II SA/Bk 233/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B., orzeczono o wymeldowaniu W. M. z pobytu stałego w B. przy ul. [...]. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r. poz. 388 ze zm.), dalej jako ustawa ewidencyjna. Organ pierwszej instancji wskazał, że wniosek o wymeldowanie złożyła była żona W. M. – I. M. (dalej jako Wnioskodawczyni). Oboje są współwłaścicielami spornej nieruchomości. Toczy się między nimi sprawa o podział majątku dorobkowego oraz o ustalenie sposobu korzystania z nieruchomości. W. M. pozostawał zameldowany pod spornym adresem od 1997 r., wymeldował się w dniu [...] kwietnia 2011 r. na adres ul. [...] w B., zaś w dniu [...] października 2013 r. ponownie zameldował się przy ul. [...]. W trakcie postępowania przesłuchano świadków (córkę stron M. K. oraz sąsiadkę J. O.), odebrano wyjaśnienia od stron postępowania, jak też wykorzystano materiały sporządzone przez funkcjonariuszy Komisariatu [...] Policji w B. Ustalono, że W. M. nie mieszka w lokalu od dnia [...] października 2013 r. Wcześniej, w okresie czerwiec/lipiec 2011 r. – październik 2013 r. sporadycznie był widziany przez sąsiadkę, natomiast w dniu [...] października 2013 r. zabrał swoje rzeczy osobiste lub użytkowe i wyprowadził się. W tym też dniu Wnioskodawczyni wymieniła zamki. Z wyjaśnień W. M. wynika, że na skutek postanowienia nakazującego opuszczenie domu nie mógł w nim przebywać do dnia [...] marca 2014 r., później chciał wrócić, ale nie było to możliwe z uwagi na wymianę zamków. Występował o wydanie kluczy, prosił o pomoc Policji w powrocie do mieszkania, ale bezskutecznie, zaś na skutek działań byłej żony musiał podpisać spis rzeczy i je zabrać. Organ pierwszej instancji nie dał wiary ww. wyjaśnieniom w zakresie w jakim mają dowieść zamiaru zamieszkiwania w spornym lokalu, nie dał wiary zeznaniom córki stron jako osobie spokrewnionej, zaś dał wiarę zeznaniom J. O. (osobie obcej wobec stron), która wskazała, że widziała jak w październiku – listopadzie 2013 r. W. M. wyprowadził się: przyjechał wówczas samochód bagażowy, ww. spakował swoje rzeczy i od tamtego czasu nie widziała, by wrócił do lokalu. Była też świadkiem zdarzenia w dniu [...] czerwca 2014 r., kiedy został zabrany przez Policję. Nadto organ pierwszej instancji ustalił, że w toku postępowaniu przygotowawczego prowadzonego przez prokuraturę w kierunku podejrzenia popełnienia czynu z art. 207 Kodeksu karnego (znęcanie się) zostało wydane w dniu [...] października 2013 r. na okres 2 miesięcy postanowienie nakazujące opuszczenie przez W. M. spornego lokalu, następnie przedłużone do dnia [...] marca 2014 r. Adresat postanowienia wykonał je, zatem opuszczenie lokalu nie było dobrowolne. W dniu [...] listopada 2013 r. zabrał swoje rzeczy osobiste, użytkowe oraz lekarstwa, co potwierdziła Policja. Dokumentacja sporządzona przez Policję potwierdza też, zdaniem tego organu, że do zabrania kolejnych rzeczy doszło w dniu [...] czerwca 2014 r., zaś pismo z Komisariatu [...] z dnia [...] listopada 2015 r. potwierdza, że ww. do lokalu nie powrócił. Nadto doszło do wymiany zamków przez Wnioskodawczynię, zaś podejmowane przez W. M. kroki prawne okazały się bezskuteczne (Sąd Rejonowy w B. w sprawie [...] oddalił powództwo o ochronę naruszonego posiadania, wyrok jest nieprawomocny). Organ pierwszej instancji wyjaśnił istotę meldunku jako czynności rejestracyjnej, wskazał też na brak związku między tytułem prawnym do lokalu a zameldowaniem w nim oraz wyjaśnił, że wynik sprawy o podział majątku nie ma wpływu na wynik sprawy o wymeldowanie. Odnosząc się do sprawy cywilnej