II SA/Bk 1873/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi S.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 17 kwietnia 2025 r. nr SKO.440/31/2025 w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 17 kwietnia 2025 r. nr S-KO.440/31.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży (dalej: SKO) uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Łomża z 9 kwietnia 2025 r. nr DŚŚ.5102.308.2025 w części rozstrzygniętej w pkt 2 i przyznało S. G. (dalej: skarżący) zasiłek celowy na zakup żywności w miesiącu kwietniu 2025 r. w wysokości 400 zł. W pozostałej części utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Decyzje podjęto w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 1 kwietnia 2025 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora Centrum Usług Społecznych w Łomży z prośbą o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego na żywność i leki na miesiąc kwiecień 2025 r. Wnioskiem z 2 kwietnia 2025 r. skarżący uzupełnił powyższy wniosek i wskazał, że wnosi także o przyznanie zasiłku na gaz na miesiąc marzec 2025 r. (w ilości cztery butle). W trakcie przeprowadzonego 8 kwietnia 2025 r. wywiadu środowiskowego ustalono, że skarżący jest osobą rozwiedzioną – ma syna, z którym nie utrzymuje kontaktu. Sporadycznie utrzymuje kontakt z bratem. Skarżący żyje w trudnych warunkach bez prądu i wody. Ogrzewa pomieszczenia, w których przebywa, butlą gazową. Skarżący jest bierny zawodowo. Podczas wywiadu podał, że leczy się na cukrzycę i nadciśnienie. Pracownik socjalny wskazał, że skarżący jest osobą trudną we współpracy; w dniu 1 kwietnia 2025 r. "doszło do awantury w MOPS podczas rozmowy z pracownikami"; skarżący wyzywał pracowników i był agresywny. Na miejsce została wezwana Policja, a sprawa jest w toku. Skarżący nie współpracuje z pracownikami socjalnymi. Korzysta z programu osłonowego na leki. Do formularza wywiadu środowiskowego dołączono datowane na 8 kwietnia 2025 r. oświadczenie, w którym skarżący wskazał, że nie posiada żadnego źródła dochodu Decyzją z 9 kwietnia 2025 r. Prezydent Miasta Łomża przyznał skarżącemu zasiłek celowy – dopłatę do wydatków mieszkaniowych (trzy butle gazowe) w miesiącu kwietniu 2025 r. w wysokości 240 zł oraz zasiłek celowy na zakup żywności w kwietniu 2025 r. w wysokości 100 zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1283, dalej: u.p.s.) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza 1010 zł lub rodzinie, w której dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 823 zł. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, że skarżący spełnia warunki do otrzymania zasiłku celowego. Jednak budżet CUS na zasiłki celowe w 2025 r. przewiduje jedynie kwotę 300 000 zł, co daje miesięcznie 25 000 zł. Zakładając, że ilość złożonych wniosków o zasiłki celowe ukształtuje się na poziomie roku 2024 – średnia wysokość zasiłku celowego w roku bieżącym wynosi około 160 zł. Dlatego CUS nie jest w pełni zabezpieczyć potrzeb zgłoszonych podczas wywiadu. W związku z tym Dyrektor CUS w Łomży ustalił dodatkowe kryteria przyznawania zasiłków celowych (m.in. w pierwszej kolejności pomocy udziela się osobom samotnym bez dochodu). Z decyzją tą w części dotyczącej wysokości przyznanego zasiłku celowego na żywność nie zgodził się skarżący i wywiódł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży. Wniósł o jej uchylenie w części dotyczącej wysokości przyznanego zasiłku celowego na żywność i przyznanie zasiłku celowego na żywność w wyższej kwocie. Skarżący wskazał, że w marcu 2025 r. otrzymał zaledwie 150 zł, a przez ostatnie miesiące otrzymywał 250 zł. Decyzją z 17 kwietnia 2025 r. SKO uchyliło decyzję Prezydenta w części rozstrzygniętej w pkt 2 i przyznało skarżącemu zasiłek celowy na zakup żywności w miesiącu kwietniu 2025 r. w wysokości 400 zł. W pozostałej części utrzymało tę decyzję w mocy. SKO wskazało, że celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, zaś potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 4 u.p.s.). Decyzje mają charakter uznaniowy. Uznanie administracyjne nie pozwala organowi na dowolność załatwienia sprawy, ale i nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Rozmiar pomocy warunkowany jest bowiem nie tylko potrzebami strony, ale i możliwościami finansowymi organu. Przyznanie zasiłku nie jest obligatoryjne. Dalej organ odwoławczy wskazał na brzmienie art. 8 ust. 1 i 3 u.p.s. i zaznaczył, że w niniejszej sprawie chodziło o przyznanie zasiłku celowego na żywność. Z akt sprawy wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą niepełnosprawną w stopniu lekkim. Źródłem jego utrzymania od kwietnia 2025 r. jest zasiłek okresowy w wysokości 505 zł miesięcznie. Stąd też uznając odwołanie za uzasadnione, SKO postanowiło przyznać skarżącemu zasiłek celowy na żywność w wysokości 400 zł. Poinformowano jednak skarżącego, że jeśli chodzi o wsparcie w otrzymaniu świadczenia na żywność w przyszłości, powinien ubiegać się o tego rodzaju pomoc w ramach Wieloletniego Rządowego Programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2024-2028. W dniu 8 grudnia 2025 r. Przewodniczący Wydziału II zarejestrował w WSA w Białymstoku skargę S. G. na decyzję SKO w Łomży z 17 kwietnia 2025 r. (S-KO.440/31/2025), uznając – w świetle treści licznych pism procesowych skarżącego, w których powoływał on sygnaturę decyzji SKO jako SKO 440/31/2025 – że skarga ta jest zawarta w piśmie z 22 maja 2025 r. oraz w piśmie z 10 czerwca 2025 r. Skarżący opisał swoją sytuację i wyraził niezadowolenie z wydanego rozstrzygnięcia. Zaznaczył, że przez pewien okres nie były mu wypłacane zasiłki, a decyzja z 17 kwietnia 2025 r. miała dotyczyć uzupełnienia niewypłaconych dodatków za marzec 2025 r. (w marcu skarżący otrzymał jedynie 150 zł, a w kwietniu 100 zł). Wskazał, że kwestia ta była powodem utarczki z pracownikami CUS. Skarżący zaznaczył także, że została mu odebrana część dodatków na żywność. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie jako spóźnionej. Ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. podtrzymał skargę. Wskazał, że skarga została wniesiona w terminie i jest nią pismo z 22 maja 2025 r., którego uzupełnieniem jest pismo z 10 czerwca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności odnieść się należy do zakwalifikowania pism skarżącego z 22 maja 2025 r. i z 10 czerwca 2025 r. jako (także) skargi na decyzję SKO z 17 kwietnia 2025 r. nr S-KO.440/31.2025, która to skarga – wbrew wnioskowi Kolegium – nie podlega odrzuceniu jako spóźniona. Wskazać należy, że pierwszym pismem skarżącego, które wpłynęło do tutejszego sądu jest pismo z 10 czerwca 2025 r. Zostało ono pierwotnie zarejestrowane jako skarga na decyzję SKO w Łomży z 19 maja 2025 r. nr SKO.440/34/2025, którą SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łomża z 24 kwietnia 2025 r. nr DŚŚ.514.48.2025 zmieniającą decyzję tego organu w zakresie okresu przyznania wnioskodawcy prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. Decyzję Kolegium doręczono stronie 20 maja 2025 r. Skarga na ww. decyzję z 19 maja 2025 r. była procedowana pod sygnaturą II SA/Bk 1142/25. Z uwagi na treść skargi oraz złożenie przez skarżącego do akt sprawy licznych pism procesowych (wskazujących na prawdopodobieństwo kwestionowania nie tylko decyzji SKO z 19 maja 2025 r. nr SKO.440/34/2025, lecz także decyzji Prezydenta Miasta z 24 kwietnia 2025 r. nr DŚŚ.5101.235.2025 zmieniającej decyzję tego organu z 13 stycznia 2025 r. nr DŚŚ.5101.9.2025 w zakresie wysokości zasiłku okresowego za miesiące styczeń i luty 2025 r.) - na rozprawie przeprowadzonej 30 września 2025 r. w sprawie II SA/Bk 1142/25 sąd zwrócił się do skarżącego o doprecyzowanie przedmiotu zaskarżenia. Skarżący wyjaśnił do protokołu rozprawy, że: pismo zatytułowane "z dnia 10.06.2025 r.", które zostało potraktowane przez SKO jako skarga na decyzję tego organu z 19 maja 2025 r. nr SKO.440/34/2025, nie dotyczy tej decyzji, lecz decyzji SKO z 17 kwietnia 2025 r. Po przerwie w rozprawie i po okazaniu skarżącemu decyzji znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy II SA/Bk 1142/25, skarżący doprecyzował, że chodzi mu o decyzję Prezydenta