II SA/Bk 241/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi E. i J. K. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego i przywrócenia obiektu do stanu pierwotnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją, z dnia [...] marca 2011 roku, o znaku [...], P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity- Dz. U. z 2000 roku nr 98 poz.1071 z późn. zm.) oraz art. 49 b ust. 1 w związku z art. 49 b ust. 3 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity- Dz. U. z 2010 roku nr 243 poz. 1623), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 27 stycznia 2011 roku Pana J. K. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2011 roku o znaku [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., nakazującej Państwu J. i E. K., jako inwestorom budowy rurociągu o średnicy 40 cm od studni drenarskiej na działce o nr geod. 1 w m. M. S. do przepustu w drodze powiatowej na działce o nr geod. 113, rozbiórkę wyżej opisanego rurociągu oraz przywrócenie pierwotnego stanu rowu melioracyjnego na w/w odcinku. U podstaw tego rozstrzygnięcia legały następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. z inicjatywy Pani I. K. – Cz. wszczął postępowanie administracyjne, w sprawie rowu melioracyjnego na działce o nr geod. 1 w m. M. S. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wydał w dniu [...] listopada 2010 roku postanowienie na podstawie art. 49 b ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku, którym zobowiązał Państwa J. i E. K., jako inwestorów budowy rurociągu o średnicy 40 cm na odcinku od studni drenarskiej na działce o nr geod. 1 w m. M. S. do przepustu o średnicy 80 cm usytuowanego w drodze powiatowej o nr geod. 113 do przedłożenia w terminie 30 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia następujących dokumentów tj.: – dokumentów wymaganych jak przy zgłoszeniu: szkice i rysunki, oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, – projektu zagospodarowania działki sporządzonego na wyrysie do celów projektowych przez osobę uprawnioną, – zaświadczenia Burmistrza D. o zgodności budowy rurociągu o średnicy 40 cm na odcinku od studni drenarskiej na działce nr geod. 1 w m. M. S. do przepustu o średnicy 80 cm usytuowanego w drodze powiatowej o nr geod. 113 z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego albo w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania dotyczącej działki o nr geod. 1 w m. M. S. Z uwagi na fakt, że inwestor w określonym terminie nie wywiązał się z nałożonych obowiązków, które umożliwiałyby legalizację wykonanego rurociągu o średnicy 40 cm, organ I instancji stosownie do art. 49 b ust. 1 w związku z art. 49 b ust. 3 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. nakazał rozbiórkę wybudowanego rurociągu na odcinku od studni drenarskiej do przepustu drogowego (decyzja z dnia [...] stycznia 2011 roku nr [...]). Od decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. odwołał się Pan J. K. wnosząc o uchylenie w/w decyzji i umożliwienie zalegalizowania powstałego rurociągu. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zważył co następuje: Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29- 31. Poprzez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.). Zdaniem Organu II instancji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. prawidłowo zakwalifikował wykonany rurociąg o średnicy 40 cm do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych w myśl art. 73 ustawy Prawo wodne z 2001 roku i wdrożył w związku z tym właściwy tryb umożliwiający legalizację wykonanego rurociągu na działce nr 1 we wsi M. S. Jak zauważa Organ II instancji, ustawodawca w art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku określił, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na wykonaniu urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, z wyjątkiem ziemnych stawów hodowlanych, urządzeń melioracji wodnych szczegółowych usytuowanych w granicach parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych oraz ich otulin. Natomiast w art. 30 ust. 1 pkt 2 wyżej cytowanej ustawy określił, iż wykonanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1, 4-6 oraz 9-13 wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno budowlanej, czyli w tym przypadku Staroście S. Brak zgłoszenia wykonania przebudowy rowu na rurociąg o średnicy 40 cm, powoduje iż wykonane roboty należy uznać jako wykonane w warunkach samowoli budowlanej. Zdaniem organu, powyższe potwierdza zebrany materiał dowodowy