II SA/Bk 181/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2009 r. sprawy ze skarg A. N. i S. B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych 1. obie skargi oddala, 2. przyznaje radcom prawnym I. S. i W. R. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwoty po 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) każdemu z nich tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżących wykonane na zasadzie prawa pomocy. II SA/Bk 181/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Prezydent Miasta B. odmówił A. N., B. T. oraz S. B. wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] października 2007 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Miastu B. – Prezydentowi Miasta B. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie ulic P. i A. F. w B. (na odcinku od skrzyżowania z ul. gen. S. M. i gen. F. K. do skrzyżowania z ulicami gen. Z. B. i ul. K. [...] M.) wraz z woltami ulic bocznych, budową ścieżki rowerowej, chodnikami, wjazdami, zatokami autobusowymi, mostem, przepustem oraz budową i przebudową infrastruktury technicznej. Organ ustalił, że powyższa decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna w dniu [...] października 2007 r. W dniu 09 września 2008 r. do organu wpłynęły dwa wnioski o wznowienie postępowania zakończonego przedmiotową decyzją: podpisany przez A. N., B. T. oraz S. B. oraz odrębny wniosek A. N. Główny zarzut podnoszony przez wszystkich wnioskodawców dotyczył niezrealizowania przez inwestora wjazdów z ul. P. na ich posesje o nr a, b i c mimo że, jak twierdzą, istniały one od wielu lat. Nadto A. N. podniosła, że w wyniku tej decyzji będąca w jej władaniu działka nr A przy ul. P. a, powstała w wyniku podziału wcześniejszej działki nr B, została pozbawiona wjazdu z tej ulicy. W oparciu o treść kolejnych pism wnioskodawców, które to pisma stanowiły odpowiedzi na wezwanie o wskazanie podstaw wznowienia postępowania, organ ustalił, że A. N. domaga się wznowienia postępowania w oparciu o dwie podstawy. Wskazuje na art. 145 § 1 pkt 4 Kpa z tej przyczyny, że nie była informowana o kolejnych etapach procesu prowadzącego do wydania i realizacji pozwolenia na budowę, w szczególności o przewidzianej w tym pozwoleniu likwidacji wjazdu na jej posesję nr a. Jak wskazał organ, w/w dowiedziała się o tym fakcie w trakcie prowadzenia prac budowlanych w związku z czym wystosowała do Urzędu Miejskiego w B. pismo z dnia 05 czerwca 2008 r. zawierające żądanie wykonania wjazdu. Od tego czasu prowadziła korespondencję z Urzędem w tym przedmiocie. Z kolei podstawy wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa w/w upatruje, zdaniem organu, w tym, że w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę nie uwzględniono decyzji podziałowej działki nr B tj. decyzji z dnia [...] października 2006 r., w wyniku której powstały działki nr A i C. Działka nr A posiadała, jak podnosiła wnioskodawczyni, dostęp do drogi publicznej – ul. P. przez wjazd, który zlikwidowano. Następnie organ ustalił, że B. T. oraz S. B. żądanie wznowienia postępowania argumentują faktem, że o likwidacji wjazdów dowiedzieli się w trakcie realizacji inwestycji, na co zareagowali wnioskiem z dnia 05 czerwca 2008 r. o wykonanie wjazdów. Podali również, że nie byli informowani o postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. W oparciu o powyższe ustalenia organ ocenił, że niedopuszczalne jest wznowienie postępowania zakończonego pozwoleniem na budowę z dnia [...] października 2007 r. z uwagi na przekroczenie przez wnioskodawców terminów do złożenia wniosków o wznowienie wynikających z art. 148 § 1 i § 2 Kpa tj. miesiąca od dnia dowiedzenia się o przyczynie wznowienia w przypadku podstawy z art. 145 §1 pkt 5 Kpa oraz miesiąca od dnia dowiedzenia się o decyzji w przypadku