II SA/Bk 182/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 października 2013 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki stawu ziemnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu M. W.-T. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę [...] złotych ([...]) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego J. G. wykonane na zasadzie prawa pomocy.- Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB), znak [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. (dalej: PINB) z dnia [...] grudnia 2012 r., znak [...], nakazującą J. G. wykonanie rozbiórki (likwidacji) stawu ziemnego zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...], [...], [...] i [...] w miejscowości B. P., gm. W. Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym. Wskutek wszczętego w dniu [...] marca 2012 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. postępowania, dokonano w dniach [...] kwietnia 2012 r. i [...] maja 2012 r. kontroli obiektów budowlanych: wiaty i stawu, zlokalizowanych na posesji J. G. w miejscowości B. kol. P. [...], gm. W. W trakcie kontroli ustalono, że na działkach o nr ewidencyjnych: [...], [...], [...] i [...] istnieje staw (zbiornik wodny) o wymiarach: [...] m x [...] m i głębokości [...] m. Zlokalizowany jest on na cieku wodnym w odległości około [...] m od budynku mieszkalnego. Według oświadczenia J. G. złożonego w trakcie kontroli w dniu [...] maja 2012 r., wykonanie zbiornika miało służyć osuszeniu podmokłego terenu w celu użytkowania pastwiska na hodowlę byków. Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...], PINB w Ł. nakazał J. G. wstrzymanie robót przy samowolnej realizacji zbiornika wodnego na ww. działkach oraz przedłożenie w terminie do dnia 30 listopada 2012 r. określonych w art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, dalej: Prbud) dokumentów umożliwiających legalizację obiektu. W treści uzasadnienia organ wskazał, że przedmiotowy zbiornik wodny, jako zlokalizowany na obustronnie poszerzonym cieku wodnym, wymaga w świetle art. 29 ust. 2 pkt 9 Prbud, pozwolenia na budowę z art. 28 ust. 1 Prbud. Z uwagi na brzmienie art. 48 ust. 2 i 3 Prbud organ postanowił o dopuszczeniu możliwości legalizacji inwestycji, która może być kontynuowana jedynie po spełnieniu powyższego obowiązku i uiszczeniu stosownej opłaty. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...], PINB w Ł. nakazał J. G. rozbiórkę poprzez likwidację zbiornika wodnego – stawu ziemnego na działkach [...], [...], [...] i [...] we wsi B. P. [...] gm. Wi. W uzasadnieniu organ wskazał, że zobowiązany nie przedłożył do dnia wydania decyzji wymaganych dokumentów, nie występując nawet z wnioskiem do organu samorządowego o ustalenie warunków zabudowy w tym przedmiocie. Wobec powyższego organ nakazał rozbiórkę na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Prbud. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. G., wnosząc o jej zmianę, albowiem nie miał on na celu wykopania stawu, lecz osuszenie przyległych do cieku wodnego terenów, ażeby mogły one pełnić funkcję pastwisk. Odwołujący wskazał, że nie zamierza wykorzystywać powstałego zbiornika wodnego do innych celów niż pojenie przebywających na pastwisku zwierząt. Ponadto poinformował, że z uwagi na swoją trudną sytuację finansową i ciężkie warunki życiowe nie posiada środków finansowych na zasypanie zbiornika. Po rozpoznaniu powyższego odwołania, P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., znak [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia niniejszego rozstrzygnięcia wynika, iż wedle organu odwoławczego, treść rozstrzygnięcia jest prawidłowa, jednakże zastrzeżenia budzi uzasadnienie, zarówno zaskarżonej decyzji, jak i wydanego w dniu [...] maja 2011 r. postanowienia. W postanowieniu niniejszym bowiem, PINB w Ł. wskazał, że staw ziemny jako zbiornik wodny na obustronnie poszerzonym cieku, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 9 Prbud, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Wedle organu odwoławczego, wskazany przepis stanowi jednak, że wykonywanie urządzeń melioracji wodnych nie wymaga uzyskania takiego pozwolenia. Zgodnie bowiem z art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 j.t., dalej: Prwod) urządzenia melioracji wodnych dzielą się na podstawowe i szczegółowe. Do urządzeń melioracji wodnej szczegółowej zalicza się m.in. ziemne stawy rybne, jeżeli służą regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami (art. 73 ust. 1 pkt 4 Prwod). Ustawa Prawo wodne nie określa zaś, czym charakteryzuje się staw rybny, dlatego za taki staw może być uznany również przedmiotowy zbiornik wodny. Wedle organu, przedmiotowy zbiornik został wykonany w celu poprawy warunków korzystania z użytków zielonych, zatem należało go zakwalifikować jako urządzenie melioracji wodnej szczegółowej. Jego wykonanie zaś, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 9 Prbud, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi (wyjątek stanowi wykonywanie ziemnych stawów hodowlanych, jednakże taka sytuacja w niniejszej sprawie nie ma miejsca). Organ ustalił, iż w niniejszej sprawie zachodzi drugi wyjątek od powyższej zasady, określony w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 9 lit. b Prbud. Z uwagi bowiem na fakt, że miejscowość B. P., a zatem i przedmiotowy staw, usytuowane są w granicach Łomżyńskiego Parku Krajobrazowego Doliny Narwi, to w tym przypadku wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Organ pierwszej instancji zobowiązany był zaś do zbadania tej kwestii