II SA/Bk 141/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2018 r. sprawy ze skargi T. P. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 stycznia 2018 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II SAB/Bk 100/17 uwzględniającego skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie załatwienia wniosku w sprawie przebudowy parkingu p o s t a n a w i a odrzucić skargę , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 16 stycznia 2018 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SAB/Bk 100/17, uwzględnił skargę T. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. w przedmiocie załatwienia wniosku w sprawie przebudowy parkingu, zobowiązując ww. organ do załatwienia wniosku Skarżącego z dnia [...].07.2015 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych organowi. Sąd stwierdził jednocześnie, że organ dopuścił się bezczynności oraz, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Odpis ww. wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony Skarżącemu w dniu 5 lutego 2018 r., zaś organowi w dniu 6 lutego 2018 r. W dniu 1 marca 2018 r. Skarżący T. P. złożył w tut. Sądzie skargę na niewykonanie ww. wyroku żądając wymierzenia organowi grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga na niewykonanie wyroku podlega odrzuceniu jako wniesiona przedwcześnie – bowiem zarówno przed uprawomocnieniem się wyroku (a tym samym uzyskaniem przez wyrok przymiotu wykonalności), jak i przed rozpoczęciem biegu terminu do załatwienia sprawy przez organ. Uznać ją zatem należało za niedopuszczalną z innych przyczyn, w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z powołanym wyżej art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn (aniżeli te wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5a p.p.s.a.), jest niedopuszczalne. Stąd też badanie merytorycznej zasadności skargi, w każdym przypadku, poprzedzone jest weryfikacją, czy sprawa będąca jej przedmiotem może zostać rozpoznana przez sąd. Wedle art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powyższego wynika, że warunkiem formalnym złożenia skargi na niewykonanie wyroku, a więc warunkiem umożliwiającym jej merytoryczne rozpoznanie przez sąd, jest m.in. uprzednie (tj. poprzedzające jej złożenie), pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Zauważyć przy tym należy, że termin na złożenie przedmiotowego wezwania nie jest dowolny. Wymagane jest bowiem, aby przed jego złożeniem, upłynął bezskutecznie termin do załatwienia sprawy przez organ, wyznaczony wyrokiem uwzględniającym skargę na bezczynność tego organu. Zgodnie natomiast z art. 286 § 2 p.p.s.a., termin do załatwienia sprawy przez organ administracji wyznaczony przez sąd, liczy się od dnia doręczenia akt organowi (co wynika także jednoznacznie z sentencji wyroku tut. Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. w sprawie II SAB/Bk 100/17). Z kolei, aby w ogóle było możliwe doręczenie akt organowi, po rozpoznaniu skargi na jego bezczynność, konieczne jest uzyskanie przez zapadły wyrok przymiotu wykonalności, nierozerwalnie powiązanego z jego prawomocnością. Wedle art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy, zauważyć należy, że odpis wyroku tut. Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. wydanego w sprawie II SAB/Bk 100/17, został doręczony wraz z uzasadnieniem: Skarżącemu w dniu 5 lutego 2018 r., zaś organowi w dniu 6 lutego 2018 r. Na zasadzie art. 173 § 1 p.p.s.a., od wyroku tego przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając na względzie 30-dniowy termin - liczony od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, przewidziany ustawowo na wniesienie skargi kasacyjnej (vide art. 177 § 1 p.p.s.a. i art. 173 § p.p.s.a.), stwierdzić należy, że termin ten upływał Skarżącemu w dniu 7 marca 2018 r., zaś organowi w dniu 8 marca 2018 r. Wniesiona zatem przez Skarżącego w dniu 1 marca 2018 r. skarga na niewykonanie ww. wyroku tut. Sądu, została złożona w chwili, w której orzeczenie to nie było jeszcze prawomocne i nie podlegało wykonaniu. Co za tym idzie, skargę należało uznać za wniesioną przedwcześnie, a w związku z tym niedopuszczalną. Na marginesie należy ponadto zauważyć, że trudno doszukiwać się bezczynności organu w sytuacji, gdy nie zostały mu zwrócone akta administracyjne, a tym samym nie rozpoczął się w ogóle bieg 14-dniowego terminu do załatwienia wniosku Skarżącego, wyznaczonego wyrokiem, którego niewykonanie zaskarżono. Dodać także należy, że skoro z cytowanego powyżej art. 154 § 1 p.p.s.a. wynika, że warunkiem dopuszczalności skargi o ukaranie organu grzywną jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, to skarżący zobowiązany jest do wykazania, iż takie wezwanie zostało wniesione do organu. Mając na uwadze powyższe, Sąd zobligowany był orzec o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.