II SA/Bk 182/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę oddala skargę Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Inwestor – F. Sp. z o.o. w W. wystąpiła do Starosty S. z 12 oddzielnymi wnioskami w sprawie pozwolenia na budowę pojedynczych turbin wiatrowych o maksymalnej mocy 3,5 MW każda, wszystkie realizowane w ramach planowanego przedsięwzięcia "Farma Wiatrowa D.". Przedmiotem kontrolowanego postępowania był wniosek z dnia [...] lipca 2016 r. o pozwolenie na budowę elektrowni wiatrowej EW7, złożonej z fundamentu i wieży elektrowni wiatrowej oraz drogi dojazdowej na działkach o numerach geodezyjnych [...] położonych w obrębie K., gmina D. Ponieważ wniosek został złożony przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, organ w myśl art. 13 ust. 3 tej ustawy zobowiązany był prowadzić postępowanie według przepisów dotychczasowych. Inwestycja objęta wnioskiem została zaplanowana na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy D. uchwalony uchwałą Rady Miejskiej D. Nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Według ustaleń planu teren inwestycji oznaczony symbolem R stanowi tereny użytkowane rolniczo, na których zgodnie z § 86 ust. 2 pkt 2 dopuszczona została lokalizacja "obiektów i urządzeń sieci infrastruktury technicznej, sieci uzbrojenia terenu, komunikacji, obiektów i instalacji energetyki, telekomunikacji, sieci szerokopasmowych". Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wyjaśnienie Biura Planowania P. sp. z o.o. w G., odpowiedzialnego za opracowanie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy D., z którego wynikało, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z planem. Również Burmistrz D. poinformował inwestora o zgodności lokalizacji inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Do wniosku inwestor dołączył także ostateczną decyzję Burmistrza D. z dnia [...] lipca 2013 r. (znak: [...]) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Farma Wiatrowa D." składającego się z 13 turbin wiatrowych, mających być zlokalizowanymi na terenie kilkunastu wymienionych w decyzji nieruchomościach położonych w różnych miejscowościach gminy D. oraz decyzję o przeniesieniu prawa do decyzji środowiskowej na rzecz F. Sp. z o.o. w W. bez pozbawienia praw pierwotnego adresata (którym była Farma W. sp. z o.o. w W.). Starosta S. po przeprowadzeniu w sprawie postępowania z udziałem stron, których krąg ustalony został przy uwzględnieniu art. 28 k.p.a. i uznaniu, że interes prawny do uczestnictwa w postępowaniu mają właściciele nieruchomości objętych zasięgiem normatywnego oddziaływania hałasu wytwarzanego przez turbiny wiatrowe, wydał dnia [...] września 2016 r. decyzję nr [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W podstawie prawnej decyzji odmownej, organ powołał art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a w uzasadnieniu wskazał na następującą argumentację. Przedłożony projekt budowlany zawierał nieprawidłowości, do usunięcia których w terminie 30 dni inwestor został zobowiązany postanowieniem wydanym dnia 27 lipca 2016 r. Poprawiony projekt nie usunął wszystkich stwierdzonych nieprawidłowości. Przede wszystkim projekt zagospodarowania terenu nadal nie spełnia wymogów § 8 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Pomimo, iż dopuszczalne jest etapowanie procesu realizacji inwestycji, to jednak projekt zagospodarowania terenu powinien kompleksowo uwzględniać powiązanie inwestycji z sieciami i urządzeniami uzbrojenia terenu poprzez wrysowanie linii i przewodów elektrycznych oraz związanych z nimi urządzeń technicznych w powiązaniu z sieciami zewnętrznymi. Powyższy brak stanowi naruszenie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Nadal również nie zostały wrysowane w projekt zagospodarowania terenu, granice działek budowlanych objętych opracowaniem, granice terenu objętego opracowaniem oraz nie wskazane zostały rzędne posadowienia projektowanego obiektu. Tłumaczenie inwestora, iż rzędne wynikają z projektu architektoniczno – budowlanego jest niewystarczające albowiem organ architektoniczno – budowlany sprawdza zgodność z przepisami technicznymi jedynie projektu zagospodarowania terenu a tenże winien zawierać wszystkie elementy wynikające z § 8 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Organ nadmienił, iż projektowana rzędna posadowienia obiektu budowalnego winna być odniesiona do rzeczywistej rzędnej w terenie. Organ stwierdził również, że uzupełniony rysunek układu funkcjonalno - przestrzennego elektrowni wiatrowej nie został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia instalacyjne w tym zakresie. Za nieusuniętą nieprawidłowość projektu organ uznał również brak wymaganego postanowieniem uzgodnienia projektu z Szefostwem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP, obowiązek