II SA/Bk 1783/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.), Protokolant specjalista Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 25 sierpnia 2025 r. nr AB-II.7840.5.10.2022.MM w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. I. Zaskarżoną decyzją z 25 sierpnia 2025 r. znak AB-II.7840.5.10.2022.MM Wojewoda Podlaski utrzymał w mocy decyzję Starosty Augustowskiego z 28 marca 2025 r. nr 67/25 znak AB-VII-2.6740.6.2022 udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku garażowo-gospodarczego. Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. II. 1. Wnioskiem z 25 lutego 2022 r. G. K. (inwestor) wystąpił do Starosty Augustowskiego o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku garażowo-gospodarczego na działce nr [...] przy ulicy [...] w Augustowie. Do wniosku załączył projekt budowlany datowany na 25 stycznia 2022 r. Postanowieniem z 6 kwietnia 2022 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: p.b.), Starosta zobowiązał inwestora do usunięcia braków projektu, w tym: 1) doprowadzenia projektowanych budynków do zgodności z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, tj. uchwały Rady Miejskiej w Augustowie nr XXXI/197/09 z 30 kwietnia 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Augustów zwanego "[...]" obejmującego tereny położone między ulicami: [...], [...], [...]., [...], [...], rzeką [...] i ul. [...] oraz zmieniającego ustalenia części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w centrum Augustowa położonych między ulicami [...], [...], [...], [...] i rzeką [...] uchwalonego uchwałą nr XXVIII/253/01 Rady Miasta Augustów z dnia 29 czerwca 2001 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. nr 27 z 31 lipca 2001 r., poz. 466), w odniesieniu do terenów położonych przy ul. [...] i ul. [...], stanowiących kompleks zabudowy określonej symbolem przeznaczenia 2 MNU, 1 UGH i częściowo 4 MNU (Dz. Urz. Woj. Podl. nr 116, poz. 1279 z 28 maja 2009 r.), zwanego dalej planem miejscowym – w zakresie zaprojektowania nawisów piętra i poddasza budynku mieszkalnego oraz poddasza budynku gospodarczo-garażowego przekraczających linie zabudowy; 2) doprowadzenia usytuowania projektowanych budynków względem budynków na sąsiedniej działce nr [...] do zgodności z § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 z późn. zm., dalej jako: rozporządzenie WT) – w zakresie odległości ścian przeciwpożarowych; 3) uzupełnienia projektu budowlanego o opisowe i graficzne przedstawienie przesłaniania i zacieniania (§ 13, 57 i 60 rozporządzenia WT) – przez wykazanie spełnienia wymagań odnośnie zabudowanych terenów sąsiednich; 4) uzupełnienia projektu budowlanego o informacje dotyczące istniejącego budynku usytuowanego na działkach nr [...] i [...]. Stanowisko w sprawie sformułowali będący stroną postępowania właściciele działki sąsiedniej nr [...] M.1 i M. W. (pismo z 15 kwietnia 2022 r.). Inwestor przedłożył uzupełniony projekt budowlany 11 maja 2022 r. (po wprowadzeniu korekty datowanej na 29 kwietnia 2022 r.). Stanowisko w sprawie ponownie zajęli M.1 i M. W. (pismo z 4 czerwca 2022 r.). 2. Decyzją z 3 czerwca 2022 r. nr 137/22 Starosta zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M.1 i M. W. Decyzją z 1 sierpnia 2022 r. Wojewoda Podlaski uchylił w całości decyzję Starosty i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu odwoławczego doszło do naruszenia prawa procesowego i materialnego, bowiem nie zapewniono stronom prawa do czynnego udziału w postępowaniu (pominięto współwłaścicieli działki nr [...]) oraz nie uwzględniono, że działka inwestycyjna znajduje się w obszarze chronionym Kanału A., co wymaga uzgodnienia inwestycji z konserwatorem zabytków. III. 1. Postępowanie prowadzone ponownie w pierwszej instancji pozostawało przez pewien czas zawieszone aż do uzyskania pozwolenia z 11 października 2022 r. wydanego przez Podlaskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie na działce nr [...] robót objętych projektem budowlanym (k. 38/2). W dniu 26 października 2022 r. inwestor przedłożył uzupełniony o powyższe pozwolenie projekt budowlany. Organ pierwszej instancji uzupełnił również listę stron postępowania (załącznik do k. 49(2)). Stanowisko w sprawie zajął M. W. (pismo z 21 listopada 2022 r.). 2. Decyzją z 30 listopada 2022 r. Starosta Augustowski zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku garażowo-gospodarczego na działce nr [...] przy ulicy [...] w Augustowie. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M.1 i M. W. W postępowaniu odwoławczym Wojewoda Podlaski postanowieniem z 1 marca 2023 r. wydanym na podstawie art. 136 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 3 p.b. wezwał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie wykazania spełnienia warunków i wymagań przeciwpożarowych wynikających z § 272 ust. 3 i § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia WT (wymagania dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego). Inwestor uzupełnił projekt budowlany 14 marca 2023 r. Decyzją z 21 kwietnia 2023 r. Wojewoda Podlaski utrzymał w mocy decyzję Starosty z 30 listopada 2022 r. 3. Wyrokiem z 19 września 2023 r. w sprawie II SA/Bk 521/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił decyzję zaskarżoną i decyzję organu pierwszej instancji stwierdzając naruszenie prawa procesowego. Zarzucił organom błędną wykładnię § 12 ust. 2 w związku z § 12 ust. ust. 3 i 4 rozporządzenia WT, w tym nieuwzględnienie, że zastosowanie znajduje § 12 ust. 4 rozporządzenia WT; niezbadanie jaką szerokość ma działka inwestycyjna w kontekście dopuszczalnych rozmiarów budynku garażowo-gospodarczego usytuowanego po granicy z działką nr [...]; nieustalenie czy doszło do wykonania w całości nakazu rozbiórki budynku dawnej kawiarni usytuowanego w części na działce inwestycyjnej (na powierzchni 7,28 m2), a w części na działce nr [...], objętego nakazem rozbiórki Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 29 listopada 2018 r. nr NB.7355-1/06/10/2011, który stał się ostateczny 2 stycznia 2019 r. – w kontekście wymagania art. 35 ust. 5 pkt 3 p.b. wykluczającego wydanie pozwolenia na budowę dla działki lub terenu, na którym znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki; brak możliwości ustalenia, czy zakres modyfikacji wprowadzonych do projektu architektoniczno-budowlanego na etapie postępowania odwoławczego był dopuszczalny. 4. Wyrokiem z 11 czerwca 2024 r. w sprawie II OSK 2565/23 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną inwestora od wyroku sądu pierwszej instancji. Sąd kasacyjny podzielił stanowisko WSA odnośnie niewyjaśnienia przez organy obydwu instancji czy został spełniony warunek udzielenia pozwolenia na budowę wynikający z art. 35 ust. 5 pkt 3 p.b., tj. czy na działce inwestycyjnej nr [...] doszło do całkowitego rozebrania części budynku dawnej kawiarni objętego decyzją z 29 listopada 2018 r. nakazującą rozbiórkę. Jak wskazał NSA bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy aktualny inwestor podejmujący nową inwestycję był jednocześnie adresatem niewykonanego obowiązku rozbiórki, czy - tak jak w niniejszej sprawie - jest tylko następcą prawnym zobowiązanego właściciela; nie jest możliwe wydanie pozwolenia na budowę na działce, na której znajduje się obiekt objętym nakazem rozbiórki. Brak wykonania nakazu rozbiórki części budynku kawiarni usytuowanego na działce nr [...] w pełnym zakresie stanowiło wystarczającą przesłankę do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, co – zdaniem NSA - trafnie stwierdził sąd pierwszej instancji, dokonując prawidłowej wykładni i właściwego zastosowania art. 35 ust. 5 pkt 3 p.b. Z tego przede wszystkim powodu skarga kasacyjna podlegała oddaleniu. Sąd kasacyjny nie podzielił natomiast stanowiska sądu pierwszej instancji w pozostałym zakresie, tj. w zakresie zarzuconego organowi przez WSA naruszenia prawa materialnego (będącego powodem uchylenia zaskarżonej decyzji), tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i pkt 2 p.b. w zw. z § 12 ust. 2 i ust. 4 pkt 1 i 3 rozporządzenia WT oraz § 4 ust. 6 planu miejscowego. Zdaniem jednak NSA w okolicznościach niniejszej sprawy błędne uzasadnienie w zakresie wykładni i zastosowania tych przepisów, w szczególności § 12 ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia WT nie miało wpływu na ocenę prawidłowości kontrolowanego wyroku. W zakresie poszczególnych zagadnień sąd kasacyjny wskazał, że: - w § 4 ust. 6 planu miejscowego dopuszczono sytuowanie budynków garażowych, gospodarczych lub garażowo-gospodarczych ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości od 1,5 m do 3,0 m od granicy z sąsiednią działka budowlaną lub bezpośrednio przy granicy takiej działki. Dlatego zlokalizowanie budynku garażowo– gospodarczego bezpośrednio w granicy z działką nr [...] spełnia wymogi warunków technicznych dotyczące sytuowania budynków względem działki sąsiedniej wynikające z § 12 ust. 2 rozporządzenia WT oraz § 4 ust. 6 planu miejscowego; - nie ma w sprawie podstaw do zastosowania § 12 ust. 4 pkt 1 i 3 rozporządzenia WT i wynikającego z nich wymogu dysponowania przez inwestora działką budowlaną o szerokości 16 metrów (lub mniejszą) oraz wymogu odpowiednich parametrów budynku (wysokości i długości) dla uzyskania zgody organu na usytuowanie budynku garażowo–gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza sytuowanie takich budynków na działce budowlanej bezpośrednio przy granicy, a jednocześnie z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 rozporządzenia ani z przepisów odrębnych nie wynikają inne ograniczenia dla takiego usytuowania budynku. Sąd kasacyjny wskazał, że § 12 rozporządzenia WT wskazuje na kilka zupełnie różnych, odrębnych podstaw dopuszczalności sytuowania budynku ścianą zewnętrzną bez otworów w odległościach nienormatywnych względem granicy działki budowlanej. Skoro plan miejscowy dopuścił sytuowanie budynków garażowo-gospodarczych ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości od 1,5 m do 3,0 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki budowlanej to w sprawie może mieć zastosowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia i nie ma możliwości ziścić się wyjątek z ust. 4. Wyjątki zawarte w § 12 ust. 1 – 4 rozporządzenia WT określają oddzielne względem siebie sytuacje, jak i rozłączne przesłanki, które nie pozostają ze sobą w związku, ani nie uzupełniają się; - nieprawidłowe było stanowisko sądu pierwszej instancji odnośnie nieokreślonego zakresu uzupełnienia projektu budowlanego w postępowaniu odwoławczym, na skutek postanowienia z 1 marca 2023 r. Treść skorygowanych projektów (strony: 11, 13, 15, 20, 35, 37, 39, 42, 43, 44) stanowi dowód na to, że zgodnie z wezwaniem do uzupełnienia poczyniono w projekcie zmiany opatrzone adnotacjami oraz datą i podpisem uprawnionego projektanta. Zmiany potwierdzają, że ściana projektowanego budynku w granicy z działką nr [...] jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego i spełnia wymagania § 272 ust. 3 i § 235 rozporządzenia WT, bowiem na całej długości wysunięta została o 0,3 m ponad dach, od strony działki nr [...] na ścianie tej zaprojektowano pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości równej 2 m i klasie odporności ogniowej E160, natomiast od strony działki nr [...] zaprojektowano wysunięcie poza lico ściany zewnętrznej o 0,3 m. Treść poprawek nie wzbudza wątpliwości co do zakresu poczynionych uzupełnień oraz ich charakteru. Dokonano wyłącznie uzupełnienia informacji potwierdzających spełnienie przez ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, istniejącą w pierwotnym projekcie, wymogów warunków technicznych w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Uzupełnienie projektu nie wykraczało poza kompetencje organu odwoławczego określone w art. 136 § 1 k.p.a. oraz było dopuszczalne w trybie i na zasadach wynikających z art. 35 ust. 3 p.b. Nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności. IV.1. Prowadząc postępowanie po raz trzeci organ pierwszej instancji zawiesił je postanowieniem z 11 października 2024 r. do czasu wykonania decyzji rozbiórkowej części budynku kawiarni na działce nr [...], a następnie podjął postanowieniem z 28 stycznia 2025 r. po uzyskaniu potwierdzenia od inwestora, że obowiązek rozbiórki został wykonany (pismo G. K. z 27 stycznia 2025 r. wraz z mapą do celów projektowych z 8 stycznia 2025 r., na której odzwierciedlono brak rozebranego budynku kawiarni na działkach nr [...] i [...] k. 69(3) akt adm.). Fakt rozebrania budynku kawiarni na działkach nr [...] i [...] potwierdził też PINB w piśmie z 14 lutego 2025 r. znak NB.7355-1/06.10.2011. Następnie postanowieniem z 3 lutego 2025 r. Starosta Augustowski zobowiązał inwestora na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. do przedłożenia projektu zagospodarowania terenu na aktualnej mapie do celów projektowych z przedstawieniem poszczególnych obiektów opatrzonych domiarami do sąsiednich obiektów oraz granic działki wraz z częścią opisową zgodną z częścią graficzną. Obowiązek ten inwestor wykonał 26 lutego 2025 r. (uzupełnienia projektu datowano na 17 lutego 2025 r.). 