podstawy wznowienia wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Ustalono, że wnioskodawcy dowiedzieli się o podstawach wznowienia przy okazji rozpoczęcia robót budowlanych związanych z przedmiotową inwestycją, natomiast datą, od której należy liczyć bieg powyższych terminów jest dzień 05 czerwca 2008 r., w którym w/w złożyli pismo zawierające żądanie wykonania wjazdów. Podkreślono, że wnioskodawcy uzyskali wiedzę o decyzji o pozwoleniu na budowę m.in. z tablicy informacyjnej, która powinna znajdować się na terenie budowy. Na podstawie powyższych ustaleń organ wywiódł, że wnioski o wznowienie złożone w dniu 09 września 2008 r. były spóźnione, co skutkowało koniecznością wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Odwołania od powyższej decyzji złożyli A. N. oraz wspólnie S. B. i B. T. A. N. podniosła naruszenie w trakcie postępowania zasady informowania stron o należnych im prawach oraz zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu. Podniosła, że organ powinien potraktować jako podanie o wznowienie postępowania jej pismo z dnia 05 czerwca 2008 r., z którego treści, jak również z całokształtu okoliczności sprawy, wprost wynika, jej zdaniem, żądanie wznowienia. Zarzuciła błędną kwalifikację tego pisma według tytułu, a nie według jego treści oraz brak pouczenia o możliwości złożenia odrębnego podania o wznowienie postępowania. S. B. oraz B. T. wnieśli o uchylenie decyzji o odmowie wznowienia postępowania wskazując, że czują się pokrzywdzeni zlikwidowaniem w trakcie przebudowy ulicy P. wjazdów na ich nieruchomości. Podali, że dowiedzieli się o rezygnacji budowy wjazdów w trakcie wykonywania prac towarzyszących przebudowie ulicy, bowiem wcześniej nikt ich o tym nie informował. Po uzyskaniu powyższych informacji zareagowali niezwłocznie wnosząc w dniu 09 czerwca 2008 r. pismo do Departamentu Inwestycji. Uzyskali odpowiedź o możliwości wykonania wjazdów na własny koszt. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji prezentując stanowisko, że wszyscy odwołujący się uchybili jednomiesięcznemu terminowi na złożenie wniosku o wznowienie postępowania przewidzianemu zarówno dla podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, jak i z pkt 5 tego przepisu. Organ ustalił, identycznie jak w postępowaniu w pierwszej instancji, że w/w dowiedzieli się o likwidacji wjazdów w trakcie prowadzenia robót budowlanych związanych z przebudową ulicy P. Odmiennie niż Prezydent przyjął natomiast organ odwoławczy, że pismo z dnia 05 czerwca 2006 r. kierowane do Departamentu Inwestycji Urzędu Miejskiego złożył jedynie S. B., bowiem na piśmie tym nie ma podpisów A. N. i B. T. Zdaniem Wojewody nie ma to jednak wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem należy przyjąć, że dzień złożenia podania o wykonanie wjazdów jest datą, od której należy liczyć bieg miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego pozwoleniem na budowę i to zarówno na podstawie z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, jak i z pkt 5 tego przepisu. Tym bardziej, że - jak ustalił organ - strony o przedmiotowym pozwoleniu uzyskały wiedzę znacznie wcześniej, w trakcie prowadzenia robót przy przebudowie ulicy m.in. z tablicy informacyjnej. Wnioski o wznowienie, które wpłynęły 09 września 2008 r., były zatem, w ocenie Wojewody, spóźnione. Odnośnie podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa Wojewoda przyznał, że decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października 2006 r. o podziale działki nr B na działki nr A i C nie została uwzględniona w postępowaniu o wydanie pozwolenia na przebudowę ulicy, natomiast nie ma to znaczenia w sprawie z uwagi na uchybienie terminowi złożenia wniosku o wznowienie postępowania opartego również na tej podstawie. Ustosunkowując się do zarzutów