którego to uzgodnienia wynika z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie sposobu zgłoszenia oraz oznakowania przeszkód lotniczych. Podsumowując organ stwierdził, iż z uwagi na wąski zakres przedłożonych indywidualnie projektów zagospodarowania terenu oraz niewielką szczegółowość załączonych map poglądowych zagospodarowania terenu, które sporządzono na mapach ewidencyjnych, brak jest zobrazowania pełnego układu istniejących sieci energetycznych w pobliżu planowanej inwestycji. W związku z tym organ zażądał uzgodnienia przedłożonego projektu z P. S.A. Inwestor bezpodstawnie uznał, że wystraczające jest stwierdzenie, iż inwestycja nie wchodzi w kolizję z urządzeniami elektroenergetycznymi i uzgodnienie jest niepotrzebne. Organ podkreślił, iż praca elektrowni wiatrowej o wysokości wieży 125 metrów i o średnicy śmigieł 114 metrów wpływa na integralność elementów istniejącej sieci infrastruktury przesyłowej i dlatego wymagane jest uzgodnienie. Odwołanie od powyższej decyzji złożył inwestor. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego i podzielił ocenę organu I instancji co do uznania materiału dowodowego za niewystarczający do udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę z uwagi niespełnienia przez przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany wymogów co do zakresu i formy projektu budowlanego. Organ II instancji nawiązał do § 8 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, z którego wynika, iż część opisowa projektu zagospodarowania terenu powinna określać przedmiot inwestycji, a w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt budowlany zakres całego zamierzenia, a w razie potrzeby kolejność realizacji obiektów. Powinna też określać projektowane zagospodarowanie działki lub terenu, w tym urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym. Natomiast część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu winna określać granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych. Przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu nie obejmuje swym zasięgiem całego zamierzenia budowlanego i nie pokazuje uzbrojenia istniejącego na terenie jak również projektowanego, obejmującego budowę linii i przewodów elektrycznych oraz związanych z nimi urządzeń technicznych (kabli elektroenergetycznych wraz z kanalizacją telekomunikacyjną dla światłowodów), które będą objęte odrębnym opracowaniem. W ocenie organu II instancji na projekcie zagospodarowania terenu winny być pokazane projektowane sieci w powiązaniu z istniejącymi, bez przedkładania projektów branżowych. Zakres opracowania winien obejmować działki [...]. Nie spełniony też został warunek naniesienia rzędnej posadowienia projektowanego obiektu, jak również projektowanego zjazdu. Mapa poglądowa, na którą powołuje się inwestor, nie jest mapą dla celów projektowych. Niewielka szczegółowość map poglądowych i brak wykazania uzbrojenia terenu istniejącego i projektowanego na mapie zagospodarowania terenu, przy wynikającej z map poglądowych zabudowie terenu, zasilanej energią, rodzi obawę czy projektowana elektrownia wiatrowa wykorzystująca energię wiatru do produkcji energii elektrycznej nie będzie miała wpływu na istniejące elementy infrastruktury sieci przesyłowej. Wyjaśnienie inwestora w tym zakresie, że inwestycja nie wchodzi w kolizję z urządzeniami istniejącymi, nie jest wystarczająca. Wojewoda podkreślił także, że inwestor nie występował o przedłużenie terminu do usunięcia nieprawidłowości projektu. Podtrzymał też ocenę organu I instancji co do niewystraczającego wykazania rzędnych posadowienia obiektu w projekcie architektoniczno – budowlanym oraz co do zakresu oceny projektu budowlanego przez organ architektoniczno – budowlany. W podsumowaniu organ odwoławczy potwierdził ocenę organu I instancji, iż przedłożony projekt zagospodarowania terenu stanowiący element projektu budowlanego, nie spełnia wymogów określonych w przepisach Rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Wojewoda powołał się na stanowiska sądów administracyjnych wyrażone w sprawach o sygnaturach II SA/Kr 81/14 i II SA/Bk 989/12. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł inwestor F. Sp. z o.o. w W., w której podniósł następujące zarzuty: a) rażącego naruszenia prawa materialnego w postaci niewłaściwego zastosowania art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej na podstawie błędnej oceny stanu faktycznego oraz z rażącym naruszeniem norm prawa materialnego, tj. na podstawie przepisów niemających zastosowania w okolicznościach sprawy (bez podstawy prawnej), w tym przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w związku z art. 35 ust. 1 Prawa budowalnego pomimo uzupełnienia przez wnioskodawcę braków formalnych projektu budowlanego zgodnie z wezwaniem organu I instancji; b) naruszenia art. 15 k.p.a. poprzez brak odniesienia się organu do zarzutów odwołania, w tym zarzutów co do oparcia się przez organ I instancji na niepełnej analizie materiału dowodowego, nieuwzględnienia wyjaśnień skarżącego, jak również poprzez oparcie decyzji w całości na ustaleniach organu I instancji pomijających istotne okoliczności sprawy, w sytuacji gdy organ odwoławczy obowiązany był ponownie merytorycznie rozpatrzyć sprawę, co oznacza, iż miał obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania skarżącego zawarte w odwołaniu i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji; c) naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niepełne wskazanie dowodów, na których organ się oparł, uznawszy je za wiarygodne, jak również poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji w zakresie utrzymania w mocy decyzji wydanej w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną; d) naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 i 80 k.p.a. poprzez brak zebrania całego materiału dowodowego i orzekanie w oparciu o niepełny materiał dowodowy, jak również niewłaściwą ocenę materiału dowodowego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Skarga podlegała oddaleniu, gdyż wszystkie podniesione w niej zarzuty są niezasadne. Wbrew bowiem zarzutom skarżącej spółki, organy administracji obu instancji prawidłowo uznały, że skarżąca nie usunęła wszystkich dostrzeżonych nieprawidłowości przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego, co skutkować musiało odmową udzielenia pozwolenia na budowę. Według obowiązującego w dacie wydania przedmiotu kontroli, brzmienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej przepisów ustawy Prawo budowlane, inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę zobowiązany jest przedłożyć właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy aktualnym na dzień opracowania projektu oraz oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 ustawy Prawo budowlane). Dokumentacja dołączona do wniosku o pozwolenie na budowę podlega sprawdzeniu przez organ architektoniczno – budowlany. Zakres sprawdzenia obejmuje spełnienie przez projekt budowlany wymogu zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodności z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a zakres sprawdzenia projektu zagospodarowania działki objętej inwestycją, również zgodności z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Nadto podlega sprawdzeniu kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia wynikającego z art. 12 ust. 7 oraz w przypadku, o którym mowa w art. 20 ust. 2 – wykonanie i sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, legitymującą się aktualnym zaświadczeniem wymienionym w art. 12 ust. 7 ustawy (art. 35 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 Prawa budowlanego). W razie dostrzeżenia naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ architektoniczno – budowlany nakłada na mocy art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego na wnioskodawcę obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Postanowienie nakładające obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości dokumentacji projektowej, nie podlega samodzielnemu zaskarżeniu a jest kontrolowane w ramach kontroli decyzji rozstrzygającej o wniosku o pozwolenie na budowę. Szczegółowe wymogi projektu budowlanego reguluje obecnie (i regulowało w trakcie kontrolowanego postępowania administracyjnego) Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.). Przepisy rozdziału 2 rozporządzenia szczegółowo stanowią o wymogach projektu zagospodarowania działki lub terenu i wymogach projektu architektoniczno – budowlanego. Projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta (vide: § 8 ust. 1 Rozporządzenia). Obligatoryjne elementy części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wymienione są w § 8 ust. 3 w 9 podpunktach. Jak powtarza § 10 Rozporządzenia nawiązujący do § 8 ust. 1, skala mapy do celów projektowych dostosowana być musi do rodzaju i wielkości obiektu lub zamierzenia budowlanego i zapewniać musi czytelność projektu. Jak zaś stanowi § 9 Rozporządzenia obligatoryjne dane części rysunkowej, sporządzonej na mapie dla celów projektowych, mogą być zamieszczone na dodatkowych rysunkach, jeżeli poprawi to czytelność projektu zagospodarowania działki lub terenu. W razie konieczności przedstawienia układu sieci i instalacji zewnętrznych na oddzielnych rysunkach, należy do projektu załączyć zbiorczy rysunek koordynacyjny uzbrojenia działki lub terenu. Rodzaje i zakres opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, w tym podczas projektowania obiektów budowlanych, reguluje Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 25, poz. 133). W