II SA/Bk 989/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi P. B. M. "Ś." A. B., L. J. P. Sp. j. w B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy o pozwolenie na budowę oddala skargę. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] października 2012 r. znak [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia Inwestorowi, tj. P. B. M. "Ś." A. B., L. J. P. Spółce Jawnej w B., pozwolenia na budowę. Decyzja Wojewody P. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. W dniu [...] sierpnia 2012 r. Prezydent Miasta B. wydał decyzję nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Inwestorowi, tj. P. B. M. "Ś." A. B., L. J. P. Spółce Jawnej w B., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami (nieuciążliwymi) w poziomie parteru od strony ulicy H., z garażami w podpiwniczeniu o powierzchni zabudowy [...] m2, kubaturze [...] m3, doziemnymi instalacjami: kanalizacji deszczowej, sanitarnej i elektrycznej oświetleniowej, wewnętrznej instalacji gazowej wraz z zagospodarowaniem terenu (II etap) w granicach terenu oznaczonego literami BKOP na części działek nr ewid. gr. [...], [...] i [...], położonych w B. przy ul. H.j – zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym. Od powyższej decyzji odwołanie złożył T. S. – twierdząc, że powstanie przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na przedmiotowych działkach spowoduje bardzo istotne ograniczenia w zakresie możliwości zabudowy należącej do niego działki, znajdującej się w obszarze oddziaływania ww. budowy. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] października 2012 r. znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu niniejszej decyzji organ odwoławczy podniósł, że rozpatrując niniejszą sprawę dopatrzono się naruszenia przepisów postępowania, co powoduje, iż brak jest możliwości utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, bowiem konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wniosek inwestora, dotyczył bowiem etapu II całego zamierzenia inwestycyjnego, a zatem zastosowanie miał w niniejszej sprawie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, dalej: Prawo budowlane), wedle którego, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, w przypadku zaś zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, natomiast jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Według organu II instancji, podstawą ubiegania się o pozwolenie na budowę pozostałej części zamierzenia budowlanego (kolejnych etapów inwestycji) jest posiadanie przez inwestora ostatecznie zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2008 r. o sygn. akt I OSK 110/07, inwestor jest zobligowany do przedstawienia zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego, "a jeśli tego nie uczynił sam, to organ winien od niego zażądać dokumentu, jakim jest decyzja zatwierdzająca projekt zagospodarowania działki lub terenu i to oczywiście decyzja posiadająca przymiot ostateczności". W niniejszej sprawie natomiast, organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie, czy Inwestor dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę I etapu, którą zatwierdzono projekt budowlany i znajdujący się w nim projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. W obecnie przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym dotyczącym II etapu inwestycji wskazano, że całość zamierzenia inwestycyjnego przedstawiona jest w projekcie budowlanym I etapu (wg odrębnego opracowania), który jest na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę (k. 30 projektu budowlanego). Okoliczność ta winna zostać wyjaśniona zgodnie z art. 7 i 77 § l k.p.a., jako istotna dla wyniku postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, określonej jako etap II zamierzenia inwestycyjnego. Organ odwoławczy zauważył również, że znajdująca się w przedłożonej przez Inwestora teczce załączników formalno-prawnych decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...], znak: [...], o udzieleniu Inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr ewid. gr. [...], [...], określona aktualnie jako I etap zamierzenia inwestycyjnego, została wyeliminowana z obrotu prawnego. Powyższa decyzja Prezydenta Miasta B. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...], zostały bowiem uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokami z dnia 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Bk 370/09 i II SA/Bk 371/09. Powodem uchylenia decyzji obu instancji był brak w zatwierdzonym projekcie budowlanym projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego, o którym mowa w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. W następstwie zapadłych wyroków, przy ponownym rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę, Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], umorzył postępowanie w sprawie z uwagi na wycofanie wniosku przez Inwestora. