II SA/Bk 182/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska (spr.) sędzia WSA Marcin Kojło, Protokolant st. sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 maja 2023 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 31 sierpnia 2020 r. nr AB-II.7840.8.11.2019.AM w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. B. Sp. z o.o. w dniu 27 marca 2019 r. wystąpił do Prezydenta Miasta Białegostoku z wnioskiem o pozwolenie na budowę 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, wraz z doziemnymi i wewnętrznymi instalacjami gazowymi oraz zagospodarowaniem terenu, na działkach o nr ewid. gruntu [...], [...], [...] i [...], obręb 10 – M., przy ul. [...] i ul. [...] w B. Decyzją z 28 sierpnia 2019 r. nr DAR-1.6740.72.2019 Prezydent Miasta Białegostoku zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę we wnioskowanym zakresie. Odwołanie od tej decyzji wniosła E.K., właścicielka nieruchomości o nr ewid. [...], bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji. Decyzją z 21 listopada 2019 r. nr AB-II.7840.8.11.2019.AM Wojewoda Podlaski uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Sprzeciw od tej decyzji do sądu administracyjnego wniósł inwestor. Wyrokiem z 20 lutego 2020 r., II SA/Bk 881/19 WSA w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda Podlaski decyzją z 31 sierpnia 2020 r. nr AB-II.7840.8.11.2019.AM utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, że projekt budowlany spełnia wymóg z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, albowiem został wykonany zgodnie z obowiązującym na terenie inwestycji, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...]/16 Rady Miasta B. z [...] września 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla M. w B. - w rejonie ulic [...] i [...] - zmieniona uchwałą nr [...]/19 Rady Miasta B. z [...] maja 2019 r.). Inwestycja zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym w planie symbolem 8.1MN(U), przeznaczonym zgodnie z § 42 ust. 1 planu, pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną. Zgodnie z § 7 pkt 4 ppk f planu, w przypadku lokalizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w formie szeregowej ustala się minimalną odległość między poszczególnymi szeregami zabudowy - 12 m. Jak wynika z projektu budowlanego planowanej inwestycji odległość między szeregami zabudowy, a dokładnie balkonami, jest mniejsza niż 12 m. Z uwagi na to, że zapis § 7 pkt 4 ppk f planu, nie wskazuje jednoznacznie czy odległość 12 m dotyczy odległości między zewnętrznymi ścianami szeregów zabudowy, czy też między elementami takimi jak balkony, organ odwoławczy wystąpił do głównego projektanta zespołu autorskiego planu miejscowego z pytaniem czy balkony pomniejszają odległość wskazaną w tej regulacji. W odpowiedzi na powyższe jednoznacznie wskazano, że odległość między szeregami zabudowy należy mierzyć między zewnętrznymi ścianami budynków, a balkony nie pomniejszają tej odległości. Planowana inwestycja przewiduje budowę dwóch szeregów zabudowy zlokalizowanych w odległości 12 m (odległość pomiędzy ścianami zewnętrznymi) między szeregami zabudowy, co przedstawia rys. 1, 2, 3, 6 projektu budowlanego. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, należy stwierdzić, że odległość między projektowanymi szeregami zabudowy została zachowana i jest zgodna z prawem miejscowym. Organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja spełnia także wymóg miejscowego planu zagospodarowania terenu dotyczący maksymalnej ilości segmentów w jednym szeregu (zaprojektowano 4 segmenty, natomiast § 7 ust. 4 pkt d planu dopuszcza 5 segmentów) a także wymóg wprowadzenia zieleni wysokiej w proporcji co najmniej 1 drzewo na 5 miejsc postojowych w obrębie parkingu lub po jego obrysie (zaprojektowano 3 miejsca postojowe na działce przed budynkiem, a więc przewidziano zasadzenie 1 drzewa). Miejscowy plan w § 25 ust. 1 pkt 2 określa konieczność zaprojektowania 1,0 miejsca postojowego lub garażowego na 1 budynek mieszkalny, natomiast w przedmiotowym projekcie budowlanym zaprojektowano osiem garaży oraz trzy miejsca postojowe przed budynkami (cztery garaże oraz dwa miejsce postojowe na działce przed jednym ciągiem szeregowym- budynku z segmentami o nr 1a, 1b, 2, 3, 4a, 4b oraz cztery garaże oraz jedno miejsce postojowe na działce przed drugim ciągiem szeregowym- budynku z lokalami 5a, 5b, 6, 7, 8), co spełnia wymóg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja nie przewiduje kondygnacji podziemnych, co jest zgodne z § 18 planu. Ponadto inwestycję zaprojektowano zgodnie z wymaganiami planu odnośnie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania, tj. powierzchnia zabudowy nie przekracza 40% powierzchni działki budowlanej (wynosi 39,26%); intensywność zabudowy mieści się w granicach 0-0,8 gdyż wynosi 0,79; teren biologicznie czynny przekracza wskazane minimum 30% powierzchni działki budowlanej (wynosi 38,02%), natomiast wysokość zabudowy nie przekracza 10 m (wysokość segmentu 1 -7 wynosi 9,73 m, wysokość segmentu 8 wynosi 9,83 m). Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie inwestycyjnym zostały zachowane w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym. Nadto analiza materiału dowodowego dowodzi spełnienia wymogów art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Projekt zagospodarowania terenu (rys. nr 1 projektu budowlanego) jest bowiem zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przedmiotowe budynki jednorodzinne zaprojektowane zostały w przepisowych odległościach wynikających z § 12 warunków technicznych. Projektowane budynki sąsiadują z działkami drogowymi i z działką o nr ewid. [...]. Ściany zaprojektowanych budynków znajdują się w przepisowych odległościach: 4 m ścianami z oknami lub drzwiami od granicy nieruchomości sąsiednich oraz min. 3 m ścianami bez okien. Zatem zostały spełnione wymagania zawarte w § 12 warunków technicznych. Zostały także spełnione warunki dotyczące przesłaniania. Wskazano, że w projekcie budowlanym znajduje się analiza przesłaniania (rys. nr 12 i 13), w której przeanalizowano istniejący budynek na działce nr geod. [...] wraz z hipotetyczną możliwością rozbudowania tego budynku. Z analizy tej wynika, że warunek z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a warunków technicznych, z zastrzeżeniem § 13 ust. 4, został spełniony, bowiem dla budynku (hipotetycznie rozbudowanego) położonego na działce nr geod [...] wysokość przesłaniania wynosi 9,36 m. Mając na względzie, że zgodnie z § 6 planu, teren inwestycji znajduje się w zabudowie śródmiejskiej wysokość przesłaniania, zgodnie z § 13 ust. 4 warunków technicznych, może być zmniejszone o połowę i w analizowanych przypadku wyniesie 4,68 m, zatem jest ona mniejsza od odległości budynków projektowanych od hipotetycznie rozbudowanego budynku istniejącego, która wynosi 8,21 m. Spełnione zostały także warunki nasłonecznienia. Wskazano, że w tym zakresie w projekcie budowlanym znajduje się analiza nasłonecznienia (str. 80). Wynika z niej, że nasłonecznienie budynków oraz hipotetycznej zabudowy na nieruchomościach: nr ewid. [...] i [...] wynosi 10 godzin; nr ewid. [...] wynosi 8 godzin; nr ewid. [...], [...], [...], [...] wynosi 8 