tj. [...] o zobowiązanie W. M. do opuszczenia lokalu wskazał, że wniosek inicjujący sprawę został złożony w 2014 r. kiedy ten już się wyprowadził, stąd sąd nie uwzględnił go postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. Odwołanie od powyższej decyzji złożył W. M. oraz odrębnie jego pełnomocnik. Zarzucili oni naruszenie: art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez oparcie decyzji na okolicznościach i przesłankach niezawartych w tych przepisach; art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. poprzez wymeldowanie odwołującego się tylko na wniosek współwłaściciela nieruchomości i mimo stwierdzenia, że nie opuścił miejsca stałego pobytu dobrowolnie; art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wprowadzenie jego pełnomocnika w błąd co do terminu podjęcia decyzji i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewszechstronne rozpatrzenie całego materiału dowodowego (danie wiary wyjaśnieniom byłej żony, że zabrał wszystkie rzeczy z lokalu oraz zeznaniom sąsiadki zaprzyjaźnionej z byłą żoną). W uzasadnieniu zarzutów zwrócono uwagę, że ustalenia organu oparto na nieprawomocnych orzeczeniach sądów powszechnych, nie uwzględniono faktu niedobrowolnego opuszczenia lokalu w październiku 2013 r. Nadto organ pierwszej instancji w dniu [...] stycznia 2016 r. poinformował, że przedłuża termin do wydania decyzji do dnia [...] lutego 2016 r., a decyzję wydał w dniu [...] stycznia 2016 r., co uniemożliwiło pełnomocnikowi końcowe zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wyjaśniając, że mimo wszczęcia postępowania na podstawie przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z dnia 10 kwietnia 1974 r. – kontynuowane było ono na podstawie przepisów ustawy o ewidencji ludności z dnia 24 września 2010 r. z uwagi na treść art. 69 tej ustawy. Zatem podstawą prawną decyzji kończącej postępowanie jest art. 35 ustawy ewidencyjnej z 2010 r. Organ odwoławczy ustalił stan faktyczny sprawy w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym oraz uzupełniony w postępowaniu odwoławczym (vide liczne pisma procesowe W. M. oraz dokumentacja policyjna) oraz ocenił go identycznie jak organ pierwszej instancji tzn. jako dający podstawy do wymeldowania odwołującego się z lokalu przy ul. [...] Zdaniem Wojewody, ustalono wystąpienie przesłanki opuszczenia lokalu, bowiem W. M. nie realizuje swoich podstawowych potrzeb życiowych w spornym lokalu od dnia [...] października 2013 r., co wynika nie tylko z wyjaśnień Wnioskodawczyni i zeznań świadków oraz informacji Policji z dnia [...] listopada 2015 r., ale też z wyjaśnień odwołującego się, który przyznał opuszczenie lokalu na skutek wykonania nakazu jego opuszczenia wydanego przez Prokuraturę Rejonową B. w B. Organ odwoławczy wskazał, że dał wiarę zeznaniom świadków, bowiem korespondują one z pozostałym materiałem dowodowym i – wbrew twierdzeniom wymeldowanego - nie ma podstaw do podważania wiarygodności treści tych zeznań. Wojewoda podkreślił niepodjęcie przez odwołującego się skutecznych czynności prawnych umożliwiających mu powrót do lokalu. Zawiadomienia do Policji i prokuratury pozostają bezskuteczne oraz nieprawomocnie oddalono powództwo o przywrócenie naruszonego posiadania (jak wskazano, uchylenie wyroku na skutek apelacji może ten stan zmienić). Wyjaśniono, że nawet pozostawienie w lokalu rzeczy osobistych nie świadczy o skoncentrowaniu w nim interesów życiowych oraz że spory o własność lokalu nie mają wpływu na wynik postępowania o wymeldowanie. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. wskazano, że pełnomocnik Strony został skutecznie zawiadomiony w trybie tego przepisu w dniu 30 grudnia 2015 r. i miał możliwość skorzystania z tych uprawnień. Okoliczność zawiadomienia pełnomocnika o przewidywanym terminie zakończenia postępowania na dzień [...] lutego 2016 r. wynikała z przepisów prawa (art. 36 K.p.a.). Nie oznaczało to jednak, że dnia [...] lutego 2016 r. nastąpił wydanie decyzji kończącej postępowanie. Także okoliczność złożenia wniosku o wymeldowanie przez współwłaścicielkę nie ma wpływu na wynik sprawy, bowiem była ona podmiotem uprawnionym do wystąpienia z takim wnioskiem samodzielnie i bez konieczności uzyskania dodatkowych zgód innych podmiotów. Skargę na decyzję Wojewody złożył do sądu administracyjnego W. M. i zarzucił: - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w tym niewyjaśnienie: jakie rzeczy osobiste i dokumenty pozostały w mieszkaniu i garażu poza tymi zapakowanymi bezprawnie przez byłą żonę; przyczyn nieudzielenia asysty Policji przy wejściu do lokalu po upływie terminu zakazu przebywania w nim (wskazał, że była żona pracowała w KP II); sprzeczności w zeznaniach świadka J. O., która nieprawdziwie oświadczyła co do okoliczności wynoszenia rzeczy z lokalu w dniu [...] czerwca 2014 r.; - naruszenie art. 35 ustawy ewidencyjnej poprzez przymusowe wymeldowanie z miejsca pobytu stałego, którego nie opuścił dobrowolnie i którego nadal jest współwłaścicielem; - nieważność decyzji pierwszoinstancyjnej (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) wynikającą z niedochowania obowiązku z art. 10 K.p.a. i wprowadzenia w błąd jego pełnomocnika oraz uniemożliwienia mu wypowiedzenia się co do materiałów postępowania. Uzasadniając zarzuty Skarżący wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji zawiera istotne braki, przy jego interpretacji kierowano się złą wolą, zaś Wojewoda nie wyeliminował tych nieprawidłowości oraz zignorował zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Tymczasem organ pierwszej instancji poinformował pełnomocnika, że przedłuża termin do wydania decyzji do dnia [...] lutego 2016 r., a decyzję wydał w dniu [...] stycznia 2016 r. Nie poinformował pełnomocnika o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, zwłaszcza że "Bezsensowne byłoby zapoznanie się z materiałem wg stanu na [...].01.2016 r., skoro trwało jeszcze postępowanie przeddecyzyjne", a materiał zgromadzony w pierwszej instancji wykazywał znaczne sprzeczności, co do których jego pełnomocnik wyprowadziłby odpowiednie wnioski. Doszło zatem do pozbawienia go możliwości obrony praw w postępowaniu. Zarzucił Wnioskodawczyni wyjaśnienia niezgodne z prawdą, wykorzystanie sytuacji w dniu [...] października 2013 r. i umyślną wymianę zamków celem niedopuszczenia go do lokalu, jak też spakowanie i wyniesienie jego rzeczy. Organom zarzucił nieprofesjonalizm, działanie na jego szkodę, bierność w sytuacji, gdy jego była żona jako była wieloletnia policjantka wykorzystywała swoją wiedzę by działać na jego niekorzyść (np. odmówiła w dniu [...] czerwca 2014 r. wpuszczenia go do zajmowanej części lokalu celem sprawdzenia jakie rzeczy pozostawił, a które później zostały przez nią przywłaszczone). Zanegował danie wiary świadkom, w tym J. O. skonfliktowanej z nim a zaprzyjaźnionej z jego byłą żoną, która zeznała że widziała jak wynosi rzeczy w dniu [...] listopada 2014 r., podczas gdy obecna przy czynnościach policjantka potwierdziła ich uprzednie wyniesienie przez jego byłą żonę. Także zeznania J. O. mijają się, jego zdaniem, z rzeczywistością jeśli chodzi o wydarzenia w dniu [...] czerwca 2014 r., kiedy to nie został wyprowadzony przez Policję