II SA/Bk 222/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącej o sprostowanie oczywistej omyłki w pkt 2 wyroku z dnia 20 czerwca 2017 r. w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu w B. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieprzyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej p o s t a n a w i a oddalić wniosek Wyrokiem z dnia [...] czerwca 2017 r. WSA w Białymstoku w pkt 2 zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W piśmie procesowym z dnia 23 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącej, na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r., poz. 718 ze zm.: dalej powoływana jako P.p.s.a.), złożył wniosek o sprostowanie powyższego wyroku w części dotyczącej zasądzonych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, w ten sposób aby w miejsce kwoty 200 zł wpisać kwotę 697 zł. W uzasadnieniu wniosku podano, że skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata w skardze wnosiła o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Sąd uwzględnił skargę i w pkt 2 wyroku orzekł o kosztach postępowania przyjmując, że wynoszą one 200 zł (wpis sadowy). W rzeczywistości jednak do kosztów postępowania w sprawie niniejszej oprócz zasądzonego wpisu należą także: 17 zł – opłata skarbowa i 480 - wynagrodzenie pełnomocnika. Tym samym łączna wysokość kosztów postępowania w sprawie wynosi 697 zł a nie 200 zł. Z związku z zaistniałą oczywistą omyłką rachunkową wniosek niniejszej, zdaniem pełnomocnika, jest uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Wniosek nie może być uwzględniony w trybie art. 156 § 1 P.p.s.a. Rektyfikacja wyroku jaką przewidziano w tym przepisie możliwa jest w przypadku gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo oczywistej omyłki. Judykatura przyjęła, że sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Przyjmuje się również, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że wskazywana przez wnioskodawcę w uzasadnieniu wniosku "omyłka" nie może zostać zaklasyfikowana do którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 P.p.s.a. Sprostowanie postanowienia o kosztach w sposób sugerowany we wniosku, tj. przez wpisanie w miejsce 200 zł, kwoty 697 zł stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie a zmierzające do zmiany zawartego nim rozstrzygnięcia (vide: postanowienie NSA z 28 kwietnia 2011 r., II GSK 346/10, pub. Lex nr 786109). Z powyższych przyczyn wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Na marginesie zauważyć należy, że również instytucja uzupełnienia wyroku o której mowa w art. 157 P.p.s.a., w sprawie niniejszej nie może mieć zastosowania. Możliwość uzupełnienia wyroku w zakresie zwrotu kosztów istnieje tylko wówczas, gdy orzeczenie co do istoty sprawy nie zawiera w ogóle rozstrzygnięcia o nich. Jeżeli natomiast sąd orzekł o zwrocie kosztów w pewnym zakresie, ale w mniejszym rozmiarze niż żądała tego strona, zasądzając zwrot wpisu, bez zasądzenia zwrotu wynagrodzenia radcy prawnego, jak ma to miejsce w sprawie niniejszej, stronie przysługuje zażalenie (art. 194 § 1 pkt 9 P.p.s.a.), a nie wniosek o uzupełnienie wyroku (vide: postanowienie NSA z 28 stycznia 2010 r., II FZ 543/09, Lex nr 600071). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a.