2. Decyzją z 28 marca 2025 r. Starosta Augustowski zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno - budowlany i udzielił G. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku garażowo-gospodarczego na działce nr [...] położonej przy ulicy [...] w Augustowie według załączonego projektu architektoniczno - budowlanego indywidualnego w granicach oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu. W ocenie organu pierwszej instancji wniosek o pozwolenie na budowę spełnia wymagania formalne wynikające z przepisów ustawy p.b. (załączono trzy egzemplarze projektu budowlanego podpisane przez osobę wykonującą projekt i posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, dołączono aktualne zaświadczenia projektantów). Pod względem merytorycznym Starosta ocenił przedłożony projekt jako zgodny z przepisami obowiązującego na tym terenie planu miejscowego (teren zabudowy usługowej nieuciążliwej lub zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - symbol 63U/MN2; projektowane usytuowanie budynku garażowo-gospodarczego bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] jest zgodne z § 4 ust. 6 planu), a także przepisami rozporządzenia WT, w szczególności w zakresie przesłaniania i zacieniania (§ 13, 57 i 60), co wykazano – zdaniem organu pierwszej instancji – stosowną analizą zawierającą część opisową i graficzną. Końcowo organ stwierdził, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w obszarze nieruchomości nr [...], [...], [...] położonych w obrębie [...] przy ul. [...] w Augustowie. Zapewniono stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, umożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Starosta wskazał, że w razie spełnienia wymagań wynikających z przepisów prawa organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę (art. 32 ust. 4 p.b.). 3. W dniu 28 marca 2025 r. do Starosty Augustowskiego wpłynęło pismo M.1 i M. W. zawierające przedstawienie stanowiska w sprawie. W dniu 2 kwietnia 2025 r. do ww. Starosty wpłynęło pismo z 27 marca 2025 r. wskazanych wyżej stron postępowania zawierające wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci Protokołu weryfikacji nr GK.664227.2025_1 z 23 stycznia 2025 r. na okoliczność ustalenia dokładnego zakresu, przedmiotu oraz rezultatu prac geodezyjnych na działce nr [...]. 4. Odwołanie od decyzji Starosty Augustowskiego z 28 marca 2025 r. złożył M. W. Zarzucił naruszenie: A. art. 37 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 28 ust. 1 p.b. przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji: - wadliwe nieuwzględnienie stanu i postaci budowy zrealizowanej przez inwestora na działce nr [...], a dalej zatwierdzenie dokumentacji projektowej odnoszącej się do istotnie odmiennych budynków względem obiektu już zrealizowanego, - zatwierdzenie dokumentacji projektowej zawierającej sprzeczność pomiędzy planem zagospodarowania terenu a przedłożoną do akt inwentaryzacją geodezyjną wskazującą na wykonanie jednego budynku w ujęciu przestrzennym, konstrukcyjnym i funkcjonalnym (przy braku samodzielności konstrukcyjnej - art. 3 pkt 2 i 2a p.b.), niezależnie do powyższego, - wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę odnoszącej się do robót już zrealizowanych, w sposób istotnie odmienny od zatwierdzonej dokumentacji projektowej, w miejsce zezwolenia na wznowienie robót budowlanych przerwanych bądź zezwolenia na wykonanie robót pozostałych do wykonania celem zakończenia budowy, przy tym pomimo braku korekt wniosku o zezwolenie na budowę przez inwestora, zatem rozpoznanie wniosku nieaktualnego i nieadekwatnego do stanu rzeczy istniejącego 28 marca 2025 r.; B. będące konsekwencją niezastosowania prawidłowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia - naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez całkowite zaniechanie ustaleń faktycznych w zakresie stanu i postaci budowy zrealizowanej przez inwestora na działce nr [...] na chwilę wydania zaskarżonej decyzji, co doprowadziło do "zatwierdzenia" budowy zrealizowanej niezgodnie z zatwierdzoną dokumentacją projektową, bez jakiejkolwiek kontroli zgodności zrealizowanych robót z zatwierdzonym projektem architektoniczno-budowlanym; C. "art. 37 ust. 2 pkt PB" w zw. z art. 32 ust. 4a p.b przez udzielenie pozwolenia na budowę pomimo realizacji dotychczasowych robót w sposób sprzeczny z zatwierdzoną (następczo, w rozumieniu art. 37 ust. 2 p.b.) dokumentacją projektową; D. art. 39 ust. 2 p.b. przez zaniechanie uzgodnienia właściwej z punktu widzenia istniejącego stanu rzeczy (m.in. zwiększenie wysokości budynków) dokumentacji projektowej z wojewódzkim konserwatorem zabytków, tj. zaniechanie uzgodnienia organu ochrony konserwatorskiej nowego, aktualnego i adekwatnego do zakresu robót zrealizowanego lub zakresu zamierzonego do realizacji; E. § 3 pkt 1a w zw. z §12 ust. 4 pkt 1 i 3 rozporządzenia WT w zw. z art. 5 ust. 1, w zw. z § 22 pkt 3 planu miejscowego przez wydanie pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnego i garażowo-gospodarczego na działce nr [...] o powierzchni 207 m2, która nie spełnia kryteriów działki budowlanej dla planowanych dwóch inwestycji budowlanych wynikających z planu miejscowego; F. art. 10 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. przez faktyczne pozbawienie strony możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych po zgromadzeniu materiału dowodowego przez organ pierwszej instancji, pominąwszy zgłoszony organowi w dniu wydania decyzji, istotny dla sprawy wniosek dowodowy dotyczący protokołu weryfikacji nr GK 664447.2005 _1 z 23 stycznia 2025r. sporządzonego przez geodetę D. T., zgromadzony w zasobie geodezyjnym Starostwa Powiatowego w Augustowie, mający na celu wyjaśnienie stanu zabudowy na działce nr [...], nadto zignorowanie stanowiska stron zgłoszonych organowi pismem z 24 marca 2025 r. Odwołujący sformułował wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji zdjęciowej i dokumentów załączonych do odwołania na fakt zabudowy działki przez inwestora w sposób istotnie odmienny względem zatwierdzonej zaskarżoną decyzją dokumentacji projektowej oraz fakt zrealizowania przez inwestora zdecydowanej większości robót budowlanych składających się na zamierzenie budowlane objęte wnioskiem. Nadto wniósł o pozyskanie i załączenie do akt sprawy wskazanego w zarzutach odwołania protokołu weryfikacji z 23 stycznia 2025r., celem ustalania stanu istniejącej w zabudowy na działce nr [...]. Uzasadniając odwołanie M. W. zaakcentował, że zasadniczy zarzut polega na tym, iż organ pierwszej uwzględnił nieaktualny wniosek inwestora o pozwolenie na budowę, de facto zatwierdził w trybie art. 37 ust. 2 p.b. roboty budowlane odmienne od ujętych w zatwierdzonym projekcie architektoniczno-budowlanym. Odwołujący się wskazał, na czym w jego ocenie polega rozbieżność decyzji ze stanem faktycznym. Wyjaśnił, że w aktach sprawy zgromadzono dokumenty w postaci map do celów projektowych (z 8 stycznia 2025 r., z 4 lutego 2022 r.), a także "Opis do projektu zagospodarowania terenu", z których jednoznacznie wynika, że stan zaawansowania robót na działce i ostateczny kształt tych robót jest zupełnie odmienny od projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją. Odnośnie szczegółów wskazał, że istotne odstępstwa zrealizowanych robót względem zatwierdzonej dokumentacji projektowej dotyczą: a) niewykonania szczeliny dylatacyjnej pomiędzy budynkami mieszkalnym a garażowo-gospodarczym o szerokości 40 cm, począwszy od fundamentu po dach, przewidzianej w projekcie (zdjęcia nr 1,2,3,4,5,6,7), b) niewykonania ściany zewnętrznej grubości 24 cm budynku garażowo-gospodarczego od strony projektowanego budynku mieszkalnego (zdjęcie nr 1, 2, 3, 4, 6, 7), c) wykonania jednego, wspólnego dla całej konstrukcji stropu dla pomieszczeń pierwszej kondygnacji na całej powierzchni zabudowy (zdjęcia 8, 9, 10). W konsekwencji w miejsce dwóch budynków samodzielnych konstrukcyjnie powstał jeden budynek o zasadniczo odmiennych parametrach architektonicznych, jednolitej funkcjonalności (w miejsce dwóch budynków i odmiennym przeznaczeniu). Dalej odwołujący wskazał, że subsydiarnie względem powyższego zgłosił zarzut naruszenia § 4 ust. 3 w zw. z § 9 ust. 4 pkt 1 planu miejscowego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" p.b. Organy obu instancji wyraziły zgodę na budowę dwóch budynków: mieszkalnego i garażowo-gospodarczego na działce o powierzchni [...] m2 o kształcie trójkąta, która nie spełnia kryteriów działki budowlanej dla planowanego zamierzenia – wynikających z planu miejscowego (według planu normatyw wielkości działki ewidencyjnej dla przyszłej zabudowy mieszkaniowej to 450 m2; plan też limituje wysokość i długość budynków, a także ma znaczenie fakt szerokości działki powyżej 16 m i istnienie nierozebranej w całości zabudowy działki). Końcowo odwołujący się wskazał, że nieprawdziwie organ twierdzi o zapewnieniu możliwości wypowiedzenia się w sprawie, podczas gdy w piśmie z 24 marca 2025 r., z zachowaniem terminu siedmiu dni wyznaczonego przez organ, odwołujący i M. W.1 zgłosili pisemne zastrzeżenia do materiału dowodowego sprawy przesyłką pocztową nadaną 15 marca 2025 r., doręczoną organowi 28 marca 2025r. W tym samym dniu organ wydał decyzję lekceważąc doniosłość uprawnienia stron, czyniąc terminy przez siebie wyznaczone nierealnymi. Organ pominął również zgłoszony w piśmie z 27 marca 2025 r. wniosek dowodowy mający na celu wyjaśnienie stanu zabudowy na działce nr [...]. Do odwołania załączono kserokopię zdjęć inwestycji. 