ale sam ją wzywał i do późnych godzin trwały czynności związane z włamaniem do jego auta. Wyjaśnił, że nocował wówczas w garażu. Zarzucił Policji, że w sprawie działała na korzyść swojej byłej funkcjonariuszki a jego byłej żony, która ze służby została zwolniona z powodu choroby. Zwrócił uwagę na oparcie ustalań przez organy na orzeczeniach nieprawomocnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sprawy meldunkowe reguluje obecnie ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2016 r., poz. 722 ze zm.), zwana dalej ustawą ewidencyjną. Zgodnie z jej art. 69 ust. 1 pkt 1 postępowania administracyjne wszczęte na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy - w sprawach o wymeldowanie prowadzi się na podstawie nowych przepisów. W sprawie niniejszej wszczęcie postępowania o zameldowanie nastąpiło w grudniu 2014 r., a zaskarżoną decyzję wydano w lutym 2016 r. Ustawa ewidencyjna weszła w życie w dniu 1 marca 2015 r. Zatem prawidłowo postępowanie prowadzono na podstawie nowych przepisów. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy ewidencyjnej obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu stałego albo opuszcza miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu - obowiązany jest wymeldować się. Stosownie do treści art. 35 tej ustawy, właściwy organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanego w art. 28 ust. 2 (posiadającego tytuł prawny do lokalu), decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Już z powyższego wynika, że nie może być wątpliwości co do uprawnienia jednego ze współwłaścicieli lokalu do złożenia wniosku o wymeldowanie innej osoby tj. innego współwłaściciela lub osoby nieposiadającej tytułu prawnego do lokalu. Istota problemu w sprawach meldunkowych (o zameldowanie, o wymeldowanie) dotyczy bowiem nie kwestii tytułu prawnego do lokalu a faktycznego przebywania w nim. Tak zameldowanie jak i wymeldowanie z miejsca stałego pobytu mają charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy. W żaden sposób nie dotyczą ani nie niweczą praw rzeczowych bądź obligacyjnych do określonego lokalu. Tych ostatnich należy dochodzić w postępowaniu przed sądem powszechnym. Tym samym nie budzi wątpliwości Sądu w sprawie niniejszej, że organy ewidencyjne prowadziły postępowanie na wniosek współwłaścicielki nieruchomości przy ul. [...], jak też że swoje działania skoncentrowały przede wszystkim na ustaleniu okoliczności opuszczenia lokalu przez Skarżącego i tego, czy w tym lokalu nadal przebywa, czy ma do tego prawo i czy koncentruje tam swoje interesy życiowe. Zgodzić się należy ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie, że literalne brzmienie art. 35 ustawy ewidencyjnej sprowadza się do konieczności wymeldowania każdej osoby, która nie przebywa w miejscu stałego pobytu. Czynność ta ma bowiem charakter czynności materialno-technicznej zmierzającej do potwierdzenia istniejącego stanu faktycznego. Nadto, nieprzebywanie (opuszczenie lokalu) powinno mieć cechę dobrowolności lub powinno wynikać z czynności właściwego organu mających oparcie w przepisach prawa. Na równi z opuszczeniem dobrowolnym traktuje się przymusowe opuszczenie lokalu następujące na skutek wykonania prawem nakazanych czynności (np. eksmisja) i brak prawnych możliwości powrotu lub podjęcie bezskutecznych środków prawnych celem powrotu do lokalu (vide wyroki: z dnia 27 lipca 2016 r., II SA/Po 159/16; z dnia 15 lipca 2016 r., II SA/Gl 1021/15; z dnia 23 marca 2016 r., III SA/Łd 41/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). W sprawie niniejszej niesporne jest, że w dniu [...] października 2013 r. Skarżący opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego przy ul. [...]i miało to miejsce na skutek wykonania postanowienia prokuratorskiego z dnia [...] października 2013 r. w sprawie [...] o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci nakazu opuszczenia lokalu mieszkalnego na okres 2 miesięcy (w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 207 Kodeksu karnego). Jak wynika z akt, zakaz ten obowiązywał do dnia [...] marca 2014 r. (na skutek przedłużenia postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie [...]). Opuszczenie przez Skarżącego spornego lokalu w dniu [...] października 2013 r. było zatem przymusowe, ale stanowiło wykonanie prawa. Organy ustaliły również w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy (zeznania J. O., wyjaśnienia Wnioskodawczyni, spisy rzeczy k. 45 akt adm. pierwszej instancji), że w dniu [...] listopada 2013 r. Skarżący zabrał swoje rzeczy (spakowane przez byłą żonę). Tę okoliczność przyznał też Skarżący, z tym że zaznaczył, iż nie miał w tym względzie wyboru, rzeczy były przygotowane do wywiezienia, a on nie posiadał kluczy do lokalu (k. 76 akt pierwszej instancji). Kolejne zabranie rzeczy (dokumentów, faktur) miało miejsce w czerwcu 2014 r. w obecności funkcjonariuszy Policji (k. 39 – 41 tych akt). Reasumując tę część rozważań stwierdzić trzeba, że wykonanie orzeczeń właściwych organów ścigania i sprawiedliwości było zgodnym z prawem opuszczeniem lokalu. Wywiezienie zaś rzeczy stanowiło naturalną konsekwencję tego opuszczenia. Bezspornie także Skarżący podejmował kroki, w tym prawne, celem przywrócenia posiadania lokalu i powrotu do niego. Jak wskazywał, występował do Wnioskodawczyni pisemnie w marcu 2014 r. o wydanie kluczy, w marcu 2015 r. sprecyzował powództwo i wniósł o ochronę w trybie posesoryjnym (sprawa [...], k. 165-173 akt pierwszej instancji) oraz zgłaszał organom Policji m.in. w kwietniu i maju 2014 r. fakt niedopuszczania go do lokalu (vide dokumentacja policyjna, k. 291-300 akt odwoławczych). Jak wskazała jednak Policja, Skarżący nie zgłosił zawiadomienia o popełnieniu czynu zabronionego, a jedynie prosił o pośrednictwo w wydaniu rzeczy przez byłą żonę (k. 188 akt I instancji). Wśród powyższych okoliczności kluczowy w sprawie pozostaje fakt oddalenia przez Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia [...] października 2015 r. w sprawie [...] powództwa o ochronę posesoryjną. Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu tego wyroku, "roszczenie powoda nie zasługiwało na uwzględnienie, tak z uwagi na niedochowanie rocznego terminu przewidzianego w art. 344 § 2 k.c., a także z uwagi na art. 5 k.c. – bowiem działania powoda zmierzające do przywrócenia posiadania, w ocenie Sądu, stanowią nadużycie prawa i zmierzają do eskalacji konfliktu i znacznego pogorszenia sytuacji pozwanej, a nie do ochrony uzasadnionego interesu powoda". Powyższy wyrok, choć nieprawomocny w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, to jednak wykluczył możliwość legalnego powrotu Skarżącego do lokalu przy ul. [...]