II SA/Bk 263/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska,, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku rodzinnego oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] lipca 2018 r. B. S. (zwana dalej również: "skarżącą") zwróciła się do Prezydenta Miasta S. o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego i dodatków do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka na dzieci: M. K. i M. K. Po dwukrotnym uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzji wydanych przez Prezydenta Miasta S. (tj. decyzji z dnia [...] września 2018 r. nr [...] oraz decyzji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] na mocy decyzji Kolegium – odpowiednio z dnia [...] października 2018 r. nr [...] i z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...]), sprawa powróciła do organu I instancji do ponownego rozpatrzenia. W wyniku przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta S., działający na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2220, dalej: "u.ś.r."), wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], na mocy której przyznał B. S.: 1) zasiłek rodzinny na dziecko w wieku 5-18 lat, tj. M. K. na okres od 1 listopada 2018 r. do 31 października 2019 r. 2) zasiłek rodzinny na dziecko w wieku 18-24 lata, tj. M. K., na okres od 1 listopada 2018 r. do 31 października 2019 r. 3) dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka przyznany na podstawie art. 11a ust. 1 pkt 1 u.ś.r. na M. K. na okres od 1 listopada 2018 r. do 31 października 2019 r. 4) dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka przyznany na podstawie art. 11a ust. 1 pkt 1 u.ś.r. na M. K. na okres od 1 listopada 2018 r. do 31 października 2019 r. 5) dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2019/2020 na M. K., 6) dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2019/2020 na M. K.; które to zasiłki przysługują do wypłaty w łącznej kwocie 131,96 zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że rozpatrując po raz kolejny ww. wniosek stwierdził, że wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek określonych w u.ś.r., uprawniających do przyznania ww. świadczeń rodzinnych w pełnej wysokości. Organ powołał się przy tym na art. 4 ust. 2 u.ś.r. oraz wskazał na kryterium dochodowe unormowane w art. 5 ust. 1 u.ś.r., które stanowi 674 zł na osobę w rodzinie. Wskazał również na definicję dochodu z art. 3 pkt 1 lit. a u.ś.r., a także definicję dochodu członka rodziny z art. 3 pkt 2a u.ś.r. Na podstawie powyższego organ ustalił, że podstawą ustalenia prawa wnioskodawczyni do świadczeń rodzinnych w okresie od 1 listopada 2018 r. do 31 października 2019 r., jest dochód rodziny osiągnięty w 2017 r. z uwzględnieniem dochodu uzyskanego i utraconego, o którym mowa w art. 3 pkt 23 i 24 u.ś.r. Dalej organ wskazał, że na podstawie danych uzyskanych z Ministerstwa Finansów i z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – stosownie do art. 23b u.ś.r., ustalił, że na dochody rodziny wnioskodawczyni w 2017 r. składa się dochód wnioskodawczyni w wysokości 15.874,51 zł oraz dochód jej syna M. K. w kwocie 1.449,60 zł, a więc łącznie 17.324,11 zł. Następnie organ pomniejszył tą kwotę o dochód utracony w wysokości 12.220,71 zł, na który składają się: dochód syna wnioskodawczyni M. K. w wysokości 1.449,60 zł, dochód wnioskodawczyni z tytułu utraconej 13-tej pensji pomniejszony o składkę na ubezpieczenie społeczne - w wysokości 2.447,22 zł i dochód wnioskodawczyni z tytułu pobierania zasiłku dla bezrobotnych pomniejszony o składkę na ubezpieczenie zdrowotne – 8.323,89 zł. Organ uznał zatem, że dochodem uzyskanym przez wnioskodawczynię w 2017 r. jest kwota 5.103,40 zł, uzyskana z tytułu zatrudnienia w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w S. (dalej: "MOPR") od 1 listopada 2017 r. Dochód ten zgodnie z art. 5 ust. 4a u.ś.r. podzielony został przez liczbę miesięcy, w których był uzyskiwany (tj. 2), a następnie podzielony przez liczbę osób w rodzinie (tj. 3). Otrzymano miesięczny dochód rodziny w wysokości 2.551,70 zł, co w przeliczeniu na osobę w rodzinie daje 850,57 zł, która to kwota przekracza kryterium dochodowe z art. 5 ust. 2 u.