5. W postępowaniu odwoławczym: - Wojewoda wystąpił do PINB w Augustowie o podjęcie działań mających na celu wyjaśnienie czy roboty budowlane związane z projektowaną inwestycją budowlaną zostały wykonane i zakończone. Wniósł o wskazanie w jakich datach wykonano poszczególne rodzaje robót budowlanych oraz przedłożenie dokumentów na potwierdzenie powyższych działań inwestora (pismo z 5 czerwca 2025 r. znak: AB-II.7840.5.10.2022.MM). W odpowiedzi z 8 lipca 2025 r. znak NB.051.10.2024 PINB poinformował Wojewodę, że roboty budowlane na działce nr [...] były prowadzone wyłącznie w okresie, gdy w obiegu prawnym pozostawała decyzja Starosty Augustowskiego nr 272/22 z 30 listopada 2022 r. znak: AB-VII-2.6740.6.2022. W piśmie też wskazano o załączeniu do niego "całości akt sprawy prowadzonej przez tutejszy organ w tym przedmiocie". Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że na k. 525-564 akt odwoławczych znajdują się dokumenty opieczętowane pieczątką PINB w Augustowie, w tym m.in. pismo PWINB z 2 kwietnia 2025 r. znak WOP.7641.25.2025.MW kierowane do M.1 i M. W., protokół kontroli przeprowadzonej 18 października 2024r. przez PINB na działce nr [...] ze zdjęciami, postanowienie PWINB z 1 sierpnia 2024 r. znak WOP.7641.37.2024.MM, protokół kontroli przeprowadzonej przez PINB 2 sierpnia 2024 r. na działce nr [...], strona6 dziennika budowy nr 101/2023. Ze znajdującego się na k. 573 pisma Wojewody Podlaskiego z 8 sierpnia 2025 r. kierowanego do PINB w Augustowie wynika, że zwrócono akta sprawy nr NB.051.10.2024; - w piśmie z 10 czerwca 2025 r. M. W.1 przedstawiła swoje stanowisko w sprawie. Wskazała na naruszenia art. 98 § 1 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. oraz podkreśliła powstanie jednego budynku zamiast zaprojektowanych dwóch; - ww. strona ponownie sprecyzowała stanowisko w piśmie z 11 sierpnia 2025 r. W jej ocenie przedmiotowe postępowanie nie może być kontynuacją postępowania na podstawie wniosku o pozwolenie na budowę z 2022 r.; - w piśmie z 20 sierpnia 2025 r. odwołujący ponownie przedstawił stanowisko w sprawie. V. Zaskarżoną decyzją z 25 sierpnia 2025 r. znak AB-II.7840.5.10.2022.MW Wojewoda Podlaski utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Przede wszystkim podkreślił orzekanie organów w warunkach związania oceną prawną sformułowaną w wyroku z 11 czerwca 2023 r. w sprawie II OSK 2565/23 oraz na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b., mimo że przepis ten nie został wskazany w podstawie prawnej decyzji pierwszej instancji (co, w ocenie Wojewody, nie stanowi istotnego uchybienia). Następnie organ odwoławczy wskazał treść art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 4 p.b. i wywiódł, że projekt budowlany: - jest zgodny z zapisami obowiązującego planu miejscowego przyjętego uchwałą Rady Miasta Augustów z 29 czerwca 2001 r. nr XXVIII/253/01, zmienionego w 2009 r. (która to zmiana nie obejmuje działki inwestycyjnej). Zgodność tę Wojewoda ustalił w zakresie: (-) usytuowania zaprojektowanych budynków bezpośrednio przy nieprzekraczalnej linii zabudowy z wykuszami wykraczającymi 1,5 m poza tę linię (i lico ściany), co jest zgodne z § 2 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego; (-) usytuowania budynku garażowo-gospodarczego po granicy z działką nr [...] (co odpowiada § 4 ust. 6 planu); (-) uzyskania pozwolenia konserwatorskiego (z 11 października 2022 r. znak Z-II.5152.317.2022.MR) z racji wykonywania robót budowlanych w przestrzeni chronionej (co jest wymogiem § 6 ust. 4 planu); (-) ilości miejsc postojowych (jedno miejsce na jedno mieszkanie - § 11 ust. 5 pkt 1 planu); (-) ilości kondygnacji – trzy w budynku mieszkalnym, w tym użytkowe poddasze, dwa w budynku garażowo-gospodarczym, w tym poddasze użytkowe (§ 22 pkt 3); (-) wysokości budynków – mieszkalne do 13 m (zaprojektowano 11, 99 m) oraz gospodarczo-garażowe do 7 m (zaprojektowano 6,85 m) - § 22 pkt 3 lit. "c" planu; (-) wymaganego jako 25-45 stopni kąta nachylenia połaci dachowych (w obydwu budynkach 24-31 stopni); (-) maksymalnej powierzchni zabudowy jako 60% - zaprojektowano 36, 69% (§ 22 pkt 3 lit. "d" planu); (-) udziału powierzchni biologicznie czynnej wymaganego jako nie mniej niż 30 % (zaprojektowano 44,09 %) - § 22 pkt 3 lit. "e" planu; - jest zgodny z przepisami o warunkach technicznych, bowiem: (-) zgodnie z załączoną do projektu zagospodarowania terenu analizą przesłaniania (rys. Z3, s. 13) odległość projektowanego budynku garażowo-gospodarczego od wewnętrznej krawędzi okna pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi w istniejącym budynku na działce nr [...] wynosi 10,45m, natomiast wysokość przesłaniania projektowanego budynku jest równa 2,65 m. Ponadto zgodnie z ww. analizą odległość projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego od wewnętrznej krawędzi okna pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi w istniejącym budynku na działce nr [...] jest równa 14,10 m, a wysokość przesłaniania projektowanego budynku wynosi 7,79 m. Zatem inwestycja nie przesłania istniejącego na działce nr [...] budynku mieszkalnego, a budynek ten posiada dostęp do naturalnego oświetlenia na zasadach wskazanych w §13 rozporządzenia WT; (-) zgodnie ze sporządzoną przez uprawnionego projektanta linijką słońca dla budynku istniejącego na działce nr [...] w dniach równonocy będą zapewnione co najmniej 3 godziny naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych w godzinach od 7:00 do 17:00, co świadczy o spełnieniu warunku z § 60 rozporządzenia WT odnośnie wymogu nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach istniejących na działkach sąsiednich tj. nr [...] oraz nr [...]; (-) bezpieczeństwa przeciwpożarowego - projektowany budynek garażowo-gospodarczy został usytuowany bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią nr [...]. Zgodnie z projektem architektoniczno-budowlanym od strony działki nr [...] oraz nr [...] projektowane budynki posiadają ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności REI60. Zgodnie z wymogami § 235 ust. 2 rozporządzenia WT ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokość co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E I 60. Jak wskazał Wojewoda z powyższego wynika wprost warunek uznania ściany, jako oddzielenia przeciwpożarowego tylko wtedy, gdy posiada ona elementy wyraźnie określone w tym przepisie. Zgodnie natomiast z § 235 ust.3 rozporządzenia WT w budynku z przykryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień ściany oddzielenia przeciwpożarowego należy wyprowadzić ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m lub zastosować wzdłuż ściany pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej E I 60, bezpośrednio pod pokryciem; przykrycie na tej szerokości powinno być nierozprzestrzeniające ognia. Zdaniem Wojewody wskazana przez projektanta ściana oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki nr [...] spełnia wymagania określone w § 235 rozporządzenia WT. Na całej długości ścianę wysunięto o 0,3m ponad dach, od strony działki nr [...] zaprojektowano pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości równej 2 m i klasie odporności ogniowej E I 60, natomiast od strony działki nr [...] zaprojektowano wysunięcie poza lico ściany zewnętrznej o 0,3m. Ponadto ściany oddzielenia przeciwpożarowego planuje się ocieplić wełną mineralną. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu oraz projektem architektoniczno-budowlanym, projektowany budynek garażowo-gospodarczy bezpośrednio przy granicy działki nr [...] będzie posiadał ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności REI60. Ściana projektowanego budynku garażowo-gospodarczego, usytuowana bezpośrednio przy granicy z działką nr [...], będzie spełniała warunki ściany oddzielenia przeciwpożarowego wskazane w ww. § 235. Zgodnie z rysunkiem projektu zagospodarowania terenu (rys. Z/1, s. 11) oraz rzutami parteru, poddasza i dachu (rys. A/1, s. 35; rys. A/3, str. 37; rys. A/5, s. 39 projektu architektoniczno-budowlanego) ww. ściana budynku garażowo-gospodarczego będzie wysunięta o 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej oraz na całej długości będzie wysunięta ponad dach o 0,3 m. Spełnione są zatem warunki ochrony przeciwpożarowej. Wojewoda również wskazał, że ustalono wykonanie rozbiórki budynku dawnej kawiarni, tj. wykonanie ostatecznej decyzji PINB z 29 listopada 2018 r. znak NB.7355-1/06/10/2011 o nakazie rozbiórki obiektu znajdującego się na działkach nr [...] i [...]. Potwierdzają to oświadczenie inwestora z 27 stycznia 2025 r., który dołączył aktualną mapę do celów projektowych sporządzoną przez uprawnionego geodetę 23 stycznia 2025 r., zawierającą wynik pozytywnej weryfikacji. Z mapy tej wynika, że budynek kawiarni istniejący na działkach nr [...] i [...], został rozebrany. Także PINB potwierdził tę okoliczność. Nadto inwestor 26 lutego 2025 r. przedłożył projekt zagospodarowania terenu sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych, na której nie znajduje się rozebrany budynek kawiarni. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie ma zastosowanie przepis art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b., bowiem przed wydaniem niniejszego rozstrzygnięcia inwestor zrealizował inwestycję w czasie, gdy dysponował ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, która dopiero później została wyeliminowana z obrotu prawnego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 czerwca 2024 r., sygn. akt II OSK 2565/23. Organy administracji architektoniczno-budowlanej, mając na uwadze fakt zrealizowania spornej inwestycji, stanęły przed koniecznością ponownego rozpatrzenia pierwotnego wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę Powinny więc wydać nowe pozwolenie na budowę albo wydać decyzję odmowną. W przypadku pozwolenia na budowę wydanie nowej decyzji skutkuje tym, że przedmiotowa decyzja staje się podstawą doprowadzenia inwestycji do stanu zgodności z przepisami. Analiza materiału dowodowego wykazała, że inwestor doprowadził projekt budowlany do zgodności z przepisami, wykonując zalecenia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, którym był związany w sprawie. Jako bezzasadne ocenił Wojewoda zarzuty odwołania. Wskazał: - odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. – że pismem znak: AB-VII-2.6740.6.2022 z 27 lutego 2025 r. organ pierwszej instancji powiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wyznaczył na tę czynność termin 7 dni od odebrania zawiadomienia. Zostało ono doręczone 18 marca 2025 r., zatem siedmiodniowy termin rozpoczął bieg 19 marca 2025 r. i upłynął 25 marca 2025 r. Decyzja Starosty została wydana 28 marca 2025 r. Pismo M.1 i M. W. wpłynęło do organu 28 marca 2025 r., już po wydaniu decyzji. W tych okolicznościach nie można mówić o naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a., gdyż decyzja udzielająca pozwolenia na budowę została wydana po upływie wyznaczonego siedmiodniowego terminu; - odnośnie zarzutu o wykonaniu przez inwestora jednego budynku a nie zaprojektowanych dwóch - rolą administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami p.b. (art. 35) i warunkami technicznymi. Przesądzono zgodność inwestycji z planem miejscowym. Odnośnie zaś zrealizowania jednego budynku Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z § 273 ust. 1 rozporządzenia WT odległości między ścianami budynków położonych na jednej działce budowlanej nie ustala się (...). Dlatego zaprojektowanie budynku garażowo-gospodarczego bezpośrednio przy budynku mieszkalnym na tej samej działce jest zgodne z warunkami technicznymi; - planowana inwestycja