przez organ I instancji. Przedkładana przez inwestora zgoda Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. z 2001 roku nie uprawniała inwestora do prowadzenia robót budowlanych. W związku z tym, P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo wdrożył procedury legalizacyjne w trybie art. 49 b ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku wydając w dniu 29 listopada 2010 roku postanowienie, bowiem wykonanie tego typu robót budowlanych wymaga skutecznego zgłoszenia w organie administracji architektoniczno budowlanej. Ustawodawca w art. 49 b ust. 3 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku określił, iż w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje przepis ust. 1 czyli nakazuje rozbiórkę obiektu lub jego części wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia. W związku z tym, że inwestor nie przedłożył żadnych dokumentów określonych w postanowieniu organ I instancji zobligowany był do nakazania rozbiórki rurociągu powstałego w warunkach samowoli budowlanej. Jak wskazuje organ, artykuł 142 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że postanowienie, na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć w odwołaniu od wydanej decyzji. Organ II instancji w trakcie rozpatrywania odwołania z dnia 27 stycznia 2011 roku Pana J. K. od zaskarżonej decyzji dokonał analizy wydanego postanowienia z dnia [...] listopada 2010 roku i nie stwierdził nieprawidłowości w podjętym rozstrzygnięciu. Biorąc powyższe pod uwagę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. nakazującą Państwu J. i E. K., jako inwestorom budowy rurociągu o średnicy 40 cm od studni drenarskiej na działce o nr geod. 1 w m. M. S. do przepustu w drodze powiatowej na działce o nr geod. 113 , rozbiórkę wyżej opisanego rurociągu oraz przywrócenie pierwotnego stanu rowu melioracyjnego na w/w odcinku. Z decyzją ta nie zgodzili się Państwo J. i E. K. i za pośrednictwem P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli w dniu 4 kwietnia 2011 roku skargę do sądu administracyjnego, zarzucając w niej naruszenie: 1. przepisów art. 8 k.p.a. i 9 k.p.a. poprzez pominięcie, iż Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. Oddział Terenowy w decyzji z dnia [...] lipca 2011 roku wyrażając zgodę na zmianę rowu otwartego na rurociąg i wskazując warunki tejże zmiany, nie poinformował ich o konieczności zgłoszenia wykonania przebudowy urządzenia melioracji wodnej szczegółowej właściwemu organowi administracji architektoniczno budowlanej tj. Staroście S., 2. przepisu art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązków nałożonych na organy administracji publicznej w toku postępowania, w szczególności stania na straży praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli poprzez nieuwzględnienie na korzyść J. K. i E. K. faktu, iż Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. Oddział Terenowy w decyzji z dnia [...] lipca 2001 roku wyrażając zgodę na zmianę rowu otwartego na rurociąg i wskazując warunki tejże zmiany, nie poinformował ich o konieczności zgłoszenia wykonania przebudowy urządzenia melioracji wodnej szczegółowej właściwemu organowi administracji architektoniczno budowlanej tj. Staroście S., 3. przepisu art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uchybienie przez organ administracji publicznej obowiązkowi rozpatrzenia całego materiału dowodowego i oparcie się tylko i wyłącznie na dowodach niekorzystnych dla J. i E. K., z całkowitym pominięciem oceny faktu, iż Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. Oddział Terenowy w decyzji z dnia [...] lipca 2001 roku wyrażając zgodę na zmianę rowu otwartego na rurociąg i wskazując warunki tejże zmiany, nie poinformował ich o konieczności zgłoszenia wykonania przebudowy urządzenia melioracji wodnej szczegółowej właściwemu organowi administracji architektoniczno budowlanej tj. Staroście S. W uzasadnieniu swej skargi Państwo J. i E. K. podnieśli m. in., że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Ich zdaniem zawarta w treści tego przepisu zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządności. Skarżący podnoszą, że z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Brak zaufania obywateli do organów państwa jest z reguły skutkiem naruszenia prawa przez organy państwowe, zwłaszcza zaś niektórych wartości w nim wyrażonych, jak równość i sprawiedliwość. Następnie, skarżący powołują się na określoną w art. 9 zasadę informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej, która ich