II SA/Bk 243/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Lawda, po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2004r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie nakazania przywrócenia sposobu użytkowania budynku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]01.2004r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącego kwotę 455 (czterysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...]01.2004 roku nr [...] na podstawie art. 51 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 07.07.1994 roku – Prawo budowlane – nakazał Panu Z. K. zaniechania użytkowania budynku znajdującego się na działce oznaczonej nr geodezyjnym [...] w K. w całości jako inwentarskiego i użytkowania go jako gospodarczego z częścią inwentarską. Na skutek odwołania Pana Z. K. P. Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...]03.2004 roku nr [...] – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o nakazie Panu Z. K. przywrócenia sposobu użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowo-inwentarskiego do zgodności z wydanymi pozwoleniami na budowę z dnia [...]06.1987 roku – w pozostałej części uznał, że obiekt należy użytkować jako gospodarczy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu odwoławczego wywiódł Pan Z. K. zarzucając naruszenie art. 71 – Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna bowiem doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Organy nadzoru budowlanego w niniejszym postępowaniu prowadziły dwa postępowania administracyjne, których tematyka musi być rozpoznawana w odrębnych postępowaniach. Organy prowadziły postępowanie w zakresie przesłanek z art. 51 ustawy z dnia 07.07.1994 roku – Prawa budowlanego (tekst jednolity: Dz. U. Nr 106. poz. 1126 z 2000 roku z późn. zm.) oraz postępowanie w przedmiocie przesłanek z art. 71 tegoż Prawa budowlanego. Obowiązkiem zaś organu nadzoru budowlanego było w pierwszym rzędzie prowadzenie postępowania administracyjnego w zakresie art. 51 – Prawa budowlanego a więc ustalenia czy nastąpiły odstępstwa od decyzji z 1987 roku w przedmiocie pozwolenia na budowę jeżeli tak – to czy można obiekt doprowadzić do stanu zgodnego z prawem poprzez nałożenie obowiązków wykonania określonych czynności na inwestora. Dopiero po zakończeniu powyższego postępowania administracyjnego możliwe jest prowadzenie postępowania w zakresie pozwolenia na użytkowanie. Należy dodać, że w tym postępowaniu istotną kwestią będzie zbadanie przesłanek wymienionych z art. 71§ 2 pkt 2 – Prawa budowlanego, bowiem nie były one brane pod uwagę przez organ w sprawie niniejszej. Trzeba także podkreślić, że organ odwoławczy – w świetle art. 139 kpa mógł wydać decyzję na niekorzyść strony odwołującej się w przypadku gdy decyzja I instancji rażąco narusza prawo lub interes społeczny. W powyższej sytuacji mogło być wydane orzeczenie kasacyjne. Mając więc wyżej wymienione okoliczności na względzie Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą jej wydanie decyzję I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c oraz art. 151 (w przedmiocie wykonania wyroku) ustawy z dnia 30.08.02 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku). O kosztach rozstrzygnął w myśl art. 200 cytowanej wyżej ustawy.