godzin; nr ewid. [...] wynosi 9 godzin; nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] wynosi 10 godzin. Analiza nasłonecznienia projektowanych budynków została przedstawiona na str. 81 projektu budowlanego, z której wynika, że projektowane budynki mieszkalne spełniają wymagania dotyczące czasu nasłonecznienia wynikające z § 60 ust. 1 i 3 warunków technicznych. Oceniając projekt budowlany pod kątem wymagań art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, organ odwoławczy stwierdził, że jest on kompletny. W projekcie znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b prawa budowlanego. Zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy, dokumentacja projektowa zawiera oświadczenie projektantów, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego, został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, o których mowa w art. 12 ust. 7 prawa budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja zgodna jest z przepisami przeciwpożarowymi. W tym zakresie wskazano, że inwestor na etapie postępowania sądowego przedłożył oświadczenie z 3 grudnia 2019 r. projektanta D.Ć. o zaprojektowaniu ścian - oddzielających segmenty jednorodzinnych budynków szeregowych - spełniających klasę odporności ogniowej co najmniej REI 60. Organ odwoławczy w ponownie prowadzonym postępowaniu zobowiązał inwestora do określenia w części opisowej oraz rysunkowej projektu budowlanego klas odporności ogniowych ścian oddzielających segmenty jednorodzinnych budynków szeregowych, zgodnie z § 213 warunków technicznych. Powyższe zostało w sposób poprawny uzupełnione. Na rysunkach znajdujących się w projekcie budowlanym oznaczono ściany oddzielające segmenty projektowanych budynków jako REI 60 (str. 68, 69, 72 projektu budowlanego), co jest zgodne ze złożonym oświadczeniem projektanta z 3 grudnia 2019 r. o zaprojektowaniu ścian o odporności ogniowej co najmniej REI 60 oddzielających segmenty jednorodzinnych budynków szeregowych. Nadto inwestor usunął wątpliwości w zapisach dotyczących obliczeń konstrukcyjnych, opisu konstrukcji budynku oraz opisu części sanitarnej zawartych w projekcie budowlanym i wskazał jednoznacznie, że obliczenia te i opisy są wspólne dla wszystkich 8 zaprojektowanych budynków. Organ odwoławczy wyjaśnił także kwestię ewentualnego zaburzenia poziomu wód podziemnych przez planowaną inwestycję. W tym zakresie zobowiązano inwestora do przedstawienia wyjaśnień geologa (autora opinii dołączonej do projektu budowlanego – E.G.), z jakich względów dokonano zamiany określonego w opinii podniesienia poziomu wód gruntowych z 50 cm na 30 cm. Opinia geotechniczna znajdująca się w projekcie budowlanym zawierała bowiem pierwotnie wartość 50 cm dotyczącą możliwego podniesienia poziomu wód gruntowych, a następnie wartość ta została przekreślona i zmieniona na 30 cm bez podania argumentacji. Organ odwoławczy uznał, że powyższe zostało wyjaśnione przez autora opinii geotechnicznej, który stwierdził, że wskazana wartość podniesienia zwierciadła wody nawet o 50 cm była wartością szacunkową. Nadto geolog wyjaśnił, że sugerowane podniesienia poziomu wód gruntowych zależą jedynie od warunków atmosferycznych, a prognozy dotyczące zmian poziomu wody gruntowej zależne od warunków atmosferycznych są hipotetyczne. Dokonana korekta wartości z 50 cm na 30 cm ma swoje oparcie w obserwacji poziomu wód gruntowych w czasie przeprowadzanych badań geologicznych na terenie B. w latach 2015-2019 r., z których wynika, że zdecydowanie zmniejszyły się amplitudy wahań poziomu wody gruntowej. Ponadto autor opinii geotechnicznej podkreślił, że opinia ta dotyczy jedynie bieżących wyników badań, a szacowanie zmian poziomu wody gruntowej nie jest niezbędne w opinii geotechnicznej. Organ odwoławczy stwierdził, że wyjaśnienia te wraz z opinią geotechniczną zawartą w projekcie budowlanym, pozwalają przyjąć, iż projektowany obiekt posadowiony będzie ponad istniejącym zwierciadłem wody gruntowej a posadowienie planowanych budynków nie zmieni warunków gruntowo-wodnych podłoża. Ewentualne podniesienie poziomu zwierciadła wody będzie związane tylko z warunkami atmosferycznymi (na co nie ma wpływu fakt czy działki inwestora będą zabudowane czy też nie). W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, nie można przyznać racji odwołującej, że realizacja planowanej inwestycji stanowi zagrożenie wystąpienia zalania, podtopienia jej domu. Zaznaczono przy tym, że dokumentacja projektowa zawiera opinię geotechniczną oraz dokumentację badań podłoża gruntowego sporządzoną przez geologa, który posiada wiedzę specjalistyczną w przedmiotowej kwestii. Zdaniem organu odwoławczego przedstawione przez odwołującą w toku postępowania pismo z 2 października 2019 r. geologa i geotechnika – S.R., przedstawiające pomiary zwierciadła wody na jej działce, nie podważa w żaden sposób pomiarów - dokonanych na nieruchomości inwestycyjnej. Przede wszystkim dlatego, że zwierciadło wody podziemnej różni się w zależności od lokalizacji (z pisma S.R. wynika, że na działce odwołującej różnica w jego wysokości wynosi 25 cm w zależności od miejsca pomiaru). Ponadto pismo nie zawiera twierdzeń jakoby planowana inwestycja stanowiła zagrożenie dla domu znajdującego się na działce nr ewid. [...], nie przedstawia jakichkolwiek argumentów podważających opinię geotechniczną oraz dokumentację badań podłoża gruntowego zawartą w projekcie budowlanym. Odnosząc się do pisma z 16 lipca 2020 r., w którym przedstawiono pomiary zwierciadła wody podziemnej na działce nr geod. [...] organ odwoławczy stwierdził, że przedstawione pomiary nie zostały potwierdzone przez geologa lub geotechnika (w piśmie tym nie znajduje się podpis ani pieczątka osoby posiadającej wiedzę specjalistyczną). Odwołująca przedstawiła wartości poziomu zwierciadła wody na swojej nieruchomości, jednak nie stanowią one dokumentu sporządzonego przez specjalistę, który mógłby podważyć poprawność wyjaśnień przedstawionych przez geologa. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja posadowiona będzie ponad zwierciadłem wody gruntowej, co nie zmieni warunków gruntowo - wodnych podłoża. Zatem zarzut odwołującej niepoparty jednoznaczną opinią specjalisty - geologa lub geotechnika, nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego odprowadzenia wód opadowych z planowanej inwestycji wskazano, że wody opadowe z dachów budynków oraz powierzchni utwardzonych odprowadzane będą na nieutwardzoną powierzchnię działki inwestora i jest to zgodne z miejscowym planem zagospodarowania terenu. Ponadto podkreślono, że planowana inwestycja przewiduje 907,98 m2 powierzchni zielonej (biologicznie czynnej), co stanowi 38,02 % powierzchni działek inwestycyjnych. Miejscowy plan zagospodarowania terenu wymaga przeznaczenia na teren biologicznie czynny minimum 30 % powierzchni terenu. Zatem powierzchnia terenu zielonego jest zgodna z prawem miejscowym i pozwoli na wsiąkanie wody opadowej tak jak to zostało zaprojektowane w projekcie budowlanym. Niezrozumiałe, zdaniem organu odwoławczego, jest twierdzenie odwołującej, że odprowadzenie wód opadowych zostało zaprojektowane niewłaściwe. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane, które złożyły oświadczenie, że został on sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Stwierdzono przy tym, że zamieszczony na odwołaniu dopisek Z.S.- specjalisty z Politechniki B. (stwierdzający, że po wstępnym zapoznaniu się z problemem uważa on, że rozwiązania projektowe nie zapewniają pełnego zabezpieczenia działki odwołującej przed zalewaniem wodami opadowymi), nie zawiera w swej treści żadnych konkretów podważających rozwiązania zawarte w projekcie budowalnym. Powyższa opinia sama stwierdza, że jest "wstępna", nie przedstawia jakichkolwiek argumentów oraz odniesień do rozwiązań projektowych. Wskazano nadto, że planowane ukształtowanie terenu nie zmienia aktualnie występującego kierunku spływu wód odpadowych, zatem nie zaprojektowano inwestycji w sposób powodujący odprowadzenie wód opadowych na nieruchomość odwołującej. Podniesiono przy tym, że inwestor nie ma obowiązku zabezpieczania nieruchomości sąsiednich przed deszczami nawalnymi, gdyż są to zjawiska wyjątkowe i nie ma na nie wpływu realizacja planowanej inwestycji. Wbrew twierdzeniom odwołującej nie sposób przyjąć, że projektowana inwestycja naruszy stosunki wodne na terenie inwestycji oraz terenach przyległych. Reasumując powyższe organ odwoławczy stwierdził, że odwołująca nie przedstawiła wiarygodnych dowodów podważających poprawność zaprojektowanego odprowadzenia wód opadowych na teren własny nieruchomości inwestycyjnej. Podkreślono, że ekspertyza z zakresu gospodarki wodnej (na której przygotowywanie powołała się odwołująca w odwołaniu z 12 września 2019 r.) do dnia wydania niniejszej decyzji nie została przedłożona. Analiza dokonana przez organ dowodzi zaś, że planowana inwestycja przewiduje odprowadzenie wód opadowych w sposób zgodny z obowiązującym prawem. Zdaniem organu odwoławczego planowana inwestycja nie stanowi zagrożenia dla budynku posadowionego na działce nr ewid. [...], ani dla Rezerwatu [...] (co podnosi odwołująca). Odwołująca podnosząc ten zarzut, nie przedstawiła dowodów, że projektowane przedsięwzięcie naruszy funkcjonowanie Rezerwatu [...] oraz przewietrzanie miasta. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu z 12 września 2019 r. podano, że zgodnie z § 7 ust. 4 pkt d planu, maksymalna ilość segmentów w jednym szeregu wynosi 5. Natomiast każdy z zaprojektowanych budynków składa się z 4 segmentów, zatem inwestycja jest zgodna z prawem miejscowym. Ponadto podkreślono, że segmenty nr.: 1, 4, 5 zostały zaprojektowane jako dwulokalowe (1a, 1b; 4a, 4b; 5a, 5b). Segmentu dwulokalowego w budynku w zabudowie szeregowej nie można utożsamiać z dwoma segmentami, gdyż nie są to pojęcia tożsame. Organ wskazał, że art. 3 pkt 2a ustawy - Prawo budowlane zawiera definicję budynku jednorodzinnego, którym jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Mając na względzie powyższe nie można przyznać racji odwołującej, że inwestycja narusza ustalenia planu miejscowego dotyczące liczby segmentów w zabudowie szeregowej. Zaprojektowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z ww. przepisem. Niezrozumiały, zdaniem organu odwoławczego, jest zarzut, że współczynnik zabudowy jest o 50 % większy od przewidzianego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Prawo miejscowe wskazuje, że powierzchnia zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej winna wynosić maksymalnie 40 % powierzchni działki budowlanej, a teren biologicznie czynny powinien wynosić minimum 30 % powierzchni działki. Przedmiotowa inwestycja przewiduje powierzchnię zabudowy (z uwzględnieniem wykuszy) na poziomie 39,26 %, natomiast powierzchnia biologicznie czynna wynosi 38,02 %. Zatem nie ulega wątpliwości fakt, że wskaźniki kształtowania zabudowy określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zostały spełnione. Końcowo organ odwoławczy odniósł się do kwestii aktualnego autorstwa projektu budowlanego i wskazał, że istotnie pismami z 5 lipca 2019 r. J.Z. oraz A.C. wycofali się z autorstwa projektu budowlanego planowanej inwestycji. Jednak przedłożony przez inwestora projekt budowlany posiada autoryzację osób posiadających wymagane uprawnienia budowlane: architektem przedmiotowej inwestycji jest D.Ć., a sprawdzającym P.K. Z uwagi na powyższe, zdaniem organu odwoławczego, należy stwierdzić, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje do jego sporządzenia i sprawdzenia, które przedłożyły dokumenty potwierdzające posiadanie uprawnień budowlanych oraz zaświadczenia o przynależności do izby zawodowej. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniosła E.K. i zarzuciła naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., polegające na zaniechaniu przez organ drugiej instancji dokonania wszechstronnej i dokładnej oceny okoliczności niniejszej sprawy, co miało istotny wpływ na wynik przedmiotowego postępowania; 2. art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zawarcie zbyt ogólnikowych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; 3. istotne naruszenie prawa art. 2, art. 7, art. 8, art. 30, art 61, art. 74, art. 94 Konstytucji RP: a) występowanie istotnych odstępstw od zatwierdzonego wcześniej projektu budowlanego, którego pierwszy autor-architekt A.C. w dniu 5 lipca 2019 r. wycofał swoją autoryzację, podobnie jak osoba sprawdzająca projekt budowlany dotyczący budowy 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej J.Z., która również w dniu 5 lipca 2019 r. wycofała swoją autoryzację jako osoba sprawdzająca-z uwagi na fakt, że każde odstępstwo i każda duża i znacząca zmiana w projekcie ma charakter istotny dla toczącego się postępowania administracyjnego, co finalnie powinno skutkować powstaniem całkowicie nowego projektu, jak również nowego zatwierdzenia nowego projektu, a co za tym idzie uzyskania nowej decyzji pozwolenia na budowę, czyniąc obecną nieważną i bezskuteczną, b) powoływanie się przy wydawaniu decyzji przez Wojewodę Podlaskiego z 31 sierpnia 2020 r. utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku - na tę samą decyzję o pozwoleniu na budowę, wydaną w sierpniu 2019 r., która dotyczyła innego przedstawionego projektu budowlanego, bez uwzględnienia istotnych zmian, które zostały wprowadzone w 2020 r. - w rzeczonej sprawie powinno zostać wszczęte nowe postępowanie administracyjne, które powinno zostać zakończone wydaniem nowego pozwolenia na budowę na podstawie załączonego nowego projektu budowlanego, c) brak powołania biegłego z zakresu hydrologii i geologii oraz geotechniki dla stwierdzenia słuszności wobec przedstawianych sprzecznych ze sobą argumentów wskazywanych przez obie strony postępowania administracyjnego w zakresie stosunków wodnych, co można określić jako brak rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie administracyjnej, a co powinno zostać zbadane z punktu widzenia celowości i słuszności rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a.; powinna zostać przeprowadzona wizja lokalna dla obiektywnej oceny sytuacji, przed wydaniem tak ważnej decyzji, przy posiadaniu wiedzy, że pracownicy organu nie posiadają wiadomości specjalnych, które są zarezerwowane wyłącznie dla osoby biegłego, w którego to kompetencje wchodzić nie mogą, c) nie udostępnienie skarżącej jako stronie postępowania administracyjnego ostatecznego projektu dotyczącego warunków na odprowadzanie wód opadowych - z 18 marca 2019 r. stanowiącego podstawę opracowania projektu budowlanego (brak w ostatecznym projekcie przesłanym Prezydentowi Miasta Białegostoku), d) nie udostępnienie skarżącej jako stronie postępowania administracyjnego ostatecznej decyzji na lokalizację zjazdów z 18 marca 2019 r. stanowiącego podstawę opracowania projektu budowlanego (brak w ostatecznym projekcie przesłanym Prezydentowi Miasta Białegostoku), e) nie udostępnienie skarżącej ostatecznego projektu przyłączy kanalizacji sanitarnej według odrębnego opracowania (brak w ostatecznym projekcie przesłanym Prezydentowi Miasta Białegostoku). Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 10 grudnia 2020 r., II SA/Bk 744/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła E.K. zarzucając naruszenie: 1. art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 6 ust 1. Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w zw. z art. 10, art. 90 § 1, art. 106 § 3 P.p.s.a., poprzez skierowanie rozpoznania sprawy na posiedzenie niejawne i niezawiadomienie o tym strony postępowania, w konsekwencji uniemożliwienie skarżącej zajęcia stanowiska, wnioskowania o przeprowadzenie dowodów, składania swoich wypowiedzi i wyjaśnień na piśmie oraz pisemnego zgłaszania żądań i wniosków, co skutkowało pozbawianiem skarżącej prawa do sądu, a w konsekwencji nieważnością postępowania; 2. art. 35 ust. 1 i ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, kiedy wymagana przepisami prawa dokumentacja projektowa nie była kompletna i nie zawierała prawidłowej i przekonującej opinii geologiczno-hydrologicznej dotyczącej ewentualnego zaburzenia poziomu wód podziemnych przez planowaną inwestycję; 3.1. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy odmienne rozstrzygnięcie polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji było uzasadnione ze względu na naruszenie przez organy administracyjne przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w tym: 3.1.1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na błędnym ustaleniu, wyłącznie na podstawie przedłożonych i uzupełnionych przez wnioskodawcę opinii geologicznych o braku wpływu inwestycji na stosunki wodne na nieruchomościach sąsiednich w sytuacji, kiedy opinie te były bardzo lakonicznie i niepoparte aktualnymi i prawidłowo przeprowadzonymi badaniami, nadto skarżąca przedłożyła dokumenty podważające prawidłowość ustaleń opinii załączonej do projektu budowlanego; 3.1.2. art. 78 § 1 i 2, art. 79a § 1 i art. 84 § 1 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej, nadto niewskazanie na konieczność uzupełnienia przedkładanego na poparcie stanowiska skarżącej materiału dowodowego o opinię hydrologiczną w sytuacji, kiedy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dotyczący jej istotnych okoliczności był niewystarczający dla stanowczego rozstrzygnięcia, a kwestia wyjaśnienia wpływu planowanej inwestycji na stosunki wodne wymagała wiadomości specjalnych; 3.1.3. art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób dyskredytujący zaufanie obywateli do organów Państwa i podważający świadomość prawną obywateli, poprzez niewyjaśnienie w postępowaniu administracyjnym powodów rozstrzygnięcia, przyczyn, dla których nie uwzględniono żądań skarżącej, oraz przesłanek, które kierowały organem przy wydawaniu rozstrzygnięcia, w szczególności brak wyjaśnienia na etapie postępowania przed organami I i II przyczyn uznania za niewystarczające przedkładanych dokumentów odnośnie do naruszenia przez planowaną inwestycję stosunków wodnych oraz pouczenia o możliwości przedłożenia dodatkowych dowodów w szczególności możliwości zlecenia wykonania kontropinii hydrologicznej weryfikującej opinię przedłożoną przez inwestora wraz z projektem; 3.2. art. 106 § 3 P.p.s.a., poprzez nieuzupełnienie materiału dowodowego o prawidłowo sporządzoną opinię hydrologiczną, w sytuacji, kiedy dowód ten był niezbędny dla oceny prawidłowości rozstrzygnięć tych organów; 3.3. art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez: 3.3.1. odmówienie przez sąd przydatności części materiału dowodowego, w szczególności pism złożonych przez skarżącą; 3.3.2. brak dostatecznego ustosunkowania się do zarzutów skarżącej odnoszących się do oparcia decyzji na niepełnej opinii i przedwczesnych wnioskach geologa oraz sprzeczności ustaleń organów administracji z materiałem dowodowym sprawy; 3.3.3. ograniczenie się do zaaprobowania stanowiska organów administracji publicznej orzekających w przedmiotowej sprawie bez przedstawienia własnej pogłębionej argumentacji i toku rozumowania. Skarżąca kasacyjnie wskazała, że powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby kontrola decyzji była przeprowadzona wszechstronnie, to zapadłoby odmienne rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności zaskarżonej decyzji, a ponadto braki te uniemożliwiają przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku w zakresie dokonanej przez sąd I instancji oceny podniesionych przez skarżącą zarzutów naruszenia przepisów prawa. Na podstawie art 160 § 3 w zw. z art 193 P.p.s.a. wniesiono o uzupełnienie postępowania dowodowego i dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci opinii uprawnionego hydrologa ze stycznia 2021 r. na okoliczność możliwości naruszenia stosunków wodnych ze szkodą dla nieruchomości sąsiednich poprzez budowę przedmiotowej inwestycji. Wyrokiem z 11 stycznia 2023 r. wydanym w sprawie II OSK 655/21, NSA uchylił zaskarżony wyroku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Powodem uchylenia było zaniechanie przez sąd I instancji zawiadomienia skarżącej o terminie posiedzenia niejawnego i o możliwości zajęcia stanowiska w sprawie skutkujące nieważnością postępowania, stosownie do art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2023 r. skarżąca złożyła uzupełnienie do opinii hydrologicznej w postaci najnowszych pomiarów poziomu zwierciadła wód gruntowych na działce wykonanych 5 maja 2023 r. przez autora tej opinii. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że wzrost poziomu zwierciadła wód gruntowych powoduje, że budynek skarżącej jest zawilgocony i dochodzi nawet do uszkodzenia fundamentów i ścian. Przy czym skarżąca podała, że musi zgromadzić dokumentację fotograficzną i poprzeć ją ekspertyzą, aby uwiarygodnić twierdzenia o zawilgoceniu. Dodatkowo pełnomocnik skarżącej zarzucił, że na etapie postępowania administracyjnego skarżąca sygnalizowała niebezpieczeństwo zmiany stosunków wodnych i potrzebę zasięgnięcia opinii hydrologicznej. Wskazywała, że opinia dołączona do projektu jest niewystarczająca. Organ nie poinformował skarżącej, że może przedłożyć opinię wykonaną na jej zlecenie. Pełnomocnik uczestnika postępowania – inwestora wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, że budynki zostały oddane do użytkowania. Nadto wskazał, że działka skarżącej jest zróżnicowana co do wysokości i ta różnica wynosi około 25 cm. Budynki zostały wybudowane powyżej zwierciadła wód podziemnych a zmiana rzędnych tych wód wynika z warunków atmosferycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności kwestionowanej decyzji. W pierwszej kolejności wskazać należy, że sprawa była przedmiotem