II SA/Bk 224/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A. A. na czynność Starosty Z. z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części kwoty z tytułu opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2011 r. Pan A. A. wystąpił do Starostwa Powiatowego w Z. o zwrot części kwoty z tytułu opłaty za wydanie karty pojazdu samochodu marki Volkswagen [...] Nr rej [...] zarejestrowanego po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 1 października 2004 r. (data wydania karty pojazdu 15 listopada 2004 r.). W odpowiedzi Starosta Z. pismem z dnia [...] lutego 2011 r. znak [...] stwierdził, że uiszczona podczas pierwszej rejestracji samochodu w dniu 3 stycznia 2005 r. opłata za kartę pojazdu w wysokości 500 zł, była opłatą pobraną na podstawie i w granicach powszechnie obowiązującego prawa. Organ wyjaśnił, iż ustawową podstawę do pobierania omawianej opłaty stanowi przepis art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Natomiast wysokość tej opłaty wynika z § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Powyższe rozporządzenie obowiązywało do dnia 14 kwietnia 2006 r. Oznacza to, że obowiązek uiszczenia opłaty, jak i jej wysokość wynikają bezpośrednio z przepisów prawa, stąd organ jest obowiązany do pobierania opłaty za kartę, bez wydawania odrębnego aktu administracyjnego. Dalej organ podkreślił, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., uznający wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu za niezgodną z art. 92 i art. 217 Konstytucji RP oraz art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym utrzymał w mocy przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. do momentu wydania nowych przepisów przez Ministra Transportu, tj. do dnia 30 kwietnia 2006 r. Końcowo organ pouczył, że stronie służy prawo wniesienia skargi w trybie przewidzianym w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po uprzednim wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 11 marca 2011 r. A. A. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W skardze wniósł o zwrot opłaty uiszczonej w związku z wydaniem karty pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowy pogląd wyrażony w sprawie i wniósł o jej odrzucenie. Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek wyczerpania środków zaskarżenia, gdyż Skarżący nie wystąpił do Starosty Z. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga na czynność Starosty Z. podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Tytułem wstępu należy zauważyć, iż zgodnie z aktualnym orzecznictwem Naczelnego Sadu Administracyjnym (uchwała NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07) skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z art. 3 § 2 pkt 4 wynika natomiast, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Art. 52 § 3 stanowi zaś, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż w konkretnym przypadku nie został wyczerpany tryb zaskarżenia, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, Skarżący złożył do Starosty Z. pismo zawierające wniosek o zwrot zawyżonej opłaty za kartę pojazdu i pismo to było jedynym pismem w tej sprawie, w którym zwrócił się do organu o zwrot zawyżonej opłaty za kartę pojazdu. Żadnego innego wezwania w tej sprawie Skarżący nie złożył do organu. W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ w piśmie z dnia 14 lutego 2011 r. poinformował Skarżącego o podstawach prawnych uiszczenia ww. opłaty oraz jej wysokości, a także pouczył o prawie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na powyższe pismo. Wydając przedmiotowe pismo Starosta Z. dokonał czynności, o jakiej mowa we wspomnianym art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jednakże dopuszczalności skargi w takim przypadku uwarunkowana jest uprzednim wezwaniem na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu czynności. Natomiast skargę do sądu administracyjnego stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. można wywieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie,a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi, to w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (tak: wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2008 r., I OSK 237/08). Powyższy tryb zaskarżenia bez wątpienia nie został przez Skarżącego wyczerpany. Przed wniesieniem skargi na czynność organu, nie zostało do niego skierowane jakiekolwiek wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego Sąd nie mógł dokonać merytorycznego rozpoznania skargi, z uwagi na wyżej opisane braki stanowiące o jej niedopuszczalności. W tym stanie rzeczy skargę niniejszą jako przedwczesną, wniesioną bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym należy uznać za niedopuszczalną. Na marginesie zaznaczyć należy, iż postanowienie o odrzucenie skargi, jako rozstrzygnięcie o charakterze formalnym a nie merytorycznym, nie powoduje stanu rzeczy osądzonej. W związku z tym, strona niezadowolona z rozstrzygnięcia organu po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia (z art. 52 § 3 p.p.s.a), będzie mogła jeszcze raz skorzystać z prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego, nie naruszając tym samym stanu powagi rzeczy osądzonej. Mając powyższe na uwadze z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu