II SA/Bk 144/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 07 września 2006 r. sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego - oddala skargę.- Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 roku nr [...] Prezydent Miasta B. orzekł o wymeldowaniu M. N. z pobytu stałego w B. przy ul. Ż. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się pan M. N. wnosząc w dniu [...] listopada 2005 roku odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody P.. W dniu [...] grudnia 2005 roku w sprawie nr [...] Wojewoda P. powołując się na art. 134 kpa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2002 roku nr [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia Wojewoda P. wskazał, iż zaskarżona decyzja zawierała pouczenie o terminie oraz trybie jej zaskarżenia i w dniu [...] czerwca 2002 roku została doręczona przedstawicielowi M. N. (nieznanemu wówczas z miejsca pobytu) ustanowionemu postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] kwietnia 2002 roku sygn. akt [...]. W związku z powyższym 14 – dniowy termin do wniesienia odwołania liczył się zgodnie z art. 129 § 2 w zw. z art. 48 § 1 kpa od dnia doręczenie decyzji kuratorowi strony z pełnym skutkiem prawnym, a więc od dnia [...] czerwca 2002 roku, a nie od otrzymania decyzji przez skarżącego. W ocenie organu odwołanie z dnia [...] listopada 2005 roku wniesione zostało z ponad trzyletnim uchybieniem terminu przewidzianym do dokonania tej czynności. Skarżący bowiem nie ubiegał się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. pan M. N. zakwestionował prawidłowość decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2002 roku nr [...], w której orzeczono o wymeldowaniu go z pobytu stałego w B. przy ul. Ż. oraz trafność przyjętych w tej decyzji ustaleń faktycznych i prawnych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, w konkluzji wnosząc o oddalenie skargi. Dodatkowo podkreślił, iż skarżący w skardze odniósł się jedynie do merytorycznej decyzji podjętej w sprawie przez organ I instancji, nie odnosząc się w ogóle do zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, postanowienia czy też innego aktu sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm). Decyzja administracyjna bądź postanowienie są prawidłowe, jeżeli spełniają łącznie dwa warunki: 1. są zgodne z normami materialnego prawa, 2. zostały wydane zgodnie z normami prawa procesowego. Naruszenie tych norm powoduje wadliwość decyzji czy też postanowienia (wadliwość materialnoprawna albo wadliwość procesowa). Zaskarżone postanowienie należy jednak uznać za prawidłowe. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., zarówno bowiem ustalenia faktyczne jak i rozważania prawne Wojewody P. są słuszne i jako takie zasługują na aprobatę. Podkreślić przy tym należy, iż skarżący w skardze nie podniósł żadnych argumentów i zarzutów w stosunku do zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, odnosząc się jedynie do decyzji Prezydenta Miasta B. o wymeldowaniu. Decyzja ta jednakże w niniejszej sprawie nie może być oceniania, gdyż nie stanowi przedmiotu zaskarżenia. W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje, iż w toku postępowania administracyjnego o wymeldowanie pana M. N. z pobytu stałego w B. przy ul. Ż., skarżący był reprezentowany przez przedstawiciela - pracownika Urzędu Miejskiego w B. G. Z.. Przedstawiciel taki został ustanowiony skarżącemu na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] kwietnia 2002 roku w sprawie sygn. akt [...], z uwagi na nieznane miejsce pobytu skarżącego i w celu zastąpienia go w postępowaniu prowadzonym przez Wydział Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego w B., w sprawie wymeldowania z pobytu stałego (k. 32 akt administracyjnych). Uprawnienie do złożenia wniosku o ustanowienie takiego przedstawiciela wynikało z regulacji art. 34 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej wystąpi do sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej lub niezdolnej do czynności prawnych, o ile przedstawiciel nie został już wyznaczony. Przez "nieobecność" uważa się również nieobecność w kraju (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 1984 roku, I SA 205/84), jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący bowiem w piśmie z dnia 19 października 2005 roku wskazał, iż w czasie toczącego się postępowania w przedmiocie wymeldowania przebywał w Belgii (k. 39 akt administracyjnych). Wyznaczenie w tych okolicznościach przedstawiciela dla nieobecnej strony postępowania administracyjnego, na wniosek organu administracyjnego zgłoszonego w związku z art. 34 kpa nastąpiło na podstawie art. 184 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. W sytuacjach takich doręczanie pism, których adresatami są osoby nieznane z miejsca pobytu następuje przedstawicielowi ustanowionemu dla osoby nieobecnej. Podkreślić bowiem należy, iż zgodnie z art. 40 § 1 kpa pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Doręczenie zatem pism przedstawicielowi dla osoby nieobecnej jest skutecznie i wywołuje określone skutki prawne, między innymi w zakresie biegu terminu do wniesienia odwołania. Tym samym bieg terminu skarżącemu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2002 roku nr [...], w której orzeczono o wymeldowaniu go z pobytu stałego w B. przy ul. Ż., rozpoczął bieg w dniu [...] czerwca 2002 roku. Odwołanie zaś wniesione po ponad trzech latach od wydania przedmiotowej decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, skoro Sąd nie stwierdza, aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa, skargę jako nieuzasadnioną, należało oddalić na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).