odwołujących się organ podał, że wstępny etap postępowania o wznowienie obejmuje ocenę formalnych warunków wniosku i niedopuszczalna jest na tym etapie jakakolwiek merytoryczna ocena decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższą decyzję złożyła do sądu administracyjnego A. N. (skarga zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Bk 181/09), S. B. (skarga zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Bk 408/09) oraz B. T. (skarga zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Bk 183/09, odrzucona postanowieniem z dnia 07 kwietnia 2009 r.). Treść skarg A. N. i S. B. pozostaje identyczna. Domagają się oni wznowienia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na przebudowę ulicy P. w B. z uwagi na naruszenie w tym postępowaniu zasady informowania stron o należnych im prawach oraz zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu. Obydwoje skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W udzielonych odpowiedziach na powyższe skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując w całości argumenty z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 15 października 2009 r. sąd na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł o połączeniu do wspólnego rozpoznania i wyrokowania oraz prowadzenia pod wspólną sygnaturą II SA/Bk 181/09 spraw A. N. i S. B. jako mogących być objętymi jedną skargą. Podczas rozprawy w dniu 15 października 2009 r. pełnomocnik skarżącej A. N. podał, że wiadomość o treści decyzji skarżąca uzyskała dopiero we wrześniu 2008 r. Skarżąca A. N. wskazała, że jako wniosek o wznowienie postępowania traktuje swoje pismo z 04 lipca 2008 r., bowiem wówczas dowiedziała się, że "prawdopodobnie wjazdu nie będzie", natomiast " o tym kto wykonuje roboty budowlane i na jakiej podstawie dowiedziała się we wrześniu 2008 r., dopiero gdy udała się do inspekcji nadzoru budowlanego po kolejnym piśmie odmownym z Urzędu Miasta, wówczas dowiedziała się szczegółów i okazano jej dokumentację". Podała ponadto, że nadal na terenie budowy nie została zamontowana tablica informacyjna, jak również, że nie była informowana o przysługujących jej prawach (k. 181 odwrót). Pełnomocnik S. B. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako rażąco naruszającej prawo. Podał, że o treści decyzji o pozwoleniu na przebudowę ulicy dowiedział się dopiero na początku września 2008 r., natomiast wcześniej wiedział tylko o niemożliwości wykonania wjazdu w ramach przebudowy a jedynie na własny koszt. Zakwestionował prawdziwość swojego podpisu na piśmie z dnia 05 czerwca 2008 r., jak również zaprzeczył obecności tablic informacyjnych na budowie. Pełnomocnik organu wskazał, że skarżący rozmawiali z kierownikiem budowy i wiedzieli o nieuwzględnieniu w planach realizacyjnych wjazdów na ich posesje. Z tych okoliczności oraz z faktu złożenia w dniu 05 czerwca 2008 r. pisma podpisanego nazwiskiem S. B. wywiódł, że skarżący już w czerwcu 2008 r. wiedzieli o decyzji. Złożył do akt zdjęcia i notatkę urzędową na okoliczność, że tablica informacyjna została zamieszczona na terenie budowy z chwilą rozpoczęcia robót tj. z dniem 30 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi podlegały oddaleniu, bowiem sąd nie stwierdził w zaskarżonym rozstrzygnięciu nieprawidłowości w nich podniesionych, jak również nie dostrzegł innych uchybień przepisom prawa procesowego lub materialnego, które uzasadniałyby wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Kontrolowane postępowanie administracyjne toczyło się w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania. Obowiązują w nim częściowo inne reguły niż w postępowaniu prowadzonym w zwykłym trybie, przede wszystkim dlatego, że składa się ono z dwóch faz. Pierwsza związana jest z oceną dopuszczalności wznowienia i na tym