II SA/Bk 250/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi D. J. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 23 września 2014 r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 1146/13 oddalającym skargę na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołań p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego; Wyrokiem z dnia [...] września 2014 r. tutejszy sąd oddalił skargę D. J. i I. J. (reprezentowanej przez D. J.) od postanowienia Wojewody P. z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołań. W piśmie z dnia 28 listopada 2014 r. D. J. wniosła o wznowienie postępowania II SA/Bk 1146/13 z tej przyczyny, że adwokat A. W. nie reprezentował jej należycie przed sądem oraz działał na jej szkodę. Jak wskazała, również przeprowadzenie rozprawy podczas jej nieobecności naruszyło jej prawa i wymaga powtórzenia rozpoznania sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 1255/14 odrzucił skargę o wznowienie postępowania na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., wskazując, że nie opiera się ona na ustawowej podstawie wznowienia. Skarżąca w piśmie z dnia 12 kwietnia 2016 r., sprecyzowanym w piśmie z dnia 17 maja 2016 r. ponownie wniosła o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 1146/13 z tej przyczyny, że z winy sądu nieprawidłowo doręczone zostało wezwanie jej jako pełnomocnikowi I. J., co pozbawiło ją możliwości uczestniczenia w tym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę o wznowienie postępowania należało odrzucić. W świetle art. 285 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.) niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania. Z kolei w myśl § 2, przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skarga o wznowienie postępowania została oparta na podstawie wznowienia określonej w art. 272 § 1 i 3. Zgodnie z poglądem wyrażanym w doktrynie oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zakaz dalszego wznowienia dotyczy nie tylko prawomocnych orzeczeń co do meritum sprawy, ale również orzeczeń, które kończą postępowanie z przyczyn formalnych – jak w niniejszej sprawie. Ustawa nie określa bowiem rodzaju orzeczeń, których prawomocność wywołuje skutek w postaci niedopuszczalności złożenia kolejnej skargi o wznowienie postępowania. Przepis art. 285 p.p.s.a. nie przewiduje bowiem żadnych ograniczeń w tym względzie (por. J.P. Tarno w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Warszawa 2006, s. 563 – 564 oraz postanowienia NSA z dnia 24 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 871/16, z dnia 15 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 1253/11, z dnia 29 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 237/11 oraz z dnia 8 czerwca 2010r. sygn. akt II OSK 1000/10, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Niedopuszczalne jest zatem wznowienie postępowania w sytuacji, gdy w sprawie została już prawomocnie odrzucona skarga o wznowienie postępowania. Mając powyższe na uwadze należy zwrócić uwagę, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 27 stycznia 2015 r. odrzucił skargę D. J. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 września 2014 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 1146/13. Postanowienie z dnia 27 stycznia 2015 r. jest prawomocne od dnia 20 marca 2015 r. Oznacza to, iż skarga z dnia 12 kwietnia 2016 r. o wznowienie postępowania jest kolejną skargą o wznowienie opisanego postępowania sądowego i jako taka jest niedopuszczalna. Wskazać przy tym należy, że wywiedziona w niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na podstawie określonej w art. 272 § 1 i 3 p.p.s.a. Z powyższych względów, na podstawie art. 285 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i art. 276 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.