rozporządzeniu tym wskazane zostało jaki obszar powinna obejmować sporządzona mapa do celów projektowych oraz jaka powinna być jej treść od strony geodezyjnej. Jak stanowi § 5 tego Rozporządzenia mapy do celów projektowych powinny obejmować również obszar otaczający teren inwestycji w pasie co najmniej 30 metrów, a w razie konieczności ustalenia strefy ochronnej – także teren tej strefy. Obligatoryjnym elementem części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu są – w świetle § 8 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowalnych i urządzeń budowalnych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary, a także oznaczenie przebiegi dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowalnych z drogą pożarową. Jak wynika z akt kontrolowanego postępowania, inwestor zdecydował się na etapowanie inwestycji, tj. wystąpienie z odrębnymi wnioskami o udzielenie pozwolenia na budowę poszczególnych turbin wiatrowych, mimo iż decyzja środowiskowa dotyczyła realizacji farmy wiatrowej, składającej się z 13 turbin. Dopuszczalne w świetle art. 33 ust. 1 Prawa budowalnego etapowanie zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, nie zwalniało strony skarżącej z obowiązku przedstawienia projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Powyższe wynika wprost z art. 33 ust. 1 ostanie zdanie ustawy Prawo budowlane, przy czym projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego winien odpowiadać wymogom art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowalnego, a zatem powinien być sporządzony na aktualnej mapie i obejmować: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzenia lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy (vide: treść art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowalnego). Brzmienie przepisu art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest jednoznaczne i nigdy w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym i NSA, jego stosowanie nie budziło wątpliwości interpretacyjnych (por. między innymi: wyrok NSA z dnia 7 maja 2014 r., sygn. II OSK 1854/13 i wyrok NSA z dnia 25 października 2016 r., sygn. II OSK 2484/15). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w tezie ostatniego z powołanych wyżej wyroków, ustawodawca w przypadku etapowania zamierzenia budowlanego przywiązuje wagę do oceny zgodności z prawem całego zamierzenia inwestycyjnego, a nie tylko poszczególnych jego etapów. W odniesieniu do całego zamierzenia budowlanego ogranicza tę ocenę do materii, która jest przedmiotem projektu zagospodarowania działki lub terenu, a więc między innymi do określenia granic terenu, usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Wolą ustawodawcy było, aby w przypadku etapowania zamierzenia budowlanego ocena, czy zamierzenie to oddziałuje na usprawiedliwione interesy osób trzecich, dokonywana była z uwzględnieniem całego zamierzenia budowlanego, a nie tylko poszczególnych jego etapów. Zdaniem Sądu, a wbrew twierdzeniom strony skarżącej, wymienione wyżej uregulowania prawne, zważywszy na okoliczności sprawy, stanowiły dla organu architektoniczno – budowlanego uzasadnioną podstawę do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z powodu braku należytego uzupełnienia dostrzeżonych braków dokumentacji projektowej. Jak wynika z postanowienia organu I instancji z dnia [...] lipca 2016 r. skarżąca spółka została zobowiązana między innymi do usunięcia braków projektu zagospodarowania terenu zarówno w części opisowej, jak i graficznej w sposób prowadzący do zgodności z treścią § 8 ust. 2 pkt 3 i § 8 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.). Chodziło o sporządzenie projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego, w części graficznej na mapie dla celów projektowych, tzn. zaktualizowanej na dzień sporządzenia kopii mapy zasadniczej obejmującej obszar całego przedsięwzięcia, tzn. całej farmy wiatrowej obejmującej kilkanaście turbin wiatrowych z wrysowanymi elementami takim jak: granice poszczególnych działek, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, układ komunikacyjny ze wskazaniem jednoczesnym wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy. Przedłożona przez inwestora mapa poglądowa dla całego przedsięwzięcia nie odpowiada cechom mapy dla celów projektowych. Nie jest zresztą opatrzona oznaczeniem mapy dla celów projektowych (na mapie dla celów projektowych sporządzono wyłącznie fragmentaryczny projekt zagospodarowania obejmujący działkę, na której zaprojektowano turbinę, której dotyczył konkretny wniosek). Nie można z treści mapy poglądowej odczytać powiązania planowanych obiektów (turbin wiatrowych), tj. całego zamierzenia budowlanego z sieciami i urządzeniami uzbrojenia terenu, powiązania z układem komunikacyjnym, odległości turbin wiatrowych od istniejącej