etapie organ ma obowiązek zbadać przesłanki formalne wniosku inicjującego postępowanie, w szczególności czy wniosek pochodzi od uprawnionego podmiotu, czy jest oparty na ustawowej przesłance wznowienia i czy został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Dopiero w przypadku stwierdzenia, że wszystkie powyższe przesłanki zostały spełnione wydaje na podstawie art. 149 Kpa postanowienie o wznowieniu postępowania, które umożliwia przejście do następnego etapu – merytorycznej kontroli kwestionowanej decyzji z punktu widzenia powołanej przez stronę podstawy wznowienia. W sytuacji stwierdzenia natomiast, że co najmniej jeden z wymienionych wyżej warunków formalnych nie został spełniony – należy wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 §3 Kpa. Jak wynika z akt składając wnioski o wznowienie postępowania skarżący zmierzali do poddania kontroli w trybie nadzwyczajnym ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2007 r. o udzieleniu pozwolenia na przebudowę ulic P. i A. F. w B. Z kolei przedmiotem kontroli sądu stała się kończąca postępowanie zainicjowane w/w wnioskami ostateczna decyzja z dnia [...] stycznia 2009 r. o odmowie wznowienia postępowania. Organ ocenił bowiem, że przedmiotowe wnioski skarżących były spóźnione. Zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ocenę prawną co do niezachowania terminu przewidzianego na złożenie wniosków o wznowienie postępowania należy, zdaniem składu orzekającego, podzielić. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje dwa terminy na złożenie przedmiotowych wniosków. Termin o charakterze ogólnym i podstawowym, mający zastosowanie do wniosków o wznowienie opartych na art. 145 § 1 pkt 1 – 3, 5 – 8 Kpa przewidziano w art. 148 § 1 Kpa i jest to miesiąc od dnia dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, zaś dla podstawy wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) przewidziano szczególny termin miesięczny liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W niniejszej sprawie przedmiotem oceny organu było zachowanie obydwu wymienionych terminów, bowiem na podstawy wznowienia z obydwu w/w grup przepisów wskazywała, jak słusznie ocenił organ, treść wniosków. W tym miejscu wskazać trzeba, że bez znaczenia dla zachowania terminów z art. 148 Kpa pozostaje sposób uzyskania wiedzy o wydanej w sprawie decyzji lub świadomość strony co do prawnego znaczenia okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Aby odmówić wznowienia postępowania na tej podstawie tj. z uwagi na niezachowanie terminu do złożenia żądania w tym przedmiocie, konieczne jest bowiem stwierdzenie, że strona rzeczywiście znalazła się w posiadaniu wiedzy o tej okoliczności lub wydanym w sprawie, a kwestionowanym przez nią, rozstrzygnięciu (vide wyrok NSA z dnia 21 lutego 2007 r. w sprawie sygn. akt I OSK 522/06, Lex nr 347997, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2009 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Gl 502/08, Lex nr 481525). W niniejszej sprawie prawidłowo przyjęto początek biegu terminów z art. 148 Kpa dla obydwojga skarżących w oparciu o pisma przez nich składane. Ich treść świadczy bowiem o tym, że najpóźniej w czerwcu 2008 r. posiadali wiedzę o fakcie przebudowy ulicy P. oraz o zapisach projektu tej przebudowy, w szczególności dotyczących nieuwzględnienia wjazdów na ich posesje. W pismach tych skarżący powołują się bowiem na przewidzianą w projekcie likwidację wjazdów. Wskazać trzeba przede wszystkim na pierwsze pismo w tej sprawie z dnia 09 czerwca 2008 r., podpisane nazwiskiem S. B., zawierające prośbę, w imieniu własnym i sąsiadów, o wykonanie wjazdów oraz zawierające następujące sformułowanie "wjazdy do posesji przy ul. P. b, a są pokazane na mapach i nie zostały ujęte w projekcie, zaś wjazdu do posesji