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Wojewoda P. ostateczną decyzją z dnia [...] września 2010 r. znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Prezydent Miasta B., rozpatrując odrębny wniosek Inwestora z dnia [...] grudnia 2010 r., decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami nieuciążliwymi (etap I) przy ul. H. w B. Decyzja ta jednak nie posiada waloru ostateczności, bowiem Wojewoda P., po rozpatrzeniu odwołania stron postępowania, decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...] uchylił ww. decyzję Prezydenta Miasta B. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powyższa decyzja organu odwoławczego została następnie uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 maja 2012 r. o sygn. akt. II SA/Bk 134/12. Sąd w ww. orzeczeniu stwierdził, iż zaskarżona decyzja Wojewody P. nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Wyrok ten, w dniu rozpatrzenia przedmiotowej sprawy przez organ II instancji, nie był prawomocny, z uwagi na złożoną przez strony postępowania skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego I etapu zamierzenia inwestycyjnego, w którym przedstawiono projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego nie jest ostateczna. Inną kwestią, zdaniem organu odwoławczego, niedostrzeżoną przez organ I instancji przy rozpatrywaniu wniosku w niniejszej sprawie, jest zmiana zagospodarowania terenu w stosunku do projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego znajdującego się w projekcie budowlanym I etapu. W obecnie przedstawionym projekcie zagospodarowaniu terenu obejmującego część działek o nr [...], [...] i [...] Inwestor zaplanował jeden budynek mieszkalny wielorodzinny czterokondygnacyjny z usługami - określając, iż jest to II etap całego zamierzenia inwestycyjnego. Wyżej wymienione zamierzenie różni się znacząco od przedstawionego w projekcie budowlanym dla I etapu zamiaru budowy czterech budynków mieszkalnych na całości działek o nr [...], [...] i [...]. Ponadto we wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] grudnia 2010 etap II zaplanowany był na zupełnie innych działkach, tj. na części działek o nr ewid. [...] i [...]. Zatem zakres żądania Inwestora skreślony w aktualnie rozpatrywanym wniosku z dnia [...] kwietnia 2012 r. jest odmienny od projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego nieostateczną jeszcze decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2011 r. o pozwoleniu na budowę I etapu inwestycji. Zdaniem organu istotnym jest, że zmiana dotycząca zakresu objętego projektem zagospodarowania terenu stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, w myśl art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego. Natomiast stosownie do treści art. 36a ust. 1 ww. ustawy, istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji dysponując sprzecznymi w swej treści dokumentami, winien je wyjaśnić zgodnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. W ocenie organu II instancji Prezydent Miasta B., na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, winien wezwać Inwestora do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a takie zaświadczenia o posiadaniu przez osoby zaangażowane w proces budowlany stosownych uprawnień. Rozpatrując niniejszą sprawę przez pryzmat powołanego przepisu, organ odwoławczy stwierdził, iż nie dokonano prawidłowych ustaleń. Jak wynika z akt sprawy, Inwestor dla całego zamierzenia inwestycyjnego uzyskał ostateczną decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] września 2007 r., znak: [...], o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych na nieruchomościach o nr ewid. gr. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], w B. w rejonie ul. H. i ul. M. W powyższej decyzji określono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w których wskazano ilość kondygnacji projektowanej zabudowy jako cztery nadziemne i jedna podziemna, zaś wysokość budynku określono do 12 m. Dodać należy, iż zapis o wysokości budynku został z urzędu sprostowany jako błąd pisarski, postanowieniem Prezydenta Miasta B. z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...], mocą którego zastąpiono zapis znajdujący się w decyzji o warunkach zabudowy: "wysokość budynku - do 12 m" na "wysokość budynku – 12 m". Projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny (etap II) ma wysokość 14,19 m (k. [...] projektu budowlanego), co zdaniem organu II instancji niezgodne jest z decyzją o warunkach zabudowy, której to pomimo tego, że zawarto