posiada niezbędne uzgodnienia, tj. decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 11 października 2022 r. znak Z-II.5152.317.2022.MR, która nadal jest obowiązująca, gdyż postępowanie prowadzone jest z tego samego wniosku o pozwolenie na budowę. Końcowo Wojewoda wskazał, że to do kompetencji organów nadzoru budowlanego a nie organów administracji architektoniczno-budowlanej należy sprawdzenie zgodności wykonania robót budowlanych z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Organy administracji architektoniczno - budowlanej udzielające pozwolenia na budowę i organy nadzoru budowlanego to odrębne podmioty, mające różne kompetencje. Do zadań nadzoru budowlanego należy kontrola przestrzegania i stosowania przepisów p.b., która obejmuje m.in. kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami p.b., projektem zagospodarowania terenu i projektem architektoniczno-budowlanym oraz warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Udzielone pozwolenie na budowę daje prawo do wykonania inwestycji. Rolą organu architektoniczno-budowlanego w postępowaniu prowadzonym po wyroku NSA w sprawie II OSK 2565/23 była ocena czy roboty budowlane dotyczące inwestycji były wykonywane w trakcie ważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Natomiast kontrola czy wykonane roboty budowlane są zgodne z projektem budowlanym leży poza kompetencją tego organu. VI. Skargę do sądu administracyjnego wywiódł M. W. Zarzucił: A. naruszenie art. 37 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 i art. 28 ust. 1 oraz art. 35 ust. 5 pkt 2 p.b. w związku z art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez: - oparcie rozstrzygnięcia na art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b. w sytuacji, kiedy roboty objęte wnioskiem inwestora o "następcze" zezwolenie na budowę zostały zrealizowane w warunkach samowoli budowlanej, bowiem były realizowane po wydaniu wyroku z 19 września 2023 r. w sprawie II SA/Bk 521/23, uchylającego pierwotną decyzję o pozwoleniu na budowę, co implikowało konieczność przeprowadzenia postępowania naprawczego względem tych robót przez organ nadzoru budowlanego i rodziło niedopuszczalność, do czasu zakończenia postępowania naprawczego, rozstrzygnięcie w trybie art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b., - w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że w drodze decyzji z art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b. możliwa jest legalizacja robót budowanych wykonanych w warunkach samowoli, to jest w czasie, kiedy skutki decyzji o pozwoleniu na budowę pozostawały wstrzymane (art. 152 p.p.s.a.), - co za tym idzie, w tym zakresie i sensie wejście przez organ architektoniczno-budowlanym w kompetencje organów nadzoru budowlanego (art. 82 ust 1 i art. 83 ust 1 p.b.), ewentualnie (subsydiarnie względem powyższego zarzutu): B. naruszenie art 37 ust. 2 pkt 2 p.b. w zw. z art. 28 ust. 1 p.b. i art. 35 ust. 1 p.b. w drodze wadliwej wykładni przez zignorowanie istniejącego w czasie zaskarżonej decyzji stanu zabudowy na terenie objętym planem zagospodarowania terenu w ramach inwestycji, jako rzekomo leżącego poza kompetencją organu na gruncie art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b., w konsekwencji: - wadliwe nieuwzględnienie przez organ stanu i postaci robót budowlanych zrealizowanych przez inwestora na działce nr [...], odbiegających od projektu budowanego, a w konsekwencji zatwierdzenie dokumentacji projektowej odnoszącej się do istotnie odmiennych budynków względem już zrealizowanego; - zatwierdzenie dokumentacji projektowej zawierającej sprzeczność pomiędzy planem zagospodarowania terenu a przedłożoną do akt inwentaryzacją geodezyjną na mapie zasadniczej wskazującą na wykonanie jednego budynku w ujęciu przestrzennym, konstrukcyjnym i funkcjonalnym (z uwzględnieniem braku samodzielności konstrukcyjnej - art. 3 pkt 2 i 2a p.b.), nadto w sytuacji, kiedy w ewidencji gruntów został zaewidencjonowany jeden budynek a nie dwa, do których referuje zaskarżona decyzja i na które dwa udzielono pozwolenia na budowę; - wadliwe odniesienie całości ocen odnośnie zgodności "zamierzenia" inwestycyjnego do dwóch budynków przewidzianych w dokumentacji projektowej, w miejsce dokonania kontroli z art. 35 ust. 1 p.b. względem robót zrealizowanych, to jest w szczególności do jednego budynku; w konsekwencji powyższego: C) naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez całkowite zaniechanie ustaleń faktycznych w zakresie stanu i postaci budowy zrealizowanej przez inwestora na działce nr [...] na chwilę wydania zaskarżonej decyzji, co doprowadziło do "zatwierdzenia" budowy zrealizowanej niezgodnie z zatwierdzoną dokumentacją projektową, bez jakiejkolwiek kontroli zgodności zrealizowanych robót z zatwierdzonym projektem architektoniczno-budowlanym, przy pominięciu inicjatywy dowodowej stron nakierowanej na wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy wnioskiem inwestora a stanem istniejącym; D) naruszenie "art. 37 ust. 2 pkt PB" w zw. z art. 35 ust. 1 p.b. przez udzielenie pozwolenia na budowę pomimo realizacji dotychczasowych robót w sposób sprzeczny z zatwierdzoną (następczo, w rozumieniu art. 37 ust. 2 p.b.) dokumentacją projektową; E) naruszenie art. 39 ust. 2 p.b. przez zaniechanie uzgodnienia właściwej z punktu widzenia istniejącego stanu rzeczy (m.in. zwiększenie wysokości budynków) dokumentacji projektowej z wojewódzkim konserwatorem zabytków, tj. zaniechanie pozyskania uzgodnienia organu ochrony konserwatorskiej nowego, aktualnego i adekwatnego do zakresu robót zrealizowanego lub zakresu zamierzonego do realizacji; F) naruszenie § 3 pkt 1a w zw. z §12 ust. 4 pkt 1 i 3 rozporządzenia WT w zw. z art 5 ust. 1, w zw. z § 22 pkt 3 planu miejscowego przez wydanie pozwolenia na budowę dwóch budynków: mieszkalnego i garażowo-gospodarczego na działce nr [...] o powierzchni 207 m2, która nie spełnia kryteriów planu miejscowego dla działki budowlanej; G) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. przez faktyczne pozbawienie strony możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych po zgromadzeniu materiału dowodowego przez organ pierwszej instancji, który wydał decyzję pominąwszy istotny wniosek dowodowy z protokołu weryfikacji nr GK 664447.2005_1 z 23 stycznia 2025 r. mający na celu wyjaśnienie stanu zabudowy na działce ewidencyjnej nr [...], nadto zignorowanie stanowiska zgłoszonych organowi pismem z 24 marca 2025 r.; H) naruszenie § 12 ust. 2 w zw. z ust 3 rozporządzenia WT; I) naruszenie § 12 ust. 2, ust. 4 pkt 3 rozporządzenia WT w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 – art. 5 ust. 1 p.b. oraz § 4 ust. 6 planu miejscowego, J) naruszenie art.12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia WT w zw. z § 4 ust. 6 - § 22 pkt 3 planu miejscowego w pow. z art 6, 7, 11, 78 § 1, 107 § 3 k.p.a. - przez wadliwe odniesienie ocen o zgodności zamierzenia inwestycyjnego do innej postaci zabudowy aniżeli rzeczywiście zrealizowany obiekt, tj. w miejsce odniesienia ocen do jednego budynku o niewyjaśnionym przeznaczeniu, dokonanie ocen względem odmiennego od istniejącego założenia o zamiarze wykonania dwóch budynków o funkcji mieszkalnej i garażowo-gospodarczej, a nadto, zważywszy na zmieniony stan faktyczny względem ocenianego przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OSK 2565/23, ewentualnie: - względem których organy obu instancji dokonały błędnej ich wykładni w zakresie w jakim dopuściły możliwość wybudowania budynku garażowo-gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki skarżącego nr [...]; - poprzez uznanie, że skoro plan miejscowy dopuszcza lokalizację budynku garażowo-gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej, tym samym nie narusza przepisów §12 rozporządzenia WT, pomimo że z treści §12 ust.4 pkt 1 wynika, iż dozwolone jest sytuowanie budynków w sposób opisany powyżej jedynie w przypadku, gdy działka posiada szerokość maksymalnie 16 m lub mniejszą, a więc ustalenie jej wielkości może mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, względnie umorzenie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę (w przypadku uwzględnienia zarzutu oznaczonego literą A). Skarżący sformułował również wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci dziennika budowy (wyciąg) i protokołu kontroli PINB w Augustowie z 15 lipca 2024 r. załączonych do skargi, na fakt realizacji przez inwestora robót po 21 września 2023 r., to jest po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyroku uchylającego pierwotne pozwolenie na budowę. VII. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazał m.in., że zgodnie z art. 168 § 1 p.p.s.a orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje od niego środek odwoławczy. Od wyroku w sprawie II SA/Bk 521/23 złożona została skarga kasacyjna, zatem stał się prawomocny i podlegał wykonaniu po oddaleniu skargi kasacyjnej wyrokiem NSA z 11 czerwca 2024 r., sygn. akt II OSK 2565/23. Projektowana inwestycja budowlana mogła być zatem realizowana do czasu wydania wyroku przez NSA. W celu sprawdzenia czy inwestycja nie była realizowana po prawomocnym wyroku NSA, Wojewoda wystąpił do PINB w Augustowie o wyjaśnienia (pismo z 5 czerwca 2025 r.) i takie uzyskał. Zgodnie z udzieloną odpowiedzią inwestycja budowlana była realizowana wyłącznie w okresie obowiązywania pozwolenia na jej budowę. Jako załącznik przekazano akta sprawy prowadzonej przed PINB, zawierające protokoły z kontroli inwestycji oraz kopie dziennika budowy, zgodnie z którymi budynki były realizowane przed datą prawomocnego wyroku NSA. W tych okolicznościach, zdaniem Wojewody, istniały podstawy do zastosowania art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b. Jeżeli bowiem po zrealizowaniu inwestycji uchylono pozwolenie na budowę, to organ administracji architektoniczno-budowlanej jest obowiązany rozpatrzyć pierwotny wniosek o pozwolenie na budowę (będący podstawą wydania decyzji, która jednak później została wyeliminowana z obrotu prawnego) i wydać nowe pozwolenie na budowę. W przypadku pozwolenia na budowę wydanie nowej decyzji skutkuje tym, że staje się ona podstawą doprowadzenia projektu budowlanego do stanu zgodności z przepisami. W sprawie było to istotne, bowiem inwestor wypełnił zalecenia NSA i rozebrał budynek podlegający rozbiórce, czym usunięto przeszkodę do wydania pozwolenia na budowę. Odnośnie zarzutu zrealizowania robót znacznie odbiegających od udzielonego wcześniej a uchylonego pozwolenia na budowę Wojewoda wskazał, że zrealizowaną inwestycję budowlaną stanowią, wbrew twierdzeniu skarżącego, dwa odrębne budynki: budynek mieszkalny jednorodzinny oraz budynek garażowo-gospodarczy. Projektowane budynki pomimo tego, iż wizualnie sprawiają wrażenie jednego budynku, zgodnie z projektem architektoniczno-budowlanym posiadają odrębną konstrukcję. Usytuowane są w odległości 10cm względem siebie, a występująca między nimi przerwa dylatacyjna wypełniona jest materiałem izolacyjnym. Wojewoda podkreślił rozdział kompetencji administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego; nie zgodził się z zarzutem braku pozwolenia konserwatorskiego, w sytuacji gdy takie pozwolenie z 11 października 2022 r. znajduje się w aktach sprawy i dotyczy tego samego zamierzenia budowlanego. W ocenie Wojewody inwestycja nie narusza § 22 pkt 3 planu miejscowego (pomimo niewielkiego metrażu działki nr [...] inwestycja nie przekracza maksymalnej powierzchni zabudowy oraz minimalnej powierzchni biologicznie czynnej określonej w planie miejscowym, a § 9 ust. 4 planu odnosi się do zasad podziału nieruchomości na obszarze tego planu, czego przedmiotowe postępowanie nie dotyczy). W pozostałym zakresie organ odwoławczy podtrzymał stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w szczególności w zakresie braku naruszenia § 12 rozporządzenia WT, co potwierdził NSA wyrokiem z 11 czerwca 2024 r. o sygnaturze II OSK 2565/23. VIII. 1. W piśmie z 29 grudnia 2025 r. skarżący złożył dodatkowe wnioski dowodowe: - o zwrócenie się do PINB w Augustowie o przekazanie kompletnych akt sprawy prowadzonej przez PINB pod sygnaturą NB.051.10.2024, której przedmiotem było prowadzenia robót budowlanych na działce nr [...] w sposób sprzeczny z pozwoleniem na budowę i dokonanie kontroli decyzji z uwzględnieniem dokumentów zalegających w tych aktach; - zobowiązanie uczestnika G. K. do przekazania do akt postępowania oryginału bądź uwierzytelnionej urzędowo kopii dziennika budowy prowadzonej dla inwestycji na działce nr [...]