przy ul. P. b nie było". W odpowiedzi na powyższe pismo w dniu 26 czerwca 2008 r. Urząd Miejski w B. Departament Inwestycji poinformował S. i L. B. o braku możliwości wykonania wjazdów w ramach przebudowy ulicy P. oraz o ewentualnej możliwości ich wykonania na własny koszt (k. 61 akt adm. I inst.). Okoliczność niezaprojektowania zjazdów potwierdza pismo sporządzone przez B. P. "A." s. c. K. P. i C. K. w B. z dnia 23 czerwca 2008 r., w którym znajduje się zapis, że "w projekcie przebudowy ulicy P. nie ujęto realizacji zjazdów na posesje nr a, b oraz c. Powodem był brak istniejących zjazdów na te posesje od strony ulicy P., w ogrodzeniach tych posesji nie występują bramy wjazdowe" (k. 33 akt adm. I inst.). Podnieść trzeba również treść pisma S. B. z dnia 07 lipca 2008 r. (data wpływu) stanowiącego wniosek skierowany do Urzędu Miejskiego w B. o "zaprojektowanie wjazdu na działkę nr b przy ulicy P. ponieważ jest przebudowa ulicy i w planie nie ma wjazdu" (k. 21 akt adm. I inst.). Zwrócić należy uwagę także na pismo z dnia 25 września 2009 r., w którym w/w wskazał, że dowiedział się wraz z innymi właścicielami działek przy ul. P. (podał numery a, b i c) o braku wjazdów "jak zaczęli kłaść chodniki" i "zaraz złożyli pismo w tej sprawie to było dnia 5-6-2008 pismo było grupowe" (k. 92 akt adm. I inst.). W oparciu o przedstawione okoliczności przyjąć należało, jak prawidłowo uczynił to organ, że skarżący co najmniej od czerwca 2008 r. zdawał sobie sprawę z tego, jakie rozwiązania - mające wpływ na stan faktyczny jego działki - znajdują się w projekcie przebudowy ul. P. Wprost wskazał bowiem w piśmie z dnia 09 czerwca 2009 r. na fakt nieujęcia wjazdów w projekcie, co uprawnia do wniosku, że rozwiązanie to było mu znane i że chodzić mogło wyłącznie o projekt budowlany zatwierdzony w decyzji o pozwoleniu na przebudowę ulicy. Zaprezentowana powyżej treść pism zaprzecza twierdzeniom tego skarżącego wypowiedzianym na rozprawie, że o decyzji o pozwoleniu na budowę dowiedział się dopiero we wrześniu 2008 r. Trudno przyjąć, że posiadając wiedzę o zapisach map i projektu, na które powoływał się w swoich pismach kierowanych do Departamentu Inwestycji Urzędu Miejskiego, nie zdawał sobie sprawy z wydanego pozwolenia na przebudowę ulicy. Odnośnie twierdzenia skarżącego z rozprawy, że pismo z dnia 09 czerwca 2008 r. nie zostało przez niego podpisane podnieść trzeba, iż przedmiotowe pismo zostało przez tegoż skarżącego jako załącznik nr 2 dołączone do jego pisma z 25 września 2008 r. (k. 91- 92 akt adm. I inst.). Okoliczność ta podważa wiarygodność przedmiotowego stwierdzenia z rozprawy. Nawet hipotetycznie rozważając brak przedmiotowej wiedzy w dniu 09 czerwca 2008 r., to treść pisma S. B. z dnia 07 lipca 2008 r. pozostaje niekwestionowana, zatem licząc od tej daty miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania także nie został on zachowany. Również w przypadku skarżącej A. N. analiza akt sprawy pozwala na stwierdzenie, że o decyzji o pozwoleniu na przebudowę ulicy P., w tym o przyjętych w tym celu rozwiązaniach projektowych dotyczących należącej do niej działki, dowiedziała się co najmniej w czerwcu 2008 r. Pierwsze pismo A. N. złożone do akt sprawy, w którym formalnie uzewnętrzniła swoje stanowisko odnośnie wiedzy co do pozwolenia na budowę i przyjętych w nim rozwiązań, w szczególności dotyczących należącej do niej działki nr A nosi datę wpływu 07 lipca 2008 r. (k. 69). W oparciu jednak o znajdujące się w aktach sprawy pisma jej autorstwa przyjąć należało, podobnie jak organ uczynił to w przypadku S. B., że w/w wiedziała o niezaprojektowaniu wjazdów znacznie wcześniej. Przykładowo we wniosku o wznowienie postępowania podała, że "od maja 2008 roku wielokrotnie stosowała pisma w wyżej wymienionej sprawie do Departamentu