ś.r. W tej sytuacji organ ustalił zasiłki rodzinne wraz z dodatkami na podstawie art. 5 ust. 3, 3a i 3b u.ś.r. W tym celu organ obliczył, że kryterium dochodowe pomnożone przez liczbę członków rodziny wnioskodawczyni stanowi 2.022 zł, w związku z czym kryterium dochodowe rodziny zostało przekroczone o 529,70 zł. Organ obliczył również, że łączna kwota przysługujących zasiłków wraz z dodatkami do zasiłku rodzinnego (tj. miesięczna wysokość wszystkich przysługujących rodzinie świadczeń) wynosi zaś 661,66 zł, na którą to kwotę składają się: zasiłki rodzinne w kwotach 124 zł i 135 zł, dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w kwocie 16,66 zł oraz dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka w kwocie 386 zł. Organ stwierdził, że z zastosowaniem zasady "złotówka za złotówkę" świadczenia będą więc wypłacane w wysokości różnicy pomiędzy przysługującą kwotą ww. świadczeń rodzinnych wraz z dodatkami, a wysokością dochodu przekraczającego kryterium dochodowe, czyli po 131,96 zł miesięcznie (tj. 661,66 zł – 529,70 zł). Organ dokonał ponadto analizy osiągniętego przez wnioskodawczynię wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia w MOPR za okres od 1 listopada 2017 r. do 31 grudnia 2018 r. wskazując, że wynagrodzenie w poszczególnych miesiącach nie było jednakowe, a niektóre składowe wynagrodzenia w poszczególnych miesiącach nie mają charakteru stałego (uznaniowa premia, nagroda przyznawana raz w roku, dofinansowanie z ZFŚS po spełnieniu warunków do przyznania świadczenia, ekwiwalent za odzież i ekwiwalent za pranie odzieży wypłacane raz na kwartał). Organ wskazał przy tym, że ustawodawca w art. 5 ust. 4a u.ś.r. ściśle uregulował sposób obliczania dochodu członka rodziny w przypadku zaistnienia okoliczności uzyskania dochodu przez członka rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy. Użycie sformułowania "jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń rodzinnych", w ocenie organu nie odnosi się do zmiany wysokości poszczególnych składników wynagrodzenia lecz dotyczy źródła dochodu. Pod pojęciem utraty dochodu zdefiniowano zaś utratę zatrudnienia, a nie zmianę wysokości poszczególnych składników wynagrodzenia lub ich braku. W wyniku rozpatrzenia odwołania od ww. decyzji, wniesionego przez B. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy ww. decyzję, wydając decyzję z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] W uzasadnieniu decyzji Kolegium podzieliło argumentację organu I instancji, wskazując, że w sprawie niniejszej przekroczone zostało kryterium dochodowe, która to okoliczność stanowiła podstawę do zastosowania w sprawie odwołującej się zasady "złotówka za złotówkę". Organ odwoławczy dokonał analizy sprawy, pod kątem spełniania materialnoprawnych przesłanek warunkujących uzyskanie przedmiotowych świadczeń, uznając, że poza kryterium dochodowym, wszystkie one zostały w niniejszej sprawie spełnione. Organ doszedł przy tym do analogicznych wniosków co do wysokości uzyskanego przez wnioskodawczynię dochodu w 2017 r., w tym co do kwot stanowiących dochód utracony oraz ustalił liczbę osób w rodzinie wnioskodawczyni (tj. trzy osoby). Ponadto organ odniósł się do zarzutów odwołania, wyjaśniając przy tym istotę tożsamości dochodu, o której mowa w art. 5 ust. 4a u.ś.r. Skargę na ww. decyzję, wywiodła do tut. Sądu B. S., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej: 1. Naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. przez niedostatecznie ustalony stan faktyczny i przyjęcie, że skoro skarżąca uzyskała wyższy dochód w grudniu 2017 r. (wynagrodzenie zasadnicze 2.000 zł i premia 1.240 zł), to dochód jej rodziny, w przeliczeniu na osobę przekracza kryterium dochodowe, co miało wpływ na wynik sprawy; 2. Naruszenie art. 7 k.p.a. przez niedostatecznie ustalony stan faktyczny i nie wyjaśnienie rozbieżności co do rzeczywistej kwoty dochodu uzyskanego w 2017 r., zaistniałej w zaświadczeniach MOPR z [...] lipca 2018 r. i z [...] października 2018 r., z których wynika, że dochód za listopad i grudzień 2017 r. wyniósł 4.803,49 zł, a ustaleniem organu w zaskarżonej decyzji, że dochód za 2017 r. wyniósł 5.103,40 zł; 3. Błędną wykładnię art. 5 ust. 3, 3a i 4a u.ś.r. oraz pominięcie reguł interpretacyjnych wynikających z u.ś.r., skutkujących wadliwym obliczeniem kryterium dochodowego, podczas gdy z prawidłowej interpretacji tych przepisów oraz obliczeń wynika, że skarżącej jako osobie samotnie wychowującej dwoje dzieci i osiągającej stały dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę, przysługują świadczenia rodzinne w pełnej wysokości 4. Błędną wykładnię art. 5 ust. 4a u.ś.r. przez przyjęcie, że końcowe sformułowanie w nim zawarte nie odnosi się do zmiany wysokości poszczególnych składników wynagrodzenia, lecz dotyczy utraty zatrudnienia. W oparciu o powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że uzyskana przez nią w grudniu 2017 r. jednorazowa premia od pracodawcy nie ma charakteru stałego, w związku z czym nie powinna ona wpływać na wysokość dochodu branego pod uwagę przy ustalaniu prawa do świadczeń rodzinnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ("u.ś.r."), Zgodnie z art. 2 u.ś.r., świadczeniami rodzinnymi są m.in.: zasiłek rodzinny, który zgodnie z art. 4 ust. 1 u.ś.r. ma na celu częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie dziecka, a także dodatki do zasiłku rodzinnego, w tym z tytułu samotnego wychowywania dziecka oraz z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego (vide: art. 8 pkt 3a i 6 u.ś.r.). Wedle art. 4 ust. 2 pkt. 1 oraz art. 5 ust. 1 u.ś.r., prawo do zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku, przysługuje rodzicom jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 674 zł. Przekroczenie tego kryterium dochodowego nie zawsze jednak skutkuje odmową przyznania prawa do ww. świadczeń. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 3 u.ś.r., w przypadku gdy dochód rodziny przekracza ww. kwotę pomnożoną przez liczbę członków danej rodziny, o kwotę nie wyższą niż łączna kwota zasiłków rodzinnych wraz z dodatkami przysługujących danej rodzinie w okresie zasiłkowym, na który jest ustalane prawo do tych świadczeń, zasiłek rodzinny wraz z dodatkami przysługuje w kwocie ustalonej zgodnie z ust. 3a tego przepisu. Wówczas zasiłek rodzinny i dodatki do niego przysługują w wysokości różnicy między łączną kwotą zasiłków rodzinnych wraz z dodatkami, o której mowa w wyżej cytowanym ust. 3, a kwotą, o którą został przekroczony dochód rodziny. Art. 5 ust. 3a u.ś.r. wprowadza tzw. zasadę "złotówka za złotówkę". Nie ulega w niniejszej sprawie wątpliwości, że skarżąca wystąpiła o przyznanie wnioskowanych świadczeń rodzinnych na dwoje dzieci, tj. M. i M. K., które wychowuje samotnie. Poza sporem leży również, że dzieci te są w wieku, który uprawnia do uzyskania tych świadczeń (vide: art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 u.ś.r.) oraz, że zostały spełnione w sprawie przesłanki uzyskania obu wnioskowanych dodatków, zawarte w art. 11a ust. 1 pkt. 1 oraz w art. 14 u.ś.r. Słusznie również organ ustalił, że w sprawie niniejszej nie występują okoliczności, o których mowa w art. 7 u.ś.r., zawierającym katalog przesłanek negatywnych, uniemożliwiających przyznanie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do niego. Okoliczności tych skarżąca nie kwestionuje. Kwestią sporną jest zaś w niniejszej sprawie ustalenie, że rodzina skarżącej nie spełnienia wyżej opisanego kryterium dochodowego. Wedle ustaleń organów obu instancji, kryterium to zostało przekroczone, jednakże nie w takiej wysokości, aby pozbawić skarżącą w ogóle prawa do wnioskowanych świadczeń. W ocenie tut. Sądu, poczynione w tym zakresie ustalenia, oparte na stosownych wyliczeniach, są prawidłowe. W tym względzie zauważyć należy, że zgodnie z art. 3 pkt 2 i 2a u.ś.r. dochodem rodziny jest suma dochodów członków rodziny, natomiast dochodem członka rodziny jest przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 4-4c u.ś.r., które to przepisy umożliwiają skorygowanie tak rozumianego dochodu w przypadku jego utraty lub uzyskania. Samą zaś definicję dochodu zawiera art. 3 pkt 1 lit. a u.