. Załączył kserokopię dwóch stron nr 6 dziennika budowy nr 101/2023. Ustosunkowując się do tych wniosków Wojewoda w piśmie z 8 stycznia 2026 r. wskazał, że wraz ze skargą M. W. do sądu administracyjnego przekazano kompletne akta sprawy, w tym kopie akt PINB. 2. Stanowisko w sprawie sformułował również uczestnik postępowania G. K. (inwestor), który wniósł o oddalenie skargi. Odnośnie zarzutów skargi oznaczonych jako A, B, C, D wskazał, że: - prowadził roboty budowlane w oparciu o ostateczne i wykonalne pozwolenie na budowę — które następnie wyeliminowano wyrokiem WSA w Białymstoku. Wbrew argumentom skarżącego budowa obiektu na podstawie pozwolenia na budowę, które następnie zostało uchylone, nie jest samowolą budowlaną (wskazał wyrok z 20 października 2020 r., II SA/Po 631/20). Wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie inwestor wstrzymał wykonywane roboty budowlane po wyroku WSA w Białymstoku. Wszelkie prace wykonywane po wydaniu wyroku miały wyłącznie charakter zabezpieczający (wskazał wyrok z 18 września 2019 r., II SA/Gd 161/19). Nadto legalność działań inwestora potwierdza to, że teren inwestycji (i budowy) był wielokrotnie kontrolowany przez pracowników nadzoru budowlanego (wskazał zapisy protokołu kontroli PINB z 2 sierpnia 2024 r. i z 18 października 2024 r. oraz wzmianki w dzienniku budowy o wstrzymaniu robót budowlanych). Podejmowane przez właścicieli działki nr [...] próby wszczęcia postępowania w nadzorze budowlanym – nie powiodły się. Odnośnie zarzutów dotyczących mapy do celów projektowych z wyrysowanym jednym budynkiem inwestor wskazał, że inwestycję stanowią dwa odrębne budynki, tj. budynek mieszkalny jednorodzinny oraz budynek garażowo - gospodarczy. Oba budynki posiadają odrębne konstrukcje i usytuowane są od siebie w odległości 10 cm (a między nimi występuje przerwa dylatacyjna). Sporządzona mapa do celów projektowych odzwierciedla moment w trakcie realizacji inwestycji i obejmuje obiekt nieukończony (o czym świadczy oznaczenie na mapie - linia przerywana wewnątrz linii ciągłej) i ukazuje obrys całego zamierzenia inwestycyjnego. Nie ma zatem w tym wypadku mowy o pomyłce. Brak orzeczenia sądu potwierdzającego sfałszowanie mapy ubezskutecznia zarzut nieprawdziwości mapy. Rozszerzając stanowisko odnośnie mapy do celów projektowych inwestor wyjaśnił, że mapa ta, na której wykonano projekt zagospodarowania terenu, została sporządzona przez uprawnionego geodetę, który ponosi odpowiedzialność za jej aktualność. Mapa została przyjęta do zasobu geodezyjno-kartograficznego, co potwierdza stosowna adnotacja. Na mapie znajduje się pieczęć z informacją, że dokument opracowano w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultat zawiera operat techniczny pozytywnie zweryfikowany. W postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę nie można kwestionować treści mapy zasadniczej opatrzonej klauzulą uwierzytelniającą, która daje pewność organowi, że projekt został sporządzony na mapie zasadniczej przyjętej do zasobu. Należy przyjąć, że mapa ta przedstawia aktualny stan faktyczny i prawny odzwierciedlony w zasobie geodezyjnym i kartograficznym (tak m.in. NSA w wyroku z 8 stycznia 2020 r., II OSK 3257/19, WSA w Białymstoku z wyroku z 14 listopada 2024 r., II SA/Bk 414/24). Bezzasadne jest kwestionowanie powyższych okoliczności dowodem w postaci wydruku z geoportalu, który ma charakter wyłącznie poglądowy. Uczestnik postępowania podkreślił, że w sprawie niniejszej organ był zobowiązany rozpoznać pierwotny wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę. W pozostałym zakresie uczestnik postępowania zaakcentował: pozostawanie w obrocie prawnym pozwolenia konserwatorskiego z 11 października 2022 r., którego drobne poprawki i korekty do projektu budowlanego nie zdezaktualizowały; brak podstaw do stosowania § 9 ust. 4 planu miejscowego, który dotyczy sytuacji przyszłych oraz odrębnych postępowań (w zakresie scalania i podziału nieruchomości); brak naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w sytuacji, gdy decyzja organu pierwszej instancji wydana została po upływie terminu wyznaczonego stronie na zapoznanie się z materiałem dowodowym oraz na zajęcie stanowiska w sprawie; przesądzenie przez NSA w sprawie II OSK 2565/23 sposobu rozumienia i stosowania § 12 ust. 2 oraz § 12 ust. 4 pkt 1 i 3 rozporządzenia WT. Końcowo inwestor wskazał na związanie prawomocnym wyrokiem sądu wynikające z art. 170 p.p.s.a. IX. Podczas rozprawy w dniu 12 lutego 2026 r. strony podtrzymały stanowiska w sprawie oraz przedłożyły dodatkowe dokumenty: pełnomocnik skarżącego pismo PINB w Augustowie z 14 kwietnia 2025 r., a pełnomocnik uczestnika postępowania G. K. – zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z 9 stycznia 2026 r. (data wpływu do PINB w Augustowie), co do którego oświadczył, że jest to zgłoszenie zakończenia budowy w części dotyczącej tylko budynku mieszkalnego jednorodzinnego". W wyniku postanowienia dowodowego wydanego podczas rozprawy na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. – po jej zamknięciu PINB przedłożył kompletne akta o sygnaturze NB.051.10.2024, zaś inwestor przedłożył pełny dziennik budowy. Stanowisko w sprawie sformułowała także M. W.1 (pismo z 14 lutego 2026 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. X. 1. Skarga podlega oddaleniu. Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji jest art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418 z późn. zm.), dalej: p.b., zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia nieważności albo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę - rozpoczęcie albo wznowienie budowy może nastąpić po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1. Decyzję o pozwoleniu na budowę wydaje się również w przypadku zakończenia robót budowlanych. Powyższe brzmienie art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b. zaczęło obowiązywać 28 czerwca 2015 r. (wprowadzone ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. poz. 443) i doczekało się licznych wypowiedzi judykatury. Wskazać należy w szczególności na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowane w sprawie II OSK 3052/24 (wyrok z 20 maja 2025 r.), zgodnie z którym "Uwzględniając wszystkie jednostki redakcyjne powołanego przepisu i porównując jego brzmienie z poprzednią jego postacią wyraźnie widoczny jest zamysł ustawodawcy jednoznacznego przesądzenia rozdziału kompetencji organów nadzoru budowlanego i administracji architektoniczno-budowlanej w przypadku uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Z art. 37 ust. 3 Prawa budowlanego jednoznacznie wynika, że nadzór budowlany ma być właściwy jedynie wtedy, gdy uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę nastąpi na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, a więc wówczas, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej uchyli pozwolenie na budowę z uwagi na wykonywanie robót budowlanych z istotnym odstępstwem od udzielonego pozwolenia na budowę, a organ nadzoru budowlanego z tego powodu wyda decyzję, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W każdym innym przypadku uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy ma być organ administracji architektoniczno-budowlanej, przy czym ma on być właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, która – w zależności od okoliczności – albo będzie dotyczyła pozwolenia na rozpoczęcie robót budowlanych (gdy roboty budowlane mimo obowiązywania decyzji o pozwoleniu na budowę nie zostały w ogóle rozpoczęte przed jej uchyleniem) albo będzie w istocie dotyczyła pozwolenia na wznowienie robót budowlanych (gdy roboty budowlane zostały rozpoczęte na podstawie podlegającej wykonaniu decyzji o pozwoleniu na budowę przed jej uchyleniem). Z powyższej regulacji wynika, że organ administracji architektoniczno-budowlanej ma niejako dokończyć postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, które "odżyło" na skutek uchylenia podlegającej wykonaniu i bardzo często już wykonywanej, a niekiedy już wykonanej, decyzji o pozwoleniu na budowę" (orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w sprawie niniejszej stanowisko to podziela. W konsekwencji, w kontrolowanym postępowaniu prowadzonym przez organy administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b. – wyłącznym przedmiotem oceny tych organów mógł być przedłożony wraz z pierwotnym wnioskiem inwestora z lutego 2022 r., poddany następnie korektom i uzupełnieniom, projekt budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku garażowo-gospodarczego na działce nr [...] przy ulicy [...] w Augustowie. Zatem i sąd administracyjny w sprawie niniejszej sformułował ocenę prawną wyłącznie w odniesieniu do dokumentacji znajdującej się w procedowanym z licznymi poprawkami projekcie budowlanym, zatwierdzonym przez ww. organy. 2. Uwzględniając powyższe sąd nie traci jednak z pola widzenia zarzutów skargi skoncentrowanych na wykazaniu prowadzenia robót budowlanych po uchyleniu poprzednich decyzji organów obydwu instancji zatwierdzających projekt budowlany (wyrokiem z 19 września 2023 r. w sprawie II SA/Bk 521/23) oraz na efekcie tych robót, który – zdaniem skarżącego – jest istotnie odmienny od zamierzenia zaprojektowanego (w jego ocenie powstał jeden budynek a nie zaprojektowane dwa, tj. mieszkalny jednorodzinny i garażowo-gospodarczy). To zagadnienie rozważając wskazać trzeba w pierwszej kolejności, że rację ma skarżący odnośnie skutków art. 152 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. Przepis ten ustanawia ochronę tymczasową obowiązującą pomiędzy uwzględnieniem przez sąd skargi a uprawomocnieniem się orzeczenia w momencie upływu 30 dni na wniesienie skargi kasacyjnej do NSA, bądź aż do wydania wyroku przez NSA. Inaczej rzecz ujmując w regulacji tej chodzi o to, że nie można do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy na podstawie uchylonej decyzji podejmować żadnych czynności, tj. ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę po jej uchyleniu przez sąd pierwszej instancji (wyrokiem nieprawomocnym) nie wywołuje skutków prawnych do dnia wydania wyroku przez NSA (skutki te są zawieszone), a z dniem wydania tego wyroku (oddalającego skargę kasacyjną) – zostaje prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego (wyrok z 18 listopada 2025 r., II OSK 311/25). Nietrafnie więc Wojewoda wskazuje w odpowiedzi na skargę, że prace mogły być kontynuowane do dnia wyrokowania przez NSA, tj. do 11 czerwca 2024 r. Skoro skutki pozwolenia na budowę z 30 listopada 2022 r. (utrzymanego w mocy decyzją Wojewody z 21 kwietnia 2023 r.) były wstrzymane, to roboty budowlane prowadzone być nie mogły. Powyższy wniosek nie ma jednak wpływu na twierdzenie wyjściowe niniejszego uzasadnienia oparte na rozważaniach wyroku NSA w sprawie II OSK 3052/24, iż zakresem przedmiotowym art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b. nie może być objęte nic więcej niż przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany, nawet jeśli roboty budowlane były prowadzone mimo ich wstrzymania wynikającego z art. 152 § 1 p.p.s.a. Jak wskazał bowiem w ww. sprawie Naczelny Sąd Administracyjny celem art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b. jest dokończenie postępowania o pozwolenie na budowę decyzją merytoryczną (zatwierdzającą projekt budowlany lub odmawiającą jego zatwierdzenia) "nawet w przypadku zakończenia robót budowlanych, przy czym także zakończenia na skutek ich kontynuowania po uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę [...] widocznym celem art. 37 w brzmieniu obowiązującym od 28 czerwca 2015 r. jest rozdział kompetencji organów nadzoru budowlanego i administracji architektoniczno-budowlanej w przypadku uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Jako jedyny zakres działania organów nadzoru budowlanego w razie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę powołany przepis wskazuje przypadek uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego. Jednakże niezależnie od tego przepisu organy nadzoru budowlanego są właściwe m.in. wtedy, gdy roboty budowlane są wykonywane bez wymaganego pozwolenia na budowę (art. 48 ust. 1 pkt 1 i art. 50 ust. 1 pkt 1) lub wtedy, gdy są wykonywane mimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego (art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego). W związku z tym, jeżeli po uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę roboty budowlane są kontynuowane, to w tym zakresie właściwy jest nadzór budowlany. Jest on jednak właściwy jedynie w zakresie robót budowlanych wykonanych po uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie w zakresie możliwości dokończenia robót budowlanych wykonanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę w czasie, gdy była ona wykonalna. W tym zakresie właściwy jest organ administracji architektoniczno-budowlanej, przy czym jego właściwość ogranicza się – jak wynika z wyraźnego brzmienia art. 37 ust. 2 zdanie końcowe - do wydania decyzji na podstawie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, czyli w przedmiocie pozwolenia na budowę". Dodatkowo wskazać należy na to stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w ww. sprawie II OSK 3052/24 oraz w sprawie II OSK 1760/21 (wyrok z 10 kwietnia 2024 r.), zgodnie z którym z treści art. 37 ust. 2 p.b. nie wynika, aby jego zastosowanie było uzależnione od tego, czy po uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę były prowadzone roboty budowlane, czy były to roboty zabezpieczające bądź inne. Jedynymi robotami jakie mogą być wykonane po uchyleniu pozwolenia na budowę są roboty umożliwiające dokończenie robót budowlanych wykonanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę w czasie, gdy była ona wykonalna. W każdym pozostałym zakresie organem właściwym do oceny stanu faktycznego w terenie będzie organ nadzoru budowlanego. W sprawie niniejszej oznacza to, że kwestia tego, co faktycznie zrealizowano na działce nr [...], w tym na skutek robót budowlanych mających miejsce po wydaniu wyroku w sprawie II SA/B 521/23 – objęta jest właściwością organów nadzoru budowlanego. W konsekwencji, co należy szczególnie podkreślić wobec głównego wątku skargi, ocena prawna sądu w sprawie niniejszej nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonych decyzji tylko z tego powodu, że organy administracji architektoniczno-budowlanej pozostawiły poza przedmiotem swoich rozważań zakres robót budowlanych wykonanych po 19 września 2023 r. Zatwierdzenie projektu budowlanego na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b. nie jest bowiem formą legalizacji robót budowlanych, które faktycznie zrealizowano po uchyleniu przez sąd (nieprawomocnym jeszcze wyrokiem) decyzji o pozwoleniu na budowę, a jedynie przesądza i wskazuje – jaki legalny obiekt według przepisów prawa budowlanego, warunków technicznych i planu miejscowego może (mógłby) na tej konkretnej działce inwestycyjnej powstać. Dalej wywodząc, nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty niewykonania inwentaryzacji robót budowlanych, w tym zrealizowanych po 19 września 2023 r. Co prawda na zasadność przeprowadzenia inwentaryzacji w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 37 ust. 2 p.b. wskazują niektórzy komentatorzy (tak np. A. Kosicki [w:] Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, teza 14 do art. 37, System Informacji Prawnej Lex), jednak – jak trafnie wskazał uczestnik postępowania (inwestor) w piśmie z 4 lutego 2026 r. - nie jest to wymogiem prawnym wynikającym z art. 37 p.b. Nadto, wobec wyraźnego rozdziału kompetencji między organami administracji architektoniczno-budowlanej i organami nadzoru budowlanego – od momentu wprowadzenia do porządku prawnego nowego brzmienia art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b. (z dniem 28 czerwca 2015 r.), inwentaryzacja ta pozostaje poza zakresem zainteresowania organów administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu prowadzonym na tej podstawie prawnej. Reasumując tę część rozważań wskazać trzeba, że dokończenie postępowania o pozwolenie na budowę w trybie art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b. i pozytywne przesądzenie, że przedłożony projekt budowlany spełnia wymagania prawa budowlanego, warunków technicznych i planu miejscowego – prowadzi do powstania dla organów nadzoru budowlanego wzorca kontroli legalności robót budowlanych zrealizowanych w warunkach naruszenia art. 152 § 1 p.p.s.a., czyli po uchyleniu ostatecznego pozwolenia na budowę. 3. Marginalnie wskazać jednak należy, że odrębność kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej i organów nadzoru budowlanego na tle art. 37 ust. 2 p.b., rozpatrywana w kontekście okoliczności sprawy niniejszej (polegających na niewszczęciu formalnego postępowania przez organy nadzoru budowlanego po kilkukrotnych kontrolach na miejscu, z uwagi na wyraźne wskazanie o braku podstaw do ingerencji) – nie tworzy przeszkody w postaci res iudicata do ponownego "przyjrzenia się" efektowi robót budowlanych na działce nr [...]. Niezależnie bowiem od tego, że skarżący i M. W.1 konsekwentnie podnoszą zrealizowanie jednego budynku (z zaprojektowanych dwóch: mieszkalnego i garażowo-gospodarczego), to także z mapy do celów projektowych z 8 stycznia 2025 r. (mającej odzwierciedlać stan rzeczywisty, aktualny, zaewidencjonowany na tej mapie) wynika zrealizowanie jednego obrysu budynku – którego ściana (bez wskazania dylatacji między budynkami, bez wskazania wyodrębnionych dwóch brył budynków) od strony działki skarżącego nr [...] znajduje się w ostrej granicy działek nr [...] i [...] (sąd dostrzega przy tym obrys budynku zaznaczony na tej mapie linią przerywaną, nie zmienia to jednak faktu, że wrysowano jedną bryłę, co może budzić wątpliwości); nadto treść przedłożonego przez inwestora w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dziennika budowy również wskazuje, iż realizowano "budynek" a nie budynki oraz wykonano np. "więźbę dachową nad częścią garażową i mieszkalną", podobnie jak zgłoszono do użytkowania – budynek mieszkalny jednorodzinny. Sąd też zwraca uwagę, że ani jeden protokół kontroli prowadzonej przez nadzór budowlany w dniach 15 lipca 2024 r., 18 października 2024 r. oraz 23 października 2024 r. (vide załączone przez PINB akta sprawy NB.051.10.2024) nie odnosi się do kwestii ilości zrealizowanych budynków. Z kolei odpowiedź udzielona Wojewodzie przez PINB w piśmie z 8 lipca 2025 r. jedynie ogólnie wskazuje, że roboty prowadzono w okresie obowiązywania pozwolenia na budowę z 30 listopada 2022 r. Jednak ani ta odpowiedź, ani nadesłane akta sprawy PINB nie wyjaśniają kwestii podstawowej, którą konsekwentnie podnosił skarżący i jego małżonka, tj. zrealizowania jednego zamiast dwóch budynków. Nie wiadomo zatem skąd Wojewoda zaczerpnął twierdzenie o istnieniu 10-cm dylatacji między dwoma budynkami (dylatację zaprojektowano, natomiast nie kontrolowano jej istnienia). Tymczasem to zaprojektowanie dwóch budynków, w tym budynku garażowo-gospodarczego po granicy z działką nr [...] – uzasadnia twierdzenie o zgodności projektu budowlanego z obowiązującym § 4 ust. 6 planu miejscowego, który po granicy dopuszcza realizację budynków gospodarczych, garażowych i garażowo-gospodarczych (nie innych). Jest to zatem kwestia kluczowa nie tylko dla legalności sposobu wykonania projektu budowlanego (zgodnie bądź niezgodnie z projektem, co jest objęte właściwością organów nadzoru budowlanego), ale w sprawie niniejszej dla zatwierdzenia projektu budowlanego na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b. Dostrzegając powyższe zagadnienie sąd zwrócił na nie uwagę, z tym jednakże zastrzeżeniem, że całkowicie poza kompetencją sądu w sprawie niniejszej jest formułowanie jakichkolwiek wiążących zaleceń wobec organu nadzoru budowlanego. Jest to organ działający niezależnie, na podstawie własnych kompetencji i niezwiązany uwagami sformułowanymi w sprawie niniejszej, które może poddać ocenie w kierunku zasadności prowadzenia postępowania legalizacyjnego bądź naprawczego, ale nie jest do tego zobowiązany. XI. 1. Przechodząc do merytorycznej oceny legalności zaskarżonych decyzji (oceny rozwiązań przyjętych w zatwierdzonym projekcie budowlanym) wskazać trzeba przede wszystkim, że wydawane na podstawie art. 37 ust. 2 p.b. pozwolenie na rozpoczęcie lub wznowienie robót budowlanych, także w przypadku ich zakończenia – stanowi decyzję, o której mowa w art. 28 ust. 1 p.b. Natomiast zakres obowiązków organu architektoniczno-budowlanego wobec projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania o pozwolenie na budowę reguluje art. 35 ust. 1 p.b. Stosownie do tego przepisu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami planu miejscowego (lit. a); wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji środowiskowej) - (lit. b); ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej (lit. c); 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego (lit. c); 3a) dołączenie: wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (lit. a), oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 (lit. b); 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane (lit. a), danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru (lit. b); 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane (lit. a), danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru (lit. b). W razie stwierdzenia nieprawidłowości w odniesieniu do wymagań wynikających z art. 35 ust. 1 p.b. właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek ich usunięcia, zakreślając stosowny termin (art. 35 ust. 3 p.b.). Spełnienie tych wymagań, a także wymagań zawartych w art. 32 ust. 4 p.b., wyklucza odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.). Sąd podkreśla, że przepisy art. 35 ust. 1 i 4 p.b. nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani też możliwości uzależnienia wydania go od spełniania warunków innych niż te przewidziane ustawowo. Organ nie może zatem odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 p.b., a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 p.b. - co w niniejszej sprawie nastąpiło. 