II SA/Bk 233/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska - Nazarczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – W. M. złożył do sądu administracyjnego skargę na decyzję Wojewody P., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu położonym przy ul. [...] w B. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie wymeldowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej zwana "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że to na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek w nim zawartych, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło skutkować wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wniosek został uzasadniony w sposób ogólnikowy i właściwie powtórzono w nim zwroty ustawowe. Tak uzasadniony wniosek nie może stanowić podstawy jego pozytywnego rozpatrzenia. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych wnioskodawca powinien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane i na podstawie akt sprawy, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia (vide: postanowienie NSA z 26 lipca 2006 r., II FZ 452/2006, LexPolonica nr 418133, postanowienie WSA w Łodzi z 17 października 2007 r., I SA/Łd 1132/2007, LexPolonica 1793221). W niniejszej sprawie skarżący nie skonkretyzował w czym miałaby się wyrażać szkoda oraz jakie skutki wykonania decyzji miałyby charakter nieodwracalny. Jednocześnie po wszechstronnym rozważeniu okoliczności sprawy Sąd stwierdził, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie wniosek dotyczy decyzji o wymeldowaniu, a więc orzeczenia, które stwierdza jedynie stan faktyczny i posiada charakter ewidencyjny. Celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji. Służy ona jedynie aktualizacji i doprowadzenia do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Decyzja ta nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, tym samym nie może spowodować negatywnych skutków. Potwierdza jedynie, że stałe miejsce pobytu osoby, niezależnie od przyczyn zmiany tego miejsca, jest inne niż dotychczas. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r. poz. 388 ze zm.), zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zamelduje. Decyzja ta nie ogranicza prawa do przebywania w lokalu, ani też nie powoduje utraty prawa własności, czy współwłasności do lokalu. Nie ma charakteru nieodwracalnego. Skoro decyzja taka nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, tym samym jej wykonanie nie może spowodować negatywnych skutków dla strony (vide: postanowienia NSA: z 17 września 2013 r., II OZ 734/13, z 30 stycznia 2014 r., II OZ 66/14, z 13 listopada 2013 r., II OZ 976/13, pub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.