Miasta Łomży z 24 kwietnia 2025 r. sygn. DŚŚ.5101.235.2025 dotyczącą obniżenia zasiłku okresowego za styczeń i luty 2025 r. z uwagi na pozbawienie wolności. Skarżący potwierdził do protokołu rozprawy, że chodzi o tę decyzję, tzn. że z tą decyzją się nie zgadza, chce żeby sąd ją skontrolował i "zwrócił uwagę na datę". Ze względu na powyższe wyjaśnienia skarżącego sprawę o sygn. akt II SA/Bk 1142/25 rozpoznano jako sprawę ze skargi na decyzję Prezydenta Miasta Łomża z 24 kwietnia 2025 r. znak DŚŚ.5101.235.2025 w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zasiłku okresowego. Z uwagi na wniesienie skargi na decyzję organu pierwszej instancji - postanowieniem z 21 października 2025 r. skargę tę odrzucono. Uzasadniając odrzucenie skargi sąd wskazał, że analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku o wniesieniu przez skarżącego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z 24 kwietnia 2025 r. nr DŚŚ.5101.235.2025 w piśmie z 8 maja 2025 r., które jednak nie zostało przez SKO rozpoznane. Sąd zalecił SKO rozpoznanie pisma skarżącego z 8 maja 2025 r., jako odwołania od ww. decyzji. Konsekwencją powyższego stały się liczne wypowiedzi pisemne skarżącego odnośnie przedmiotu zaskarżenia, sposobu działania sądu i organów (vide pisma w aktach sprawy II SA/Bk 1142/25). Na uwagę zasługuje w szczególności pismo skarżącego z 24 listopada 2025 r. (k. 135 akt sprawy o sygn. II SA/Bk 1142/25). Jego lektura uzasadniała wyłączenie ze sprawy II SA/Bk 1142/25 skargi na decyzję SKO w Łomży z 17 kwietnia 2025 r. znak S-KO.440/31/2025 i zarejestrowanie jej pod sygnaturą II SA/Bk 1873/25 - w przedmiocie zasiłku celowego (zarządzenie z 8 grudnia 2025 r. rejestrujące jako skargę pisma skarżącego z 22 maja 2025 r. i z 10 czerwca 2025 r., z uwagi na konsekwentnie powtarzającą się sygnaturę decyzji SKO jako SKO.440/31/2025). Mnogość wypowiedzi skarżącego i wielość decyzji wydawanych w jego sprawach spowodowały, że sąd - chcąc zagwarantować skarżącemu realizację fundamentalnego prawa, jakim jest prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) - rozpoznał także tę sprawę, której przedmiot był wyznaczony wskazywaną wielokrotnie w pismach procesowych strony sygnaturą decyzji SKO w Łomży jako S-KO.440/31.2025 (decyzja z 17 kwietnia 2025 r.). W ten sposób zostało zrealizowane prawo skarżącego do sądu w sposób najpełniejszy, tj. w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 1142/25 sąd bowiem zobowiązał SKO do rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta z 24 kwietnia 2025 r. nr DŚŚ.5101.235.2025, a w sprawie niniejszej – oceniono legalność decyzji SKO z 17 kwietnia 2025 r. o wielokrotnie powtarzającej się w pismach skarżącego sygnaturze S-KO.440/31/2025. W tym miejscu, w odniesieniu do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku organu o jej odrzucenie, wskazać należy, że SKO przedwcześnie uznało, że skargę na decyzję tego organu z 17 kwietnia 2025 r. znak S-KO.440/31/2025 stanowi pismo skarżącego z 10 czerwca 2025 r. i w konsekwencji błędnie stwierdziło, że została ona wniesiona po terminie, który upływał 23 maja 2025 r. (decyzja została doręczona skarżącemu 23 kwietnia 2025 r.). Sąd rozumie wątpliwości organu wynikające z trudności w odczytaniu intencji skarżącego, jednak – zachowując fundamentalne prawo do sądu oraz podejmując próbę odczytania intencji skarżącego na korzyść tego prawa – należało uznać, że skargę w sprawie niniejszej stanowi pismo z 22 maja 2025 r., uzupełnione w piśmie z 10 czerwca 2025 r. To powoduje, że skarga ta została wniesiona w terminie i podlegała merytorycznemu rozpoznaniu przez sąd. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy ponownie należy podkreślić, że przedmiotem kontroli sądowej była decyzja SKO z 17 kwietnia 2025 r. uchylająca decyzję Prezydenta Miasta Łomży z 9 kwietnia 2025 r. w części rozstrzygniętej w pkt 2 i przyznająca skarżącemu zasiłek celowy na zakup żywności w miesiącu kwietniu 2025 r. w wysokości 400 zł. W pozostałej części (dotyczącej przyznania zasiłku celowego w wysokości 240 zł na zakup trzech butli gazowych) decyzja została utrzymana w mocy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1214, dalej: u.p.s.), określające przesłanki przyznawania poszczególnych świadczeń z pomocy społecznej oraz wskazujące cele polityki społecznej państwa. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 u.p.s., pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwianie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Ma ona wspierać wysiłki zmierzające do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, a przez to umożliwić życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Głównym zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie powstawaniu takich sytuacji poprzez pomoc rodzinom i osobom w ich usamodzielnianiu się i integracji ze środowiskiem. Celem pomocy społecznej nie jest więc wyręczanie osób w pozyskiwaniu źródeł dochodów. Pomoc ta może zostać przyznana dopiero w momencie, gdy strona po wykorzystaniu swoich uprawnień, możliwości i zasobów nadal pozostaje w trudnej sytuacji życiowej. Odmienna interpretacja pozostawałaby w sprzeczności z intencją ustawodawcy, który nadał pomocy społecznej charakter subsydiarny. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.s., ewentualne potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny być uwzględnione tylko wówczas, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Z powyższych przepisów wynika, że celem pomocy społecznej jest wspieranie osób w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych, nie zaś ich trwałe wyręczanie w zaspokajaniu potrzeb bytowych. Organy pomocy społecznej nie wyręczają obywatela z obowiązku utrzymywania się w trudnej życiowo sytuacji, ale wymagają od niego aktywności w pokonywaniu niepomyślności życiowych. Są zobowiązane jedynie do współuczestnictwa w podejmowanych samodzielnie przez potrzebującego środkach zaradczych. Pomoc przyznawana na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej - bez względu na jej rodzaj - ma charakter jedynie przejściowy, czasowy i zakłada wykształcenie odpowiednich postaw u osób z niej korzystających w celu pokonania życiowych trudności. Nie ma ona w żadnym wypadku zamieniać się w stałe i jedyne źródło utrzymania dla osób o nią występujących (vide: mi.in. wyroki NSA: z 23 września 2008 r., I OSK 1511/07; z 5 września 2017 r., I OSK 2031/16; wyrok WSA w Warszawie z 23 marca 2022 r., I SA/Wa 2647/21; wyrok WSA w Gliwicach z 5 maja 2022 r., II SA/Gl 571/22, pub. CBOSA). Jedną z ustawowych form pomocy społecznej jest wnioskowany przez skarżącego, uregulowany w art. 39 ust. 1 u.p.s., zasiłek celowy, który jak wynika z treści wskazanego przepisu może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, ogrzewania w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2 u.p.s.). Użycie terminu "może" oznacza uznaniowość (nie obowiązek) w zakresie przyznania zasiłku i konieczność ważenia interesu strony i interesu publicznego. To ważenie i ocena interesów następuje, gdy spełnione są pozostałe kryteria uzyskania świadczeń z pomocy społecznej, do których należą m.in. kryterium dochodowe, a także ubóstwo, bezdomność, bezrobocie, długotrwała lub ciężka choroba, niepełnosprawność, zdarzenia losowe czy sytuacja kryzysowa lub inne uzasadniające przyznanie świadczenia z pomocy społecznej. Z konstrukcji omawianych przepisów wynika, że decyzja podejmowana przez organ administracji na ich podstawie zależy od uznania administracyjnego, co oznacza, że nawet w sytuacji spełnienia przez wnioskodawcę warunków do otrzymania wnioskowanej pomocy, organ nie jest zobowiązany do jej przyznania. Zasiłek ten jest bowiem świadczeniem nieobowiązkowym i przy jego przyznawaniu organy muszą uwzględniać fakt, że w sytuacji posiadania ograniczonych środków finansowych na ten cel, środki te powinny trafić do jak największej liczby osób potrzebujących. Za nieprawidłowe należałoby więc uznać działania organu polegające na finansowaniu potrzeb tylko jednej lub kilku rodzin, z pominięciem pozostałych uprawnionych rodzin, chociażby sytuacja materialna albo zdrowotna tej rodziny lub tych