i wyjaśnienia, dlaczego w niniejszej sprawie należało zastosować przepisy art. 48 Prbud. W tym zakresie uzasadnienie zaskarżonej decyzji było, w ocenie organu odwoławczego, niewystarczające. Organ wskazał także, iż postanowienie z dnia [...] maja 2011 r. nie zostało wydane prawidłowo, ponieważ nie obejmowało wszystkich dokumentów niezbędnych do zalegalizowania stawu. Zgodnie bowiem z art. 122 ust. 1 pkt 3 Prwod, na wykonanie urządzeń wodnych, w tym stawów rybnych, wymagane jest pozwolenie wodnoprawne. Zatem w postanowieniu wstrzymującym roboty budowlane, organ nadzoru budowlanego winien był nałożyć obowiązek przedłożenia stosownego, pozwolenia wodnoprawnego. Bez tego dokumentu nie byłaby możliwa legalizacja zbiornika. Na obecnym etapie postępowania nie jest to jednak istotne, ponieważ inwestor nie dostarczył żadnych dokumentów i legalizacja nie powiodła się. Odnosząc się do kwestii poruszonych przez J. G. w odwołaniu, organ odwoławczy wyjaśnił, że mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy Prbud i Prwod mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że organy nadzoru budowlanego nie mają możliwości odstąpienia od zastosowania tych przepisów, nawet jeżeli inwestor znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Organ wyjaśnił także inwestorowi, że na swoją trudną sytuacje finansową będzie mógł skutecznie powoływać się dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego wszczętego w celu pokrycia kosztów zastępczego wykonania rozbiórki przez inny podmiot. Organ zwrócił inwestorowi uwagę, że zgodnie z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji, jest on zobowiązany do likwidacji przedmiotowego stawu, co oznacza, że zbiornik nie może być zasypany w całości, ponieważ zajmuje on również działkę nr ewid. [...], która stanowi ciek wodny. Zatem nakazana rozbiórka stawu ma być dokonana w taki sposób, aby przywrócić teren do dawnego kształtu, a w szczególności istniejący wcześniej rów musi zostać odtworzony. W reasumpcji organ stwierdził, że treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji jest prawidłowa, zaś niewystarczające uzasadnienie organ odwoławczy uzupełnił samodzielnie w niezbędnym zakresie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. złożył J. G., w której wniósł o rozpatrzenie poprzednich odwołań i zmianę wydanej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazał na swoją bardzo ciężką sytuację finansową oraz, że nie stać go na likwidację zbiornika wodnego poprzez jego zasypanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu [...] października 2013 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił skargę w ten sposób, że zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, niepodjęcie kroków w celu dokładniejszego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie wyjaśnienie kwestii związanej z ochroną przedmiotowego zbiornika wodnego w oparciu o przepisy ustawy Prawo wodne. Ponadto, w ocenie skarżącego, naruszono art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. gdyż utrzymano w mocy decyzję, która naruszała prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB) z dnia [...] lutego 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. (dalej: PINB) z dnia [...] grudnia 2012 r., która nakazała J. G. wykonanie rozbiórki (likwidacji) stawu ziemnego zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...], [...], [...] i [...] w miejscowości B. P., gm. W. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623). Zgodnie z art. 48 ust. 1 Prbud, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Z art. 48 ust. 2 Prbud wynika zaś, że w określonych przypadkach, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych, zaś w postanowieniu tym ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a także dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 (art. 48 ust. 3 Prbud). W przypadku zaś niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (art. 48 ust. 4 Prbud). W stanie faktycznym niniejszej sprawy bezsporne jest, że skarżący wybudował przedmiotowy staw na terenie Łomżyńskiego Parku Krajobrazowego Doliny Narwi bez pozwolenia na budowę. Organ II instancji na podstawie art. 70 ust. 2, art. 73 ust. 1 pkt 4 i art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 j.t., dalej: Prwod) słusznie przyjął, że zbiornik ten należy zakwalifikować jako urządzenie melioracji szczegółowej, do budowy którego wymagane jest pozwolenie na budowę zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 9 lit. b) Prbud. Z przepisu tego wynika bowiem, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających między innymi na wykonywaniu urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, z wyjątkiem urządzeń melioracji wodnych szczegółowych usytuowanych w granicach parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych oraz ich otulin. Przedmiotowy zaś zbiornik to takich obiektów należy. W sprawie nie ma także sporu odnośnie faktu, że postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nakazał skarżącemu przedłożenie w terminie do dnia [...] listopada 2012 r. odpowiedniego zaświadczenia albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz, że skarżący obowiązków tych nie wykonał. Niezasadny jest, w ocenie Sądu, zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organ II instancji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ ten bowiem, dostrzegając naruszenie przez organ I instancji przepisów prawa materialnego, czyli przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, prawidłowo rozpoznał sprawę w całości, przeprowadził zgodnie z art. 136 k.p.a. z urzędu dodatkowe postępowanie i orzekł na mocy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., zamiast, jak chce strona skarżąca, orzekać na mocy art. 138 § 2 k.p.a.. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowi bowiem, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. O tym więc, czy organ odwoławczy winien przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające, czy przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji decyduje zatem głównie zakres postępowania wyjaśniającego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia danej sprawy. Jeżeli konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy jest na tyle szeroki, że ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, należy przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 maja 2012 r., sygn. II SA/Bk 134/12). W przeciwnym zaś razie, organ II instancji winien stosować przepis art. 138 § 1 k.p.a. W sprawie niniejszej, organ II instancji prawidłowo – w ocenie Sądu – zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż organ I instancji naruszył przepisy prawa materialnego, a nie przepisy postępowania. PWINB uprawniony był zatem i zarazem zobowiązany do rozpoznania odwołania od decyzji organu I instancji i zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego. Trafnie także organ II instancji zauważył, że naruszenie przez organ I instancji przepisów prawa materialnego, czyli niezastosowanie przepisów ustawy Prawo wodne, nie miało znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia tego organu. Gdyby bowiem prawidłowo oparto rozstrzygnięcie o analizę przepisów Prawa wodnego, to by dodatkowo nałożono na skarżącego obowiązek uzyskania pozwolenia wodno – prawnego, co niewątpliwie wiązałoby się z koniecznością poniesienia przez skarżącego kolejnych dodatkowych kosztów. Zgodnie z jego twierdzeniem, nie był on jednak w stanie ponieść kosztów na realizację już nałożonych na niego w decyzji obowiązków. Dołożenie zatem kolejnego obowiązku niczego by w sprawie nie zmieniało. Niezasadny jest także zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w kontekście ochrony przedmiotowego zbiornika wodnego ze względu na fakt, że znajdują się w nim zwierzęta i rośliny chronione. Wskazane przepisy oraz dodatkowo art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organ II instancji nie dopuścił się takiego naruszenia. Podkreślenia bowiem wymaga, że ma rację PWINB w B. gdy twierdzi, że przepisy ustawy Prawo budowlane mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że organy w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej zobowiązane były do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania zgodnie z art. 48 Prbud i w sytuacji niewykonania przez skarżącego nałożonych na niego obowiązków w ramach trwającego postępowania legalizacyjnego, zobowiązane były do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. II SA/Bk 241/11). Zauważyć przy tym należy, że procedura legalizacji przewiduje uwzględnienie nie tylko przepisów techniczno – budowlanych, ale także np. planistycznych (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy – art. 48 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego). Ostatnio wymienione normy uwzględniają ochronę walorów przyrodniczych, zatem zgodność z nimi to zgodność również z przepisami dotyczącym szeroko pojętej ochrony środowiska (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. II SA/Bk 608/10). Powyższe oznacza więc, że kwestia ochrony walorów przyrodniczych w legalizowanym stawie mogła i winna być przedmiotem badania w ramach realizacji przez skarżącego nałożonych na niego obowiązków postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., czyli uzyskania zaświadczenia Wójta Gminy W. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo w przypadku braku takiego planu, w ramach ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Nie mogła natomiast być badana przez organy w sytuacji niewykonania przez skarżącego nałożonych na niego obowiązków. Na etapie bowiem orzekania na mocy art. 48 ust. 1 i ust. 4 Prbud organy badają jedynie kwestię, czy inwestor wykonał nałożone na niego obowiązki i w sytuacji stwierdzenia, że ich nie wykonał, nakazują rozbiórkę obiektu. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że skarżący w niniejszej sprawie próbuje przedstawić organy w niewłaściwym świetle i przerzucić na nie odpowiedzialność za brak zbadania wpływu rozbiórki obiektu na środowisko zapominając, że to on swoim zachowaniem doprowadził do tego, że obiekt ten nie mógł zostać zalegalizowany. To niewykonanie nałożonych na skarżącego obowiązków doprowadziło w efekcie do wydania przez organ decyzji o nakazaniu rozbiórki. Niezasadny jest także zarzut skarżącego podniesiony w skardze, że obie decyzje są niezasadne z uwagi na sytuację materialną jego rodziny. Jak już bowiem wyżej wskazano, po wydaniu przez organ na mocy art. 48 ust. 2 Prbud postanowienia o wstrzymaniu robót i nałożenia obowiązków, o których mowa w ust. 3, w sytuacji niewykonania tych obowiązków (ust. 4), organ obligatoryjnie wydaje decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu. Stan rodzinny i majątkowy inwestora nie ma zaś wpływu na treść tej decyzji. Reasumując, zdaniem Sądu, zarzuty skargi okazały się niezasadne, zaś postępowanie przed organem II instancji zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które w rozumieniu art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. oraz art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, j.t.).