II SA/Bk 1945/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. P. w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 października 2025 r. nr BP.501.2759.2024.2462.GR4 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 27 października 2025 r., nr BP.501.2759.2024.2462.GR4, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: "GITD") utrzymał w mocy decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako: "LWITD") z 12 listopada 2024 r., nr WITD.DI.0152.IV0200/75/24, o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł na M. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P. M. K. (dalej jako: "skarżący") za naruszenie określone pod: lp. 6.3.2 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 728, dalej jako: "u.t.d.") - posiadanie lub posługiwanie się przez kierowcę więcej niż jedną własną, ważną kartą kierowcy oraz o umorzeniu postępowania administracyjnego za naruszenie określone pod lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d. - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd. Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 14 sierpnia 2024 r. około godziny 11:40, w okolicy miejscowości M. (woj. lubuskie), na drodze ekspresowej S3, Miejsce Obsługi Podróżnych M. Zachód, został zatrzymany do kontroli samochód ciężarowy marki D. o numerze rej. [...] wraz z naczepą marki K. o numerze rej. [...], którym kierował A. A. (ob. Białorusi). Kierowca wykonywał przejazd zestawem ciężarowym na trasie: Myślibórz - Poznań. Podczas kontroli drogowej ustalono, że kierowca w dniu bieżącym oraz w pozostałych dniach objętych kontrolą drogową posługiwał się kartą kierowcy nr [...], wydaną przez władze białoruskie. Ważność karty białoruskiej została określona od 19 sierpnia 2019 r. do 18 sierpnia 2024 r. Zgodnie z danymi zwartymi w bazie danych Systemu Tachografów Cyfrowych okazało się, że kierowca posiada równocześnie drugą ważną kartę kierowcy. Druga karta, o nr [...], została wydana A. A. przez P. S.A. w Warszawie. Ważność polskiej karty została określona od 17 czerwca 2024 r. do 16 czerwca 2029 r. Kierowca posługujący się komunikatywnie językiem polskim potwierdził powyższe ustalenia. Podczas kontroli drogowej otrzymał od osoby trzeciej na swój telefon wiadomość MMS, która zawierała zdjęcie polskiej karty kierowcy. Kierowca nie posiadał polskiej karty przy sobie, znajdowała się ona u pracodawcy. Sporządzono wydruk zdjęcia karty wraz z informacją od kierowcy. Dodatkowo, podczas analizy zapisów danych cyfrowych zawartych w pamięci tachografu, nie można było ustalić daty ostatniego odczytu tych danych. W związku ze stwierdzonymi naruszeniami w protokole kontroli, pismem z 14 sierpnia 2024 r. wysłane zostało zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. Pismo zostało doręczone 21 sierpnia 2024 r. Jednocześnie zawiadomiono stronę o możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, poprzez składanie wniosków, wyjaśnień, uwag i zastrzeżeń. Strona została poinformowana o przysługujących jej prawach i obowiązkach, w tym o treści art. 92b i 92c u.t.d. Strona z takiego prawa skorzystała. W dniu 22 sierpnia 2024 r. strona przesłała drogą elektroniczną do organu pliki cyfrowe oraz wyjaśnienia. Przedsiębiorca poinformował m.in., że posiadanie dwóch ważnych kart było spowodowane tym, że kierowcy kończył się termin ważności pierwszej karty, więc zamówił nową kartę z wyprzedzeniem. Nowa karta została wysłana przez P. S.A. na adres firmy i była przetrzymywana w nieotwartej kopercie do chwili odebrania jej przez kierowcę 16 sierpnia 2024 r. Kierowca zjechał na bazę firmy 15 sierpnia 2024 r. i tym samym zakończył pracę na starej, wygasającej karcie. Nowa karta została odebrana przez niego 16 sierpnia 2024 r. i od tego dnia rozpoczął pracę na nowej karcie. Przedsiębiorca zapewnił, że nie miało miejsca użytkowanie dwóch kart w tym samym okresie. Pierwsza karta kierowcy była wydana przez stronę białoruską, więc P. S.A. wydała nową kartę z datą rozpatrzenia wniosku o kartę. W odpowiedzi na zapytanie organu, pismem z 29 sierpnia 2024 r. P. S.A. w W., potwierdziła m.in. fakt wydania karty kierowcy i przedstawiła okoliczności jej wydania. P. S.A. poinformowała organ, że 17 czerwca 2024 r. została spersonalizowana karta kierowcy o numerze [...], ważna od 17 czerwca 2024 r. do 16 czerwca 2029 r. i wysłana 18 czerwca 2024 r. na wskazany we wniosku adres. We wskazanej na wstępie decyzji z 12 listopada 2024 r. LWITD nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie określone pod: lp. 6.