II SA/Bk 239/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi B. P. Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w przedmiocie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gier p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe w sprawie; 2. zwrócić skarżącemu B. P. Sp. z o.o. w C. kwotę [...]([...]) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] odmawiającą zmiany zezwolenia udzielonego B. P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w C. przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. na mocy decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. (nr [...]) na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, w przedmiocie zmiany miejsca urządzania gier w punkcie wpisanym pod nr porządkowym 9 wykazu zamieszczonego w pozycji XI zezwolenia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosła B. P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. zarzucając jej naruszenie przepisów art. 51 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, poprzez błędne niezastosowanie tych przepisów, oraz naruszenie przepisów art. 1 pkt 4 w zw. z art. 1 pkt 11 oraz w zw. z art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z póżn. zm.), poprzez błędne zastosowanie art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, nieobowiązującego w zw. z brakiem notyfikacji tego przepisu technicznego, co potwierdzają Uwagi Komisji Europejskiej z dnia 5 września 2011 r. i wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 (opublikowany w Dz. U. UE z 29 września 2012 r.; 2012/C 295/19). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, albowiem w dniu [...] marca 2013 r., w trybie autokontroli przewidzianej w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), wydał decyzję nr [...] uchylającą w całości zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Jako przyczynę uchylenia ww. decyzji organ wskazał na konieczność przeprowadzenia istotnych dla sprawy ustaleń, które będą stanowić punkt wyjścia do przeprowadzenia ponownej oceny zebranego materiału dowodowego, z uwzględnieniem podnoszonych przez Stronę okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą rzutować na sposób rozstrzygnięcia w sprawie. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. skarżąca podtrzymała w całości swoje stanowisko zaprezentowane w skardze, tym samym podtrzymując skargę. Spółka wskazała, iż zasadnym pozostaje wskazanie przez Sąd niezbędnych wytycznych dla organów celnych, w tym również dla Izby Celnej w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Ze wskazanego uprawnienia do samokontroli w sprawie niniejszej skorzystał Dyrektor Izby Celnej w B., wydając decyzję z dnia [...] marca 2013 r., uchylającą – zgodnie z żądaniem skargi - w całości zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn, niż wymienione we wcześniejszych punktach, stało się bezprzedmiotowe. W doktrynie i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli (tak np. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", J. P. Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006). Wprawdzie strona skarżąca pomimo decyzji wydanej w trybie autokontroli nie cofnęła skargi, jednakże nie wpływa to na fakt bezprzedmiotowości niniejszego postępowania. Sąd w tym postępowaniu nie jest bowiem uprawniony do badania legalności decyzji wydanej w ramach autokontroli, gdyż rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., w razie jego zaskarżenia do sądu administracyjnego skargą podlega ocenie nie tylko pod kątem zgodności z warunkami dopuszczającymi jego wydanie i określonymi w powołanym przepisie, ale i w zakresie merytorycznej oceny takiego rozstrzygnięcia, mianowicie jego zgodności z prawem, w tym z przepisami regulującymi materię, której dotyczy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 marca 2011 r., sygn. II SA/Gd 922/10). Ponadto, decyzja z dnia [...] marca 2013 r. wydana w trybie autokontroli, doręczona została B. P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w C. w dniu [...] marca 2013 r. i zarówno z akt administracyjnych, jak i sądowych (w tym pisma skarżącego z dnia [...] kwietnia 2013 r. i wystąpienia pełnomocnika organu na rozprawie w dniu [...] czerwca 2013 r.) nie wynika, aby została ona zaskarżona. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 201 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wprawdzie sformułowanie użyte w tej mierze w pkt 2 postanowienia jest nieprecyzyjne, jednakże intencją Sądu było zasądzenie tych kosztów od organu, czyli Dyrektora Izby Celnej w B. na rzecz skarżącego, czyli na rzecz B. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C.