnych oraz 16 miejsc postojowych (od MP-8(o) do MP - 17(o), MPnps - 18(o), od MP -25(o) do MP -29(o)) zaprojektowano w formie ogólnodostępnej, co stanowi 20 % miejsc postojowych przeznaczonych dla funkcji mieszkaniowej. Miejsca postojowe przeznaczone na potrzeby projektowanych lokali usługowych (6 miejsc postojowych, w tym 1 miejsce postojowe przeznaczone na potrzeby osób niepełnosprawnych) zapewniono w liniach rozgraniczających ul. Gen. J. Bema (7KD-L) w porozumieniu z zarządcą drogi. Kserokopia porozumienia zawartego 12 sierpnia 2024 r. pomiędzy inwestorem a Prezydentem Miasta Białegostoku (wykonującym obowiązki zarządcy dróg położonych na terenie Miasta Białegostoku) dotyczącego przebudowy pasa drogowego ul. Gen. J. Bema w zakresie budowy miejsc postojowych i chodnika znajduje się w aktach sprawy organu pierwszej instancji (str. 116 akt). Mając na względzie powyższe stwierdzono, że planowana inwestycja spełnia wymagania zawarte w § 40 ust. 3 pkt 1 lit. f planu w zakresie zapewnienia wymaganej ilości miejsc postojowych. Wyjaśniono, że ww. porozumienie, nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, zatem jego treść nie podlega ocenie przez organ odwoławczy. Teren planowanej inwestycji został jednoznacznie oznaczony na projekcie zagospodarowania terenu przerywaną linią koloru czerwonego i opisany literami od A do G. Obszar, którego dotyczy porozumienie z 12 sierpnia 2024 r. dotyczy przebudowy pasa drogowego ul. Gen. J. Bema oznaczonego w planie miejscowym jako droga o symbol 7KD-L w zakresie budowy miejsc postojowych i chodnika dla pieszych na długości wnioskowanej inwestycji. Zakres robót budowlanych określonych w porozumieniu nie jest objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę. Jak wskazano w projekcie zagospodarowania terenu obszar przeznaczony do zainwestowania na podstawie porozumienia (oznaczony linią ciągłą koloru zielonego) objęty jest odrębnym opracowaniem. Organ stwierdził, że przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno - budowlany zgodny jest także z ustaleniami planu miejscowego w zakresie zaopatrzenia planowanej inwestycji w media. Analiza materiału dowodowego wykazała, że planowana inwestycja zaopatrzona będzie w wodę z istniejącej sieci wodociągowej znajdującej się w ul. Gen. J. Bema za pomocą projektowanego (według odrębnego opracowania) przyłącza wodociągowego (w myśl § 29 pkt 1 lit. a planu jako główne źródło zaopatrzenia w wodę ustala się ogólnomiejską sieć wodociągową). Natomiast zgodnie z projektem zagospodarowania terenu odprowadzanie ścieków z przedmiotowej inwestycji odbywać się będzie do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej znajdującej się w ul. Gen. J. Bema poprzez projektowane wg odrębnego opracowania przyłącze kanalizacji sanitarnej (w myśl § 30 pkt 1 lit. a planu jako podstawowy system odprowadzenia ścieków komunalnych ustala się ogólnomiejską sieć kanalizacji sanitarnej). Ponadto jak wynika z projektu zagospodarowania terenu (str. 9 projektu) odprowadzenie wód deszczowych z dachu budynku oraz z terenów utwardzonych odbywać się będzie na teren działek inwestycyjnych oraz do szczelnego zbiornika retencyjnego o poj. 27 m3. Nadmiar wód opadowych odprowadzany będzie do sieci kanalizacji deszczowej. Jak wskazał uprawniony projektant, wody opadowe z terenu planowanej inwestycji nie będą odprowadzane na działki sąsiednie (str. 9 projektu zagospodarowania terenu). Powyższe dowodzi, że przewidziany w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno - budowlanym sposób odprowadzenia wód opadowych spełnia wymogi § 31 ust. 1 lit. a i c planu, w myśl którego w zakresie odprowadzania wód opadowych ustala się, że podstawowym odbiornikiem wód opadowych jest grunt przy wykorzystaniu systemów retencji, przy czym wody deszczowe o małym stopniu zanieczyszczenia (z terenów zieleni urządzonej, ciągów pieszych, dachów oraz innych powierzchni o małym stopniu zanieczyszczenia - układ czysty) należy odprowadzać bezpośrednio do gruntu, cieków wodnych lub systemów kanalizacyjnych. Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że na potrzeby budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami przewiduje się wycięcie 9 drzew. W ramach kompensacji za wycięte drzewa, na terenie planowanej inwestycji zaprojektowano 27 nowych nasadzeń - klonów zwyczajnych, co jest zgodne z § 8 ust. 2 planu, w myśl którego w przypadku niezbędnej wycinki ustala się wykonanie 3 nowych nasadzeń za 1 wycięte drzewo w obrębie terenu inwestycji. Wyjaśniono przy tym, że nasadzenie 27 klonów zwyczajnych zaprojektowane zostało na rodzimym gruncie, poza ścianami kondygnacji podziemnych budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami. Z projektu zagospodarowania terenu nie wynika aby w miejscu nasadzeń znajdowały się istniejące lub projektowane instalacje, które, zdaniem odwołujących mogą kolidować z korzeniami drzew. Wobec powyższego stwierdzono, że zarzuty dotyczące ewentualnej kolizji z instalacjami zaprojektowanymi w garażu zlokalizowanym na kondygnacjach podziemnych nie mają oparcia w materiale dowodowym. Mając na względzie powyższe stwierdzono, że planowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami planu miejscowego obowiązującego na działkach inwestycyjnych. Organ, wbrew sugestii odwołujących, nie znalazł podstaw prawnych do zawieszenia przedmiotowego postępowania. Z uwagi na wątpliwości co do interpretacji ustaleń planu miejscowego organ odwoławczy zwrócił się do autora planu, a wyjaśnienia i jednoznaczne stanowisko autora planu, w kwestii zgodności rozwiązań projektowych z § 40 ust. 3 pkt 1 lit. e umożliwiły organowi zbadanie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 35 ust. 1 pkt 1a P.b. W ocenie organu przeprowadzona analiza materiału dowodowego dowodzi również spełnienia wymogów zawartych w art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Projekt zagospodarowania terenu (rys. 1) jest bowiem zgodny z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi w szczególności spełnione został warunki z § 12, § 13, § 235 i 271 warunków technicznych. Organ stwierdził również, że projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno - budowlany jest kompletny co oznacza, że spełnione zostały wymagania z art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wnieśli B. i M. M. oraz E. G. i nie zgodzili się z dokonaną przez organ interpretacją zapisów oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zarzucając jego nadinterpretację. Uważają, że elementy konstrukcyjne projektowanego budynku, w tym słupy zaprojektowane poza ustaloną w planie miejscowym nieprzekraczalną linią zabudowy parteru, naruszają tę linię i świadczą o niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. Zdaniem skarżących, organ pominął kwestię zaprojektowania nowych nasadzeń w ilości 27 drzew, które zlokalizowane zostały w odległości mniejszej niż 10 m od ścian projektowanego budynku zawierającego okna i drzwi. Nie zbadał wpływu planowanej inwestycji na bezpieczeństwo pożarowe sąsiednich nieruchomości (w tym działki o nr ewid. gr. [...] należącej do B. i M. M.) w kontekście drzew i krzewów istniejących na działkach sąsiadujących z działkami inwestycyjnymi. Skarżący kwestionują także zapisy porozumienia z 12 sierpnia 2024 r. zawartego pomiędzy inwestorem a zarządcą drogi dotyczącego przebudowy pasa drogowego ul. Gen. J. Bema obejmującej m.in. budowę miejsc postojowych i chodnika. Dodatkowo zarzucają dokonanie przez organ błędnej analizy oddziaływania projektowanego budynku na budynek istniejący na działce o nr ewid. gr. [...], który jak twierdzą jest budynkiem o przeznaczeniu mieszkalno - biurowym. Skarżący podważają zaprojektowanie drogi pożarowej na działce o nr ewid. gr. [...] twierdząc, że działka ta nie spełnia wymagań ustalonych dla dróg pożarowych, zarzucają także brak określenia formy i technologii wykonania murków stanowiących element ścian szczelinowych. Zdaniem skarżących, organ nie ustalił czy istniejąca ogólnomiejska sieć kanalizacji sanitarnej i deszczowej będzie w stanie przejąć wody opadowe odprowadzane z terenu planowanej inwestycji. Dodatkowo, zdaniem skarżących, w prowadzonym postępowaniu całkowicie pominięto kwestię swobodnego użytkowania istniejących budynków z wykorzystaniem elementów fotowoltaiki. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja Wojewody Podlaskiego utrzymująca decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku z 3 stycznia 2025 r. nr DAR-II.6740.4.2025 zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno - budowlany oraz udzielającą A. spółka jawna pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (pow. zabudowy: 645,34 m2, kubatura: 26981 m3) z usługami w parterze (handel) wraz z zagospodarowaniem terenu i zbiornikiem na wody opadowe o poj. V=27 m3 na działkach o nr ewid. gr. [...] i [...] oraz części działek o nr ewid. gr. [...],[...] i [...]przy ul. Gen. J. Bema, w obrębie [...] w B. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 418 ze zm.; dalej powoływana jako P.b.). Zaskarżone decyzje podlegały uchyleniu, gdyż w ocenie sądu ocena zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czyli z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a P.b. nastąpiła z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. W sprawie bezspornym jest, że planowana inwestycja zlokalizowana jest na działkach o nr ewid. gr. [...] i [...] oraz części działek o nr ewid. gr. [...],[...] i [...], na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą nr XI/81/11 Rady Miejskiej Białegostoku z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Przydworcowe w Białymstoku (rejon ul. Kard. S. Wyszyńskiego i M. Kopernika) symbolem 12MW,U. Zgodnie z § 40 ust. 1 planu, tereny oznaczone na rysunku planu tym symbolem przeznacza się pod zabudowę mieszkaniowa wielorodzinną z usługami oraz urządzeniami towarzyszącymi i zielenią urządzoną. W § 40 ust. 3 planu ustalono warunki zagospodarowania tego terenu. Zgodnie z § 40 ust. 3 pkt 1 lit. e planu dla przedmiotowego terenu należy zapewnić obsługę komunikacyjną od strony ul. Gen. J. Bema (7KD-L) oraz ul. Kard. S. Wyszyńskiego (KD-Z) w miejscu określonym na rysunku planu. Plan dopuszcza możliwość przesunięcia wjazdu o ok. 10 m w kierunku w kierunku ul. Gen. J. Bema (7KD-L) wraz z liniami zabudowy parteru (przesunięcie wjazdu bramowego) (...). Zgodnie z rysunkiem planu wjazd na teren 12MN,U uchwałodawca przewidział od strony ul. Gen. J. Bema pasem o szerokości 7 m wydzielonym na terenie 12MW,U nieprzekraczalnymi liniami zabudowy parteru. Pas zapewaniający obsługę komunikacyjną terenu 12MW,U ustalony został na obszarze obejmującym część działki drogowej o nr ewid. gr. [...] (pas o szerokości około 4,5 m i długości ok. 35 m) oraz części działki inwestycyjnej o nr ewid. gr. 854 (pas o szerokości ok. 2,5 m i długości 35 m). Z kolei jak wynika z projektu zagospodarowania terenu parter przedmiotowego budynku zaprojektowany został zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy parteru, natomiast elementy konstrukcji budynku (tj. słupy na których oparte zostały kondygnacje II – VIII) i wjazd do garażu podziemnego zaprojektowane zostały na części działki inwestycyjnej o nr ewid. gr. [...], która na rysunku planu miejscowego przewidziana została do zapewnienia obsługi komunikacyjnej terenu 12MW,U od strony ul. Gen. J. Bema (tj. na 7 m pasie wydzielonym na terenie 12MW,U). W związku z powyższym organ odwoławczy zwrócił się do autora planu o wyjaśnienie, czy zaprojektowanie elementów konstrukcyjnych przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego (tj. słupów, na których oparte są kondygnacje II-VIII) i wjazd do garażu podziemnego na obszarze przeznaczonym do obsługi komunikacyjnej obszaru 12 MN,U spełnia wymagania zawarte w § 40 planu. W odpowiedzi na to pytanie autor planu w piśmie z 1 kwietnia 2025 r. wyjaśnił, że " (...) celem wyznaczenia na rysunku planu nieprzekraczalnych linii zabudowy parteru było wskazanie przejść i przejazdów bramowych o minimalnej szerokości 7 m i urządzenie obsługi komunikacyjnej obszaru 12MW,U. Jednocześnie zapisy planu nie precyzują, jakiej szerokości ma być ciąg pieszo-jezdny przechodzący pod bramą. W związku z tym nie można uznać, że zaprojektowanie ww. elementów konstrukcyjnych budynku i wjazdu do garażu podziemnego w sposób przedstawiony na załączonych rysunkach jest niezgodne z planem miejscowym. Ponadto pozostawienie istniejącego dojazdu w obecnych parametrach, w ramach działki nr ewid. gr. [...], nie utrudni korzystania z działek obsługiwanych tym dojazdem z sposób dotychczasowy". Odpowiedź ta stanowiła podstawę przyjęcia przez organ odwoławczy zgodności przedmiotowego rozwiązania projektowego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a konkretnie z § 40 ust. 3 pkt 1 lit. e. W ocenie sądu stanowisko to jest przedwczesne i oparte na odpowiedzi autora planu nie uwzględniającej, wbrew treści zapytania całej regulacji zawartej w § 40 planu. W odpowiedzi tej pominięto regulację zawartą w § 40 ust. 3 pkt 3 lit. b planu, zgodnie z którą "dopuszcza się realizację kondygnacji zlokalizowanych powyżej parteru w formie nadwieszeń wykraczających poza linię zabudowy ściśle określonej, zakazuje się podparcia nadwieszeń w poziomie parteru słupami od strony przestrzeni publicznej". Brak odniesienia się przez autora planu a następnie przez organ do tej regulacji – zakazującej podparcia nadwieszeń w poziomie parteru słupami od strony powierzchni publicznej, czyni ustalenie w zakresie zgodności przedmiotowego rozwiązania projektowego z planem miejscowym niekompleksowym. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ architektoniczno-budowlany oceniając zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokona oceny zgodności rozwiązań projektowych z zakazem wynikającym z § 40 ust. 3 pkt 3 lit. b planu. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca określając w treści art. 35 ust. 1 pkt 1a P.b. wymaganą relację pomiędzy projektem budowlanym a ustaleniami miejscowego planu i innych aktów prawa miejscowego, posługuje się pojęciem "zgodności", co oznacza związek znacznie silniejszy niż tylko "spójność", czy też "brak sprzeczności". Nie można w tym zakresie stosować wykładni rozszerzającej. Twierdzenie to wzmacnia okoliczność, że miejscowy plan i inne akty prawa miejscowego zawierają ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązują, tak długo dopóki nie zostanie stwierdzona ich nieważność, bądź nie zostaną uchylone. Postanowienia tych aktów wiążą nie tylko właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na ich obszarze, ale i organy gminy oraz inne organy państwa, we właściwości których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela nieruchomości, na podstawie przepisów odrębnych. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że negatywny wynik ustaleń organu co do tej zgodności w zasadzie przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę (vide: wyrok NSA z 2 października 2015 r., II OSK 215/14, pub. CBOSA). Dokonując oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podkreślić należy także, że jest on aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.) i stanowi akt prawa powszechnie obowiązującego na obszarze nim objętym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Oznacza to, że jego postanowienia muszą być przestrzegane i uwzględniane przy realizacji inwestycji budowlanej. Wyjaśnić także należy, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą wprowadzać ograniczenia w sposobie wykonywania prawa własności. Tak ustalony ład przestrzenny jest istotnym elementem obrotu gospodarczego (nieruchomości), ponieważ winien dawać gwarancje, że na danym terenie powstaną tylko takie obiekty, i tylko w takim kształcie, w jakim dopuszcza to miejscowy plan zagospodarowania terenu. Jak wskazano w wyroku NSA z 4 lipca 2017 r., II OSK 2461/15 (pub. CBOSA) realizacja postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w procesie inwestycyjnym stanowi z jednej strony obowiązek dla inwestora, z drugiej zaś daje gwarancję zrealizowania każdego zamierzenia, które jest zgodne z planem. Stanowi to również gwarancję dla właścicieli innych nieruchomości objętych planem, że nie powstanie zabudowa niezgodna z tym planem, a tylko taka, na którą społeczność lokalna wyraziła zgodę w procedurze uchwalania planu miejscowego. Podnieść również należy, że o ile nie jest zakazane posiłkowanie się w ocenie zgodności planowanej inwestycji z planem, opinią autora tego planu, to ta wykładnia nie jest bezwzględnie obowiązującą w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wskazał NSA w sprawie II OSK 2573/13 "nie istnieje instytucja prawna umożliwiająca wystąpienie organów administracji do prawodawcy o wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa mających zastosowanie w rozpoznawanej przez ten organ sprawie". Oznacza to, że stanowisko prawodawcy lokalnego, choć może stanowić jeden z argumentów w poszukiwaniu wykładni zapisów planu, to jednak nie zwalnia organu z dokonania własnej wykładni i zastosowania jej wyników do stanu faktycznego oraz wyjaśnienia powodów zajętego stanowiska. W ocenie sądu, wskazane wyżej uchybienie czyni wadliwym, a co najmniej przedwczesnym stwierdzenie Wojewody, że przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania terenu, co uniemożliwiało jego zatwierdzenie wraz z przedłożonym projektem architektoniczno- budowlanym i udzielenie pozwolenia na budowę, a wniesioną skargę zasadną. Rozpatrując sprawę ponownie organy architektoniczno-budowlane zobowiązane będą do oceny tej zgodności z uwzględnieniem treści § 40 ust. 3 pkt 3 lit. b planu. Sąd uznał, że odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi jest przedwczesne na obecnym etapie rozpoznania sprawy, ponieważ nie ma jednoznacznych ustaleń w zakresie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Mając na względzie powyższe sąd stwierdził, że doszło w niniejszej sprawie do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1a P.b. W konsekwencji sąd uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a. Na podstawie art. 200 P.p.s.a. sąd solidarnie rzecz skarżących B. i M. M. zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, stanowiących równowartość uiszczonego wpisu sądowego (500 zł) – pkt 2 wyroku. W pkt 3 wyroku zwrot kosztów postępowania sądowego, stanowiących równowartość uiszczonego wpisu sądowego (500 zł) zasądzono od organu na rzecz skarżącej E. G.