. A zatem w dacie zaskarżonej decyzji, na którą to chwilę tutejszy Sąd ocenia jej legalność, Skarżący nie przebywał w lokalu, jego nieprzebywanie było spowodowane pierwotnie opuszczeniem go w wyniku wykonania orzeczeń wydanych przez właściwe organy państwa, a następnie orzeczeniem sądowym potwierdzono brak możliwości odzyskania utraconego posiadania. A zatem Skarżący w lokalu przy ul. [...] od dawna nie koncentruje swoich interesów życiowych, a jak sam przyznał na rozprawie – zamieszkuje w lokalu przy ul. [...], które jest również przedmiotem współwłasności jego i byłej żony. W takiej sytuacji deklarowany przez Skarżącego zamiar powrotu do lokalu jest jego subiektywnym oświadczeniem nieznajdującym pokrycia w obiektywnych okolicznościach stanu faktycznego sprawy. A tym samym nie może wywołać skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji o wymeldowaniu. W świetle powyższych okoliczności za niebudzącą wątpliwości uznać także należy ocenę zeznań świadków, zwłaszcza J. O. Znajomość tego świadka z Wnioskodawczynią nie podważa treści złożonych zeznań, zwłaszcza że korespondują one z pozostałym materiałem dowodowym co do zasadniczych jego elementów istotnych w sprawie niniejszej tj. co do faktu opuszczenia lokalu w październiku 2013 r. i nieprzebywania w nim w okresie późniejszym przez Skarżącego. Odnośnie stanowiska pełnomocnika z rozprawy co do niemożności zawnioskowania o ponowne przesłuchanie świadka J. O. wskazać należy, że świadek był przesłuchiwany na etapie administracyjnym dwukrotnie, w tym drugi raz w obecności Skarżącego i jego pełnomocnika (k. 101-102, 183 -185 akt adm. I instancji). Sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w pozostałym zakresie także nie budzi zastrzeżeń Sądu i nie potwierdza naruszeń zarzuconych w skardze. Pamiętać należy, że organ ewidencyjny nie miał obowiązku wyjaśniać wszelkich okoliczności dotyczących wzajemnych relacji między byłymi małżonkami, ale miał obowiązek skupić się na przesłankach umożliwiających wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 35 ustawy ewidencyjnej. To też uczyniono, bez naruszenia art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. trafnie wywodząc wystąpienie przesłanek prowadzących do wydania decyzji o wymeldowaniu. Swoją argumentację organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 K.p.a. uznając zgromadzony materiał dowodowy za wystarczający do rozstrzygnięcia, którą to ocenę należy zaakceptować. Bezskuteczny pozostaje zarzut pozbawienia Skarżącego udziału w postępowaniu i uniemożliwienia jego pełnomocnikowi zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy. Z akt wynika, że w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. poinformowano pełnomocnika w trybie art. 10 § 1 K.p.a. (doręczone [...] grudnia 2016 r.), zaś w zawiadomieniu z dnia [...] grudnia 2015 r. w trybie art. 36 § 1 K.p.a. poinformowano o przedłużeniu załatwienia sprawy do dnia [...] lutego 2016 r. (doręczone [...] stycznia 2016 r.). A zatem pełnomocnik miał co najmniej dwa tygodnie ([...] grudnia 2015 r. – [...] stycznia 2016 r.) na zrealizowanie uprawnienia z art. 10 § 1 K.p.a., przy czym w dniu 4 stycznia 2016 r. zrealizował je sam Skarżący. Co prawda faktycznie poinformowano pełnomocnika o przedłużeniu wydania decyzji do dnia [...] lutego 2016 r., to jednak nie oznacza, iż dopiero w tym dniu decyzja mogła być wydana. Organ mógł to uczynić wcześniej, zwłaszcza że w zawiadomieniu do pełnomocnika z dnia [...] grudnia 2015 r. wyraźnie wskazano termin 7-dniowy (decyzję wydano po jego upływie). W opisanych okolicznościach brak jest zatem naruszenia prawa strony do udziału w postępowaniu mającego wpływ na wynik postępowania. Dodać na marginesie należy, że jedynym materiałem dowodowym uzyskanym między wystosowaniem tych zawiadomień a wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej było pismo Skarżącego z dnia [...] stycznia 2016 r. zawierające kolejne sprecyzowanie stanowiska w sprawie, a nadto – wniosek o "przyspieszenie realizacji sprawy o wymeldowanie" (k. 217 akt adm. I instancji). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.