II SA/Bk 1875/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Romanczuk, Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska (spr.) sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 3 października 2025 r. nr 409.293/B-5/7/25 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z 3 października 2025 r. nr 409.293/B-5/7/25 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Supraśla z 25 lipca 2025 r. nr RGGN.6730.35.2025 odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr ew. gr. [...], obręb J., gmina Supraśl. Decyzja została wydana na podstawie następujących okoliczności faktycznych i prawnych. W dniu 13 marca 2025 r. E. A. i B. P. wystąpiły z wnioskiem o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Organ pierwszej instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, z uwagi na brak sąsiedztwa, na podstawie, którego można określić wymagania dotyczące nowej zabudowy. Odwołanie od tej decyzji wniosła B. P. i zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 4 K.p.a. w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1116; dalej powoływane jako rozporządzenie), poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, skutkujący pominięciem w "Analizie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji": - ustaleń co do zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym wynikających z obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Supraśl (fakt znany powszechnie), wedle których planowanym sposobem zagospodarowania nieruchomości jest zabudowa jednorodzinna rezydencjalna i rekreacyjna i faktu, że na działkach sąsiednich w obrębie J. o nr [...], [...] i [...] znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, - faktu, że na działkach sąsiednich w obrębie J. o nr [...], [...] i [...] znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, - faktu, że działka nr [...], bezpośrednio sąsiadująca z działką objętą wnioskiem, nie posiada zabudowy zagrodowej, a na nieruchomości obejmującej działki nr [...] i [...] posadowiony jest wyłącznie budynek mieszkalny jednorodzinny, - faktu, że zabudowa wsi J. (obręb J.) obejmuje jedynie 9 budynków mieszkalnych, w tym zabudowę zagrodową i jednorodzinną, przy czym postępuje zmiana zabudowy zagrodowej w zabudowę mieszkalną jednorodzinną. 2) art. 8 § 1 i 2 K.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, która wyraża się przede wszystkim we wnikliwej analizie całokształtu okoliczności sprawy, uwzględnieniu wniosków stron, a także równoważeniu interesu społecznego z interesem obywatela oraz naruszenie art. 79a §1 i 2 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie, tj. brak wskazania stronom w postępowaniu wszczętym na wniosek, przesłanek zależnych od stron, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co mogło skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony; 3) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że spełnienie kontynuacji funkcji, na którą wskazują powyższe przepisy, ma miejsce tylko wówczas, gdy formy zabudowy są tożsame; 4) art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 5a u.p.z.p. w zw. z art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2023 r., poz. 1688), poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, tj. ustalenie obszaru analizowanego w minimalnych wymiarach, podczas gdy w danym przypadku: - dopuszczalne prawnie jest ustalenie obszaru analizowanego w odległości większej niż 200 m; - uzasadnione wymogami ładu przestrzennego jest poszerzenie obszaru analizowanego do całego obszaru istniejącej zabudowy wsi J. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, że od 24 września 2023 r. w obrocie prawnym funkcjonuje nowelizacja ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z treścią ujętego ustawą zmieniającą art. 59 ust. 2 pkt 1, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych po wejściu w życie u.p.z.p., ale przed dniem utraty mocy obowiązywania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego uchwalonego danej gminy - stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a u.p.z.p. obowiązujące sprzed nowelizacji. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania granice obszaru analizowanego wyznaczono w oparciu o art. 61 ust 5a u.p.z.p. i oznaczono je na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej część graficzną wyników niniejszej analizy, oznaczając linią przerywaną koloru niebieskiego, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów. Szerokość frontu wnioskowanego terenu, oznaczona A-B i wynosi on ok. 58 m, w związku z czym obszar analizowany wyznaczono w odległości 174 m, tj. trzykrotności szerokości ww. frontu działki inwestycyjnej i przeprowadzono na nim analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Z wyników analizy terenu, znajdującego się w tak określonej odległości od granicy działki objętej wnioskiem wynika, że nie występuje na nim żadna działka zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy (zabudowana zabudową jednorodzinną mieszkaniową), a jedynie zabudowania - domy mieszkalne oraz budynki gospodarcze - zrealizowane w zabudowie zagrodowej. Taki stan rzeczy powoduje, że realizacja inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego w zabudowie jednorodzinnej nie jest na tym terenie dopuszczalna, gdyż brak jest spełnionej zasady dobrego sąsiedztwa ujętej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., i tym samym nie ma możliwości ustalenia parametrów wnioskowanej inwestycji. Kolegium wskazało, że działka inwestycyjna jest działką rolną położoną na terenach rolnych, w sąsiedztwie budynków mieszkalnych w zabudowie zagrodowej, które choć spełniają rolę zabudowy mieszkaniowej, to nie mogą stanowić dobrego sąsiedztwa dla planowanej jednorodzinnej zabudowy mieszkalnej. Mając na uwadze ww. ustalenia, powiększenie granic obszaru analizowanego nie miało w ocenie Kolegium urbanistycznego uzasadnienia. Bezprawnym bowiem byłoby działanie mające na celu powiększenie obszaru analizy (ponad trzykrotność szerokości działki frontowej) w sytuacji, gdy jego jedynym celem jest to, by doszukać się jakiejkolwiek zabudowy, w tym także zabudowy o funkcji zbliżonej do tej jak wnioskowana. Ustalanie wielkości obszaru obejmowanego analizą służy ustawowemu wymogowi zachowania ładu przestrzennego w ramach dającej się wyodrębnić zwartej jednostki terenowej urbanistyczno-architektonicznej na danym obszarze. Rozszerzanie granic tego obszaru jedynie w celu poszukiwania takich funkcji, cech, parametrów zabudowy, aby w ten sposób uzasadnić formalną dopuszczalność lokalizacji zabudowy o funkcjach, cechach i parametrach wnioskowanych przez inwestora, takiemu celowi ustawy nie służy. W omawianym przypadku, na terenie otaczającym działkę inwestycyjną w odległości analizowanej nie ma zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej, co tym samym powoduje, że istniejące uwarunkowania związane z ładem przestrzennym (zarówno w zakresie zabudowy jak i sposobu zagospodarowania działek w okolicy) nie przemawiają za zasadnością dopuszczenia relacji zabudowy o funkcji jednorodzinnej mieszkaniowej na tym terenie. Kolegium po przytoczeniu treści art. 4 pkt 31 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, podkreśliło że czym innym jest zabudowa mieszkaniowa w postaci zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a czym innym zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, w ramach której występują co prawda budynki mieszkalne, ale służą one jednak zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych rolnika. Są więc związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Zabudowa mieszkalna w ramach zabudowy zagrodowej nie jest więc tożsama z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, służącą zaspokajaniu wyłącznie potrzeb mieszkaniowych jej właścicieli. Zabudowa zagrodowa i zabudowa jednorodzinna różnią się względem siebie, co do parametrów i cech zabudowy. Te zaś odmienności muszą być brane pod uwagę, przy ocenie spełnienia koniecznego warunku, jakim jest kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Kolegium zgodziło się, że kontynuacja funkcji nie oznacza tożsamości, ale winna umożliwiać uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie uznawane za uzupełniające i niewchodzące z nią w kolizję, a poszczególne parametry planowanej zabudowy (jednorodzinnej) nie nawiązują do parametrów zabudowy istniejącej. Podniesiono, że wprawdzie zarówno zabudowa jednorodzinna, jak i zagrodowa, służą realizacji tego samego celu (zamieszkiwanie), to jednak z uwagi na różny sposób zagospodarowania terenu nie można przyjąć, że zabudowa jednorodzinna stanowiłaby kontynuację funkcji zabudowy zagrodowej. Zabudowa zagrodowa służy przede wszystkim prowadzeniu działalności gospodarczej i stanowi miejsce zamieszkiwania i pracy rolnika, a grunty zajęte pod budynki mieszkalne w gospodarstwach rolnych uznaje się za grunty wykorzystywane rolniczo. Stanowi ona inny, szczególny rodzaj zabudowy odróżniający ją od zabudowy mieszkaniowej. Powyższe, w ocenie Kolegium, determinuje przyjęcie w niniejszej sprawie stanowiska, że wprowadzanie na działce inwestycyjnej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, stoi w kolizji z istniejącą na terenie analizowanym zabudową. Brak spełnia kryterium, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie wymogu kontynuacji funkcji zabudowy, powodował obowiązek organu pierwszej instancji do wydania odmownej decyzji ustalającej warunki zabudowy wnioskowanej inwestycji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 4 K.p.a. w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie błędów w ustaleniach faktycznych i jednoczesne błędne przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że występująca na terenie analizowanym zabudowa spełnia wymogi zabudowy zagrodowej, Kolegium podało, że działki objęte obszarem analizy to działki rolne. Wynika to z ewidencji gruntów i budynków a dane te wiążą organy administracji. Podkreślono przy tym, że nawet jeżeli właściciel zabudowy zagrodowej nie wykorzystuje jej aktualnie zgodnie z przeznaczeniem to nie oznacza to, że zabudowa zmieniła swoją funkcję jako rolną. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku odniesienia się przez organ pierwszej instancji do ustaleń wynikających że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla Gminy Supraśl, Kolegium wyjaśniło, że w świetle art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydawanie decyzji o warunkach zabudowy podlega krajowemu porządkowi planistycznemu opartemu o tzw. zasadę kontynuacji (zasadę dobrego sąsiedztwa). W ramach tego mechanizmu nie mają jakiegokolwiek znaczenia zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, stanowiące podstawę do wprowadzenia lokalnego porządku pianistycznego. Studium nie ma mocy prawnej aktu powszechnie obowiązującego i nie może stanowić podstawy do wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Za nieuzasadniony i tym samym nie mający wpływu na wynik niniejszego postępowania uznano także zarzut dotyczący naruszenia art. 8 § 1 i 2 oraz art. 79a § 1 i 2 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a., poprzez brak wskazania stronom w postępowaniu wszczętym na wniosek, przesłanek zależnych od stron, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co mogło skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, gdyż w piśmie z 27 czerwca 2025 r. wszystkie strony postępowania zostały poinformowane o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się w sprawie zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego. Brak było, w ocenie Kolegium, podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 79a K.p.a. bowiem zastosowanie tego przepisu nie miało w niniejszej sprawie racji bytu, gdyż strony, w tym także inwestor nie mają wpływu na wyniki analizy dotyczącej określenia funkcji budynków usytuowanych w obszarze analizy, niezbędnej do wykazania dobrego sąsiedztwa. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniosła B. P. i właściwie powtórzyła zarzuty odwołania. A mianowicie zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 4 K.p.a. w zw. z § 3 ust 1 i 2 rozporządzenia, poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, skutkującego pominięciem że w "Analizie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji", sporządzonej przez organ pierwszej instancji dokonano błędnych ustaleń co do szerokości frontu działki objętej wnioskiem, który wynosi 78 m, a nie jak wskazały organy 58 m, w konsekwencji błędne wyznaczenie obszaru analizowanego i nieuwzględnienie w analizie działki sąsiedniej nr [...] na której znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; 2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 4 K.p.a. w zw. z § 3 ust 1 i 2 rozporządzenia, poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia na błędnej "Analizie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji" sporządzonej przez organ pierwszej instancji, z pominięciem: - ustaleń co do zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym wynikającymi z obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Supraśl (fakt znany powszechnie), wedle których planowanym sposobem zagospodarowania nieruchomości jest zabudowa