II SA/Bk 150/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Danuta Tryniszewska - Bytys (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2017 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] lipca 2016 r. o ustaleniu i wypłacie H. K. odszkodowania za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia przez jego nieruchomość dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej, w tym z tytułu szkód tymczasowych w produkcji rolniczej oraz zmniejszenia wartości nieruchomości na skutek realizacji urządzeń infrastruktury technicznej. Wojewoda uchylił jedynie punkt 1 zaskarżonej decyzji, tj. o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności i w tym zakresie umorzył postępowanie. H. K. złożył do sądu administracyjnego skargę na decyzję Wojewody, w której to skardze wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, dlaczego nie zgadza się z decyzją, wskazał zarzuty wobec sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego, podkreślił, że ograniczano mu prawa procesowe, w tym możliwość uzyskania wyjaśnień do zgłoszonych przez niego do operatu zastrzeżeń. Podkreślił, że powinien otrzymać odszkodowanie za bezprawne ograniczenie jego prawa do nieruchomości, jak też kwota odszkodowania powinna być wyższa, wyliczona przy zastosowaniu przepisów europejskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. ciężar wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wykonaniem tego aktu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym obowiązkiem skarżącego jest powołanie konkretnych okoliczności, odwołujących się do jego sytuacji. Wskazać przy tym należy, że szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie musi mieć charakteru materialnego, zaś trudne do odwrócenia skutki oznaczają takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianą rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 2 lutego 2016 r., II OZ 87/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ustalającej odszkodowanie nie został uzasadniony w sposób wymagany przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. tzn. ze wskazaniem na okoliczność wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie skargi zawiera wyłącznie zarzuty dotyczące legalności zaskarżonej decyzji, zaś nie odwołuje się do okoliczności przemawiających za udzieleniem ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem sąd w postępowaniu wpadkowym dotyczącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może rozważać okoliczności stanowiących zarzuty skargi, a wyłącznie okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazania tych ostatnich zabrakło, co zobowiązywało sąd do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zwłaszcza że sąd nie może również poszukiwać takich okoliczności z urzędu. Dodać trzeba, że wykonanie decyzji ustalającej i zobowiązującej do zapłaty na rzecz skarżącego kwoty odszkodowania jest dla niego co do zasady korzystne, nawet przy przyjęciu, że domaga się wyższego odszkodowania. Kwota już ustalona podlega bowiem zapłacie. Także wykonanie zaskarżonej decyzji i wypłacenie spornej kwoty nie jest przeszkodą do przeprowadzenia kontroli prawidłowości ustalenia odszkodowania przez sąd, a w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji – do jego ustalenia (ewentualnie, jeśli istniałyby ku temu podstawy) w wyższej wysokości. Z kolei sformułowane w skardze zarzuty podważające wysokość odszkodowania (jako zaniżonego lub ustalonego w postępowaniu obarczonym błędami proceduralnymi) zostaną rozpatrzone w postępowaniu w jego głównym nurcie zakończonym wyrokiem, gdyż nie mogą być przedmiotem postępowania wpadkowego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.