II SA/Bk 142/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), asesor WSA Jacek Pruszyński, Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę II SA/Bk 142/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. znak [...] wydaną przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z upoważnienia Burmistrza Z. przyznano K. M. dodatek mieszkaniowy w wysokości 0 zł oraz ryczałt na zakup opału w wysokości 40,31 zł miesięcznie na okres od 01 października 2007 r. do 31 marca 2008 r. W punkcie 2 decyzji zaliczono wypłacony w miesiącach październik i listopad 2007 r. dodatek mieszkaniowy i ryczałt na dodatek mieszkaniowy przyznany przedmiotową decyzją. Powyższe rozstrzygnięcie jest kolejnym w sprawie wszczętej wnioskiem K. M. z dnia 03 września 2007 r. i zostało wydane w wyniku decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] listopada 2007 r. znak [...], którą uchylono decyzję Dyrektora MOPS z dnia [...] października 2007 r. znak [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego i przekazano temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. organ przedstawił szczegółowo sposób wyliczenia dodatku mieszkaniowego i ryczałtu na zakup opału, odwołując się do obowiązujących w tym przedmiocie przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.). Ustalono w szczególności, iż wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zajmuje 27,77 m2 powierzchni użytkowej, co wynika z postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku w sprawie sygn. akt I Ns [...]. Jego łączny dochód z gospodarstwa rolnego o pow. 0,4705 ha przeliczeniowych z trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku wynosi – według danych podanych przez GUS w 2006 r. co do rocznego dochodu z 1 ha przeliczeniowego - 216, 90 zł, zaś miesięczny 72,30 zł. Wnioskodawca nie wskazał faktycznych miesięcznych wydatków. Na potrzeby obliczenia ryczałtu ustalono wartość jednej kilowatogodziny energii elektrycznej na poziomie – 0, 3410 zł, ryczałt za brak instalacji centralnego ogrzewania na poziomie 47,35 zł, za brak instalacji ciepłej wody – 6,82 zł, za brak instalacji gazu przewodowego – 3, 41 zł. Wskazano, iż suma miesięcznych rzeczywistych wydatków z ryczałtem wynosi, według powyższych szacunków, 57,58 zł. Z uwagi na fakt, iż w przypadku strony powierzchnia użytkowa jest niższa niż normatywna, przyjęto na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych z 2001 r. powierzchnię rzeczywistą lokalu jako podstawę wyliczenia wydatków na jego utrzymanie. Stosownie zaś do treści art. 6 ust. 1 w/w ustawy wyliczono wysokość dodatku mieszkaniowego na kwotę 46, 74 zł, obniżając ją na podstawie art. 6 ust. 10 i 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych do kwoty 70 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię lokalu. Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. M. wskazując, iż jest ona sprzeczna z prawem jako naruszająca przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 01 lutego 2005 r. w sprawie sygn. akt U 14/02. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z zaświadczenia Urzędu Rejonowego w Z. z dnia 17 listopada 1994 r. Nr [...] wynika, iż powierzchnia domu, w którym mieszka K. M. wynosi 83, 3 m2, z czego na w/w - zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. I Wydział Cywilny w sprawie sygn. akt I Ns [...] z dnia 24 października 1984 r. o stwierdzeniu nabycia spadku - przypada jedna trzecia, a więc 27, 77 m2 i na taką powierzchnię przysługuje dodatek mieszkaniowy. Organ odwoławczy wyliczył również, iż miesięczne wydatki odwołującego się na zakup opału zamykają się kwotą 57, 58 zł (suma kwot ryczałtu: 47,35 zł za brak c.o., 6,82 zł za brak instalacji ciepłej wody, 3,41 zł za brak instalacji gazowej) i wyliczenie to potwierdziło w ocenie organu prawidłowość ustaleń pierwszoinstancyjnych dokonanych na podstawie § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.). Podstawą tych obliczeń był przepis art. 6 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych wobec nieudowodnienia przez wnioskodawcę ponoszonych faktycznych wydatków związanych z eksploatacją lokalu. Powołano również przepisy art. 