II SA/Bk 143/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W dniu 15 stycznia 2014r. do tutejszego sądu administracyjnego wpłynęła skarga K. C., reprezentowanego przez spółkę W. Sp. z o.o. R. G. W. G. z siedzibą w W., na uchwałę Rady Miejskiej w C. nr z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C. Jak wynika z uzasadnienia skargi, wniesienie jej do sądu zostało poprzedzone wezwaniem Rady Miejskiej w C. z dnia 20 listopada 2013r. do usunięcia naruszenia prawa, podpisanym przez Prezesa Zarządu W. Sp. z o.o., działającego jako pełnomocnik K. C. - właściciela nieruchomości objętej zaskarżoną uchwałą. W odpowiedzi na skargę Burmistrz C. wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie z uwagi na naruszenie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Według autora odpowiedzi na skargę wnosząca wezwanie do usunięcia naruszenia - Spółka W. Sp. z o.o. w W. - nie miała pełnomocnictwa do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa wskutek uchwały nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. w przedmiocie uchwalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C., ani też do zaskarżenia tejże uchwały do sądu administracyjnego. Z uwagi na zaistniałe wątpliwości, wezwaniem z 17 lutego 2014r. zobowiązano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, że pełnomocnictwo udzielone osobie, która podpisała skargę, odpowiada wymogom art. 35 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, że udzielone na rzecz Spółki W. pełnomocnictwo spełnia wymogi art. 35 § 1 p.p.s.a., albowiem Spółka jest uczestnikiem postępowania i posiada interes faktyczny w niniejszej sprawie z uwagi na prowadzone - na terenie gminy C. - inwestycje polegające na budowie elektrowni wiatrowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, iż badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzenie dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 101 ust. 1 stawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz.1591 z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W świetle tego unormowania skuteczność wniesienia skargi na uchwałę, czy też zarządzenie organu gminy, podjęte w sprawach z zakresu administracji publicznej, zależy od uprzedniego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym z redakcji tego przepisu wynika jednoznacznie, iż do wyczerpania tego trybu przed wniesieniem skargi obowiązany jest każdy skarżący. Oznacza to, że tylko skarga tego samego podmiotu, który dokonał takiego wezwania jest dopuszczalna (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 lutego 2007r., II OSK 414/06, LEX nr 362455). W niniejszej sprawie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa skierowanym do Rady Miejskiej w C. w dniu [...] listopada 2013r. wystąpiła Spółka W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. jako pełnomocnik K. C. W ocenie Sądu spółka W., jak słusznie podkreślono w odpowiedzi na skargę, nie mogła być uprawniona do wystąpienia w imieniu skarżącego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa opisaną uchwałą. Zgodnie bowiem z treścią art. 33 § 1 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Z przepisu tego jednoznacznie zatem wynika, że pełnomocnikiem strony może być jedynie osoba fizyczna, nie może natomiast być osoba prawna lub jednostka organizacyjna, ani organy tych jednostek (tak A.Wróbel Komentarz do art. 33 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex 2009). Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie także w orzecznictwie sądowym, które przyjmuje, że w zakresie instytucji pełnomocnictwa z mocy prawa wykluczeni z zakresu podmiotowego podlegają inne, niż osoby fizyczne podmioty takie jak osoby prawne lub jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej (tak wyrok NSA z 8 marca 2001r., IV SA 41/99, "Wspólnota" 2001, nr 13, s. 52; wyrok NSA z 10 sierpnia 2001 r., I SA 511/2000 oraz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 1 lipca 2009r. II SA/Sz 217/09, Lex nr 553209). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż spółka W. Sp. z o.o. z siedziba w Warszawie nie zalicza się do podmiotów wymienionych w cytowanym przepisie, gdyż jest osobą prawną, a tym samym wyłączona jest z kręgu podmiotów mających uprawnienie do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze pełnomocnika. W konsekwencji skoro spółka W. nie mogła występować przed Radą Miejską w C. jako pełnomocnik K. C., to tym bardziej nie mogła w jego imieniu wnieść skutecznie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe rozważania, stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wyczerpała trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą, co czyni skargę przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną, a w konsekwencji jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Końcowo dodać należy, że odrzucenie skargi nie uniemożliwia skarżącemu ponownego wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę, pod warunkiem dochowania wymogu w postaci prawidłowego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.