Inwestycji w B." oraz że konsultowała sytuację i przebieg prac budowlanych, w tym dotyczących spornych wjazdów, z kierownikiem budowy i "na własne oczy widziała, iż na mapie istnieją wjazdy do jej posesji od strony ulicy P. i do posesji sąsiadów, lecz nie są zaznaczone na czerwono, co sugerowałoby, iż z nieznanych jej względów, nie będą wykonane" (k. 40). Ponadto w piśmie precyzującym wniosek o wznowienie z dnia 24 września 2008 r. (k. 53 akt adm. I inst.) podała, że o likwidacji wjazdu "dowiedziała się dopiero w momencie przeprowadzanych prac budowlanych. Natychmiast zareagowała i wspólnie z sąsiadami skierowali pismo z dnia 05 czerwca 2008 r. do Departamentu Inwestycji Urzędu Miejskiego w B.". Powyższe świadczy o tym, że skarżąca w czerwcu 2008 r. posiadała rzeczywistą wiedzę na temat postępowania w przedmiocie pozwolenia na przebudowę ulicy P., w którym jak podnosi – bez własnej winy nie brała udziału, a ponadto o sposobie jego zakończenia – treści decyzji, w tym o rozwiązaniach dotyczących spornych wjazdów. Podnieść również należy nieścisłość w składanych kolejno pisemnie i ustnie oświadczeniach skarżącej A. N. Podała ona na rozprawie w dniu 15 października 2009 r., że o decyzji o przebudowie ulicy dowiedziała się we wrześniu 2008 r. w organie nadzoru budowlanego, a jednocześnie oświadczyła, że jako swój wniosek o wznowienie postępowania traktuje pismo z dnia 07 lipca 2008 r. (k. 181 odwrót). Jednocześnie w odwołaniu wskazała, że "już jej pierwsze pismo z dnia 05 czerwca 2008 r. powinno zostać potraktowane jako podanie o wznowienie postępowania (k. 6 akt adm. II inst.). Wskazać przy tym trzeba, że zarówno z treści pisma z dnia 05 czerwca 2008 r., z którego autorem w/w się identyfikuje, jak również z pisma z 07 lipca 2008 r. nie wynika żądanie wznowienia, ale prośba o wykonanie wjazdów na koszt zarządcy drogi i niezadowolenie z niezaprojektowania wjazdów w projekcie przebudowy drogi. Jednoznaczna prośba o wznowienie postępowania wynika dopiero z wniosku z dnia 09 września 2009 r. Mając na uwadze, że skarżący działali wspólnie, grupowo, na co wskazuje treść składanych pism - prawidłowo organ przyjął, że termin miesięczny wynikający z art. 148 Kpa dla obydwu podstaw wznowienia należy liczyć od czerwca 2008 r., a więc wcześniej niż deklarują. Na ten czas przypisać należy skarżącym wiedzę o przeprowadzonym bez ich udziału postępowaniu o pozwolenie na przebudowę ulicy, sposobie jego zakończenia i o wpływie wyników tego postępowania na sytuację należących do nich nieruchomości. Wniosek taki jest uprawniony na podstawie treści znajdujących się w aktach pism ich autorstwa, w których powołują się na powzięcie wiedzy o przyjętych rozwiązaniach co do wjazdów w trakcie prowadzenia robót budowlanych, na znajomość rozwiązań projektowych, na rozmowy z pracownikami realizującymi przebudowę, a następnie na wspólną interwencję na początku czerwca 2009 r. Przy czym nie bez znaczenia jest podkreślany przez skarżących fakt niezwłocznego zareagowania na uzyskaną informację o niezaprojektowaniu wjazdów (jak podają, zareagowali "zaraz" - k. 92 akt adm. I inst., "natychmiast" - k. 53 kat adm. I inst.). Również z akt wynika, że 26 czerwca 2008 r., w odpowiedzi na pismo z 09 czerwca 2008 r., S. B. został oficjalnie poinformowany o niemożliwości zrealizowania wjazdów w ramach przebudowy (k. 61). Uzyskanie zatem przez skarżących w czerwcu 2008 r. wiedzy o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 Kpa, a więc okolicznościach istotnych z punktu widzenia liczenia terminów tak z art. 148 §1 Kpa, jak i § 2 tego przepisu uprawnia do wniosku, że mogli oni podejmować działania zmierzające do wzruszenia pozwolenia na budowę w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania. Ustalenia organów administracji ocenić więc należy jako