2. W sprawie niniejszej organy pozostawały nadto związane oceną prawną sformułowaną wprost przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OSK 2565/23, a także przez WSA w Białymstoku w sprawie II SA/Bk 521/23 – tą ostatnią w zakresie zaakceptowanym przez NSA. Wynika to wprost z art. 153 p.p.s.a. W związku z powyższym wszystkie zarzuty dotyczące kwestii już prawomocnie przesądzonych – nie mogły być ponownie rozpatrywane, zwłaszcza że nie uległ zmianie stan faktyczny i prawny dotyczący rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym (z tym zastrzeżeniem, że poza oceną sądu jest to co faktycznie powstało na gruncie, jak wyżej wyjaśniono). Ponowne rozpatrywanie zasadności zarzutów już raz prawomocnie ocenionych zmierzałoby do osłabienia związania prawomocnym wyrokiem i sformułowaną w nim oceną prawną, a to pozostaje w sprzeczności z art. 153 p.p.s.a. Zagadnieniem podlegającym wyjaśnieniu w pierwszej kolejności, według wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OSK 2565/23, była rozbiórka budynku dawnej kawiarni, a to w kontekście regulacji art. 35 ust. 5 pkt 3 p.b., zgodnie z którą jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki – odmawia się wydania pozwolenia na budowę. Wyjaśniono jednak w sposób niebudzący wątpliwości, że powyższa regulacja nie jest przeszkodą wydania pozwolenia na budowę, gdyż budynek kawiarni rozebrano. Informacje o wykonaniu rozbiórki budynku dawnej kawiarni na obydwu działkach, na których budynek istniał, tj. nr [...] i [...] pochodzą od PINB w Augustowie (pismo z 14 lutego 2025 r.), a także od samego inwestora (pismo z 27 stycznia 2025 r., do którego załączył mapę do celów projektowych z 8 stycznia 2025 r. niezawierającą obrysu budynku kawiarni). 3. Kolejnymi zagadnieniami "przesądzonymi" w poprzednim postępowaniu sądowoadministracyjnym są: - zaprojektowanie budynku garażowo-gospodarczego w granicy z działką nr [...], które sąd kasacyjny ocenił jako zgodne z § 12 ust. 2 rozporządzenia WT oraz § 4 ust. 6 planu miejscowego. Zacytować należy następujący fragment wyroku NSA w sprawie II OSK 2565/23: "zlokalizowanie budynku garażowo – gospodarczego bezpośrednio w granicy z działką nr [...] spełnia wymogi warunków technicznych dotyczące sytuowania budynków względem działki sąsiedniej wynikające z § 12 ust. 2 rozporządzenia oraz § 4 ust. 6 wskazanego wyżej planu miejscowego. Zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 wskazanego rozporządzenia, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie". Powyższe stanowi o spełnieniu warunku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i pkt 2 p.b.; - wykluczenie zastosowania przy projektowaniu budynków wymagań wynikających z §12 ust. 4 pkt 1 i 3 rozporządzenia WT dopuszczających możliwość sytuowania budynków w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej bezpośrednio po granicy działki (w przypadku ściany budynku bez okien i drzwi - na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej; w przypadku budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej ścianą bez okien i drzwi). Jak wskazał NSA w sprawie II OSK 2565/23 "Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuścił sytuowanie budynków garażowo-gospodarczych ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości od 1,5 m do 3,0 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki budowlanej to w sprawie może mieć zastosowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia i nie ma możliwości ziścić się wyjątek z ust. 4. Wyjątki zawarte w § 12 ust. 1 – 4 rozporządzenia określają oddzielne względem siebie sytuacje, jak i rozłączne przesłanki, które nie pozostają ze sobą w związku, ani nie uzupełniają się"; - spełnienie przez ściany budynków projektowanych wymagań ściany oddzielenia pożarowego wynikających z § 235 i 272 rozporządzenia WT. Jak wskazał NSA w sprawie II OSK 2565/23 "Treść skorygowanych projektów (strony: 11, 13, 15, 20, 35, 37, 39, 42, 43, 44) stanowi dowód na to, że zgodnie z wezwaniem do uzupełnienia poczyniono w nim zmiany opatrzone adnotacjami oraz datą i podpisem uprawnionego projektanta potwierdzające, że ściana projektowanego budynku w granicy z działką nr [...] jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego i spełnia wymagania § 272 ust. 3 i §235 rozporządzenia, albowiem na całej długości wysunięta została o 0,3 m ponad dach, od strony działki nr [...] na ścianie tej zaprojektowano pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości równej 2 m i klasie odporności ogniowej E160, natomiast od strony działki nr [...] zaprojektowano wysunięcie poza lico ściany zewnętrznej o 0,3 m". Dodatkowo wskazać należy, że Wojewoda Podlaski na s. 9-10 swojej decyzji powtórzył te ustalenia uzupełniając je o wskazanie konkretnych fragmentów projektu zagospodarowania terenu i konkretnych rysunków projektu architektoniczno-budowlanego – dowodząc spełnienia warunków technicznych w zakresie przeciwpożarowym. Poprawki w tym zakresie naniesiono 13 marca 2023 r., co znajduje odzwierciedlenie w projekcie budowlanym przez wskazanie datowanej adnotacji. Powyższe stanowi o spełnieniu warunku z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b.; - brak podstaw do formułowania obowiązku spełnienia wymagania z § 9 ust. 4 planu miejscowego dotyczącego minimalnej wielkości działek budowlanych (pkt 1 - dla zabudowy wolnostojącej 450 m2) – w kontekście wielkości działki inwestycyjnej o powierzchni 207 m2. Tę kwestię przesądził tutejszy sąd w sprawie II SA/Bk 521/23 wywodząc następująco: "Tak zredagowany przepis wskazuje, że to od planowanej inwestycji i jej zgodności z przepisami szczególnymi oraz zapisami MPZP będzie zależało, czy działka spełnia te warunki. W tym też kontekście organy właściwie przyjęły, że § 9 pkt 4 MPZP ogranicza wielkość działek jedynie w sytuacji, gdy są one niezgodne z rysunkiem planu, czyli w sytuacji gdy następuje ich podział. Działka inwestycyjna nie podlegała podziałowi po uchwaleniu MPZP, tak więc mimo jej niewielkiej powierzchni (nieco ponad 200 m2), to może ona być zabudowana. Kwestią odrębną są warunki techniczne, które musi spełniać budynek, który będzie na niej usytuowany". Podkreślić należy, że fakt, iż sąd kasacyjny nie wypowiadał się w tej kwestii z uwagi na brak zarzutów kasacyjnych, nie podważa związania organów i sądu w sprawie niniejszej oceną prawną WSA. Powtórzyć wypada, że wyłącznie fakt postawienia po raz kolejny zarzutów dotyczących zagadnień już raz przesądzonych – nie obliguje sądu do ponownego ich rozważania, gdyż osłabiałoby to zakres związania wynikający z art. 153 p.p.s.a. i naruszałoby ten przepis. Także więc wielkość działki inwestycyjnej nie podważa legalności projektu budowlanego w kontekście ustaleń obowiązującego planu miejscowego (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" p.b.). W pozostałym zakresie ocena organów odnośnie spełnienia warunków z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. (zgodności z regulacjami planu miejscowego i warunków technicznych) również nie budzi wątpliwości sądu w sprawie niniejszej: - budynki mieszkaniowy jednorodzinny i garażowo-gospodarczy zaprojektowane zostały na obszarze o symbolu 63U/MN – teren zabudowy usługowej lub mieszkaniowej jednorodzinnej (§ 22 pkt 1 lit. "a" planu), zatem ich funkcja wpisuje się w przeznaczenie zabudowy na tym terenie; - projekt został sprawdzony pod kątem usytuowania budynków względem nieprzekraczalnej linii zabudowy zdefiniowanej w § 2 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego, która oznacza linię niepodlegającą przekroczeniu z wyjątkiem możliwości wykonania wykuszy na 1,5 m, bez możliwości przekroczenia linii rozgraniczających. Zatem inwestor nie może wykonać innych niż wykusz elementów przekraczających linię zabudowy a nieprzekraczających linii rozgraniczającej. Zaprojektowano wykusze z uwzględnieniem tych warunków; - bezpodstawny jest zarzut dotyczący braku pozwolenia konserwatorskiego (warunek z § 6 ust. 4 planu miejscowego, zgodnie z którym wszelkie działania w przestrzeni chronionej oraz w obiektach chronionych wymagają uzyskania pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a także wymaganie z art. 39 p.b., zgodnie z którym prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków). Pozwolenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zostało udzielone 11 października 2023 r. (znak Z-II.5152.317.2022.MR) z terminem ważności do 31 grudnia 2025 r. Zaskarżoną decyzję wydano 25 sierpnia 2025 r., zatem w terminie ważności ww. pozwolenia. Nie mogą odnieść zamierzonego skutku zarzuty skarżącego dotyczące konieczności ponownego wystąpienia o to pozwolenie. W ocenie organów, którą należy zaaprobować jako nienaruszającą prawa, zakres i rozwiązania projektu budowlanego, co do których wypowiadał się Konserwator, nie zmieniły się na tyle, aby była konieczna jego ponowna wypowiedź. Po dacie udzielenia ww. pozwolenia projekt budowlany został uzupełniony o spełnienie przez ściany budynków usytuowane po granicy z działkami nr [...] i [...] warunków z § 235 i §272 rozporządzenia WT (marzec 2023 r.), a także przez wykazanie wykonania obowiązku rozbiórki budynku dawnej kawiarni (informacje PINB i inwestora ze stycznia i lutego 2025 r.). Okoliczności te nie są tego rodzaju, aby wymagały ponownego uwzględnienia w stanowisku Konserwatora. Nadto, co istotne, pozwolenie konserwatorskie nie było wymagane ze względu na szczególne cechy architektoniczne (wyglądu) nowego obiektu na tym terenie, bowiem plan miejscowy takich nie formułuje. Obiekt nie jest też obiektem realizowanym jako zabytkowy. Pozwolenie konserwatorskie było wymagane, bowiem działka inwestycyjna nr [...] znajduje się na terenie zespołu Kanału A. wpisanego do rejestru zabytków nieruchomych w 1979 r., a nie ze względu na szczególne wymogi dotyczące detali architektoniczno-urbanistycznych; - nie ma wątpliwości co do spełnienia przez procedowany projekt warunków planu miejscowego odnośnie ilości miejsc postojowych, ilości kondygnacji, wysokości budynków, kąta nachylenia dachu, powierzchni zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej (regulacje § 22 pkt 3 lit. a, b, c, d planu miejscowego). Swojej pozytywnej ocenie powyższych okoliczności Wojewoda Podlaski dał wyraz na s. 8 zaskarżonej decyzji, ocena ta została wyczerpująco zacytowana w części historycznej niniejszego uzasadnienia i z uwagi na jej akceptację przez sąd jako nienaruszającą prawa – nie ma potrzeby treści tej oceny po raz kolejny powtarzać; - nie budzi również zastrzeżeń wykonana analiza zacieniania i przesłaniania, która wykazała spełnienie warunków z § 13 i 60 rozporządzenia WT, co Wojewoda szeroko opisał na s. 9 zaskarżonej decyzji. Nie powtarzając zawartych tam ustaleń, które sąd podziela jako zgodne z prawem, dodać można, iż analizy zostały wykonane z wyraźnym zaznaczenie dwóch budynków (tzn. dla każdego odrębnie), w żadnym wypadku wysokość przesłaniania nie jest większa niż odległość między budynkami przesłaniającym (projektowanym) i przesłanianym, co zapewnia też dostęp do naturalnego oświetlenia zgodnie z wymogami § 60 rozporządzenia WT (rysunki Z2-Z6). Dodatkowo wskazać wypada, że w sprawie nie była wydawana ani decyzja środowiskowa (inwestycja nie kwalifikuje się do wydania takiej decyzji), ani nie obowiązywała na terenie inwestycji uchwała o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "b" i "c" p.b.). Okoliczności te są bezsporne. Spełnione zostały zatem warunki z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. Ocena organów w tym względzie nie narusza prawa, jest wszechstronna, kompleksowa, odnosi się do wszystkich aspektów nie tylko wymaganych przepisami, ale również wskazywanych przez strony postępowania w granicach, jakie wynikają z przepisów. 