ś.r., wedle którego dochodem są, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób, m.in. przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509. ze zm., dalej: "u.p.d.o.f."), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. Mając na uwadze powyższe, organy obu instancji słusznie uznały, że podstawą ustalenia dochodu rodziny wnioskodawczyni na potrzeby ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych, w okresie zasiłkowym od 1 listopada 2018 r. do 31 października 2019 r., są przeciętne miesięczne dochody członków jej rodziny uzyskane w 2017 r., z uwzględnieniem okoliczności stanowiących utratę lub uzyskanie dochodu, o których mowa w art. 3 pkt 23 i 24 u.ś.r. W tym zakresie organy zasadnie poddały pod analizę dane uzyskane z bazy Ministerstwa Finansów, (mając na względzie art. 23b u.ś.r.), ustalając na tej podstawie, że podstawą do ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego w niniejszej sprawie, jest dochód uzyskany przez wnioskodawczynię z tytułu zatrudnienia w MOPR, bowiem zarówno dochód uzyskany w 2017 r. przez syna wnioskodawczyni z tytułu umowy zlecenia trwającej jeden miesiąc w 2017 r., jak i dochód wnioskodawczyni uzyskany przez nią z tytułu wypłaty przez poprzedniego pracodawcę trzynastej pensji, a także z tytułu zasiłku dla bezrobotnych uzyskiwanego od stycznia do października 2017 r., zostały uznane za dochód utracony i na podstawie art. 5 ust. 4 u.ś.r., dochody te nie podlegają uwzględnieniu. Z ustaleniami tymi skarżąca w istocie nie polemizuje, a w ocenie tut. Sądu są one słuszne i znajdują pełne odzwierciedlenie w materiale dowodowym, a ponadto zostały wyczerpująco wyjaśnione w uzasadnieniach obu wydanych w niniejszej sprawie decyzji. Skarżąca nie zgadza się natomiast ze sposobem, w jaki obliczono wysokość dochodu rodziny wnioskodawczyni, stanowiącego podstawę do ustalenia prawa do wnioskowanych świadczeń rodzinnych, tj. dochodu uzyskanego przez nią w 2017 r. z tytułu zatrudnienia w MOPR. Organy obu instancji ustaliły, że stanowi on, po pomniejszeniu o składniki wymienione w wyżej cytowanym art. 3 pkt 1 lit. a u.ś.r., kwotę netto 5.103,40 zł. Z wyliczeniem tym skarżąca polemizuje, odwołując się do treści zaświadczeń o wysokości wynagrodzenia za listopad i grudzień 2017 r., które – co należy podkreślić - po pierwsze, zgodnie z art. 23b u.ś.r., nie stanowią podstawy ustaleń faktycznych dotyczących wysokości uzyskiwanego przez rodzinę wnioskodawczyni dochodu, obliczanego na potrzeby ustalenia prawa do przedmiotowych świadczeń, zaś po drugie, zawierają ogólną kwotę przychodu, uwzględniającą zarówno dochody opodatkowane, jak i nieopodatkowane, niewymienione w art. 3 pkt 1 lit. c u.ś.r., a więc nie podlegające uwzględnieniu przy obliczaniu dochodu rodziny z tzw. roku bazowego. Kwestia ta zaś została wyczerpująco wyjaśniona przez organ odwoławczy w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w związku z czym, zarzut podniesiony w punkcie 2 skargi, Sąd uznał za całkowicie bezpodstawny. Za niezasadne Sąd uznał również pozostałe zarzuty skargi podniesione w punktach 3 i 4, a koncentrujące się w istocie na polemice z zastosowaną przez organy obu instancji, wykładnią art. 5 ust. 4a u.ś.r., który stanowi, że w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, ustalając dochód członka rodziny, osiągnięty w tym roku dochód dzieli się przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był uzyskiwany, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń rodzinnych. Sytuacja opisana w ww. przepisie zaistniała w niniejszej sprawie, w związku z czym organy zobligowane były go zastosować, czego dokonały dzieląc ustalony ww. dochód wnioskodawczyni, stanowiący podstawę do ustalenia prawa do wnioskowanych świadczeń rodzinnych, przez dwa miesiące, w którym dochód ten był uzyskiwany (listopad i grudzień 2017 r.). Nie ulega przy tym wątpliwości, że dochód ten był uzyskiwany przez wnioskodawczynię w okresie, na jaki ustalane było prawo do świadczeń rodzinnych (tj. okres świadczeniowy 2018/2019). Jak wynika bowiem z akt sprawy i czego też skarżąca nie kwestionuje, kontynuuje ona zatrudnienie w MOPR do chwili obecnej, a zatem uzyskuje ona dochód z tego tytułu (vide: art. 3 pkt 24 lit. c u.