zapis, "Dopuszcza się 20% tolerancji od określonych w ustaleniach wymiarach z wyjątkiem określenia linii zabudowy", to podkreślić należy, iż nie można powyższego odnieść wyłącznie do szerokości elewacji frontowej, a nie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Niniejsze stanowisko organu odwoławczego wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Według organu odwoławczego tolerancja 20% wskazana jest jedynie w § 6 ust. 1 przywołanego rozporządzenia i dotyczy wyłącznie szerokości elewacji frontowej. Kolejną kwestią, na którą organ II instancji zwrócił uwagę, jest zamiar inwestycyjny składający się z obiektu kubaturowego z instalacjami technicznymi. Stosownie do treści art. 3 pkt 1a Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym, należy przez to rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Z definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 9 ww. ustawy wynika, że przyłącza przynależą do urządzeń budowlanych, przez które należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Według organu odwoławczego, zatem zjazd oraz przyłącza infrastruktury technicznej są jednymi ze składników zamierzonego obiektu budowlanego, bez których nie byłoby możliwe jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. Nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji zjazdu do budynku mieszkalnego wielorodzinnego narusza przepis art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Dodać należy, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, zdaniem organu, należy wyjaśnić, czy Inwestor nie uzyskał już odrębnymi decyzjami/skutecznymi zgłoszeniami pozwoleń na budowę zjazdu, przyłączy do infrastruktury technicznej mających służyć planowanej inwestycji, aby nie dopuścić do sytuacji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. dot. wydania decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Ponadto, według organu II instancji, Skarżący słusznie zauważa, że znajdująca się w projekcie budowlanym analiza przesłaniania i zacieniania została wykonana jedynie do budynku istniejącego na działce nr [...] usytuowanego w odległości 5,59 m od granicy działki, bez uwzględnienia przyszłej zabudowy na nieruchomości. Prokonstytucyjna wykładnia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) wymaga uwzględniania zasady równej ochrony prawa własności wobec sąsiada poprzez przewidywanie możliwości usytuowania w przyszłości obiektów budowlanych na jego działce. Przepis ten ma zatem zastosowanie zarówno do projektowanych obiektów przeznaczonych do realizacji, nawet, wówczas, gdy właściciel nie ma sprecyzowanych planów inwestycyjnych, jak też do obiektów już istniejących (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 1277/08 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 726/10). Zgodnie z § 13 ww. rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania oraz jeżeli zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60 ww. rozporządzenia. Wysokość przesłaniania mierzy się zaś od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Organ rozpatrujący odwołanie zgodził się z Odwołującym, że biorąc pod uwagę wysokość projektowanego budynku Inwestora (14,19 m) oraz jego usytuowanie (6,38 m, 7,33 m, 5,57 m od granicy działki) przyszła zabudowa nieruchomości sąsiednich będzie znacząco ograniczona. W ocenie organu, niezrozumiałe jest również wskazywanie przez organ I instancji w skarżonej decyzji, iż inwestycja może ograniczyć zagospodarowanie działek nr [...] i [...] bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w rym zakresie. Za koniecznością wyjaśnienia czy obiekt budowlany zaprojektowano zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, przemawia, zdaniem organu Ii instancji, również szerokość ww. działek wynosząca ok. 13 m, co czyni wysoko prawdopodobnym sytuowanie w przyszłości na tych działkach budynków mieszkalnych od strony południowej nieruchomości w odległości 4,0 m od granicy działki Inwestora. Organ odwoławczy przyznał także rację Skarżącemu, iż z opracowanej analizy zacieniania, trudno odczytać czy budynek usytuowany w przyszłości na działce nr [...] lub [...] będzie miał zachowane naturalne oświetlenie pokoi mieszkalnych, przez co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach od 7.00. do 17.00. Zgodnie z § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia, pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia, co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach od 7.00 do 17.00. Według organu odwoławczego, wyjaśnienia wymaga także okoliczność dotycząca usytuowania projektowanego budynku od granicy działki nr [...], gdyż np. suma wymiarów odległości I klatki budynku (od strony ul. H.) od granicy działki (475 cm i 24 cm) nie daje wyniku 509 cm wskazanego na projekcie zagospodarowania terenu. Również suma wymiarów 139 cm i 509 cm nie daje w rezultacie 638 cm. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem P. B. M. "Ś." A. B., L. J. P. Spółka Jawna w B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając jej naruszenie następujących przepisów prawa materialnego jak i procesowego: 1) art. 138 § 2. k.p.a. w zw. z art. 136, art. 12 i art. 15 k.p.a. oraz art. 78 Konstytucji RP wobec rażącego naruszenia wywodzącej się z Konstytucji RP zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, nakładającej na organ odwoławczy obowiązek ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją organu I instancji, wiążącej się z tym, iż organ II instancji nie kontroluje tylko decyzji organu I instancji, lecz w razie gdy poweźmie jakiekolwiek wątpliwości co do zgromadzonego materiału dowodowego korzysta z możliwości określonych w art. 136 k.p.a. tj. uzupełnia postępowanie dowodowe we własnym zakresie, względnie zlecając niektóre czynności organowi I instancji. Decyzja kasacyjna, która uchyla decyzję organu I instancji i kieruje sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, może być wydana jedynie wyjątkowo, wówczas gdy nie jest możliwe zastosowanie przez organ II instancji art. 136 k.p.a.; 2) art. 12 k.p.a. oraz art. 7, 77 i 80 k.p.a. w związku z obarczeniem organu I instancji obowiązkiem uzupełnienia postępowania dowodowego w toku ponownego rozpatrzenia sprawy w miejsce ewentualnego (w razie potrzeby) skorzystania z art. 136 k.p.a., co bezpośrednio przekładać się może nawet na rażącą przewlekłość postępowania; 3) art. 33 ust.1 Prawa budowlanego, wobec przyjęcia, że Inwestor składając wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dla konkretnego etapu realizowanej przez niego inwestycji (inwestycja etapowana), musiał posiadać decyzję zatwierdzającą projekt zagospodarowania dla całego zamierzenia budowlanego (wszystkich etapów objętych inwestycją); 4) art. 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 7, art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP poprzez uchylenie pozwolenia na budowę i przyjęcie, że inwestor powinien załączyć do wniosku o pozwolenie na budowę II etapu inwestycji, decyzję zatwierdzającą projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego, w sytuacji gdy nie wynika to z żadnego przepisu prawa, a w szczególności ustawy prawo budowlane. Z uwagi na powyższe naruszenia, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2012 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t., dalej: p.p.s.a.) oraz zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu przedmiotowej skargi, skarżąca spółka poddała w wątpliwość dopuszczalność zastosowania przez organ II instancji art. 138 § 2 k.p.a. w sytuacji uznania przez organ odwoławczy pojawienia się pewnych wątpliwości, czy nawet braków postępowania dowodowego. Organ odwoławczy w ocenie Skarżącego nie może ograniczyć się jedynie do kontroli decyzji organu I instancji w wyniku jej zaskarżenia, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Sprawa musi być w postępowaniu administracyjnym dwukrotnie rozpatrzona w jej całokształcie, bowiem obowiązek taki nakłada na organ odwoławczy zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Obowiązek niniejszy nakazuje organowi odwoławczemu uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie do ponownego rozpoznania sprawy gdy zaskarżona decyzja została faktycznie wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a jednocześnie konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, przy czym nie jest możliwe zastosowanie art. 136 k.p.a. Pomimo, iż k.p.a. nie określa rodzajów naruszeń przepisów prawa procesowego, które dają podstawę do uchylenia decyzji organu I instancji, nie oznacza to, że organ odwoławczy ma pełną w tym zakresie swobodę. Nie można, bowiem uznać za dopuszczalne zastosowanie omawianego przepisu dla ominięcia zasady dwuinstancyjności postępowania, nieskorzystania z możliwości określonych w 136 k.p.a. (uzupełnienia postępowania dowodowego we własnym zakresie lub zlecenia tylko pewnych czynności organowi I instancji). Prowadzi to, bowiem do pogwałcenia zasady wynikającej z art. 12 k.p.a. a także innych zasad, przykładowo zasady zaufania do organów państwa, a w konsekwencji nawet do rażącej przewlekłości postępowania. W odniesieniu do wskazanego przez Wojewodę P. w zaskarżonej decyzji obowiązku posiadania przez Inwestora odrębnej ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania dla całego zamierzenia, Skarżący wskazał, że brak jest jakiejkolwiek normy prawnej, która nakładałaby na Inwestora taki obowiązek. Projekt zagospodarowania dla całego zamierzenia musi być