zdaniem kształtuje obowiązki z niej wynikające w sposób zróżnicowany, tzn. w zależności od podmiotu, wobec którego mają być wykonywane. Podają dalej, iż organ administracji publicznej jest więc obowiązany do udzielania pełnej informacji (o okolicznościach faktycznych i okolicznościach prawnych) wyłącznie stronom postępowania, natomiast w stosunku do uczestników postępowania ma jedynie obowiązek udzielania informacji o okolicznościach prawnych. Obowiązek udzielania pełnej informacji stronom spoczywa na organie administracji w granicach określonych w art. 9 zd. 1, tzn. wtedy, gdy informacja dotyczy okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron będących przedmiotem postępowania. Granice tego obowiązku wyznaczają równocześnie granice uprawnień stron do żądania udzielenia wspomnianej informacji. Zdaniem skarżących, zasadę udzielania informacji stronom i uczestnikom postępowania realizuje wiele przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, np. art. 101 § 2, art. 107 § 1 zd. 2, przy czym mają one pełne zastosowanie także wówczas, gdy przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie zobowiązują organów administracji do udzielania informacji (wyjaśnień, pouczeń, wskazówek) stronom i uczestnikom postępowania w konkretnych sprawach proceduralnych. Jak wskazują następnie skarżący, obowiązek informowania stron ciąży na organach administracji zwłaszcza w sprawach, których okoliczności dają podstawę do wniosku, że strona pierwszy raz zetknęła się z takimi problemami faktycznymi i prawnymi nie mając przygotowania pozwalającego na ich rozeznanie (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1984 r., III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117). Skarżący powołują się również na orzeczenie, w którym za szeroką wykładnią art. 9 k.p.a. opowiedział się SN - wyrok z dnia 23 lipca 1992 r., III ARN 40/92, PiP 1993, z. 3, s. 110 z glosą W. Tarasa; PiP 1993, z. 8, s. 116 z glosą J. Zimmermanna, który stwierdził jak podają skarżący, że: "Obowiązek informowania i wyjaśniania stronom przez organ prowadzący postępowanie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy powinien być rozumiany tak szeroko jak tylko możliwe". Ich zdaniem, z utrwalonej w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego i Sądu Najwyższego zasady ochrony zaufania do prawidłowości działań organów administracji i sądów wynika, że nie powinien doznać uszczerbku obywatel działający w przekonaniu, iż odnoszące się do niego działania (m.in. informacja) organów Państwa są prawidłowe i odpowiadające prawu. W świetle powyższego, w ocenie skarżących, w prawie administracyjnym nie można kierować się zasadą, iż nieznajomość prawa szkodzi. Jak twierdzą skarżący, zgłoszenia wykonania przebudowy urządzenia melioracji wodnej szczegółowej właściwemu organowi administracji architektoniczno budowlanej tj. Staroście S. nie dokonali tylko i wyłącznie na skutek tego, iż Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. Oddział Terenowy w decyzji z dnia [...] lipca 2001 roku wyrażając zgodę na zmianę rowu otwartego na rurociąg i wskazując warunki tejże zmiany nie poinformował ich o takim obowiązku. Skoro zaś kierownik Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. Oddział Terenowy wskazał im wymagania odnośnie przykrycia rowu otwartego i zamiany na rurociąg, nie informując o potrzebie zgłoszenia organowi administracji architektoniczno budowlanej, nie można im dziś stawiać zarzutów, że nie znają jakiegoś prawa. Zarówno Konstytucja RP jak i przepisy k.p.a. na osobach reprezentujących państwo i samorządy nakłada obowiązek prowadzenia postępowań tak, aby osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, obowiązane są one do stania na straży praworządności, mają obowiązek prowadzić postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Mając na uwadze powyższe okoliczności skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy obu instancji orzekające w sprawie nie naruszyły bowiem prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na poprawność rozstrzygnięcia, a wyłącznie niezgodność z prawem skarżonej decyzji uzasadniałaby jej eliminację przez sąd administracyjny. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a, sąd administracyjny wyrokuje na postawie akt sprawy, opierając się o stan faktyczny i prawny, istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że podstawą orzekania jest cały materiał dowodowy sprawy, zgromadzony przez organy administracji publicznej w postępowaniu w obu instancjach, zakończonym zaskarżonym aktem. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest, jak wspomniano, ocena z punktu widzenia zgodności z prawem procesu konkretyzacji (zastosowania) norm prawa materialnego w określonej sytuacji faktycznej. Zadaniem sądu administracyjnego jest więc ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający dla wymaganego przez prawo ustalenia determinanty faktycznej decyzji. Zakres badania stanu faktycznego wyznaczają więc normy prawne, określające determinantę faktyczną rozstrzygnięcia a nie wnioski procesowe skarżącego lub innych stron postępowania administracyjnego (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia. Warszawa 2005, str. 424). Oceniając prawidłowość przeprowadzonego w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, Sąd stwierdził, że zgromadzony przez organy administracji materiał dowodowy potwierdza konkluzję o wybudowaniu spornego rurociągu w warunkach samowoli budowlanej. Stosownie do treści art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31 tej ustawy. Jednakże, ustawodawca w art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku określił, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na wykonaniu urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, z wyjątkiem ziemnych stawów hodowlanych, urządzeń melioracji wodnych szczegółowych usytuowanych w granicach parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych oraz ich otulin. W związku z powyższym, Sąd podziela zdanie organu II instancji, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. prawidłowo zakwalifikował wykonany rurociąg o średnicy 40 cm do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych i wdrożył w związku z tym właściwy tryb umożliwiający legalizację wykonanego rurociągu na działce nr 1 we wsi M. S. W myśl w art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, wykonanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1, 4-6 oraz 9-13 wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno budowlanej, czyli w tym przypadku Staroście S. W ocenie Sądu, organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły, że budując sporny obiekt, skarżący nie legitymowali się skutecznie dokonanym zgłoszeniem w trybie art. 30 Prawa budowlanego. Zwrócić należy uwagę, iż przepis art. 30 ustawy Prawo budowlanego od daty uchwalenia go w wersji pierwotnej (Dz.U.1994.89.414) po dzień dzisiejszy nakłada obowiązek uzyskania zgłoszenia inwestycji polegającej na wykonaniu i remoncie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych (art. 29 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane). Z akt administracyjnych wynika, że w/w rurociąg o średnicy 40 cm został wykonany w 2001 r. Zwrócić należy uwagę, że ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U.01.115.1229) weszła w życie 1 stycznia 2002 r. Zatem w momencie dokonania samowoli budowlanej obowiązywały przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230, z 1980 r. Nr 3 ze zm.) Powyższa konstatacja nie zmienia jednak faktu, że organy właściwie zakwalifikowały badany obiekt jako urządzenie melioracji wodnych szczegółowych, bowiem i w definicji urządzenia melioracji wodnych szczegółowych zawartej w art. 73 ustawy Prawo wodne z 2001 r., i w definicji urządzenia melioracji wodnych szczegółowych w ustawie Prawo wodne z 1974 r. (art. 91. ust. 4), wskazano: rowy, kanały otwarte i kryte o szerokości dna do 1,5 m, jako urządzenia melioracji wodnych szczegółowych. Dlatego też wykonane roboty zgodnie z prawem uznano jako wykonane w warunkach samowoli budowlanej. Mając na uwadze powyższe, wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy ma – niekwestionowany przez stronę - fakt, iż bez wątpienia skarżący nie doprowadzili do legalizacji spornego obiektu, gdyż nie podjęli żadnych działań w celu realizacji postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 29 listopada 2010 roku, którym nałożono na nich - stosownie do treści art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego - obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni: dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego tj.: szkiców i rysunków obiektu, oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projektu zagospodarowania działki sporządzonego na wyrysie do celów projektowych przez osobę uprawnioną, a także zaświadczenia Burmistrza D. o zgodności budowy rurociągu o średnicy 40 cm na odcinku od studni drenarskiej na działce nr geod. 1 w m. M. S. do przepustu o średnicy 80 cm