oceny przez NSA, który wyrokiem z 11 stycznia 2023 r. wydanym w sprawie II OSK 655/21, NSA uchylił zaskarżony wyroku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zgodnie z art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Powodem uchylenia wyroku w sprawie niniejszej było naruszenie art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a., poprzez zaniechanie zawiadomienia skarżącej o terminie posiedzenia niejawnego i o możliwości zajęcia stanowiska w sprawie. W aktualnie prowadzonym postępowaniu skarżąca został zawiadomiona o terminie rozprawy i brała w niej czynny udział wraz z profesjonalnym pełnomocnikiem. Tym samym zostało konwalidowane zaniechanie stanowiące podstawę uchylenia poprzedniego wyroku. Sąd w sprawie niniejszej za niezasadne uznał informowanie o toczącym się postępowaniu nowych nabywców lokali. Jak wynika z informacji dołączonej przez inwestora, w dniu 4 października 2022 r. skutecznie dokonano zawiadomienia o zakończeniu budowy, co skutkowało wyodrębnieniem lokali mieszkalnych i zbycia i ich własności. Okoliczność ta miała miejsce po zakończeniu kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym stroną był tylko inwestor. Przechodząc do uzasadnienia merytorycznego wskazać należy, że sąd podtrzymuje całą argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku z 10 grudnia 2020 r. wydanym w sprawie, II SA/Bk 744/20. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenie na budowę 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, wraz z doziemnymi i wewnętrznymi instalacjami gazowymi oraz zagospodarowaniem terenu, na działkach o nr ewid. gruntu [...], [...], [...] i [...], obręb [...] – M., przy ul. [...] i ul. [...] w B. W sprawach o pozwolenie na budowę kluczowa jest regulacja art. 35 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa; wersja obowiązująca w dacie wydania kontrolowanej decyzji), zgodnie z którą w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 4 ustawy zostały sformułowane w następujących przepisach: I. zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu; wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno–budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 i oświadczeń o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; II. zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; III. stosownie zaś do treści art. 33 ust. 2 ustawy, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in. trzy egzemplarze projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno–budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw (pkt 1); oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2); decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 3). Uwzględniając powyższe przepisy organy administracji architektoniczno- budowlanej stwierdziły, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd podziela tę ocenę i stwierdza, że jest ona prawidłowa i wypełnia warunek z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy. W szczególności na aprobatę zasługuje jednoznaczne ustalenie przez organ odwoławczy, że § 7 pkt 4 ppk f planu, dotyczy odległości między zewnętrznymi ścianami szeregów zabudowy, a balkony nie pomniejszają tej odległości. Planowana inwestycja przewiduje budowę dwóch szeregów zabudowy zlokalizowanych w odległości 12 m (odległość pomiędzy ścianami zewnętrznymi) między szeregami zabudowy, a zatem stwierdzić należy, że odległość między projektowanymi szeregami zabudowy została zachowana i jest zgodna z prawem miejscowym. Zdaniem sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej, że w przedmiotowej inwestycji zaprojektowano zbyt małą liczbę miejsc parkingowych. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 25 ust. 1 pkt 2 określa konieczność zaprojektowania 1,0 miejsca postojowego lub garażowego na 1 budynek mieszkalny natomiast w przedmiotowym projekcie budowlanym zaprojektowano osiem garaży oraz trzy miejsca postojowe przed budynkami (cztery garaże oraz dwa miejsca postojowe na działce przed jednym ciągiem szeregowym- budynku z segmentami o nr 1a, 1b, 2, 3, 4a, 4b oraz cztery garaże oraz jedno miejsce postojowe na działce przed drugim ciągiem szeregowym- budynku z lokalami 5a, 5b, 6, 7, 8), co spełnia wymóg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Argumentacja skarżącej, że rodziny często posiadają 2 samochody nie może skutecznie podważyć prawa miejscowego, które stanowi wprost o wymogu zaprojektowania 1 miejsca postojowego lub garażowego na 1 budynek mieszkalny. Prawidłowo, zdaniem sądu, organy stwierdziły, że projekt zagospodarowania terenu spełnia wymogi z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy, bowiem nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. W tym zakresie prawidłowo organy stwierdziły, że inwestycja zgodna jest z § 12 warunków technicznych (budynki zostały zaprojektowane w przepisowych odległościach); z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a, z zastrzeżeniem § 13 ust. 4 (zachowana została wysokość przesłaniania od hipotetycznie rozbudowanego budynku na działce nr geod. [...]); z § 60 ust. 1 i 3 (projektowane budynki mieszkalne spełniają wymagania dotyczące czasu nasłonecznienia); § 212 warunków technicznych (ściany oddzielające segmenty budynków spełniają klasę odporności ogniowej co najmniej REI 60). Zdaniem sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut niezgodnego z prawem skierowania dwóch okien w projektowanym budynku w kierunku domu skarżącej, gdyż odległości wynikające z § 12 warunków technicznych zostały spełnione. Ściany zaprojektowanych budynków znajdują się w przepisowych odległościach min. 4 m ścianami z oknami lub drzwiami od granicy nieruchomości sąsiednich oraz min. 3 m ścianami bez okien. Natomiast odległość projektowanego budynku do budynku mieszkalnego skarżącej wynosi 8,98 m. Oznacza to, że planowana inwestycja spełnia wymogi określone w § 12 warunków technicznych. Nie budzi wątpliwości sądu pozytywna ocena kompletności projektu budowlanego oraz wykonanie go przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane – art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy. Oceny sądu w tym zakresie nie podważa zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów Konstytucji RP przez wystąpienie istotnych odstępstw od zatwierdzonego wcześniej projektu budowlanego, którego pierwszy autor (architekt A.C.) oraz osoba sprawdzająca (architekt J.Z.) wycofali swoją autoryzację, co według skarżącej powinno skutkować powstaniem nowego projektu oraz uzyskaniem nowej decyzji o pozwoleniu na budowę - czyniąc decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku z 28 sierpnia 2019 r. nieważną i bezskuteczną. Odnosząc się to tego wskazać należy, że istotnie A.C. oraz J.Z. odrębnymi, lecz analogicznymi, pismami z 5 lipca 2019 r. wycofali się z autorstwa projektu budowlanego, miało to miejsce jeszcze przed jego zatwierdzeniem decyzją o pozwoleniu na budowę. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego Prezydent Miasta Białegostoku (postanowieniem z 9 lipca 2019 r. uzupełnił postanowienie własne z 30 kwietnia 2019 r., uzupełnione uprzednio postanowieniem z 21 maja 2019 r.) i nałożył na inwestora obowiązek zapewnienia sporządzenia i sprawdzenia projektu budowlanego przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w branży architektonicznej. Projekt budowlany przedłożony przez inwestora, posiada autoryzację osób posiadających wymagane uprawnienia budowlane: architekta D.Ć. oraz osoby sprawdzającej architekta P.K.. Dlatego też należy stwierdzić, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje do jego sporządzenia i sprawdzenia, które przedłożyły dokumenty potwierdzające posiadanie uprawnień budowlanych oraz zaświadczenia o przynależności do izby zawodowej. Słusznie podnosi organ, że dokonane przez inwestora uzupełnienia dotyczyły tego samego projektu budowlanego i nie skutkowały powstaniem nowego projektu budowlanego. Wbrew twierdzeniom skarżącej projekt sporządzony przez A.C. oraz J.Z. nie był "wcześniej" (przed wydaniem decyzji z 28 sierpnia 2019 r.) zatwierdzony przez Prezydenta Miasta Białegostoku. Projekt budowlany przedłożony przez inwestora do wniosku o pozwolenie na budowę w toku postępowania pierwszoinstancyjnego został poddany uzupełnieniom, w tym także w przedmiocie zapewnienia sporządzenia i sprawdzenia projektu budowlanego przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w branży architektonicznej i dopiero po ich dokonaniu został zatwierdzony decyzją z 28 sierpnia 2019 r. Nie jest zasadne również stanowisko skarżącej, że Wojewoda Podlaski w zaskarżonej decyzji z 31 sierpnia 2020 r. powołał się na decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku z 28 sierpnia 2019 r., która dotyczyła innego projektu budowlanego - bez uwzględnienia wprowadzonych w 2020 r. zmian w projekcie budowlanym. W sprawie niniejszej przesądzono, wyrokiem WSA w Białymstoku z 20 lutego 2020 r., II SA/Bk 881/19, że nieprawidłowości wymagające usunięcia wskazane w decyzji kasacyjnej Wojewody Podlaskiego z 21 listopada 2020 r., mieszczą się w granicach postępowania uzupełniającego. Zgodnie z powyższym wyrokiem Wojewoda Podlaski przeprowadził to postępowanie i postanowieniem z 1 czerwca 2020 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego, tj.: 1. określenia w części opisowej oraz rysunkowej (na rzutach planowanej inwestycji) projektu budowlanego klas odporności ogniowych ścian oddzielających segmenty jednorodzinnych budynków szeregowych, zgodnie z § 213 warunków technicznych; 2. przedstawienia wyjaśnienia geologa (autora opinii dołączonej do projektu budowlanego) z jakich względów dokonano zamiany określonego w opinii podniesienia poziomu wód gruntowych z 50 cm na 30 cm; 3. jednoznacznego określenia w projekcie budowlanym czy obliczenia konstrukcyjne oraz opis konstrukcji budynku i opis części sanitarnej odnosi się do konkretnego jednego budynku (składającego się z czterech segmentów) czy jest wspólny dla dwóch budynków (składających się z ośmiu segmentów). Z obowiązków nałożonych powyższym postanowieniem inwestor wywiązał się. Słusznie stwierdza organ odwoławczy, że nie można uznać, że wypełnienie przez inwestora obowiązku uzupełnienia materiału dowodowego powoduje "automatycznie" powstanie nowego projektu budowlanego. Zdaniem sądu zakres wyjaśnień nie doprowadził do powstania nowego projektu budowlanego, zmianie nie uległa bowiem ani lokalizacja inwestycji, ani jej charakterystyczne parametry. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 35 ust. 4 ustawy, nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, np. od zgody sąsiadów. Jeśli zatem organ oceni przedłożony projekt jako zgodny z prawem nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Organy w sprawie niniejszej w sposób prawidłowy przyjęły, że inwestor przedłożył do zatwierdzenia projekt budowlany opracowany stosownie do specyfiki i charakteru projektowanego obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. W projekcie uwzględniono zarówno projekt zagospodarowania działki, jak i projekt architektoniczno – budowlany. Projekt przedłożony przez inwestora został wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy. Ponadto projekt budowlany zawiera oświadczenie projektanta o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami i wymogami wiedzy technicznej. Stąd też stwierdzić należy, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę jest zgodna z prawem. Główny zarzut skargi dotyczy stosunków wodnych. W ocenie sądu zarzut ten nie podważa legalności kwestionowanej decyzji. W ocenie skarżącej planowana inwestycja stanowi zagrożenie do wystąpienia zalania, podtopienia jej domu na działce nr geod. [...]. W skardze zarzucono, że organ nie powołał biegłego posiadającego wiadomości specjalne, celem wyjaśnienia kwestii ewentualnego zaburzenia poziomu wód podziemnych przez planowaną inwestycję. Nadto skarżąca podniosła zarzut nieprawidłowego odprowadzania wód opadowych. W ocenie sądu w sprawie niniejszej w sposób dostateczny, bez konieczności powoływania kolejnego biegłego, wyjaśniono kwestię ewentualnego zaburzenia poziomu wód podziemnych przez planowaną inwestycję. W tym celu organ odwoławczy zobowiązał inwestora do przedstawienia wyjaśnień geologa – (autora opinii dołączonej do projektu budowlanego – E.G.). Uzyskane wyjaśnienia jednoznaczne wskazują, że posadowienie planowanych budynków nie zmieni warunków gruntowo-wodnych podłoża, a ewentualne podniesienie poziomu zwierciadła wody będzie związane tylko z warunkami atmosferycznymi. Zdaniem sądu przedstawione przez skarżącą w piśmie z 2 października 2019 r. pomiary zwierciadła wody na jej działce wykonane przez geologa i geotechnika – S.R., nie podważają pomiarów dokonanych na nieruchomości inwestycyjnej, albowiem zwierciadło wody podziemnej różni się w zależności od lokalizacji. Z pisma tego wynika, że na działce skarżącej różnica w jego wysokości wynosi 25 cm w zależności od miejsca pomiaru. Pomiary zostały wykonane w skrajnych punktach na nieruchomości skarżącej i odnoszą się do pomiarów oddalonych o kilka metrów od pomiarów dokonywanych przez autora opinii znajdującej się w projekcie budowlanym. Wskazana przez Wojewodę Podlaskiego w skarżonej decyzji różnica wysokości zwierciadła wody podziemnej wynosząca 25 cm dotyczy różnicy występującej w zależności od miejsca pomiaru i wynika z przedstawionych przez skarżącą danych dotyczących jej nieruchomości. Najniższy pomiar w punkcie P-3 (zlokalizowanym najbliżej nieruchomości inwestycyjnej) wynosi 135,51 m, a najwyższy w punkcie P-4 (zlokalizowanym po przeciwległej stronie nieruchomości skarżącej od nieruchomości inwestycyjnej) wynosi 135,76 m (135,76 m - 135,51 m = 0,25 m). Z powyższego wynika, że już na nieruchomości skarżącej, której szerokość wynosi około 25 m wysokość poziomu wód gruntowych obniża się w kierunku działki inwestycyjnej o około 25 cm. Ponadto, jak słusznie zauważa organ, pismo to nie zawiera twierdzeń jakoby planowana inwestycja stanowiła zagrożenie dla domu znajdującego się na działce nr ewid. [...], nie przedstawia jakichkolwiek argumentów podważających opinię geotechniczną oraz dokumentację badań podłoża gruntowego zawartą w projekcie budowlanym. Odnosząc się do pisma skarżącej z 16 lipca 2020 r., w którym przedstawiono pomiary zwierciadła wody podziemnej na działce nr geod. [...] stwierdzić należy, że przedstawione pomiary nie zostały potwierdzone przez geologa lub geotechnika (w