wprawdzie sporządzony i przedstawiony przez Inwestora organowi rozpatrującemu wniosek o pozwolenie na budowę dla każdego z konkretnych etapów inwestycji, stanowi on jednak materiał poznawczy dla organu, zatwierdzeniu natomiast podlega tylko projekt budowlany, którego częścią jest projekt zagospodarowania, ale wyłącznie dla danego etapu inwestycji. Wiąże się to także z inną podnoszoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestią dotyczącą tego, że według organu Inwestor wadliwie dokonał zmian w przedstawionym dla danego etapu projekcie zagospodarowania. Skoro projekt zagospodarowania dla całego zamierzenia budowlanego nie podlega zatwierdzeniu odrębną decyzją administracyjną to tym samym nieuprawnione jest twierdzenie, że Inwestor w sposób wadliwy dokonał zmian w tym nie zatwierdzonym projekcie, kierując się potrzebą związaną z realizacją inwestycji. Odnosząc się zaś do kwestii wysokości projektowanego obiektu, Skarżący wskazał, że organ II instancji ma procesowe możliwości usunięcia takiego sporu, bowiem w ramach dwuinstancyjnego postępowania, gdy pojawiają się przed wydaniem ostatecznej decyzji pewne niejasności, zarówno w kwestii przedstawienia przez Inwestora jego zamierzenia inwestycyjnego, jak również wobec zajęcia stanowiska przez inne strony postępowania (sąsiadów), ma obowiązek uwzględnienia zasady określonej w art. 7 k.p.a. (brania pod uwagę słusznego interesu stron) oraz w art. 9 k.p.a. (doprowadzenia do wyjaśnienia wątpliwości w zakresie słuszności interesów stron, a także dążenia do pogodzenia tych interesów). W zakresie kwestii przyłączy oraz zjazdu do przedmiotowego budynku, Skarżący zwrócił uwagę, iż organ II instancji posiadając stosowną dokumentację nie dostrzegł, że sposób rozwiązania zjazdu (a także przyłączy) został przedstawiony w projekcie zagospodarowania dla całego zamierzenia inwestycyjnego, a w przypadku zjazdu Inwestor posiada w tym zakresie nawet stosowne ostateczne rozstrzygnięcia, tj. decyzję Prezydenta Miasta B. znak: [...] na lokalizację zjazdu w pasie drogowym ul. H. oraz decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] września 2012 r., znak: [...] o pozwoleniu na budowę zjazdu publicznego w pasie drogowym ulicy H. Sprawę zaś przyłączy w tym przypadku reguluje art. 29a Prawa budowlanego, który nie wymaga wydania żadnego rozstrzygnięcia, czy to w formie decyzji, czy też zgłoszenia. Stanowi to w ocenie Skarżącego istotne naruszenie przez ten organ przepisu art. 138 § 2 k.p.a. wobec nakazania wyjaśnienia tej kwestii organowi I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, wówczas gdy dysponował on wystarczającym materiałem w tym zakresie. Zdaniem wnoszącego skargę, wypada zauważyć, że projekt budowlany, którego treść określa art. 34 ust. 3 pkt. 1 Prawa budowlanego, obejmuje projekt zagospodarowania działki lub terenu, w szczególności określenie granic działki lub terenu danej inwestycji. Stosownie do art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego, projekt budowlany, którego częścią jest projekt zagospodarowania działki lub terenu, podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę stając się tym samym częścią rozstrzygnięcia w sprawie pozwolenia na budowę. Powołana ustawa przewiduje także szczególną sytuację w art. 34 ust. 5, kiedy to inwestor spełniający warunki do uzyskania pozwolenia na budowę może przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę żądać wydania odrębnej decyzji o zatwierdzenie projektu budowlanego, która to decyzja jest ważna przez czas w niej oznaczony, jednak nie dłużej niż rok. Taka decyzja wydana na podstawie art. 34 ust. 5 Prawa budowlanego, odrębnie od pozwolenia na budowę, wprowadza do obrotu prawnego zatwierdzony projekt budowlany, którego częścią jest projekt zagospodarowania terenu. Nie znajduje się natomiast w prawie budowlanym inna norma prawna, która dawałaby podstawę do skutecznego twierdzenia, że spełnienie obowiązku określonego w art. 33 ust. 1 ww. ustawy, czyli przedstawienia przez inwestora projektu zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego przy składaniu wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę konkretnego etapu inwestycji, jest równoznaczne z tym, że projekt taki ulega zatwierdzeniu przez organ wydający to pozwolenie. W ocenie Skarżącego, przyjęcie koncepcji, jaką prezentuje Wojewoda P., oznaczałoby, że wydając pozwolenie na budowę dla konkretnego etapu inwestycji i zatwierdzając projekt budowlany, organ ten zatwierdzałby jednocześnie przedstawiony przez inwestora projekt zagospodarowania dla całego zamierzenia budowlanego. Takie rozumowanie prowadziłoby w istocie do tego, że w sytuacji, gdy jest kilka etapów budowy, to w każdej decyzji dotyczącej poszczególnego