usytuowanego w drodze powiatowej o nr geod. 113 z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego albo w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania dotyczącej działki o nr geod. 1 w m. M. S. Zaznaczyć przy tym należy, że przepisy prawa budowlanego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozostawiają organowi administracji uznaniowego podejścia do każdego przypadku (por. wyrok WSA w Szczecinie z 2 października 2008 roku o sygn. II SA/Sz 514/08), a ponadto, że z treści przepisu art. 49 b ustawy Prawo budowlane nie wynika, że na postanowienie nakładające obowiązek przedłożenia określonych dokumentów przysługuje zażalenie. Możliwości wniesienia zażalenia nie można również doszukać się stosując odesłanie do innych przepisów tej ustawy, które taką możliwość przewidują (por. wyrok WSA w Lublinie z 4 listopada 2010 roku o sygn. II SA/Lu 488/10, wyrok WSA w Olsztynie z 13 sierpnia 2008 roku o sygn. II SA/Ol 452/08). Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, wykonanie obowiązku przedłożenia dokumentów określonych w art. 49 b ust. 2 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zostaje spełnione jedynie wówczas, gdy inwestor przedłoży w terminie 30 dni wszystkie dokumenty, do których zasadnie zobowiązał go organ nadzoru budowlanego. Spełnienie części słusznego zobowiązania nie daje podstawy do legalizacji obiektu budowlanego, a stanowi podstawę do nakazania rozbiórki w oparciu o art. 49 lit. b ust. 3 w zw. z ust. 1 tej ustawy (wyrok WSA w Białymstoku z 31 sierpnia 2009 roku o sygn. akt II SA/Bk 388/09). W obliczu powyższych ustaleń faktycznych oraz wobec treści art. 49 b ust. 3 Prawa budowlanego, który stanowi, że w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1, który zobowiązuje właściwy organ, by w drodze decyzji, nakazał rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, kwestionowane decyzję są zgodne z prawem. Orzecznictwo sądów administracyjnych w sprawach dotyczących niezłożenia wymaganych dokumentów w zakreślonym terminie, przez co nakazywano rozbiórkę obiektów budowlanych jest bardzo liczne i jednorodne, co potwierdza jedynie słuszność rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Ograniczając się jedynie do orzeczeń wydanych w ostatnich latach można przytoczyć choćby: wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 3 marca 2011 roku o sygn. II SA/Go 50/11, wyrok NSA z 19 stycznia 2011 roku o sygn. II OSK 72/10, wyrok WSA w Szczecinie z 20 października 2010 roku o sygn. II SA/Sz 584/10, wyrok WSA w Kielcach z 13 października 2010 roku o sygn. II SA/Ke 311/10, wyrok WSA w Białymstoku z 15 czerwca 2010 roku o sygn. II SA/Bk 265/10, wyrok WSA w Opolu z 13 maja 2010 roku o sygn. II SA/Op 456/09 oraz wyrok WSA w Warszawie z 14 grudnia 2009 roku o sygn. VII SA/Wa 1644/09. Zasady prawa i wyroki sądów administracyjnych, na które powołali się skarżący również nie zmieniają oceny sprawy i nie podważają prawidłowości subsumcji stanu faktycznego sprawy pod normę prawną przewidującą nakaz rozbiórki samowoli budowlanej. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż przewidziane w art. 7, 8 i 9 k.p.a. obowiązki organu informowania, wyjaśniania i czuwania w interesie strony, jak również skutki naruszenia tych obowiązków są związane bezpośrednio z toczącym się postępowaniem administracyjnym. Informacje udzielane przez inne organy inwestorom planującym określone zamierzenie budowlane poza ramami postępowania administracyjnego nie podlegają bezpośrednio tym regułom i nie mają znaczenia o takim wymiarze, by odnosić skutek w późniejszym postępowaniu administracyjnym. Zasadą bowiem jest, że inwestor podejmujący zamierzenie budowlane powinien znać i stosować się do obowiązujących przepisów prawa budowlanego, i że ponosi skutki ich nieznajomości. Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. w piśmie z dnia 11.07.2001 r. w ramach swoich kompetencji, organu ewidencyjnego w zakresie urządzeń melioracyjnych, zajął swoje stanowisko zgodnie ze swoją właściwością, co nie zwalniało właścicieli gruntu z obowiązku dopełnienia innych wymogów prawem przewidzianych , w tym zgłoszenia realizacji inwestycji organowi architektoniczno-budowlanemu. Mając na uwadze wszystkie wskazane powyżej okoliczności, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących norm prawa materialnego, jak też prawa procesowego, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego też skargę jako bezzasadną oddalił na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zmiamani).-