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 4 pkt 7 i art. 6 ust. 9 tej ustawy, zgodnie z którymi wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę pomiędzy wydatkiem stanowiącym podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15 % dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie jednoosobowym. Ustalono w związku z tym, iż K. M. od czerwca do sierpnia 2007 r. utrzymywał się jedynie z dochodów z połowy gospodarstwa rolnego położonego na terenie gminy Z. (0,66 ha oraz 0, 2810 ha przeliczeniowego), której jest prawnym właścicielem tj. z 0, 4705 ha przeliczeniowych (łączna powierzchnia gospodarstwa to 0,9410 ha). Obliczenie dochodu w takiej sytuacji następuje, zdaniem organu, poprzez ustalenie iloczynu powierzchni gruntów wyrażonej w ha przeliczeniowych oraz przeciętnego dochodu z 1 ha przeliczeniowego, którego wysokość ogłoszona w 2006 r. wyniosła 1844 zł, jak wynika z obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Tak wyliczona wysokość dochodu zamknęła się kwotą 216,90 zł za miesiące od czerwca do sierpnia 2007 r., co miesięcznie dało kwotę 72, 30 zł (1844 zł x 0,4705 ha przeliczeniowego : 12 = 72, 30 zł). Sposób wyliczenia dodatku mieszkaniowego przedstawiono jako: 57, 58 zł (wydatek stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału) – 10,84 zł (15 % dochodów skarżącego) = 46, 74 zł. Kwotę tę pomniejszono do wysokości jej 70 % wydatków na lokal zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, albowiem wysokość dodatku mieszkaniowego łącznie z ryczałtem nie może przekroczyć 70 % faktycznych wydatków ponoszonych na lokal mieszkalny, jeżeli jego powierzchnia jest mniejsza lub równa powierzchni normatywnej, która w przypadku jednoosobowego gospodarstwa wynosi 35 m2. Odwołujący się, jak to już wyżej wskazano, ma prawo do zajmowania powierzchni 27, 77 m2. W ten sposób wysokość dodatku obliczono na kwotę 40, 31 zł. Skargę na powyższą decyzję złożył do sądu administracyjnego K. M. żądając jej uchylenia w całości argumentując, iż decyzja narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawę o dodatkach mieszkaniowych. Podniósł, iż nie wskazano sposobu wyliczenia przyjętej kwoty 0,341 zł za 1 kWh energii, która nie występuje w tabeli opłat za energię elektryczną. Zarzucił również naruszenie przepisów art. 10 i 77 Kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumenty z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Podając, iż skarżący nie wskazał na czym polegało naruszenie przepisów Kpa oraz ustawy o dodatkach mieszkaniowych, organ przedstawił szczegółowo sposób wyliczenia ceny jednostki energii elektrycznej. Powołał się na § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych i wskazał, iż rachunkiem za ostatni okres rozliczeniowy była faktura z dnia 16 marca 2007 r., z której wynika, iż skarżący zużył 372 kWh w strefie dziennej i 318 kWh w strefie nocnej, co daje łączne zużycie 690 kWh. Opłata abonamentowa za ten okres wyniosła 10, 95 zł, opłaty stałe 25, 08 zł, zaś ogólna wartość faktury 271, 35 zł. Cenę za 1 kWh obliczono zatem według wzoru: (271, 35 zł – 10, 95 zł – 25, 08 zł) : 690 kWh = 0, 3410 zł. Na rozprawie w dniu 08 kwietnia 2008 r. pełnomocnik K. M. wniósł o uchylenie decyzji obydwu instancji zarzucając naruszenie zakazu pogarszania sytuacji strony odwołującej się z uwagi na fakt, iż pierwszą decyzją wydaną w sprawie przyznano wnioskodawcy dodatek mieszkaniowy w kwocie 49 zł podczas gdy następna przyznawała ten dodatek w niższej wysokości. Wskazał również na nieprawidłowe, jego zdaniem, wyliczenie średniej ceny jednostki energii elektrycznej, która uwzględnia cenę 1 kWh zarówno w taryfie nocnej, jak i dziennej, podczas gdy taryfa nocna zawiera bonifikatę, a strona zakupując opał nie korzysta z żądnych ulg. Nadto zarzucił nieuwzględnienie przez organ opłat za użytkowanie wieczyste i podatku od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie są, w ocenie sądu, dotknięte uchybieniami przepisów uzasadniającymi ich wyeliminowanie z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Przede