etapu, projekt zagospodarowania terenu podlegałby kolejnemu zatwierdzeniu. W ocenie Skarżącego, jeśli projekt zagospodarowania dla całego zamierzenia miałby podlegać wielokrotnemu zatwierdzaniu przy jednocześnie otwartej (niejasnej) kwestii zatwierdzenia projektu zagospodarowania dla danego etapu, to stwierdzić należy, że poza brakiem racjonalności takiego rozumowania, jest ono sprzeczne z zasadą res iudicata, wyrażoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem raz ostatecznie zatwierdzony projekt zagospodarowania, nie może podlegać kolejnemu zatwierdzeniu. Ponadto zdaniem Skarżącego, przedstawiony przez organ II instancji pogląd, że inwestor powinien załączyć do wniosku o pozwolenie na budowę II Etapu inwestycji, decyzję zatwierdzającą projekt zagospodarowania dla całego zamierzenia budowlanego jest wysoce wadliwy, ponieważ stanowi bezprawną ingerencję w konstytucyjną ochronę prawa własności (art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP), narusza w sposób rażący zasadę legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), a także określoną w art. 4 Prawa budowlanego zasadę wolności budowlanej, uzależnia, bowiem wydanie pozwolenia na budowę od spełnienia przez inwestora nieprzewidzianych przepisami prawa obowiązków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymując poprzednio wyrażone stanowisko i argumentację. W dniu [...] maja 2013 r. Skarżący złożył pismo, w którym podniósł, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest swoistą promesą udzielenia pozwolenia na budowę, a organ architektoniczno – budowlany jest przy wydawaniu pozwolenia na budowę nią związany w rozumieniu art. 55 Prawa budowlanego. Oznacza to nie tylko nakaz wydania pozwolenia na budowę w sytuacji ustalenia zgodności projektowanego zamierzenia z decyzją o warunkach zabudowy i spełnienia wymogów z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, ale przede wszystkim zakaz kwestionowania ustaleń zawartych w ostatecznym rozstrzygnięciu administracyjnym i kształtowania warunków pozwolenia na budowę odmiennie od ustalonych w powyższej decyzji nawet, jeżeli nie odpowiadają one wymogom prawa. Tym samym, w ocenie Skarżącego, organ nie był uprawniony do zakwestionowania wysokości budynku przewidzianej w projekcie. Skarżący podniósł także, że w dacie wydawania decyzji przez organ II instancji inwestor posiadał decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2012 r. na lokalizację zjazdu w pasie drogowym ul. H. oraz decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] września 2012 r. o pozwoleniu na budowę zjazdu publicznego w pasie drogowym ulicy H., zaś organ ten nie podjął jakichkolwiek prób sprawdzenia posiadanych przez inwestora dokumentów dotyczących przyłączy czy zjazdu. Skarżący nie zgodził się także ze stanowiskiem organu w kwestii dotyczącej konieczności posiadania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę I etapu inwestycji, którą zatwierdzono projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego podzielonego na etapy. Jego zdaniem, obecny kształt przepisów Prawa budowlanego nie daje podstaw do zatwierdzania przedstawionego projektu zagospodarowania terenu dla wszystkich etapów. Wskazał też, że wniosek dotyczący I etapu obejmował wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego tylko i wyłącznie na I etap. A zatem wskazanie konieczności zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia bez wyraźnego w tym względzie wniosku inwestora spowodowałoby orzekanie przez organ I instancji z urzędu, co w tym postępowaniu jest niedopuszczalne. W ocenie Skarżącego, organ II instancji posiadając wątpliwości w zakresie uciążliwości przedmiotowej inwestycji winien sam podjąć działania zmierzające do wyjaśnienia tychże wątpliwości, a następnie ocenić przez ten pryzmat stopień uciążliwości projektowanego budynku dla sąsiedniej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta polega na badaniu zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd bierze przy tym pod uwagę, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły przepisów prawa procesowego i prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie zakresem kontroli Sądu objęta jest decyzja Wojewody P. z dnia [...] października 2012 r. uchylająca decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2012 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Inwestorowi, tj. P. B. M. "Ś." A. B., L. J. P. Spółce Jawnej w B., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami (nieuciążliwymi) w poziomie parteru od strony ulicy H., z garażami w podpiwniczeniu o powierzchni zabudowy [...] m2, kubaturze [...] m3, doziemnymi instalacjami: kanalizacji deszczowej, sanitarnej i elektrycznej oświetleniowej, wewnętrznej