piśmie tym nie znajduje się podpis ani pieczątka osoby posiadającej wiedzę specjalistyczną). Dlatego też przedstawione w tym piśmie wartości poziomu zwierciadła wody na nieruchomości skarżącej, także nie mogą podważać poprawność wyjaśnień przedstawionych przez geologa - E.G.. Ponadto stwierdzić należy, że zamieszczony na odwołaniu dopisek Z.S. - specjalisty z Politechniki B. (stwierdzający, że po wstępnym zapoznaniu się z problemem uważa on, że rozwiązania projektowe nie zapewniają pełnego zabezpieczenia działki odwołującej przed zalewaniem wodami opadowymi) nie zawiera w swej treści żadnych konkretów podważających rozwiązania zawarte w projekcie budowalnym. Powyższa opinia sama stwierdza, że jest "wstępna", nie przedstawia jakichkolwiek argumentów oraz odniesień do rozwiązań projektowych. Z uwagi na powyższe nie sposób uznać powyższej wstępnej wypowiedzi za podważającą projekt budowlany przedmiotowej inwestycji. Skarżąca w skardze stwierdzając wpływ planowanej inwestycji na wzrost poziomu wód podziemnych oraz intensyfikację spływu powierzchniowego na jej nieruchomość wskazuje, że stanowisko to ma swoje potwierdzenie w opinii hydrologa, która jest dopiero w przygotowaniu. Powyższa opinia hydrologiczna nie została przedstawiona ani Wojewodzie Podlaskiemu do dnia wydania zaskarżonej decyzji, ani nie została dołączona do skargi. Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że na dzień złożenia skargi skarżąca nie przedstawiła żadnego wiarygodnego dowodu mogącego podważyć treść projektu budowlanego sporządzonego przez projektantów posiadających uprawnienia budowlane i dysponujących wiedzą specjalistyczną. Dlatego zdaniem sądu skarżąca nie podważyła w skuteczny sposób argumentów przedstawionych w projekcie budowlanym. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się opinia geotechniczna oraz dokumentacja podłoża gruntowego terenu sporządzona dla działki inwestycyjnej na potrzeby przedmiotowej inwestycji. Opinię opracowała geolog E.G. we wrześniu 2015 r. na podstawie pomiarów dokonanych 3 września 2015 r. Opinia ta nie została obwarowana datą ważności co oznacza, że nie straciła na swojej aktualności, bowiem stan zagospodarowania nieruchomości inwestycyjnej jak i działek sąsiednich nie uległ zmianie. Z opinii geotechnicznej znajdującej się w aktach sprawy wynika, że w podłożu gruntowym badanego terenu występuje swobodne zwierciadło wody. Jego głębokość wynosi 1,6-2,4 m poniżej powierzchni terenu. W rzędnych bezwzględnych wynosi to 134,92-135,32 m. n.p.m. Analiza wartości różnicy zwierciadła wody gruntowej dokonana przez Wojewodę Podlaskiego (w odniesieniu do pomiarów dokonanych na działce skarżącej i na nieruchomości inwestycyjnej) wskazuje, że w istocie różnica pomiędzy najniższą wartością występowania wody gruntowej a najwyższą wynosi jak wskazuje skarżąca około 50 cm. Jednak z uwagi na znaczną odległość punktów pomiarowych (szerokość działki inwestycyjnej wynosi około 90 m a działki skarżącej około 25 m) nie można uznać, że kwestia ta może wpłynąć na istniejący dom skarżącej. Projektowane budynki zostaną posadowione powyżej poziomu wód gruntowych, co wynika wprost z projektu budowlanego. Jak stwierdził w piśmie z 12 czerwca 2020 r. (str. 177-178 akt Wojewody Podlaskiego) uprawniony geolog posadowienie obiektu ponad istniejącym zwierciadłem wody gruntowej nie zmieni warunków gruntowo-wodnych podłoża. Zdaniem geologa ewentualne podniesienie poziomu zwierciadła wody będzie związane tylko z warunkami atmosferycznymi, na które to warunki atmosferyczne nie oddziałuje poziom posadowienia zabudowy na terenie inwestycyjnym. Przedłożona na etapie postępowania kasacyjnego opinia biegłego hydrologa nie może podważyć tych ustaleń. Wskazać należy, że przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. zezwala sądowi na przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, nie oznacza to jednak, by każdy dowód sporządzony w formie pisemnej można było uznać za "dowód z dokumentu". Przez pojęcie "dowody uzupełniające z dokumentów" nie można rozumieć opinii biegłych. Przepisy P.p.s.a. nie pozwalają sądowi administracyjnemu na przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Opinia biegłego jest innym środkiem dowodowym niż "dowód z dokumentu" w rozumieniu art. 106 § 3 P.p.s.a. (vide: wyrok NSA w wyroku z 11 grudnia 2012 r., II OSK 1445/11, pub. CBOSA). Nie jest możliwe dokonywanie przez sąd oceny ustalonego przez organy stanu faktycznego na podstawie treści opinii biegłego, która sporządzona zostały nie tylko poza tokiem postępowania administracyjnego, ale i po jego zakończeniu. Taka opinia nie może być brana pod uwagę, bowiem prowadziłoby to do obejścia art. 106 § 3 P.p.s.a. w zakresie dowodów, które mogą być przeprowadzone w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W związku z tym jako spóźnioną i nie podlegającą ocenie sądu należy uznać przedłożoną przez skarżącą opinię hydrologiczną na etapie postępowania kasacyjnego jak również jej uzupełnienie przedłożone na rozprawie w dniu 9 maja 2023 r. Sąd administracyjny dokonuje kontroli działalności administracji publicznej, co oznacza że relewantne dla tej kontroli są stan prawny i faktyczny obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Marginalnie podnieść należy, że nieprzedłożenie opinii na etapie postępowania administracyjnego skarżąca tłumaczy tym, że wymagała ona długoterminowych pomiarów w terenie. Co oznacza, że w praktyce nie było możliwe przygotowanie opinii w okresie prowadzenia ponownego postępowania przez Wojewodę. Argumentacja ta nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przedłożona opinia przedstawia pomiary i obserwacje dokonane od 1 października 2020 r. do 31 grudnia 2021 r. Opinia obejmuje krótki okres pomiarowy tylko 3 miesiące a ponadto dotyczy okresu już po zakończeniu postępowania administracyjnego. Nadmienić należy, że inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę 27 marca 2019 r. natomiast postępowania administracyjne zostało zakończone decyzją z 31 sierpnia 2020 r. Powyższe, zdaniem sądu, świadczy o tym, że skarżąca miała czas na wykonanie opinii na etapie postępowania administracyjnego. Nie można przy tym zarzucać organowi, że powinien pouczyć skarżącą przed wydaniem decyzji, że przedstawione w toku postępowania dokumenty nie są wystarczające i oczekiwać na przygotowywaną opinię hydrologiczną. Z tezy wyroku WSA w Krakowie z 21 lutego 2023 r., II SA/Kr 1117/22 wynika, że strona nie może zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów. Organ w sprawie niniejszej nie miał podstaw, aby przedłużać postępowanie oczekując na opinię, której termin nie został określony. Ubocznie odnosząc się do tej opinii jak i jej uzupełnienia wskazać należy, że wynika z nich, że zasadniczy wpływ na poziom wód gruntowych mają warunki hydrometeorologiczne. Głównym czynnikiem determinującym poziom tych wód są opady. Biegły wskazał, że podpiętrzenie wód gruntowych na działce skarżącej może być też spowodowane niewłaściwym zaprojektowaniem drenażu fundamentów i zagęszczeniem gruntu. Opinia ta zasadniczo potwierdza wnioski z opinii geologa, że podniesienie poziomu zwierciadła wody związane jest z warunkami atmosferycznymi a nie ze zmianą warunków