II SA/Bk 157/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 lipca 2010 r. sprawy ze skargi Z. K. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania o zbadanie nieprawidłowości dotyczących zebrania wiejskiego sołectwa K. p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Skarżący Z. K., po ostatecznym sprecyzowaniu skargi na rozprawie w dniu 8 lipca 2010 r., podał, że dotyczy ona uchwały Rady Gminy P. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] podjętej w przedmiocie rozpatrzenia odwołania o zbadanie nieprawidłowości dotyczących zebrania wiejskiego sołectwa K. Skarga została wniesiona w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, albowiem złożenie skargi nie zostało poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna z racji braku wyczerpania przez skarżącego służącego mu w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą w/w środka zaskarżenia wynika wprost z treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. nr 145, poz. 1591 ze zm.), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z akt sprawy nie wynika, by skargę niniejszą poprzedziło opisane w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa. Sam skarżący na rozprawie w dniu 8 lipca 2010 r. podał, że w odniesieniu do kwestionowanej uchwały nie składał wymaganego wezwania. W tej sytuacji Sąd nie mógł poddać skargi merytorycznej ocenie, albowiem w pierwszej kolejności musiał skontrolować jej dopuszczalność. W tym przypadku jeden z formalnych warunków dopuszczalności skargi nie został spełniony. Dostrzeżenie powyższego czyniło koniecznym odrzucenie skargi stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 52 § 1 tejże ustawy.