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d. za posiadanie lub posługiwanie się przez kierowcę więcej niż jedną własną, ważną kartą kierowcy. Jak stwierdził organ, kontrolowany kierowca posiadał równocześnie dwie ważne karty kierowcy. Nie ma znaczenia czy kierowca posiadał przy sobie dwie karty. Organ wskazał również, że podczas wnioskowania o nową (polską) kartę kierowcy, A. A. winien wskazać datę ważności dotychczasowej (białoruskiej) karty kierowcy, w takim przypadku PWPW S.A. wydałaby kartę z datą ważności od 19 sierpnia 2024 r. Jednocześnie we wspomnianej decyzji organ umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w odniesieniu do naruszenia określonego w Ip. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. naruszenia obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd. Jak wskazał LWITD, podczas kontroli drogowej nie można było ustalić daty ostatniego pobrania danych cyfrowych z tachografu. W toku prowadzonego postępowania strona przesłała do organu drogą elektroniczną pliki cyfrowe, a analiza zawartych w nich danych wskazało, że strona pobrała dane z tachografu 13 czerwca 2024 r., czyli w wymaganym terminie. W odwołaniu złożonym od powyższej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) zasad postępowania administracyjnego wynikających z przepisów art. 7, art. 8, art. 9 oraz przepisów art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691, dalej jako: "k.p.a."), poprzez to, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, dokonał błędnych ustaleń faktycznych w zakresie rzekomego posiadania przez kierowcę dwóch kart kierowcy; 2) art. 7 i art. 77 k.p.a., bowiem zasadnicza w tej sprawie kwestia spełnienia przesłanek faktycznych prowadzących do ukarania przedsiębiorcy z lp. 6.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d. nie została zbadana wystarczająco wnikliwie lub nie zbadano jej w ogóle; 3) art. 7 k.p.a., w zakresie, w jakim organ pierwszej instancji przyjął za udowodnione - w sposób dowolny - istotne dla sprawy okoliczności naruszenie przepisów; 4) art. 7 k.p.a. i wynikającej z tego przepisu naczelnej zasady praworządności i dążenia do prawdy obiektywnej, art. 9 k.p.a. i wynikającej z tego przepisu naczelnej zasady informowania strony i art. 77 oraz art. 78 § 1 k.p.a., poprzez niezbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym, rozpatrzenie sprawy na podstawie jedynie wyjaśnień i zeznań zestresowanego sytuacją kontrolną kierowcy a więc niekompletnego i niewystarczającego materiału dowodowego; 5) zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a., tj. zasady praworządności i działania na podstawie przepisów prawa, zasady dążenia do prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, zasady udzielania informacji; 6) art. 8 k.p.a., tj. zasady zaufania do władzy publicznej poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń poprzez arbitralne uznanie, że doszło do naruszenia z lp. 6.3.2 załącznika nr 3 u.t.d. bez oceny okoliczności branych pod uwagę przy kwalifikacji tego naruszenia; 7) art. 6 ust. 1 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, który zawiera zasadę proporcjonalności w stosowaniu środków w celu osiągnięcia zamierzonego celu; 8) art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej; 9) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 92b i 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez błędne uznanie winy przedsiębiorcy, podczas gdy organ pierwszej instancji wykonał tylko pozorne czynności wskazujące na przeprowadzenie oceny istnienia (lub braku) wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych; 10) art. 107 § 1 k.p.a., nakładającego na organ administracji publicznej obowiązek zawarcia w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego odzwierciedlającego racje decyzyjne i tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego, a sporządzone uzasadnienie nie zawiera wyczerpującego wyjaśnienia, dlaczego przypisano przedsiębiorcy naruszenie przepisu art. 92a u.t.d. i sankcję z lp. 6.3.2 załącznika nr 3 do tej ustawy. W oparciu o powyższe zarzuty odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego. GITD powołaną na wstępie decyzją z 27 października 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów i twierdzeń strony. Wskazał, że przedmiotowe naruszenie nie jest związane z faktem wcześniejszego złożenia przez kierowcę wniosku o kartę kierowcy, a dotyczy faktu posiadania przez niego jednocześnie dwóch ważnych kart kierowcy. Do wskazanej sytuacji nie doszłoby, gdyby kierowca, składając wniosek o wydanie karty kierowcy, jako powód wskazał "zbliżający się termin upływu ważności karty" i wskazał numer jego białoruskiej karty kierowcy. Zgodnie z wskazaniami na wniosku, takowy należy złożyć nie wcześniej niż 60 dni przed upływem terminu ważności karty. Organ nie uznał w tym kontekście argumentacji strony, iż kierowca chciał zamówić kartę z wyprzedzeniem, gdyż zdarzają się pomyłki i czas oczekiwania się wydłuża, z uwagi na fakt zatajenia przez kierowcę prawdziwego celu złożenia wniosku i faktu posiadania już karty kierowcy, czego skutkiem było wydanie polskiej karty kierowcy o terminie ważności rozpoczynającym się wówczas, gdy białoruska karta kierowcy była jeszcze ważna. Organ stwierdził, że niezgodne z prawdą jest twierdzenie skarżącego, że karta była przechowywana w nieotwartej kopercie do chwili odebrania przez kierowcę, tj. do 16 sierpnia 2024 r. Ze zgromadzonego w toku kontroli materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że w dniu kontroli, tj. 14 sierpnia 2024 r,. kierowca otrzymał za pośrednictwem telefonu kopię/zdjęcie swojej polskiej karty kierowcy. Odnośnie wskazań strony w zakresie nieużytkowania wskazanej karty, GITD podniósł, że sam fakt odebrania, a nie wydania, przesądza o posiadaniu karty kierowcy. Odnośnie twierdzeń strony w zakresie możliwości zastosowania w sprawie art. 92c u.t.d., organ odwoławczy wskazał, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów pozwalających na uwolnienie go od odpowiedzialności. Do popełnienia naruszenia nie doszło w wyniku okoliczności, na które strona nie mogła mieć wpływu. W sprawie nie zaistniały przesłanki egzoneracyjne. Organ odwoławczy nie dopatrzył się w sprawie również zarzucanych naruszeń zasad i przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem GITD postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z prawem, a skarżona decyzja zawierała wszystkie wymagane elementy. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając decyzję, autor skargi zarzucił naruszenie: 1) art. 7 i art. 77 k.p.a., bowiem zasadnicza w tej sprawie kwestia spełnienia przesłanek faktycznych prowadzących do ukarania przedsiębiorcy z załącznika nr 3 do u.t.d. została zbadana wadliwie, a odmowa zastosowania art. 92b i 92c u.t.d. zawiera wątpliwe i niewystarczające przesłanki; 2) zasad postępowania administracyjnego wynikających z przepisów art. 7, art. 8, art. 9 oraz przepisów art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez to, że organ orzekający w niniejszej sprawie nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy i dokonał błędnych ustaleń faktycznych w zakresie obowiązków przedsiębiorcy i wydał decyzję bez prawidłowej oceny odwołania strony; 3) art. 8 i art. 11 w zw. z art. 107 k.p.a., poprzez sporządzenie ogólnikowego i dowolnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nieprzedstawiającego w sposób dostateczny zasadniczych powodów rozstrzygnięcia; 4) prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie norm prawnych - niewłaściwą subsumpcję stanu faktycznego do stanu prawnego, poprzez przyjęcie, że to przedsiębiorca naruszył przepis sankcjonowany z lp. 6.