jednorodzinna rezydencjalna i rekreacyjna; - faktu, że na działkach sąsiednich w obrębie J. o nr [...], [...] i [...] znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; - faktu, że działka nr ewid. [...], bezpośrednio sąsiadująca z działką objętą wnioskiem, nie posiada zabudowy zagrodowej, a na nieruchomości obejmującej działki nr [...] i [...] posadowiony jest wyłącznie budynek mieszkalny jednorodzinny; - faktu, że zabudowa wsi J. (obręb J.) obejmuje jedynie 9 budynków mieszkalnych, w tym zabudowę zagrodową jednorodzinną, przy czym postępuje zmiana zabudowy zagrodowej w zabudowę mieszkalną jednorodzinną; 3) art. 77 § 1 i 4 K.p.a., poprzez oparcie swojego rozstrzygnięcia na błędnej analizie sporządzonej przez organ pierwszej instancji, a w konsekwencji i powielenie błędów w zakresie kluczowych ustaleń, co do szerokości frontu przedmiotowej działki oraz granic obszaru analizowanego, który to obszar biorąc pod uwagę tylko wartości minimalne należało wyznaczyć w odległości co najmniej 234 m; 4) art. 8 § 1 i 2 K.p.a., tj. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, która wyraża się przede wszystkim we wnikliwej analizie całokształtu okoliczności sprawy, uwzględnieniu wniosków stron, a także równoważeniu interesu społecznego z interesem obywatela oraz naruszenie art. 79a §1 i 2 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie, tj. brak wskazania stronom w postępowaniu wszczętym na wniosek, przesłanek zależnych od stron, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co mogło skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony; 5) art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 5a u.p.z.p. w zw. z art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, poprzez nieuwzględnienie, że w granicach obszaru analizowanego na działce nr [...] znajduje się zabudowa jednorodzinna; 6) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust 1 i 2 rozporządzenia, poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że spełnienie kontynuacji funkcji, na którą wskazują powyższe przepisy, ma miejsce tylko wówczas, gdy formy zabudowy są tożsame; 7) art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 5a u.p.z.p. w zw. z art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, ustalenie obszaru analizowanego w błędnych wymiarach niezgodnych ze stanem faktycznym oraz niezależnie od powyższego nieuwzględnienie, że w danym przypadku dopuszczalne prawnie jest ustalenie obszaru analizowanego w odległości większej niż 234 m - uzasadnione wymogami ładu przestrzennego jest również poszerzenie obszaru analizowanego do całego obszaru istniejącej zabudowy wsi Jałówka. Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr ew. gr. [...], obręb J., gmina Supraśl. Podstawę prawną tej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa). W pierwszej kolejności wskazać należy, że w sprawie nie miał zastosowania przepis art. 61 ust. 5a w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 55 lit. e ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688; dalej powoływana jako ustawa zmieniająca). Na mocy tej nowelizacji, obowiązującej od 24 września 2023 r., przepis art. 61 ust. 5a otrzymał następujące brzmienie: "W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak nie mniejszej niż 50 m oraz nie większej niż 200 m, i przeprowadza na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 1a. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej, drogi wewnętrznej lub granicy działki obciążonej służebnością drogową, z której odbywa się główny wjazd na działkę". Regulacja ta, pomimo tego, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy został złożony w dniu 17 marca 2025 r. a więc, gdy już obowiązywała nowelizacja, nie miała zastosowania, z uwagi na treść przepisów przejściowych. Zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy zmieniającej, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie tej ustawy zmieniającej (tj. od 24 września 2023 r.) i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej. Przepis ten – jako przepis przejściowy - został tak skonstruowany, aby w okresie od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, a przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie, możliwe było wydanie decyzji o warunkach zabudowy na dotychczasowych zasadach - bez konieczności sięgania do studium (które wciąż obowiązuje) i planu ogólnego (który jeszcze nie musiał zostać uchwalony). Zgodnie zaś z art. 65 ust. 1 ustawy zmieniającej: "Studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2026 r., i stosuje się do nich przepisy dotychczasowe". Tym samym do 31 grudnia 2026 r. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego każdej z gmin jest aktem obowiązującym, o ile oczywiście wcześniej nie zostanie uchwalony plan ogólny. A skoro tak, to przepisy właściwe dla ustalenia warunków zabudowy w okresie od wejścia w życie ustawy zmieniającej czyli od 24 września 2023 r. do 31 grudnia 2026 r. czyli do daty utraty mocy obowiązującej przez Studium, ustala się na podstawie art. 59 ust. 2 ustawy zmieniającej. Oznacza to, że w sprawie niniejszej zastosowanie miały przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy, każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do zagospodarowania terenu do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Jak wynika z art. 4 ust. 1 ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 2). Z powyższej regulacji wynika, że podstawowym instrumentem prawnym, za pomocą którego gmina rozstrzyga o przeznaczeniu obszarów, jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli w gminie brak jest takiego planu, o sposobie zagospodarowania określonego terenu rozstrzyga się w drodze aktu indywidualnego - decyzji administracyjnej rozstrzygającej o warunkach zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie wydania warunków zabudowy jest ustalenie dla planowanej zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na budowie obiektu budowlanego, takich warunków w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu, które pozwoliłyby na włączenie danej inwestycji w ład przestrzenny okolicy, nie zaś poszukiwanie rozwiązań umożliwiających inwestorowi maksymalne zainwestowanie określonej nieruchomości, bez jakiejkolwiek kontroli organów administracji publicznej. Z bezspornych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że dla terenu, na którym znajduje się działka inwestycyjna, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tego powodu organ administracji rozpatrujący wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy procedował na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem decyzja o warunkach zabudowy jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd jeśli stwierdzi niezgodność, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi - ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Inaczej rzecz ujmując, zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującymi jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do wydania decyzji pozytywnej. Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określa art. 61 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym wydanie takiej decyzji jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Przyczyną wydania decyzji odmownej w sprawie niniejszej było niespełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, tzw. dobrego sąsiedztwa z uwagi na niewystępowanie w obszarze analizowanym budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Analiza spełnienia warunku "dobrego sąsiedztwa" następuje w oparciu o przepis art. 61 ust. 5a ustawy. Zgodnie z tą regulacją – w brzmieniu które znajdowało zastosowanie w tej sprawie (sprzed 24 września 2023 r.), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a (terenu objętego wnioskiem), na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. W sprawie niniejszej za front działki przyjęto odcinek A-B przylegający do działki nr 61 stanowiącej drogę. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego błędnego ustalenia szerokości frontu, który zdaniem skarżącej, wynosi 78 m a nie jak przyjęły organy 58 m wskazać należy, że odcinek A-B na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji ma długość 5,8 cm. Mapa została sporządzona w skali 1:1000. Odniesienie powyższych wielkości oznacza, że front ma długość 58 m, a nie jak wskazuje skarżąca 78 m i jego trzykrotność to 174 m, a nie 234 m. Skarżąca kwestionując te wielkości w żaden sposób skutecznie ich nie podważyła. Na rozprawie podała, że dane o długości frontu uzyskała z geoportalu, nie mierzyła zaś go w terenie. W tak wyznaczonym obszarze analizowanym znalazły się działki nr [...] i [...] (jedna nieruchomość) oraz [...], [...], [...], na których usytuowane są wyłącznie budynki w zabudowie zagrodowej. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że zabudowa wsi Jałówka zlokalizowana jest wzdłuż głównej drogi i jest to zabudowa zagrodowa. Jedyny budynek mieszkalny w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej usytuowany jest na części działki nr [...], położonej około 50 m na południe od głównej drogi. Budynek ten stał się wyznacznikiem nowego rodzaju zabudowy wsi o charakterze nie związanym z rolnictwem. W najbliższym otoczeniu tej działki ustalane są warunki zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej – takie warunki dla działki nr [...] uzyskała także skarżąca. Skarżąca na rozprawie potwierdziła, że uzyskała warunki zabudowy dla tej działki, jak również dla działki nr [...]. Zgodzić się należy ze skarżącą, że wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy. Warunkiem jednak dopuszczenia lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na analizowanym obszarze jest to, aby analiza urbanistyczna uzasadniała podjęte rozstrzygnięcie poparte oceną zachowania ładu przestrzennego. Kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi mieścić się w granicach zastanego w analizowanym obszarze sposobu zagospodarowania terenu. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że zabudowa zagrodowa stanowi inny szczególny rodzaj zabudowy odróżniający ją od zabudowy jednorodzinnej, a istnienie na danym terenie zabudowy zagrodowej uniemożliwia wprowadzenie na tym terenie zabudowy jednorodzinnej (vide: wyrok NSA z 4 grudnia 2008 r., II OSK 1536/07, wyrok WSA w Poznaniu z 23 października 2019 r., II SA/Po 483/19, WSA w Białymstoku z 10 września 2015 r., II SA/Bk 444/15, pub. CBOSA). Wprawdzie zabudowa zagrodowa (siedliskowa) jak i zabudowa jednorodzinna w istocie składają się z takich samych obiektów, jak budynek mieszkalny, garaż czy budynki gospodarcze. Nie można jednak nie zauważyć, że w przypadku zabudowy zagrodowej, na którą składają się przede wszystkim budynki gospodarcze i inwentarskie – budynek mieszkalny jedynie im towarzyszy. Takie rozwiązanie nie jest natomiast charakterystyczne dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, która nie jest w żaden sposób powiązana z prowadzeniem produkcji rolnej. Funkcja zabudowy zagrodowej świadczy, że stanowi ona inny, szczególny rodzaj zabudowy, odróżniający ją od zabudowy jednorodzinnej, a tym samym nie może być jej kontynuacją. Zabudowa zagrodowa i zabudowa jednorodzinna różnią się nadto względem siebie parametrami i cechami zabudowy, a odmienności te muszą być brane pod uwagę, przy ocenie spełnienia koniecznego warunku, jakim jest kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (vide: wyrok WSA w Krakowie z 20 września, II SA/Kr 701/19, pub. CBOSA). Dodatkowo wskazać należy, że z zabudową zagrodową, a tym samym z prowadzeniem gospodarstwa rolnego może wiązać się szereg różnego typu uciążliwości związanych z imisjami. W takiej sytuacji decydujące znaczenie ma społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntów. Stąd należy także uwzględniać potencjalne zagrożenia wynikające z wprowadzenia na terenie rolnym zabudowy jednorodzinnej (np. uciążliwości związane z pracami rolnymi, imisja pyłu, hałasu, odorów). Planowana inwestycja w zabudowie jednorodzinnej nie tylko nie stanowi powtórzenia istniejącej na tym obszarze zabudowy zagrodowej ale nie stanowi także jej uzupełnienia. Planowany sposób zagospodarowania terenu jest nowym sposobem, nie obecnym w dotychczasowym sposobie zagospodarowania na tym obszarze. W ocenie sądu wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w obszarze zabudowy zagrodowej nie stanowiłoby przejawu kształtowania ładu przestrzennego, lecz wprost przeciwnie, skutkowałoby jego zakłóceniem. Stanowiłoby wyłom w sposobie zagospodarowania działek sąsiadujących, co z kolei naruszałoby art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Nawet jeżeli niektóre z tych działek, aktualnie wykorzystywane są do celów rekreacyjnych, to nie można, zdaniem sądu, przyjąć, że budynki te mogą stanowić "dobre sąsiedztwo" dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przede wszystkim dlatego, że nie doszło do formalnej zmiany sposobu użytkowania budynków z zabudowy zagrodowej na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycyjnej znajdują się grunty rolne a nadto w analizowanym obszarze znajduje się zabudowa zagrodowa związana z czynnym prowadzeniem gospodarstwa rolnego (działki nr [...] i [...], co przyznaje sama skarżąca). Działka inwestycyjna jest działką rolną położoną na terenach rolnych. Odnosząc się do wniosku poszerzenia obszaru analizowanego do całego obszaru istniejącej zabudowy wsi Jałówka uzasadnionego tym, że w przepisach dotychczasowych, mających zastosowanie w sprawie niniejszej, obszar analizowany nie jest ograniczony do 200 m, wskazać należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że sposób wyznaczania granic obszaru analizowanego wynika wprost z treści art. 61 ust. 5a ustawy i należy postrzegać go jako zasadę (vide: wyrok NSA z 20 grudnia 2022 r., II OSK 2321/21; z 5 grudnia 2023 r., II OSK 1961/22, pub. CBOSA). Zasadą jest zatem wyznaczanie obszaru analizowanego w podstawowych jego wymiarach. Od zasady tej dopuszczalne są wyjątki wynikające z indywidualnych uwarunkowań sprawy. Wynika to bezpośrednio z przedmiotowej regulacji, w której ustawodawca wskazuje, że wyznacza się obszar analizowany w odległości "nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu". Powiększenie obszaru analizowanego ponad wymagane minimum możliwe jest zatem w sytuacji, gdy pojawią się okoliczności uzasadniające zwiększenie tych wymiarów i gdy powiększenie obszaru analizowanego służy zachowaniu ładu przestrzennego. Nie ulega wątpliwości, zdaniem sądu, że słuszność takiego kierunku wykładni art. 61 ust. 5a, potwierdzają zmiany wprowadzone przez ustawodawcę w treści tego przepisu ustawą zmieniającą – w ogóle wykluczające możliwość poszerzania obszaru analizowanego ponad wymiary podstawowe (minimalne) oraz ograniczające maksymalny zasięg tego obszaru do promienia o długości 200 m wokół terenu planowanej inwestycji. Powyższe zmiany normatywne nie znajdowały wprost zastosowania w kontrolowanej sprawie, co nie oznacza, że ich wprowadzenie nie mogło stanowić jednego z argumentów przemawiających za, przyjęciem wyżej przedstawionego sposobu wykładni art. 61 ust. 5a w brzmieniu sprzed nowelizacji. W orzecznictwie jednocześnie zdecydowanie zastrzega się, że możliwość wyznaczenia obszaru większego niż wskazane minimum, powinna być merytorycznie uzasadniona w treści analizy urbanistyczno-architektonicznej, zaś poszerzenie obszaru analizowanego w celu poszukiwania nieruchomości "podobnych", do których można nawiązać, wyłącznie celem pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestora, nie jest dopuszczalne (vide: wyroki NSA z 17 lipca 2020 r., II OSK 450/20; z 13 kwietnia 2023 r., II OSK 878/20; 20 grudnia 2022 r., II OSK 2321/21; pub. CBOSA). Z powyższego wynika, że treść art. 61 ust. 5a u.p.z.p. dopuszcza wyznaczenie granic obszaru analizowanego w odległości większej niż minimalna. Podkreślić jednak należy, że sięganie do cech dalszej zabudowy jest uzasadnione tylko, gdy determinują to szczególne cechy zagospodarowania na danym terenie, nie zaś planowana zabudowa. Nie ma zatem przeszkód do tego, aby obszar przyjęty do analizy był większy od wyznaczonego trzykrotną szerokością frontu działki, jeżeli przy jego wyznaczaniu zostanie wzięta pod uwagę zasada dobrego sąsiedztwa, gdyż wyznaczony obszar analizowany ma być podstawą do ustalenia przesłanek dobrego sąsiedztwa, w tym przesłanki kontynuacji funkcji. Poszerzenie granic obszaru analizowanego powinno być wynikiem zweryfikowania i pogodzenia wymogów ładu przestrzennego na danym terenie i potrzeb inwestora. Niedopuszczalne jest bowiem takie rozszerzanie granic obszaru analizowanego, aby w dowolnym wskazywanym przez inwestora miejscu odnaleźć jakąkolwiek zabudowę o cechach odpowiadających planowanej inwestycji. Taka jest, w ocenie sądu, w istocie intencja skarżącej, która powołując się na prawo własności, dąży do realizacji zamierzonego zagospodarowania swojej działki, bez względu na istniejący stan zagospodarowania działek sąsiednich. Podkreślić należy, że Konstytucja RP nie gwarantuje w sposób bezwzględny i nienaruszalny praw własnościowych. Granice w tym zakresie określają ustawy, w tym przepisy u.p.z.p., uzależniając ustalenie sposobu nowej zabudowy i zagospodarowania terenu od stanu istniejącego. Ochrona ładu przestrzennego na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego ma bowiem na celu powstrzymanie zabudowy, której nie da się pogodzić z zastanym w analizowanym obszarze sposobem zagospodarowania terenu. Zdaniem sądu, nie było podstaw, ażeby poszerzyć obszar analizowany do takich rozmiarów, aby objąć nim budynek mieszkalny jednorodzinny położony na działce nr [...]