II SA/Bk 208/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 września 2012 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie ze skargi S. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania za nieruchomość przejętą z mocy prawa na własność gminy pod realizację inwestycji drogowej postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z 27 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę kasacyjną S. R. od wyroku tego Sądu z 4 lipca 2012 r. Powodem takiego rozstrzygnięcia było uzupełnienie przez pełnomocnika braku formalnego tego środka odwoławczego po wyznaczonym terminie. Postanowienie zostało doręczone radcy prawnemu D. M. W dniu 7 grudnia 2012 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka odwoławczego. Wskazał, że udzielił radcy prawnemu D. M. pełnomocnictwa do sporządzenia skargi kasacyjnej. Skarga ta została sporządzona przez pełnomocnika i podpisana stosownym dopiskiem "sporządził" oraz podpisana również przez skarżącego. Skarżący wskazał, że pismem z 20 sierpnia 2012 r. Sąd wezwał go do wskazania adresu pełnomocnika. Czyniąc zadość wezwaniu, skarżący wskazał ten adres, informując jednocześnie o zakresie udzielonego pełnomocnictwa (pismo z 27 sierpnia 2012 r.). Dopiero 30 listopada 2012 r. skarżący, zaniepokojony brakiem informacji w sprawie, stawił się w Sądzie i został poinformowany o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Wskazując na powyższe skarżący uznał, że Sąd pominął stronę postępowania przy próbie ustalania zakresu pełnomocnictwa. Skarżący poniósł negatywne skutki działania (czy też raczej jego braku) osoby trzeciej, nie będącej ani stroną, ani uczestnikiem postępowania. Postanowieniem z 16 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przywrócił skarżącemu termin do wniesienia zażalenia. Z kolei w postanowieniu z 13 lutego 2013 r. Sąd przywrócił termin do usunięcia braku skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy(, co następuje. Zażalenie jest oczywiście uzasadnione, co w konsekwencji uzasadniało w tej sprawie skorzystanie przez tut. Sąd z instytucji tzw. autokontroli zaskarżonego postanowienia bez przesyłania akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie może je uchylić i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo (zob. art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - w dalszej części powoływanej w skrócie "u.p.p.s.a.". Odrzucając skargę kasacyjną Sąd uznał, że pełnomocnik strony - radca prawny D. M. nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braku formalnego tego środka odwoławczego. Brakiem tym było w ocenie Sądu nie przedłożenie pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego, obejmującego sporządzenie skargi kasacyjnej. Korespondencję w sprawie braków skargi kasacyjnej Sąd prowadził niezgodnie z obowiązującymi przepisami z tym pełnomocnikiem, podczas gdy z akt sprawy wynika, że został on ustanowiony wyłącznie do sporządzenia skargi kasacyjnej. Efektem było pominięcie skarżącego przy próbie ustalenia zakresu tego pełnomocnictwa, pomimo wyraźnej informacji nadesłanej przez niego w piśmie z 27 sierpnia 2012 r., że D. M. został ustanowiony jedynie do sporządzenia wspomnianego środka odwoławczego. Zatem, to skarżący powinien zostać wezwany do uzupełnienia braku formalnego tego środka. Powyższe wskazuje, że niezasadnie odrzucono skargę kasacyjną. Dodać należy, że skarżącemu przywrócono termin do usunięcia wskazanego braku skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zażalenie skarżącego jest oczywiście uzasadnione. Dlatego też na podstawie art. 195 § 2 u.p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia z 27 września 2012 r. Ustosunkowując się z kolei do wniosku o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego zauważenia wymaga, że zgodnie z art. 209 u.p.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 u.p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Oznacza to, że nie istnieje prawna podstawa do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w orzeczeniu wydanym na podstawie art. 195 § 2 u.p.p.s.a. (zob. m.in. postanowienia NSA: z 15 lutego 2007 r. sygn. akt II FZ 12/07 oraz z 1 grudnia 2010 r. I FSK 1443/10 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Końcowo Sąd informuje, że uchylenie postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej sprawia, że w sytuacji gdy skarga kasacyjna od wyroku tut. Sądu z 4 lipca 2012 r. spełniać będzie wszystkie przewidziane prawem wymagania formalne, akta sprawy zostaną przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego celem rozpoznania tego środka odwoławczego.