rodzin była najtrudniejsza. Organ ma obowiązek dokonywać każdorazowo oceny nie tylko sytuacji materialnej wnioskodawcy, analizować ilość i rodzaj skierowanych do niego form pomocy, ale także przestrzegać dyscypliny finansowej pozwalającej zabezpieczyć realizację potrzeb wszystkich osób uprawnionych w okresie rozliczeniowym. Jak wynika natomiast z treści art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s., prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 1010 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej (długotrwała lub ciężka choroba, bezrobocie, niepełnosprawność itp.). Zgodnie z art. 8 ust. 3 u.p.s. za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych i koszty uzyskania przychodu; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący spełnia kryterium dochodowe wynikające z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. – 1010 zł, gdyż jego dochód miesięczny (z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku) stanowi wyłącznie zasiłek okresowy w kwocie nieprzekraczającej kryterium dochodowego (vide decyzja Prezydenta Miasta z 24 kwietnia 2025 r. znak DŚŚ.5101.235.2025). Także organy obydwu instancji w sprawie niniejszej pozytywnie ustosunkowały się do żądania skarżącego przyznając mu świadczenie pieniężne na zakup trzech butli gazowych w wysokości 240 zł i zasiłek celowy na zakup żywności: pierwotnie organ pierwszej instancji przyznał skarżącemu 100 zł, co następnie zmienił organ drugiej instancji podwyższając tę kwotę do 400 zł. Kwota ta jednak nadal nie spełniła oczekiwań skarżącego, co skutkowało wniesieniem przez niego skargi do sądu administracyjnego. W ocenie sądu organy dokonały jednak prawidłowych ustaleń dotyczących sytuacji skarżącego, jak również zakresu udzielonej mu pomocy oraz ustaleń dotyczących możliwości finansowych organu pierwszej instancji wynikających z pozostających w jego dyspozycji środków oraz potrzeb innych uprawnionych. Kontrolowane decyzje zostały należycie uzasadnione, a organy nie naruszyły granic uznania administracyjnego, przyznając skarżącemu wnioskowany zasiłek celowy. Jak wynika z akt administracyjnych skarżący systematycznie składa wnioski o pomoc społeczną i taką pomoc systematycznie otrzymuje. Skarżący w toku postępowania wskazał, że w ostatnim czasie otrzymywał zasiłek celowy w kwocie niższej niż wcześniej. SKO jednak znacznie podwyższyło wysokość zasiłku przyznanego skarżącemu przez organ pierwszej instancji w pkt 2 decyzji, wskazując że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą niepełnosprawną w stopniu lekkim, a źródłem jego utrzymania jest zasiłek okresowy w wysokości 505 zł miesięcznie (nieprzekraczającej kryterium dochodowego). Ponadto organ drugiej instancji wziął pod uwagę, że okres na który został przyznany zasiłek (kwiecień 2025 r.) jest okresem przedświątecznym. Organ trafnie zwrócił też uwagę, że skarżący w przyszłości o pomoc na żywność powinien ubiegać się w ramach Wieloletniego Programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2024-2028, co umożliwiłoby lepszą pomoc skarżącemu w jego obiektywnie trudnej sytuacji poprzez zapewnienie pomocy w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że organy pomocy społecznej udzielają systematycznie wsparcia skarżącemu, w miarę posiadanych środków, w tym w m.in. formie zasiłków celowych, przyznanie pomocy społecznej w formie świadczenia pieniężnego na zakup trzech butli gazowych w kwocie 240 zł i zakup żywności w kwocie 400 zł, nie posiada cech dowolności, a organy obydwu instancji, rozpatrując wniosek skarżącego, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego należycie uwzględniając sytuację skarżącego. Organy wszechstronnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, odniosły się do stanowiska skarżącego oraz bez naruszenia prawa oceniły jego sytuację. Rozważono zarówno interes indywidualny (sytuację rodzinną, zdrowotną, finansową skarżącego), jak i społeczny (możliwości pomocy społecznej, ilość osób potrzebujących, cele i zadania pomocy społecznej). Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.