. Działka ta, jak podaje sama skarżąca, znajduje się w odległości 212 m od działki inwestycyjnej i jak wynika z mapy nie jest położona przy głównej drodze wsi J. Nie stanowi zatem sąsiedztwa urbanistycznego dla działki inwestycyjnej. Teren inwestycji w promieniu ponad 174 m otoczony jest zabudową zagrodową. Jak słusznie wskazuje organ pierwszej instancji poszerzenie obszaru analizowanego doprowadziłoby do zabudowy na zasadzie "przeplatanki". Sąd podziela stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z 9 czerwca 2010 r. II OSK 943/2009 (pub. CBOSA), że "pojęcie sąsiedztwa z samej nazwy narzuca pewną bliskość, o której można powiedzieć w znaczeniu urbanistycznym, że istnieje wówczas, gdy pozostaje w stosunku do zabudowy dotychczasowej w czytelnych i uporządkowanych relacjach, o jakich mowa w art. 2 pkt 1 ustawy, tworząc ład przestrzenny. Obszar analizowany powinien, co do zasady, mieścić się w tak rozumianym otoczeniu urbanistycznym, z tego względu nie może być on określany zbyt rozlegle. Warunkiem określenia podobieństwa jest istnienie takiego otoczenia". W niniejszej sprawie tak pojmowane otoczenie działki skarżącej nie daje podstaw do ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy. Legalności kwestionowanej decyzji nie podważa także zarzut dotyczący pominięcia ustaleń wynikających z obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania terenu. Z ugruntowanego orzecznictwa wynika, że zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie stanowią podstawy normatywnej dla rozstrzygnięcia administracyjnego, jakim jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, gdyż studium nie ma mocy prawnej aktu powszechnie obowiązującego, ponieważ jest aktem kierownictwa wewnętrznego. Do momentu, w którym ustalenia studium nie znajdą się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie wiążą powszechnie i nie mogą stanowić materialnoprawnej podstawy do rozstrzygania przez organ administracji publicznej w sprawie indywidualnej. Dopuszcza się zatem sytuację, w której decyzja o warunkach zabudowy będzie zawierać ustalenia odmienne niż zapisy studium (vide: wyrok WSA w Gliwicach z 3 marca 2023 r., II SA/Gl 1692/22, pub. CBOSA). W ocenie sądu przedstawione w kontrolowanych decyzjach okoliczności faktyczne, jak też argumentacja prawna, dawały podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji. W świetle powyższego stwierdzić również należy, że bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 77 § 1 K.p.a., przez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia na błędnej analizie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezastosowania w sprawie art. 79a § 1 i 2 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. stwierdzić należy, że zasadniczo z uwagi na to, że postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy jest postępowaniem wnioskowym to zachodziła konieczność zastosowania tej regulacji. W sprawie niniejszej regulacja ta nie została zastosowana, jednak uchybienie to nie miało wypływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 79a § 1 K.p.a. w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepis ten pozwala na wyprzedzające poinformowanie inwestora o przeszkodach w zakresie dopuszczenia zabudowy o określonych wskaźnikach i parametrach. Dzięki temu wnioskodawca ma szansę dostosować swój wniosek i nie jest zaskakiwany negatywnym rozstrzygnięciem. W sprawie niniejszej mamy do czynienia z odmową ustalenia warunków zabudowy z uwagi na funkcję planowanej inwestycji a nie jej poszczególne parametry. Inwestor zaś nie ma wpływu na wyniki analizy związane z określeniem funkcji budynków usytuowanych w obszarze analizy, niezbędnej do wykazania dobrego sąsiedztwa. Stąd inwestor dysponując informacją udzieloną, w trybie art. 79a § 1 K.p.a., nie byłby w stanie zapobiec przeszkodom wydania decyzji odmownej – w realiach sprawy niniejszej musiałby nie tyle zmienić parametry inwestycji, co jej funkcję z mieszkalnej jednorodzinnej na zagrodową. Końcowo podnieść należy, że nie zrozumiałym jest skonstruowanie zarzutów dotyczących błędnego ustalenia obszaru analizowanego poprzez nawiązanie do regulacji zawartej w § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Regulacja ta dotyczy sposobu ustalania linii zabudowy a nie obszaru analizowanego. Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.).