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d.; 5) przepisów ustawy o transporcie drogowym, a w szczególności art. 92c i art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1, dalej jako: "rozporządzenie nr 561/2006"), poprzez ustalenie błędnej odpowiedzialności za naruszenia, na które skarżący jako przedsiębiorca nie miał wpływu; 6) art. 8 k.p.a., tj. zasady zaufania do organów państwa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, poprzez arbitralne nieuznawanie dowodów i wyjaśnień bez oceny okoliczności branych pod uwagę podczas analizy przesłanek, w szczególności z pominięciem możliwego zastosowania art. 92b i 92c u.t.d.; 7) art. 156 § 1 pkt. 2 i 7 k.p.a., poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, tj. wydanie decyzji naruszającej wyrażone w art. 7 Konstytucji RP zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa oraz wyrażonej w art. 78 Konstytucji RP oraz art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, poprzez nieuzasadnione wydanie decyzji przez organ drugiej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.; 8) zasad postępowania administracyjnego wynikających z przepisu art. 9 k.p.a., poprzez to, że organ nie poinformował strony postępowania o zakończeniu zbierania materiału dowodowego przed wydaniem decyzji administracyjnej oraz nie dał w związku z tym możliwości do wypowiedzenia się na temat zebranego materiału dowodowego; 9) art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej. W oparciu o powyższe zarzuty autor skargi wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji, umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Spór w sprawie dotyczy zasadności nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł w związku ze stwierdzonym naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym, polegającym na posiadaniu lub posługiwaniu się przez kierowcę więcej niż jedną własną, ważną kartą kierowcy. Zasadniczo w sprawie nie jest kwestionowany fakt, że w toku kontroli drogowej przeprowadzonej 14 sierpnia 2024 r. ustalono, że zatrzymany kierowca posługiwał się białoruską kartą kierowcy nr [...], ważną w okresie od 19 sierpnia 2019 r. do 18 sierpnia 2024 r., a jednocześnie wydano kierowcy drugą, polską kartę kierowcy nr [...] o ważności od 17 czerwca 2024 r. do 16 czerwca 2029 r. Okoliczności tych strona nie neguje. Formułowane przez nią zarzuty skupiają się natomiast na podważeniu zasadności nałożenia kary w sytuacji, gdy kontrolowany kierowca tej drugiej karty przy sobie fizycznie nie posiadał; została mu ona wydana, lecz, jak twierdzi skarżący, nie dysponował nią fizycznie. W opinii składu orzekającego twierdzenia skarżącego nie znajdują jednak uzasadnienia. Dla porządku wypada zauważyć, że zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym że: 1) przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 złotych do 1.000.000 złotych za każde naruszenie; 2) przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120.000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć 12.000 złotych, z tym że: 1) przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości do 1.000.000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej; 2) przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120.000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej. W myśl art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Jak stanowi art. 92b ust. 1 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Po myśli art. 4 pkt 22 u.t.d. obowiązki łub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające m.in. z przepisów ustawy oraz: b) rozporządzenia WE nr 561/2006 i h) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz.UE.L.2014.60.1, dalej jako: "rozporządzenie nr 165/2014"), lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014: - rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania, naprawy tachografów