ś.r., do którego to przepisu słusznie nawiązał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji). Nie ma w tym względzie znaczenia podnoszona przez skarżącą okoliczność uzyskania przez nią wysokiej premii w grudniu 2017 r., skoro premia, będąca jednym ze składników wynagrodzenia, jest skarżącej wypłacana cyklicznie. Słusznie przy tym organ odwoławczy wskazał, że sam fakt uzyskiwania różnej wysokości wynagrodzenia w poszczególnych miesiącach nie pozwala na uznanie, że w sprawie niniejszej nie zachodzi okoliczność uniemożliwiająca zastosowanie art. 5 ust. 4a u.ś.r. O ile zgodzić się należy ze skarżącą, że w tym względzie istotna jest tożsamość dochodu uzyskanego w 2017 r., z dochodem uzyskiwanym w trakcie okresu świadczeniowego, o tyle Sąd, podobnie jak organ odwoławczy, nie podziela stanowiska skarżącej, że o owej tożsamości przesądza wyłącznie wysokość dochodu uzyskiwanego w każdym z miesięcy. Rację ma organ, kiedy wskazuje w tym względzie na stałość poszczególnych elementów wynagrodzenia, których finalna wysokość może się w każdym miesiącu różnić - tak jak wysokość premii przyznawanej skarżącej, która stanowi powtarzalny element uzyskiwanego przez nią wynagrodzenia, o czym organy trafnie wywnioskowały na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. Z tego też względu organy nie miały podstaw, aby podzielić forsowane przez skarżącą stanowisko, o jednorazowości tego składnika wynagrodzenia. Z tych wszystkich względów, organy słusznie uznały, że skarżąca nie spełnia kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 u.ś.r., bowiem dochód przypadający na jedną osobę w rodzinie skarżącej wynosi 850,57 zł. W związku zaś z faktem, że dochód rodziny wynoszący 2.551,70 zł przekracza kwotę kryterium pomnożoną przez liczbę członków rodziny skarżącej (tj. 2.022 zł) o 529,70 zł, która to kwota jest niższa od łącznej kwoty zasiłków rodzinnych przysługujących rodzinie skarżącej wraz z dodatkami (tj. od kwoty 661,66 zł obliczonej zgodnie z art. 5 ust. 3b u.ś.r.), zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje art. 5 ust. 3a u.ś.r. W związku z tym organy słusznie ustaliły, że zasiłek rodzinny i dodatki do zasiłku rodzinnego przysługują skarżącej w wysokości różnicy między łączną kwotą zasiłków rodzinnych wraz z dodatkami, a kwotą, o którą został przekroczony dochód rodziny skarżącej, a zatem w wysokości 131,96 zł miesięcznie. Sąd nie podzielił również podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego. Decyzja organu II instancji zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy, w tym przytoczenie przepisów prawnych mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz rzeczowe i wyczerpujące uzasadnienie faktyczne oraz prawne. Organ odwoławczy dokonał przy tym prawidłowej wykładni powołanych przepisów, przytoczył najistotniejsze dla rozstrzygnięcia sprawy konkluzje, znajdujące pełne oparcie w materiale dowodowym oraz dokonał jego oceny w kontekście obowiązujących przepisów prawa, a także odniósł się w sposób szczegółowy do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dochował zatem zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady dwuinstancyjności postępowania. Tym samym, wszystkie podniesione przez skarżącą zarzuty nie mogły okazać się skuteczne. Zawarte tam twierdzenia stanowią w ocenie Sądu polemikę która, jako nie znajdująca oparcia w materiale dowodowym, a przy tym pozbawiona racji przekonywania, nie mogła doprowadzić do zdeprecjonowania ustaleń i wniosków poczynionych przez organy obu instancji. Zauważyć przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji, nie poparte żadnymi prawnie relewantnymi argumentami, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Reasumując, stwierdzić należy, że w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym jak i prawnym właściwie zastosowano, stanowiące podstawę wydanych decyzji, przepisy prawa materialnego, nie dopuszczając się przy tym naruszenia przepisów proceduralnych. Również Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie dostrzegł żadnych uchybień, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzeczono o oddaleniu skargi.