4. Nie budzi również wątpliwości spełnienie warunku kompletności projektu budowlanego i dołączenie wymaganych prawem opinii, oświadczeń, a także posiadanie przez projektantów – autorów projektu wymaganych uprawnień (art. 35 ust. 1 pkt 3, 3a, 4 i 4a p.b.). Bezspornie projekt został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b. Zawiera oświadczenie projektantów, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 34 ust. 3d, w szczególności pkt 3 p.b.). Wobec kompletności dokumentacji projektowej i jej sprawdzenia pod względem merytorycznym z wynikiem pozytywnym - należało zastosować art. 35 ust. 4 p.b. i wydać pozwolenie na budowę, bowiem nie zaistniały okoliczności do wydania innego rozstrzygnięcia. 5. Nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty dotyczące mapy do celów projektowych nieodzwierciedlającej, zdaniem skarżącego, stanu rzeczywistego na gruncie, tj. wykonania jednego budynku zamiast zaprojektowanych dwóch. Niewątpliwie projekt budowlany przewiduje dwa budynki (mieszkalny jednorodzinny i garażowo-gospodarczy), oddzielone dylatacją, posiadające odrębne ściany o grubości 18 cm i 24 cm (vide np. projekt zagospodarowania terenu – rysunek Z1; część opisowa projektu architektoniczno-budowlanego – opisy technologii wykonania obiektów sporządzone odrębnie dla budynku mieszkalnego i budynku gospodarczo-garażowego, s. 18-20 projektu, rzut-parter rysunek A/1, s. 35 projektu). Zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1679 z późn. zm.), dalej: rozporządzenie z 2020 r., część rysunkową projektu zagospodarowania działki lub terenu sporządza się na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii (ust. 1); część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu określa m.in. usytuowanie i obrys istniejących oraz projektowanych obiektów budowlanych wraz z określeniem sposobu ich użytkowania [...] wymiary oraz odległości od granicy działki lub terenu, wzajemne odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych w zakresie niezbędnym do sprawdzenia zgodności wymiarów i odległości z przepisami (ust. 2 pkt 3). Pierwotny projekt zagospodarowania terenu dla inwestycji został sporządzony na mapie do celów projektowych z 4 lutego 2022 r. (s. 12 projektu zatwierdzonego decyzją z 30 listopada 2022 r., uchyloną w sprawie II SA/Bk 521/23). Po wprowadzeniu zmian do projektu zagospodarowania terenu wynikających z konieczności usunięcia rozebranego budynku kawiarni – inwestor na wezwanie organu pierwszej instancji wynikające z postanowienia dowodowego z 3 lutego 2025 r. (art. 35 ust. 3 p.b.) przedłożył 26 lutego 2025 r. nowy projekt zagospodarowania terenu (zmiany datowane na 17 lutego 2025 r.) na nowej mapie do celów projektowych – noszącej datę 8 stycznia 2025 r., wskazującej na jej weryfikację 23 stycznia 2025 r. (s. 11 projektu zatwierdzonego). Lektura projektu budowlanego wskazuje, że w istocie w tymże projekcie (jego ostatecznej, zatwiedzonej wersji) znajdują się dwie mapy do celów projektowych datowane na 8 stycznia 2025 r.: na s. 10 kolorowa kserokopia mapy, na której na działce nr [...] wyrysowany jest jeden obiekt budowlany oraz ta sama mapa, na której wyrysowane są dwa zaprojektowane budynki: oznaczony nr 1 budynek mieszkalny, oznaczony nr 2 budynek garażowo-gospodarczy usytuowany po granicy z działką nr [...] (s. 11 projektu). Jednak tylko na mapie na s. 11 projektu znajdują się następujące oznaczenia: legenda, bilans terenu, wrysowane w kolorze obrysy zaprojektowanych budynków i zakresu opracowania. Także tylko na mapie na s. 11 projektu znajduje się pieczątka Starostwa Powiatowego w Augustowie, pieczątka oznaczająca ten dokument jako załącznik nr 1 do decyzji z 28 marca 2025 r. oraz tabela z oznaczeniem, że dokument stanowi rysunek projektu zagospodarowania terenu Z/1. Ocena legalności i zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami prawa, a także jego kompletności, której wymaga przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 p.b., mogła więc dotyczyć wyłącznie tego egzemplarza mapy do celów projektowych (datowanego na 8 stycznia 2025 r.), która została oznaczona jako projekt zagospodarowania terenu w wersji graficznej, stanowiący załącznik do decyzji z 28 marca 2025 r. Nie mogła dotyczyć innych egzemplarzy tej mapy. Wykorzystanie egzemplarza mapy do celów projektowych z 8 stycznia 2025 r. z wrysowanymi na niej nie dwoma a jednym obiektem budowlanym na działce nr [...] – może stanowić okoliczność podlegającą ocenie przez organy nadzoru budowlanego (w kontekście zweryfikowania tego, co faktycznie na działce zrealizowano), jeśli zdecydują się na kontrolę zgodności wykonania inwestycji z projektem. Nie był jednak egzemplarz nieopisany jako projekt zagospodarowania terenu i nieopieczętowany jako załącznik do decyzji – punktem odniesienia przy ocenie spełnienia warunków z art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 p.b. Dla organu administracji architektoniczno-budowlanej prowadzącego postępowanie w trybie art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b. kluczowe jest bowiem – jak na wstępie wyjaśniono – to, co zaprojektowano. Skoro zgodnie z § 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2020 r. część rysunkową projektu zagospodarowania działki lub terenu sporządza się na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii i określa ona m.in. usytuowanie i obrys istniejących obiektów budowlanych, zaś wydanie pozwolenia na budowę w trybie art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b. może nastąpić także gdy roboty budowlane były zakończone, to nie powinno dziwić, iż na użytej w projekcie mapie znajduje się obrys istniejącego obiektu. W postępowaniu o pozwolenie na budowę w trybie art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b. nie jest jednak istotne czy mapa odzwierciedla jeden obiekt czy też dwa, bowiem kluczowe jest – co ponownie wymaga podkreślenia – to co zaprojektowano i to w jaki sposób, tj. czy zgodny z przepisami p.b., warunkami technicznymi i planem miejscowym. W sprawie niniejszej zaprojektowano dwa budynki i wrysowanie tych dwóch budynków znajduje się na mapie do celów projektowych z 8 stycznia 2025 r. stanowiącej podkład dla wykonania projektu zagospodarowania terenu. Dodatkowo wskazać wypada, że mapa, na której wykonano projekt zagospodarowania terenu, została sporządzona przez uprawnionego geodetę, który ponosi odpowiedzialność za jej treść. Z akt sprawy nie wynikają żadne informacje wskazujące, że mapa nie została przyjęta do zasobu geodezyjno-kartograficznego (posiada ona numer nr pracy geodezyjnej, nr zgłoszenia do zasobu, zawiera też informację, że dokument opracowano w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultat zawiera operat techniczny pozytywnie zweryfikowany). Na tej podstawie organ był uprawniony przyjąć (a nie kwestionować), że projekt został sporządzony na mapie zasadniczej przyjętej do zasobu oraz że mapa przedstawia aktualny stan faktyczny i prawny odzwierciedlony w zasobie geodezyjnym i kartograficznym. 6. Nie stwierdza również sąd aby doszło w sprawie do naruszenia przepisów procesowych o czynnym udziale stron w postępowaniu. Zarzuty naruszenia art. 10 §1 k.p.a. są bezpodstawne, bowiem skarżący wielokrotnie pisemnie wypowiadał się w sprawie, kilkukrotnie doprecyzowywał swoje stanowisko, aktywnie uczestniczył w postępowaniu. Zatem jego udział nie został na żadnym etapie postępowania ograniczony w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. Akceptuje sąd jako trafne wyjaśnienia organu odwoławczego dotyczące braku wpływu na wynik sprawy nieustosunkowania się Starosty do pism skarżącego i M. W.1, które wpłynęły do organu pierwszej instancji 28 marca 2025 r., a więc w dniu wydania przez Starostę decyzji. Chronologia czynności procesowych następujących po zawiadomieniu w trybie art. 10 § 1 k.p.a. wskazuje, że siedmiodniowy termin na wypowiedzenie się minął 25 marca 2025 r. Nawet jeśli teoretycznie przyjąć, że organ pierwszej instancji mógłby odsunąć w czasie wydanie decyzji, co umożliwiłoby mu zapoznanie się ze stanowiskiem właścicieli działki nr [...], w ocenie sądu nie miałoby to wpływu na wynik sprawy. Pisma, które wpłynęły 25 marca 2025 r., z uwagi na ich treść, nie mogły osiągnąć takiego efektu, co wynika z analizy całokształtu okoliczności sprawy pod względem faktycznym i prawnym. 7. Końcowo wyjaśnić wypada, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Można zamknąć rozprawę również w przypadku, gdy ma być przeprowadzony jeszcze uzupełniający dowód z dokumentów znanych stronom, a przeprowadzenie rozprawy co do tego dowodu sąd uzna za zbyteczne (art. 113 § 2 p.p.s.a.). Z powyżej opisaną sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej, która dotyczy wyłącznie dowodów z dokumentów w postaci dziennika budowy oraz akt PINB znak NB.051.10.2024, co do których sąd wydał postanowienie dowodowe na rozprawie. Natomiast argumentacja zawarta w piśmie procesowym M.W.1 z 14 lutego 2026 r., które wpłynęło po zamknięciu rozprawy, nie może być przez sąd brana pod uwagę, za wyjątkiem sytuacji, gdyby podniesiono w nim okoliczności uzasadniające otwarcie rozprawy na nowo. Stosownie bowiem do treści art. 133 § 2 i 3 p.p.s.a. sąd może zamkniętą rozprawę otworzyć na nowo; rozprawa powinna być otwarta na nowo, jeżeli istotne okoliczności ujawniły się dopiero po jej zamknięciu. Z takim jednak przypadkiem nie mamy do czynienia w sprawie niniejszej w przypadku wskazanego pisma. XII. Reasumując, w ocenie sądu, treść zaskarżonych decyzji i sposób przeprowadzenia postępowania administracyjnego nie wykazują nieprawidłowości prowadzących do uwzględnienia skargi. Organy wyważyły interesy zarówno inwestora, jak i pozostałych stron postępowania, m.in. kilkukrotnie zobowiązując inwestora do uzupełnienia dokumentacji budowlanej, zwłaszcza gdy pojawiały się wątpliwości co do przyjętych rozwiązań; wyważenie to (wymagane przez art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., który wymaga zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich) nastąpiło w granicach prawa; materiał dowodowy nie daje podstaw do ustalenia, że interes prawny którejś ze stron pominięto z naruszeniem prawa budowlanego, warunków technicznych bądź prawa miejscowego. Ocena organów została wyczerpująco sformułowana w uzasadnieniach wydanych decyzji zgodnie z wymaganiami art. 107 §3 k.p.a. Natomiast niezadowolenie z warunków, na jakich zabudowa może nastąpić (doprecyzowując - na jakich została zaprojektowana, abstrahując od oceny zabudowy faktycznie zrealizowanej, której weryfikacja pozostawała poza właściwością organów w sprawie niniejszej), nie jest kategorią prawną podlegającą ocenie w postępowaniu o pozwolenie na budowę prowadzonym na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalono skargę.