oraz elementów składowych (Dz. Urz. UE L 139 z 26.05.2016, zm.), - rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/548 z dnia 23 marca 2017r. ustanawiający standardowy formularz pisemnego oświadczenia w sprawie usunięcia lub naruszenia plomby tachografu (Dz. Urz. UE L 79 z 24.03.2017, str. 1). Dalej należy odnieść się do przepisów rozporządzenia nr 165/2014. Po myśli art. 34 ust. 1, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. W myśl ust. 2 kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. Jak stanowi ust. 3, jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a. jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b. jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. "Karta kierowcy", zgodnie z lit. t załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE.L.1985.370.8, dalej jako: "rozporządzenie nr 3281/85"), oznacza kartę do tachografów wydaną konkretnemu kierowcy przez organy Państwa Członkowskiego; karta kierowcy identyfikuje kierowcę i umożliwia gromadzenie danych dotyczących czynności kierowcy. Zgodnie z art. 26 ust. 5 rozporządzenia nr 165/14 właściwe organy wydającego państwa członkowskiego przyjmują odpowiednie środki w celu zapewnienia, by wnioskodawca ni: posiadał już ważnej karty kierowcy, oraz zapewniając, by zawarte na niej dane były widoczne i bezpieczne. W myśl art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 165/14, karta kierowcy jest imienna. W ust. 2 stwierdzono natomiast, że kierowca może posiadać nie więcej niż jedną ważną kartę kierowcy i jest uprawniony do posługiwania się jedynie jego własną imienną kartą kierowcy. Kierowca nie może posługiwać się kartą uszkodzoną lub kartą, której okres ważności upłynął. Z lp. 6.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wynika, że posiadanie lub posługiwanie się przez kierowcę więcej niż jedną własną, ważną kartą kierowcy wiąże się z nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł. Skład orzekający stoi na stanowisku, przyjętym również przez organy obu instancji, że dla stwierdzenia wspomnianego naruszenia wystarczające jest ustalenie, że wobec kierowcy zostały wydane dwie karty kierowcy, które są ważne i okres ich ważności zazębia się. Wynika to już z samego brzmienia cytowanego wyżej art. 27 ust. 2 rozporządzenia nr 165/14, z którego wprost wynika zakaz posiadania więcej niż jednej ważnej karty kierowcy. Przy tym "posiadanie" należy w tym wypadku rozumieć szeroko – jako przysługiwanie uprawnienia do dysponowania kartą wydaną konkretnemu kierowcy przez uprawnione organy, a nie wyłącznie samo fizyczne dysponowanie kartą jako przedmiotem, materialnym nośnikiem danych dotyczących czynności kierowcy (por. lit. t załącznika IB do rozporządzenia 3281/85). Z tego też względu, jeżeli kierowcy wydano dwie karty, których okresy ważności częściowo się pokrywają, to obiektywnie znajduje się on w tak rozumianym stanie posiadania dwóch ważnych kart. Gdyby przyjąć odmienne podejście, zawężające pojęcie "posiadania" do fizycznego tylko dzierżenia karty, powyższy przepis utraciłby swój sens, sprowadzający się do zapewnienia rzetelnej, transparentnej rejestracji aktywności kierowcy. Dopuszczenie sytuacji, kiedy to kierowca posiada dwie równolegle ważne karty, mogłoby doprowadzić do rozdzielenia między nimi zapisów aktywności, co z kolei mogłoby sprzyjać nadużyciom w ewidencjonowaniu czasu pracy i znacznie utrudniać kontrolę. Sąd zauważa, że jakkolwiek z pouczenia widniejącego na wzorze wniosku o wydanie, przedłużenie lub wymianę karty kierowcy znajdującego się w aktach sprawy wynika, że wniosek o przedłużenie należy złożyć nie wcześniej niż 60 dni przed upływem terminu ważności karty, to kierowca w rubryce dotyczącej powodu ubiegania się o wydanie, przedłużenie lub wymianę karty wskazał na "pierwsze wydanie karty", nie podał także numeru dotychczasowej karty. Z wniosku nie wynika zatem w żaden sposób, że kierowca dysponował już białoruską kartą kierowcy, i jaki jest okres jej ważności. P. S.A., opierając się na deklarowanych