zabudowy i rzędnych ich posadowienia. Obowiązek określenia w części rysunkowej projektu budowlanego charakterystycznych rzędnych istniejących i projektowanych obiektów budowlanych oraz istniejącego układu sieci uzbrojenia terenu inwestycji łącznie z przyłączami do sieci zewnętrznych i wewnętrznych ze wskazaniem ich długości, wynika wprost z powołanego przez organ w postanowieniu, § 8 ust. 3 pkt 2 a także z § 6 Rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Brak naniesienia na część rysunkową projektu zagospodarowania terenu, zabudowy istniejącej wokół planowanego obiektu, jest potwierdzeniem niezaktualizowania w sposób właściwy mapy, na kopii której sporządzony został projekt zagospodarowania terenu, tj. niewłaściwego przygotowania mapy do celów projektowych na potrzeby inwestycji stanowiącej przedmiot wniosku. Jak we wcześniejszej części uzasadnienia Sąd wskazał, podstawy opracowywania map dla celów projektowych reguluje Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – kartograficznych oraz czynności geodezyjnych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 25, poz. 133). Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzić na kopii aktualnej mapy zasadniczej. Mapą zasadniczą, stosownie do zapisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, jest wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające informacje o przestrzennym usytuowaniu punktów osnowy geodezyjnej, działek ewidencyjnych, budynków, konturów użytków gruntowych, konturów klasyfikacyjnych, sieci uzbrojenia terenu, budowli i urządzeń budowlanych oraz innych obiektów topograficznych, a także wybrane informacje opisowe dotyczące tych obiektów. Zaktualizowanie zatem mapy zasadniczej do celów projektowych to przede wszystkim zaktualizowanie o dane dotyczące ewidencji gruntów i budynków, tj. wszystkie te elementy, które wymienia definicja mapy zasadniczej zawarta w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Powyższy wniosek wynika też z § 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – kartograficznych oraz czynności geodezyjnych w budownictwie, który wymienia jakie elementy poza elementami stanowiącymi treść mapy zasadniczej, powinna zawierać treść mapy do celów projektowych. Aktualizacja mapy zasadniczej przystosowująca ją do celów projektowych wymaga wykonania przez geodetę czynności w terenie dla wykonania aktualizacyjnych pomiarów (w tym sytuacyjno – wysokościowych) i przestrzegania prze niego wielu rozporządzeń wykonawczych do ustawy Prawo geodezyjne i wykonawcze. Mimo, że te czynności nie należą do uczestników procesu budowlanego wymienionych przez ustawę Prawo budowlane (konkretnie art. 17 tej ustawy), to konsekwencje naniesienia przez projektanta projektowanego obiektu budowlanego (obiektów budowlanych) na mapę niezaktualizowaną, w procesie budowlanym zawsze będzie ponosił inwestor, tj. uczestnik procesu budowlanego. Odpowiedzialności przy tym inwestora za nienależyte zaktualizowanie mapy zasadniczej nie wyłącza nawet okoliczność przyjęcia takiej mapy do zasobu geodezyjnego i kartograficznego i opatrzenia jej klauzulą "mapa do celów projektowych". Ostateczną bowiem ocenę prawidłowości doprowadzenia treści mapy zasadniczej do zgodności z sytuacją w terenie, w procesie budowlanym, wypowiada organ architektoniczno – budowlany. Bez wątpienia mapa do celów projektowych nie jest kserokopią mapy zasadniczej, a znany organowi architektoniczno – budowlanemu fakt niewrysowania na niej wszystkich danych geodezyjnych występujących w terenie, nakłada na ten organ obowiązek wezwania inwestora do uzupełnienia projektu zagospodarowania terenu. Niewypełnienie zaś przez inwestora takiego obowiązku, musi skutkować odmową udzielenia pozwolenia na budowę stosownie do treści art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowalne. Mając powyższe na uwadze Sąd podzielił negatywną ocenę organów administracji publicznej obu instancji przedłożonego projektu budowalnego i prawidłowość uznania, że wytknięte braki dokumentacji projektowej nie zostały w sposób właściwy usunięte przez inwestora. Podkreślić należy, że inwestor nie wnosił do organu I instancji o przedłużenie mu terminu do uzupełnienia braków dokumentacji projektowej. Wprawdzie w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzucił zbyt krótki termin na usunięcie braków projektu, ale uczynił to z jednoczesnym merytorycznym zanegowaniem potrzeby poprawiania dokumentacji projektowej i przy braku uprawdopodobnienia, że na zlecenie inwestora projektant przystąpił do sporządzenia projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego na mapie dla celów projektowych. Przy tak sformułowanych zarzutach odwołania, organ II instancji nie miał podstaw do wydawania decyzji kasacyjnej. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.