wszystkim niesłuszny jest zarzut naruszenia przepisów procesowych – art. 10 i 77 Kpa. Organ administracji w pełni zrealizował obowiązek wynikający z art. 7, 77 § 1, 80 Kpa i zebrał wyczerpujący materiał dowodowy dokonując jego prawidłowej oceny, którą należy podzielić. W kwestii naruszenia art. 10 Kpa gwarantującego stronie czynny udział w postępowaniu na każdym jego etapie sąd zwraca uwagę, iż to w interesie strony leży wykazanie, na czym uchybienie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Sąd bada każdy przypadek indywidualnie w związku z czym nie każde naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym również art. 10 Kpa, skutkuje uchyleniem zaskarżonego aktu administracyjnego na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (vide uchwała 7 sędziów z dnia 25 kwietnia 2005r. NSA w Warszawie w sprawie sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66). W rozpoznawanej sprawie K. M. ograniczył się do zgłoszenia zarzutu, nie popierając go żadnymi twierdzeniami i nie przytaczając jakichkolwiek okoliczności wskazujących, że zagwarantowane mu ustawowo prawa procesowo zostały naruszone w taki sposób, że miało to wpływ na podjęcie zaskarżonej decyzji. W kwestii zarzutu naruszenia zakazu reformationis in peius (art. 139 Kpa), zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny, to również nie można zgodzić się ze skarżącym, iż organ temu zakazowi uchybił przyznając w kolejnej decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] grudnia 2007 r. (wydanej po rozstrzygnięciu kasacyjnym SKO z dnia [...] listopada 2007 r.) dodatek mieszkaniowy w kwocie 40, 31 zł, a więc niższy niż w decyzji pierwotnej z dnia [...] października 2007 r., którą przyznano dodatek w wysokości 49, 27 zł. Skarżący nie dostrzega, iż decyzja z dnia [...] października 2007 r. została uchylona przez SKO w dniu [...] listopada 2007 r. z zaleceniami, aby organ I instancji ponownie ustalił wysokość dodatku mieszkaniowego uzupełniając niekompletny materiał dowodowy, a nie by ustalił ją na niższym niż pierwotnie poziomie. Zarzut naruszenia przepisu art. 139 Kpa byłby skuteczny tylko i wyłącznie wówczas, gdyby decyzja kasacyjna organu II instancji wyraźnie zmierzała do pogorszenia sytuacji strony, a taka sytuacja w sprawie niniejszej nie miała miejsca. Rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie miało zatem charakteru niekorzystnego dla strony, albowiem nie zawierało wskazówek co do określonej wysokości dodatku, ale miało na celu spowodowanie ponownego jego ustalenia z poszanowaniem obowiązujących w tej materii przepisów prawa po wszechstronnym wyjaśnieniu sprawy. Nastąpiło to w decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. po powtórnym obliczeniu kwoty dodatku, a więc po ponownym (od początku) przeprowadzeniu postępowania w tym przedmiocie. Fakt, iż wysokość dodatku okazała się niższa od pierwotnie ustalonej nie wynika zatem z jakichkolwiek zaleceń organu odwoławczego, a z prawidłowego zastosowania przepisów prawa regulujących sposób wyliczania tej formy pomocy – ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.). Kolejny zarzut podniesiony przez skarżącego dotyczył nieprawidłowego wyliczenia ceny 1 kWh energii elektrycznej co wpłynęło, jego zdaniem, na błędne wyliczenie kwoty ryczałtu na opał. W tym miejscu wskazać trzeba, iż ryczałt na opał jest częścią dodatku mieszkaniowego, dla którego określenia niezbędne jest ustalenie następujących wielkości: powierzchni normatywnej lokalu przysługującej wnioskodawcy, powierzchni użytkowej lokalu pozostającej w jego dyspozycji oraz kwoty wydatków rzeczywistych, które są ponoszone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego (art. 5, 6, w tym ust. 3 ust. o dodatkach mieszkaniowych). Organ poczynił w tym przedmiocie prawidłowe ustalenia, w tym co do powierzchni użytkowej, która w przypadku skarżącego jest niższa niż normatywna (odpowiednio 27, 77 m2 do 35 m2) oraz co do wydatków. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2001 r. wydatki właściciela domu jednorodzinnego, będące podstawą obliczania dodatku mieszkaniowego stanowią opłaty za energię cieplną i wodę dostarczane do lokalu, opłaty za odbiór nieczystości stałych i płynnych. W niniejszej sprawie skarżący nie podał tych kwot, zatem prawidłowo organy zastosowały przepis art. 6 ust. 4 pkt 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z którym wydatkiem może być również wydatek stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu. Zgodnie z § 3 ust. 1 – 3 powoływanego wyżej rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2001 r. jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w energię cieplną do celów ogrzewania, instalację ciepłej wody lub instalację gazu przewodowego, wydatkiem stanowiącym podstawę obliczenia wysokości ryczałtu na opał przysługującego stronie jest równowartość liczby kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres przeliczeniowy po odliczeniu opłaty abonamentowej oraz opłat stałych. Lokal mieszkalny skarżącego nie posiada żadnej z w/w instalacji w związku z czym organ prawidłowo przyjął, iż dla celów obliczenia ryczałtu należy zsumować wydatki ustalone na podstawie § 3 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia, których podstawą obliczenia jest cena 1 kWh energii elektrycznej. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem § 3 ustalenie równowartości 1 kWh energii odbywa się na podstawie "rachunku za ostatni okres przeliczeniowy z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz opłat stałych miesięcznych". Ustalając na tej podstawie wysokość wydatków organ oparł się na informacjach wynikających z przedstawionego przez skarżącego rachunku z dnia 16 marca 2007 r. za ostatni okres rozliczeniowy przypadający od 14 września 2006 r. do 14 marca 2007 r. wystawionego na jego brata J. M. Ten, występując na rozprawie w dniu 08 kwietnia 2008 r. jako pełnomocnik skarżącego, wyjaśnił, iż bracia posiadają jeden licznik zarejestrowany na J. M., natomiast wewnętrznych rozliczeń dokonują na podstawie zainstalowanego podlicznika. W związku z czym prawidłowo przyjęto, iż rachunek, mimo że wystawiony na J. M., może stanowić podstawę ustalenia ceny 1 kWh energii w stosunku do K. M. Z rachunku wynika, iż energia dostarczana skarżącemu (i jednocześnie jego bratu) zaliczana jest do grupy taryfowej G 12 ze zróżnicowaną w zależności od pory dnia stawką za 1 kWh – wyższą w dzień, niższą w nocy. Zdaniem skarżącego organ, ustalając wartość 1 kWh energii powinien wziąć pod uwagę jedynie cenę za jednostkę dzienną z uwagi na to, że nocna jako objęta bonifikatą jest niższa i w ogólnym rozrachunku jej uwzględnienie obniża średnią wartość jednostki energii, a w konsekwencji powoduje zaniżenie wydatku stanowiącego w myśl § 3 rozporządzenia podstawę obliczenia ryczałtu. W ocenie sądu powyższe rozumowanie nie znajduje oparcia w przepisach regulujących zasady ustalania dodatków mieszkaniowych i ryczałtu na opał. Ustawodawca w powołanym przepisie § 3, ani w innych regulujących przedmiotową materię, nie zróżnicował metod wyliczania wartości 1 kWh w zależności od wartości energii dostarczanej w dzień lub w nocy. Wymienił natomiast jednocześnie wszelkie możliwe odliczenia w procesie ustalania tej wartości takie jak: opłaty abonamentowe i stałe opłaty miesięczne - nie przewidując innych odliczeń. W ocenie sądu także niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego byłoby uwzględnienie na potrzeby obliczenia ceny 1 kWh energii wskaźników pobranej energii tylko w porze dziennej, podczas gdy niewątpliwie, jak wynika z rachunku, skarżący korzysta z energii o każdej porze dnia, a więc również w nocy po cenie objętej bonifikatą. Zatem tylko i wyłącznie wyliczenie uwzględniające obie stawki (za energię dzienną i nocną) jest właściwym ustaleniem ceny jednostki energii na potrzeby przyznania ryczałtu na opał, odpowiadającym faktycznemu stanowi wykorzystania tej energii przez skarżącego i faktycznym kosztom poniesionym przez niego z tego tytułu. Powyższy pogląd, zgodnie z którym podstawą wyliczenia wydatków, których wysokość decyduje o przysługującym ryczałcie, jest rachunek określający prawidłową, bo stosowaną dla strony grupę taryfową, podzielił również inny skład orzekający tutejszego sądu w wyroku z dnia 10 stycznia 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 791/07, nie publ. Podkreślić też należy, iż organy obydwu instancji, wbrew zarzutom podniesionym przez skarżącego, szczegółowo przedstawiły sposób powyższego wyliczenia umożliwiając stronie jego weryfikację. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 01 lutego 2005 r. w sprawie sygn. akt U 14/2002 (OTK-A 2005/2/12. W pkt 4 powołanego orzeczenia dotyczącym § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2001 r., który określa rodzaje wydatków ponoszonych przez właścicieli domów jednorodzinnych ustalanych na potrzeby określenia przysługującego im dodatku mieszkaniowego (i który został zastosowany w sprawie niniejszej) TK stwierdził, iż nie jest on niezgodny z art. 6 ust. 4 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a także jest zgodny z art. 9 ust. 1 tej ustawy oraz z art. 92 ust. 1 zd. 1 Konstytucji. Podnieść trzeba, iż art. 6 ust. 4 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dopuszcza odliczenie wydatków w postaci opłat za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, których kwoty na potrzeby niniejszej sprawy skarżący nie podał, dlatego jako wysokość tych wydatków przyjęto wydatek stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu (art. 6 ust. 4 pkt 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Treść powyższego wyroku, orzekającego o konstytucyjności przepisu § 2 ust. 4 rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2001 r. nie może zatem stanowić podstawy podważenia legalności zaskarżonej w sprawie niniejszej decyzji. Podobne stanowisko w kwestii wpływu orzeczenia TK na sposób obliczania dodatku mieszkaniowego zaprezentował również tutejszy sąd w wyroku z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 69/08, nie publ. Wobec jednoznacznej obecnie treści przepisu art. 6 ust. 4 a pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych (wprowadzony nowelą z dnia 08 października 2004 r. o zmianie ustawy o dodatkach mieszkaniowych Dz. U. Nr 240, poz. 2406), zgodnie z którym nie stanowią wydatków uwzględnianych przy ustalaniu wysokości dodatku mieszkaniowego i ryczałtu wydatki z tytułu podatku od nieruchomości oraz opłat za wieczyste użytkowanie organy prawidłowo, wbrew stanowisku skarżącego, zastosowały również ten przepis i nie uwzględniły przedmiotowych kosztów przy ustalaniu wysokości świadczeń przysługujących skarżącemu z ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Mając na uwadze, iż wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę pomiędzy wydatkami, o których mowa w ust. 3 – 6 art. 6 (wobec niepodania przez skarżącego wysokości wydatków organ prawidłowo przyjął, iż na potrzeby niniejszej sprawy są one równe wysokości przysługującego ryczałtu w kwocie 57, 58 zł – art. 6 ust. 4 pkt 7) a kwotą 15 % dochodów gospodarstwa domowego jednoosobowego – art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych (które obliczono na kwotę 72, 30 zł na podstawie Obwieszczenia Prezesa GUS z 2006 r. o wysokości rocznego dochodu z 1 ha przeliczeniowego) – wyliczono dodatek mieszkaniowy na kwotę 46, 74 zł. Biorąc pod uwagę, iż wysokość dodatku łącznie z ryczałtem nie może przekraczać 70 % wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny gdy jego powierzchnia jest mniejsza od normatywnej (jak w przypadku skarżącego) – wyliczono dodatek mieszkaniowy (w tym ryczałt) na kwotę 40, 31 zł. Organy orzekające w sprawie niniejszej ustalając wysokości przysługujących skarżącemu świadczeń z ustawy o dodatkach mieszkaniowych prawidłowo zastosowały zatem przepisy prawa procesowego i materialnego, uwzględniając całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonując jego prawidłowej oceny. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Z uwagi na treść art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym zwrot kosztów od organu na rzecz skarżącego przysługuje wyłącznie w sytuacji uwzględnienia skargi – nie mógł zostać uwzględniony wniosek strony o zwrot kosztów stawiennictwa do sądu.