prawidłowe. Za niepotwierdzone w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy uznać też należy twierdzenia skarżących o braku na terenie budowy tablic informacyjnych. Na rozprawie w dniu 15 października 2009 r. pełnomocnik organu złożył kserokopię dziennika budowy oraz notatkę służbową. Z dokumentów tych wynika, że tablice zostały ustawione z dniem rozpoczęcia robót budowlanych tj. z dniem 30 maja 2008 r. (k. 174 - 176, 179). Reasumując ocenić należy zaskarżone w sprawie niniejszej rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania jako zgodne z prawem, bo oparte na prawidłowej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zakończone wyprowadzeniem logicznego i znajdującego oparcie w tym materiale wniosku o uchybieniu przez skarżących miesięcznemu terminowi na złożenie wniosku o wznowienie postępowania wynikającemu z art. 148 § 1 i § 2 Kpa. Niezależnie bowiem od tego, czy przedmiotowy termin biegł od dnia 09 czerwca 2008 r., a więc od daty złożenia przez skarżących pierwszego pisma w sprawie, czy też od daty 26 czerwca 2008 r., kiedy to S. B. otrzymał odpowiedź organu na to pierwsze pismo, czy też w stosunku do A. N. dopiero od 07 lipca 2008 r. - kiedy to skarżąca uzewnętrzniła po raz pierwszy pisemnie swoje stanowisko – wnioski złożone 09 września 2008 r. były spóźnione. Tym bardziej stanowisko to jest uprawnione, że 09 czerwca, czy 07 lipca 2008 r. są jedynie datami złożenia pism do Departamentu Inwestycji Urzędu Miejskiego, natomiast w pismach tych skarżący podają, że były one reakcją na uzyskaną wcześniej wiedzę o przebiegu prac budowlanych i przyjętych rozwiązaniach projektowych. Wskazuje to, że skarżącym, działającym wspólnie (jak wskazują: grupowo) wiedzę o decyzji o pozwoleniu na budowę niewątpliwie można przypisać we wskazanych wyżej datach tak, jak uczyniły to organy. Dlatego prawidłowo, zdaniem sądu, przyjęto w zaskarżonej decyzji, że terminy z art. 148 Kpa zostały przez skarżących przekroczone. Zatem organ zobowiązany był do odmowy wznowienia postępowania. Ustosunkowując się do zarzutów o braku pouczenia o możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania wskazać trzeba, że takiego obowiązku organu nie można wyprowadzić z przepisów procesowych. Przepis art. 9 Kpa stanowi o konieczności informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Reguła ta nie obejmuje sytuacji pozostających poza przebiegiem postępowania administracyjnego. Nadto z pism skarżących kierowanych do Departamentu Inwestycji Urzędu Miejskiego przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania wynikała prośba wykonania wjazdów, a więc zmodyfikowania istniejącego projektu robót budowlanych, a nie zamiar podważenia pozwolenia na budowę. Pisma były klarowne i jasno sprecyzowane i nie budziły wątpliwości co do swojej treści. Tytułem wyjaśnienia wskazać trzeba, że decyzja o odmowie wznowienia postępowania ma charakter wyłącznie procesowy i rozstrzyga jedynie w kwestii niespełnienia przez wnioskodawcę warunków formalnych wniosku. Dlatego, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, niedopuszczalne było ustosunkowanie się w niej do jakichkolwiek merytorycznych kwestii związanych z wydanym i realizowanym pozwoleniem na przebudowę ulicy P. Reasumując stwierdzić trzeba, że skarżący nie wykazali, by zachowali przewidziane w art. 148 § 1 i § 2 Kpa terminy do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, zaś organ prawidłowo przyjął, że akta sprawy nie pozwalają na ustalenia o zachowaniu ustawowo określonych terminów. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargi podlegały oddaleniu. Na podstawie art. 250 cyt. ustawy w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) przyznano wynagrodzenie pełnomocnikom skarżących wykonujących zastępstwo na zasadzie prawa pomocy.