gruntowo-wodnych podłoża. Skarżąca na rozprawie w dniu 9 maja 2023 r. podniosła, że wzrost poziomu zwierciadła wód gruntowych powoduje, że jej budynek jest zawilgocony i dochodzi nawet do uszkodzenia fundamentów i ścian. Nie przedłożyła jednak żadnych dowodów na tę okoliczność. Podała, że musi zgromadzić dokumentację fotograficzną i poprzeć ją ekspertyzą, aby uwiarygodnić twierdzenie o zawilgoceniu. W tym miejscu wskazać należy, że przedmiotowa budowa została zakończona i powiatowy organ nadzoru budowlanego nie zgłosił sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu jej budowy. Powyższe uzasadnia stwierdzenie, że nie stwierdzono w procesie inwestycyjnym naruszenia przepisów prawa budowlanego a ewentualny wzrost poziomu zwierciadła wód gruntowych wynika z warunków naturalnych w postaci większej ilości opadów. Odnosząc się do podniesionego przez skarżącą zarzutu dotyczącego nieprawidłowego odprowadzenia wód opadowych z terenu inwestycji, należy stwierdzić że odprowadzenie wód opadowych zaprojektowano w sposób zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czyli na teren własny nieruchomości inwestycyjnej. Ponadto podnieść należy, że planowana inwestycja przewiduje 907,98 m2 powierzchni zielonej (biologicznie czynnej), co stanowi 38,02 % powierzchni działek inwestycyjnych. Miejscowy plan zagospodarowania terenu wymaga przeznaczenia na teren biologicznie czynny minimum 30 % powierzchni terenu. Zatem powierzchnia terenu zielonego jest zgodna z prawem miejscowym i pozwoli na wsiąkanie wody opadowej, tak jak to zostało zaprojektowane w projekcie budowlanym. Zatem bezpodstawne jest twierdzenie skarżącej zawarte w skardze, że wody powierzchniowe powinny być odprowadzane do odpowiednich zbiorników np. stawów. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut nienależytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz zawarcie zbyt ogólnikowych twierdzeń. Wojewoda Podlaski na 12-stronach decyzji w sposób szczegółowy uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie. Do każdej z kwestii podniesionej w odwołaniu organ się ustosunkował oraz przedstawił argumenty przemawiające za słusznością podjętego rozstrzygnięcia. Ponadto, bezzasadny jest zarzut, że Wojewoda Podlaski ogólnikowo stwierdził, że inwestor przedkładając projekty budowlane w 23 czerwca 2020 r. usunął wskazane nieprawidłowości (str. 3 skargi). Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego - postanowieniem z 1 czerwca 2020 r. oraz że: uzupełniono projekt budowlany w części opisowej i rysunkowej o informacje o spełnieniu odporności ogniowej ścian oddzielających segmenty budynków (str. 7 decyzji); przedstawiono wyjaśnienia geologa - E.G. dotyczące podnoszenia się poziomu wód gruntowych (str. 7 decyzji, szerzej str. 12 decyzji); inwestor usunął wątpliwości w zapisach dotyczących obliczeń konstrukcyjnych, opisu konstrukcji budynku oraz opisu części sanitarnej zawartych w projekcie budowlanym (...) wskazał jednoznacznie, że ww. obliczenia i opisy są wspólne dla wszystkich 8 zaprojektowanych budynków (str. 11 decyzji). Bezpodstawne jest twierdzenie skarżącej, że nie udostępniono jej warunków odprowadzania wód opadowych z 18 marca 2019 r. oraz decyzji o lokalizacji zjazdów z 18 marca 2019 r. Podnieść należy, że dokumenty te znajdują się w aktach sprawy Prezydenta Miasta Białegostoku (odpowiednio: strona 34 akt organu I instancji oraz strona 35 akt). W związku z powyższym należy stwierdzić, że inwestor przedłożył do organu administracji architektoniczno-budowlanej wymagane uzgodnienia. Skarżąca zaś miała wgląd nie tylko do projektu budowlanego ale także do akt sprawy, zatem miała możliwość zapoznania się z tymi dokumentami. Podniesiony zarzut braku projektu przyłączy kanalizacji w projekcie budowlanym nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jest to projekt według odrębnego opracowania. W związku z powyższym inwestor nie ma obowiązku w projekcie budowlanym planowanej inwestycji umieszczać projektu przyłączy kanalizacji, które jednoznacznie wskazano jako odrębne opracowanie. Nie znajduje także potwierdzenia w aktach sprawy stanowisko skarżącej, że dopiero pod koniec października 2019 r mogła się zapoznać z oświadczeniami z 5 lipca 2019 r. o wycofaniu się z autorstwa projektu budowlanego. Jak wynika z akt sprawy oświadczenia A.C. oraz J.Z. o wycofaniu się z autorstwa projektu budowlanego wypłynęły do Prezydenta Miasta Białegostoku 5 lipca 2019 r. Organ pierwszej instancji zawiadomieniem z 5 sierpnia 2019 r., poinformował strony postępowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak wynika z akt sprawy skarżąca 12 sierpnia 2019 r. była w siedzibie organu o czym świadczy pismo potwierdzające odebranie kserokopii projektu budowlanego – str. 159 akt organu pierwszej instancji a także 29 sierpnia 2019 r. w siedzibie organu zapoznała się z aktami sprawy (str. 182 akt organu pierwszej instancji). Ponadto również 18 września 2019 r. skarżąca zapoznała się z aktami sprawy oraz potwierdziła w punkcie 17 pisma z 18 września 2019 r. otrzymanie kserokopii ww. oświadczeń projektantów (str. 191 akt organu pierwszej instancji). Odnosząc się do zarzutu braku informowania skarżącej o czynnościach organu od grudnia 2019 r. do czerwca 2020 r. podnieść należy, że Wojewoda Podlaski decyzją z 21 listopada 2019 r., uchylił decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W związku z wniesionym przez inwestora sprzeciwem od tej decyzji, Wojewoda Podlaski 20 grudnia 2019 r. przekazał odpowiedź na sprzeciw wraz z jego odpisami i aktami sprawy do WSA w Białymstoku. Od wydania decyzji kasacyjnej do czasu jej uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 20 lutego 2020 r. (wpływ do organu wyroku wraz z aktami sprawy - 9 marca 2020 r.) przed organem odwoławczym nie toczyło się postępowanie administracyjne. Stąd też brak informacji organu o czynnościach podejmowanych w tym okresie. Odnosząc się do zarzutu, że Wojewoda Podlaski nie dokonał wszechstronnej i dokładnej oceny okoliczności przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że decyzja nie narusza także przepisów postępowania. Organy wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 K.p.a.) i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 K.p.a. Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez niego materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem. Wyrazem należytej oceny dowodowej jest natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w której organ prawidłowo umotywował wydane rozstrzygnięcie, przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o wydaniu pozwolenia na budowę. Wojewoda odniósł się również do zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu. Skarga zaś, poza zaprezentowaną w jej treści polemiką z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Należy przy tym podkreślić, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Stwierdzić przy tym należy, że podniesiony w skardze znaczny spadek wartości nieruchomości skarżącej, który jej zdaniem nastąpi po zrealizowaniu planowanej inwestycji wykracza poza zakres oceny organów administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę i nie może mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.).