instalacji gazowej wraz z zagospodarowaniem terenu (II etap) w granicach terenu oznaczonego literami BKOP na części działek nr ewid gr. [...], [...], [...] położonych w B. przy ul. H., i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623.). W myśl art. 33 ust. 1 tej ustawy w przypadku, gdy pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, dla całego zamierzenia budowlanego. Tak więc, organ administracji architektoniczno – budowlanej ma obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego w sytuacji, gdy wydaje pozwolenia na budowę kolejnych wybranych obiektów (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. OSK 801/04). Do przedstawienia takiego dokumentu jest zobligowany inwestor, a jeśli tego nie uczynił sam, to organ winien od niego zażądać dokumentu, jakim jest decyzja zatwierdzająca projekt zagospodarowania działki lub terenu i to oczywiście decyzja posiadająca przymiot ostateczności (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. II OSK 110/07). W przedmiotowej sprawie, co nie jest kwestionowane, Inwestor takiej decyzji nie przedłożył. Zasadnie zatem Wojewoda P. zwrócił uwagę na brak ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu zagospodarowania terenu dla zamierzenia budowlanego objętego niniejszą sprawą w dacie wydawania decyzji zarówno przez ten organ, jak i przez organ I instancji. Prezydent Miasta B. po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia [...] grudnia 2010 r., decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami nieuciążliwymi (etap I) przy ul. H. w B., jednakże Wojewoda P. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...] uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wprawdzie decyzja organu odwoławczego została następnie uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 maja 2012 r. o sygn. akt. II SA/Bk 134/12, ale jest on nieprawomocny, gdyż został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego I etapu zamierzenia inwestycyjnego, w którym przedstawiono projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego nie jest ostateczna. Zdaniem Sądu, fakt powyższy słusznie zauważył Wojewoda P., ale winien go również zauważyć i uwzględnić Prezydent Miasta B. Z kolei uwzględnienie przez organ odwoławczy przedstawionych wyżej okoliczności winno było spowodować uchylenie decyzji organu I instancji (por. cytowany wyrok NSA z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. II OSK 110/07). Podkreślenia wymaga również, że organ nie może wydać pozwolenia na budowę w odniesieniu do poszczególnych (objętych zamiarem realizacji) obiektów budowlanych, jeżeli nie zostanie przedłożony projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego, w powiązaniu z terenami sąsiednimi, infrastrukturą oraz zewnętrznym układem komunikacyjnym. Obowiązek ten spoczywa na inwestorze w momencie zgłoszenia pierwszego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę części zamierzenia budowlanego (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. II SA/Bk 370/09). W ocenie Sądu, stwierdzenie w niniejszej sprawie już tej jednej przesłanki dawało podstawę Wojewodzie P. do uchylenia decyzji organu I instancji. Sąd nie podziela przy tym argumentów skarżącego odnośnie braku podstaw do żądania od inwestora na etapie składania wniosku o pozwolenie na budowę realizowanej przez niego inwestycji (II etapu) załączenia decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania dla całego zamierzenia budowlanego. Stanowisko to jest bowiem sprzeczne z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego i nie znajduje również oparcia w orzecznictwie sądów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, że przytoczone powyżej rozważania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wyrażone w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Bk 370/09 dotyczą przecież niniejszej sprawy – kwestii pozwolenia na budowę I etapu przedmiotowej inwestycji (wyrok uchylił decyzje obu organów). Zgodnie więc z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu wiąże sąd i organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Stąd zarzuty nr 3 i 4 skargi należało uznać za całkowicie niezasadne. Zdaniem Sądu, niezasadne są także pozostałe zarzuty (nr 1 i nr 2) Skarżącego, sprowadzające się do tego, że Wojewoda P. dostrzegając uchybienia w postępowaniu organu I instancji, winien na mocy art. 136 k.p.a uzupełnić postępowanie dowodowe we własnym zakresie, względnie zlecić niektóre czynności organowi I instancji, zamiast stosować art. 138 § 2 k.p.a. Wprawdzie, zgodnie z art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jednakże przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. O tym, czy organ odwoławczy