II SA/Bk 210/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi K. P. i H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło decyzję Burmistrza S. z dnia [...].11.2015 roku znak [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na montażu i eksploatacji Zakładu P. K. M. na terenie kopalni "B. – D." Firmy B. S.A. na części działek nr [...] i [...] w obrębie D., gmina S., powiat s., woj. P. w części w jakiej w decyzji tej określony został czas pracy instalacji Zakładu P. K. M. i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji, a w pozostałym zakresie decyzję utrzymało w mocy. Decyzję tę organ podjął w następującym stanie faktycznym i prawnym. Burmistrz S. po rozpoznaniu wniosku Firmy "B." S.A. z siedzibą w O. W. wydał decyzję orzekającą o braku podstawy przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na montażu i eksploatacji Zakładu P. K. M. na terenie kopalni "B. – D." Firmy B. S.A. na części działek [...] i [...] w obrębie D. gmina S. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż analiza materiału dowodowego wykazała, że realizacja planowanej inwestycji nie stanowi zagrożenia dla środowiska, w tym również przy istniejącym użytkowaniu terenu i jego zdolności samooczyszczania i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych. Ponadto w uzasadnieniu organ I instancji ustalił czas pracy przedmiotowego Zakładu. Odwołanie wniesione od tej decyzji przez Firmę "B." w zakresie czasu pracy zostało uwzględnione przez organ II instancji natomiast odwołania wniesionego przez K. i H. P. w zakresie braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ nie uwzględnił i utrzymał w tym zakresie decyzję organu I instancji w mocy. Kolegium w uzasadnieniu na wstępie wskazało na przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w § 3 pkt 26 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 2013, poz. 1397 z późn. zm.), a zatem jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko tego przedsięwzięcia nie jest obligatoryjne lecz uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez właściwy organ przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.). W ramach przeprowadzonego postępowania organ I instancji uzyskał opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B., w której organ ten stwierdził, że nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Mając na uwadze uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 ustawy organ I instancji prawidłowo ustalił, że w trakcie eksploatacji zakładu nie będą powstawały żadne odpady przemysłowe ani też nie będą emitowane substancje lotne zagrażające naturalnemu środowisku oraz nie będą wytwarzane ścieki przemysłowe. Odpady pochodzące z konserwacji i remontów urządzeń będą segregowane i selektywnie gromadzone i przekazywane podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami. Źródłem hałasu będzie pracująca instalacja do przerobu kruszywa składająca się z przesiewacza, pompy mułowej, kruszarki szczękowej, kruszarki stożkowej oraz taśmociągu, nie spowoduje ona jednak przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w stosunku do najbliższych terenów chronionych akustycznie. Instalacja będzie bowiem posadowiona w wyrobisku, usypany zostanie od strony terenów chronionych akustycznie wał ziemny o wysokości 4,0 m, a hałas emitowany z przesiewacza zredukowany zostanie o 30 % w związku z zastosowaniem zmiany zawieszenia sit sprężynowych na pneumatyczne. Eksploatacja planowanego przedsięwzięcia powiązana jest z innymi przedsięwzięciami i nastąpi kumulacja oddziaływań. Analiza karty informacyjnej wskazuje jednak, że mimo to nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu. Planowana inwestycja nie stwarza ryzyka poważnych awarii, nie jest zlokalizowana na obszarach chronionych. Znajduje się w sąsiedztwie obszarów leśnych, jednak nie wpłynie negatywnie na te tereny. Ze względu na odległość około 7 km od obszarów – Natura 2000 nie wpłynie negatywnie także na te tereny. Najbliższy teren chronionego krajobrazu W. S. znajduje się w odległości 1 km od planowanego przedsięwzięcia. Ze względu na sposób lokalizacji instalacji – w istniejącym wyrobisku nie wpłynie to negatywnie na krajobraz. Rodzaj i skala przedsięwzięcia, jego realizacja i eksploatacja nie będzie stanowiła znacznej uciążliwości i zamykać będzie w granicach nieruchomości inwestora. Planowane przedsięwzięcie będzie miało zasięg lokalny (brak oddziaływania transgranicznego). Planowana inwestycja jest zgodna z lokalizacją ustaloną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego – Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] grudnia 1999 r., zmienioną Uchwałą [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2005 r., a następnie Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...].11.2011 r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta i gminy S. w którym przedmiotowe działki określone zostały jako tereny górnicze. Powyższe ustalenia dawały podstawę do przyjęcia, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu z wyjątkiem ustalenia czasu pracy Zakładu co do którego to ustalenie nie miało podstaw prawnych. Skargę na powyższą decyzję wnieśli K. i H. P., w której zarzucili: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2013.1235 z późn. zm.) przez stwierdzenie, że brak jest potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na montażu i eksploatacji Zakładu P. K. M. na terenie kopalni "B. – D." Firmy B. S.A. na części działek nr [...] i [...] w obrębie D., gmina S., powiat s., województwo p., w sytuacji w której, planowana inwestycja w sposób znaczący spowoduje wzrost natężenia emisji hałasu, a stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w jakimkolwiek ze wskazanych w art. 63 ust. 1 ustawy aspektów powinno doprowadzić do wydania postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, 2) naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które to naruszenia miały niewątpliwy wpływ na wynik sprawy tj.: a). art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. przez niewyczerpujące rozpoznanie i ocenę całego materiału dowodowego i błędne ustalenie, że skoro planowane przedsięwzięcie powiązane jest z innymi przedsięwzięciami to nastąpi kumulacja oddziaływań, jednak instalacja do przerobu kruszywa naturalnego nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w stosunku do najbliższych terenów chronionych akustycznie, podczas gdy poprzednie przedsięwzięcia podjęte przez inwestora na przedmiotowym terenie spowodowały utrzymanie się natężenia hałasu zarówno w sferze dziennej jako i nocnej w górnych wartościach dozwolonych przez prawo, b). art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji tylko w nieznacznej części, w sytuacji w której wobec błędnego przeprowadzenia postępowania dowodowego i niezbadania dogłębnie kwestii emisji hałasu należało uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Ponadto wnieśli na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: a) raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kruszywa naturalnego metodą odkrywkową z części złoża B. – D. z obszaru górniczego o powierzchni 22,77 ha obejmującego działki o nr [...] obręb D., gmina S. na okoliczność ustalenia poziomu emisji hałasu dla dotychczasowej inwestycji wnioskodawcy zbliżonego do dozwolonej przez prawo granicy oraz fakt, że wskazane w karcie informacyjnej dla przedsięwzięcia polegającego na montażu i eksploatacji Zakładu P. K. M. na terenie kopalni "B. – D." firmy "B." S.A. na części działek [...] i [...] w obrębie D. wartości emisji hałasu i mające obejmować zarówno kopalnię jak i zakład przerobu kruszywa pozostają w oczywistej sprzeczności z wartościami określonymi dla samej kopalni, b) pisma Okręgowego Urzędu Górniczego w L. z dnia 9 grudnia 2015 r. na okoliczność faktycznego poziomu emisji hałasu dla samej kopalni na poziomie zbliżonym do dopuszczalnego przepisami prawa oraz wszczęcia w tym zakresie kontroli wobec wnioskodawcy i wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji i zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna albowiem zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa stanowiącego podstawę jej wydania. Na wstępie należy stwierdzić, że organy prawidłowo przyjęły, iż przedmiotowa inwestycja jest przedsięwzięciem wymienionym w § ust. 1 pkt. 39 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr. 2013 poz. 1397 z późn. zm.) a następnie prawidłowo przeprowadziły postępowanie wymagane przepisami ustawy i dokonały niezbędnych ustaleń dających podstawę do wydania decyzji o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Skarżący kwestionują w skardze ustalenia w zakresie dotyczącym poziomu hałasu wytwarzanych z instalowanych urządzeń wskazując, iż nastąpi natężenie jego poziomu w związku z tym, iż przedmiotowe przedsięwzięcie jest powiązane z innymi przedsięwzięciami inwestora na tym terenie. W szczególności skarżący podnoszą, iż wartości emisji hałasu wskazane dla przedmiotowego przedsięwzięcia dla którego przeprowadzona była ocena oddziaływania na środowisko były zbliżone dla górnej granicy dopuszczalnych norm, a po kumulacji z obecnym przedsięwzięciem będą miały wartości niższe niż przewidziane w poprzedniej ocenie co w ich przekonaniu jest niemożliwym. Ustalenia dokonane w tym zakresie przez organy znajdują oparcie w materiale dowodowym sprawy. Przede wszystkim organy wskazały co w przedmiotowym przedsięwzięciu jest źródłem hałasu wymieniając konkretne urządzenia emitujące hałas. Jednocześnie organy ustaliły, że inwestor w celu zminimalizowania oddziaływania akustycznego przewidział posadowienie urządzeń w wyrobisku górniczym oraz usypanie od strony obiektów chronionych akustycznie wału ziemnego wysokości 4 m i dodatkowo w celu redukcji hałasu emitowanego z przesiewacza wchodzącego w skład wyposażenia zakładu przewidziano zmiany konstrukcji przesiewacza zmieniając sposób zawieszenia sit ze sprężynowego na pneumatyczny, co zmniejszy poziom hałasu o 30 %. Przy tych ustaleniach organy prawidłowo przyjęły analizując kartę informacyjna przedsięwzięcia, że nawet przy kumulacji oddziaływania z innymi przedsięwzięciami nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w stosunku do terenów chronionych akustycznie. W sytuacji gdy ustalenia dokonane pod kątem dalszych wymagań zawartych w art. 63 ust. 1 ustawy wykazały, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie stanowi zagrożenia dla środowiska, a także przy uwzględnieniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. zawartej w postanowieniu z dnia [...].10.2015 r. znak [...], w której stwierdził iż nie zachodzi potrzeba przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia organy prawidłowo przyjęły, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest inwestycją nie wymagającą potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie Sądu nie istniała potrzeba przeprowadzania dowodu z wnioskowanych w skardze dokumentów, ponieważ okoliczności w nich wskazane, a dotyczące poziomu hałasu na którą to okoliczność miał być przeprowadzony dowód w istocie nie były kwestionowane i były przedmiotem analizy przez organ przy ocenie materiału dowodowego. Z tych więc względów skarga podlegała oddaleniu stosownie do art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.