przez kierowcę danych, nie miała zatem podstaw do zweryfikowania posiadania drugiej z kart. Argumenty skarżącego, jakoby kierowca składał wniosek z dużym wyprzedzeniem w celu uniknięcia kolejek i konieczności poprawy ewentualnych pomyłek, nie znajduje żadnego uzasadnienia w kontekście powoływanych okoliczności faktyczno-prawnych. Jedynie na marginesie wypada też zauważyć, gdyż nie ma to charakteru przesądzającego dla sprawy, że karta wydana przez polski organ nie mogła znajdować się w zamkniętej kopercie, jak twierdził skarżący, skoro kierowca otrzymał jej zdjęcie MMS-em. Za prawidłowe należy przy tym uznać stwierdzenie organów, że w sprawie nie było podstaw do zastosowania cytowanych już wyżej przepisów art. 92b i 92c u.t.d. Zastosowanie pierwszego z wymienionych przepisów byłoby oczywiście niezasadne, gdyż znajduje on zastosowanie jedynie wówczas, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców, co nie miało miejsca w sprawie niniejszej. Co zaś tyczy się drugiej z regulacji, to okolicznościami, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. (bo te jedynie można brać pod uwagę w realiach sprawy), mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sam fakt, że winę za naruszenia ponosi kierowca, nie stanowi przesłanki zwalniającej przedsiębiorcę od odpowiedzialności (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 18 grudnia 2025 r., II SA/Go 562/25; powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wszak z art. 92a ust. 1 u.t.d. wprost wynika, że odpowiedzialność nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Jest ona niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa (por. wyrok WSA w Kielcach z 21 sierpnia 2025 r., I SA/Ke 236/25). Z tego też względu sąd za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 93c u.t.d. i art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 561/2006. Skład orzekający stwierdza zatem, że stan faktyczny nie budzi w sprawie żadnych wątpliwości, materiał dowodowy jest kompletny i pozwalał na wydanie przez organy obu instancji kontrolowanych rozstrzygnięć. Sąd nie ma również wątpliwości co do tego, że przepisy prawa materialnego, w oparciu o które zidentyfikowano naruszenie podlegające karze pieniężnej, zostały zinterpretowane prawidłowo. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca jej wydanie decyzja organu pierwszej instancji, odpowiadają prawu materialnemu i procesowemu. Z uwagi na powyższe, sąd za nieuzasadnione uznał podnoszone w skardze (w różnych konfiguracjach i związkach) zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8, 77, 80, 107 § 3. Oczywiście bezzasadny okazał się przy tym zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i art. 7 k.p.a., mający charakter wynikowy; w sprawie brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, a tryb ten nie był procedowany. Jednocześnie wypada zwrócić uwagę, że strona skarżąca, mimo stawianych wobec organów zarzutów dotyczących niezupełności przeprowadzenia postępowania dowodowego czy niekompletności ustaleń, nie podjęła próby rzetelnego i drobiazgowego uzasadnienia swoich twierdzeń, pozwalającego sądowi w sposób szczegółowy się do nich odnieść. Zarzuty mają charakter lapidarny, polemiczny, a ich rozwinięcie w dużej mierze koncentruje się na cytowaniu poglądów judykatury. Jedynie dla porządku, gdyż w tym zakresie strona skarżąca nie podnosiła zarzutów, sąd zauważa, że prawidłowe było utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w części, w jakiej organ umorzył postępowanie w zakresie wymierzenia kary w związku z naruszeniem z lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. naruszeniem obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu. Skoro bowiem strona dostarczyła do organu pliki, z których wynikało pobranie danych z tachografu w wymaganym terminie, to postępowanie stało się bezprzedmiotowe i podlegające umorzeniu w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł o oddaleniu skargi w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143).