winien przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe, czy przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji decyduje zatem głównie zakres postępowania wyjaśniającego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia danej sprawy. Jeżeli konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy jest na tyle szeroki, że ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, należy przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 maja 2012 r., sygn. II SA/Bk 134/12). W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ II instancji dostrzegł szereg naruszeń po stronie organu I instancji, które w jego ocenie winny być usunięte właśnie przez ten organ, gdyż w przeciwnym razie, całe postępowanie sprowadziłoby się do jednej instancji. I tak, wskazał on na brak wyjaśnienia kwestii, czy istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę I etapu inwestycji, w której zatwierdzono projekt budowlany i znajdujący się w nim projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. W jego ocenie, nie wyjaśniono także kwestii odmienności zakresu żądania inwestora określonego we wniosku z dnia [...] kwietnia 2012 r. z projektem zagospodarowania terenu zatwierdzonego nieostateczną decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2011 r. Ponadto, organ I instancji nie dostrzegł i tym samym w tym zakresie nie przeprowadził stosownych wyjaśnień i ustaleń, że wysokość projektowanego budynku należy dostosować do warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2007 r. Także, w analizie przesłaniania i zaciemniania nie wyjaśniono wpływu hipotetycznej przyszłej zabudowy na działkach sąsiednich oraz nie wykazano, że pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi będą miały zachowane naturalne oświetlenie pokoi mieszkalnych, przez co najmniej 3 godziny w dniach równonocny w godzinach 7.00 – 17.00, co wynika z § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Dodatkowo, nie określono jednoznacznie odległości projektowanego budynku od granicy działki nr ewid. gr. [...]. Nie przedłożono także kopii dokonanych przez inwestora zgłoszeń na zjazd i przyłącza, które są wymagane zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu, podkreślenia wymaga, że Skarżący w skardze nie kwestionuje, że organ I instancji nie poczynił stosownych ustaleń i nie przeprowadził w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. W jego ocenie jednak, to organ II instancji mógł samodzielnie, w ramach art. 136 k.p.a. samodzielnie ich dokonać. Ze stanowiskiem Skarżącego zgodzić się jednak nie można. Wprawdzie, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę decyzją organu II instancji (art. 138 § 1 k.p.a.), a więc nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Jednakże, art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 136 k.p.a. przyjmuje, że jeśli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, to organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Podjęcie decyzji przez organ I instancji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie może być sanowane w postępowaniu odwoławczym, gdyż naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności, której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu sprawy (por. Adamiak B., (w:) Adamiak/Borkowski, KPA. Komentarz, 8. wyd., Warszawa 2006, str. 612). W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy uzasadnione jest twierdzenie, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Ilość uchybień w zakresie naruszenia prawa procesowego oraz ich rodzaj (brak wyjaśnienia wielu istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii) jest na tyle poważna, że uzasadnione jest twierdzenie, że mają one istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Nie zmienia tego poglądu fakt złożenia przez Skarżącego na etapie po wniesieniu skargi (przed rozprawą) kilku decyzji, które były wymagane już na etapie postępowania przed organem I instancji. Zauważenia również wymaga, że po uchyleniu przez Wojewodę P. decyzją z dnia [...] października 2012 r. decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2012 r., Prezydent Miasta B. pismem z dnia [...] listopada 2012 r. zobowiązał Inwestora do usunięcia wskazanych przez Wojewodę P. w jego decyzji nieprawidłowości (w ilości precyzyjnie wskazanych 6 przypadków) do dnia [...] marca 2013 r. A zatem postępowanie administracyjne trwa, Skarżący dokładnie wie jakich czynności ma dokonać, a więc jego argumentacja, że decyzja Wojewody P. przyczyni się do przewlekłości postępowania w sprawie nie znajduje uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie wskazanych przepisów oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), orzeczono jak w sentencji wyroku.