II SA/Bk 185/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 02 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi E. Spółka z o.o. we W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od zawiadomienia w sprawie utracenia ważności poświadczenia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych oddala skargę Zawiadomieniem z dnia 5 listopada 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. poinformował E. Sp. z o.o. z siedzibą we W., że w związku z wygaśnięciem w dniu 4 maja 2010 r. zezwolenia o którym mowa w art. 24 ust. 1b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych (Dz.U. nr 4, poz. 27 ze zm.), tj. zezwolenia udzielonego spółce o numerze: [...] na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, zgodnie z § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. nr 102, poz. 946 ze zm.), z mocy prawa utraciło ważność poświadczenie rejestracji automatu o niskich wygranych Dayton Classic z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], którego ostatnim miejscem eksploatacji był Lokal Gastronomiczny "[...]" w Ł. Od powyższego zawiadomienia zainteresowana spółka złożyła zarówno odwołanie jak i wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., na podstawie art. 134 kpa, Dyrektor Izby Celnej w B. stwierdził niedopuszczalność odwołania od przedmiotowego zawiadomienia z tego powodu, że nie jest ono decyzją administracyjną a jedynie informacją o dokonaniu czynności technicznej wyrejestrowania automatu z sytemu informatycznego. Postanowienie powyższe zainteresowana spółka zaskarżyła do sądu administracyjnego i zarzuciła naruszenie: - art. 8 w zw. z art. 2 ust. 3 oraz art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych poprzez błędne uznanie, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych jest przedmiotem regulacji tej ustawy i w konsekwencji brak zastosowania w niniejszej sprawie przepisów Ordynacji podatkowej oraz Kpa, - art. 228 § 1 pkt Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne uznanie, że kwestionowane zawiadomienie nie jest decyzją w rozumieniu tej ustawy i w konsekwencji orzeczenie o niedopuszczalności złożonego od niego odwołania, - art. 124 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez faktyczny brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Wskazując na powyższe naruszenia wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Jednocześnie zainteresowana spółka złożyła do sądu administracyjnego skargę na zawiadomienie z dnia 5 listopada 2010 r. Wyrokiem z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie [...] uchylono zaskarżoną czynność i stwierdzono, że wygaśnięcie poświadczenia rejestracji automatu w związku z okolicznością wygaśnięcia zezwolenia pierwotnego, jeżeli przed jego wygaśnięciem nastąpiło przemieszczenie automatu do innego zezwolenia, a sześcioletni okres ważności rejestracji automatu jeszcze nie upłynął, jako wymagające ustaleń organu na okoliczność tego czy przemieszczenie automatu nastąpiło do ważnego zezwolenia i skutkujące utratą prawa do eksploatacji takiego automatu, stanowi czynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności, z uwagi na to, że organ w podstawie prawnej swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 134 K.p.a. a w skardze zarzucono naruszenie art. 228 Ordynacji podatkowej należy wypowiedzieć się w kwestii dotyczącej tego, które z przepisów proceduralnych – K.p.a. czy O.p. powinny mieć zastosowanie w sprawie. Do dnia 31 grudnia 2009 r. warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych regulowała ustawa z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. nr 4, poz. 27 ze zm.). Od 1 stycznia 2010 r. obowiązuje ustawa z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Zgodnie z art. 144 nowej ustawy, ustawa o grach i zakładach wzajemnych utraciła moc, za wyjątkiem art. 14, art. 15b ust. 1, w zakresie dotyczącym kartonów do gry bingo pieniężne, ust. 2, 4, 4a i 5, art. 15d, art. 16 pkt 2 i 3, art. 18 ust. 1, 2, 4 i 5, art. 22 i art. 23. W nowej ustawie o grach hazardowych wprowadzono regułę, że do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy O.p., chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 8 ustawy o grach hazardowych). Tymczasem do postępowań prowadzonych w oparciu o przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych stosowano reguły określone w K.p.a. Odpowiadając na pytanie, czy w związku z taką regulacją nowej ustawy w niniejszej sprawie należało zastosować przepisy K.p.a. czy O.p., nie można pominąć przepisów derogujących dotychczas obowiązującą ustawę. Z treści przytoczonego wyżej art. 144 ustawy o grach hazardowych wynika, że przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie zostały uchylone w całości. Regulacje dotyczące dopuszczania do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier nadal znajdują się w ustawie o grach i zakładach wzajemnych. Zgodnie bowiem z art. 144 ustawy o grach hazardowych, nie utraciły mocy przepisy art. 15b ust. 4 i art. 16 ustawy o grach i zakładach wzajemnych (wraz z wydanymi na podstawie ostatnio wymienionego artykułu przepisami wykonawczymi), odnoszące się właśnie do kwestii związanych z dopuszczaniem do eksploatacji i użytkowania takich automatów. WSA w Białymstoku w wydanym 8 grudnia 2010 r. wyroku o sygn. akt I SA/Bk 535/10 opowiedział się za poglądem, iż postępowanie w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych, jako związane z eksploatacją i użytkowaniem tego typu automatów, powinno być prowadzone zgodnie z regułami zawartymi w K.p.a. Tym samym, w ocenie składu orzekającego w sprawie niniejszej, również do postępowania dotyczącego utraty ważności poświadczenia rejestracji automatu powinny mieć zastosowanie przepisy tej ustawy. W konkluzji należy jednak stwierdzić, że to, który z aktów prawnych – O.p. czy K.p.a., stanowił podstawę prawną do wydania zaskarżonego postanowienia nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem obie ustawy zawierają w swej treści zbieżne regulacje dotyczące niedopuszczalności odwołania. Wynika z nich, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania (art. 228 § 1 pkt 1 O.p. i art. 134 K.p.a.). W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności odwołania zalicza się przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji, bądź przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych (vide: B. Adamiak, J. Borkowski "Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Wyd.8 str. 243, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 1997 r. II SA/Gd 538/96 LEX nr 44192). W świetle powyższego przyjąć należy, że odwołanie nie służy gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno - techniczną. Z taką sytuacją mamy doczynienia w sprawie niniejszej. Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie II SA/Bk 164/11 przesądzono, że zawiadomienie o utracie ważności poświadczenia rejestracji automatu stanowi czynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też zasadnie stwierdzono niedopuszczalność odwołania od tej czynności. Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).