II SA/Bk 275/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 maja 2017 r. sprawy ze skargi M. M. na uchwałę Rady Miejskiej B. z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...] w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego uchwałą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. , W dniu [...] lutego 2012 r. Rada Miejska B. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego uchwałą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części doliny rzeki B.(odcinek od ul. [...]) w B. wniesionego przez Pana M. M. W dniu 4 kwietnia 2017 r. M. M., wskazując m.in. na art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na przedmiotową uchwałę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Podniósł, że uchwała załatwiająca wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie jest uchwałą z zakresu administracji publicznej zawierającą element regulacyjny dla praw lub obowiązków materialnoprawnych skarżącego, ale jest tylko etapem na drodze do zaskarżenia uchwały pierwotnej. Stąd też skarga na przedmiotową uchwałę powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a".). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu, bowiem jej przedmiot nie mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a. W sprawie niniejszej, z treści skargi wynika w sposób jednoznaczny, że jej przedmiotem jest uchwała Rady Miejskiej B. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego uchwałą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 z późn. zm.), dalej jako u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Na podstawie tej regulacji przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą się stać tylko takie uchwały lub zarządzenia podjęte przez organ gminy, które rozstrzygają w sposób władczy o prawach lub obowiązkach skarżącego i jednocześnie są aktami "z zakresu administracji publicznej". Chodzi zatem o uchwały zawierające element regulacyjny, zobowiązujący, zakazujący czy dozwalający, aby możliwe było oddziaływanie na interes prawny skarżącego (vide W. Kisiel, teza 2.2., komentarz do art. 101 u.s.g., System Informacji Prawnej Lex). Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, należy nadto precyzująco wskazać, że w przepisie art. 101 ust. 1 u.s.g. chodzi o interes prawny mający oparcie w przepisach prawa materialnego tzn. taki, który kształtuje prawnomaterialną sytuację strony skarżącej. Skarga na uchwałę załatwiającą wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesione na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest skargą na uchwałę, która kształtuje materialnoprawną sytuację skarżącego w sprawie niniejszej, a tym samym skardze tej nie może zostać nadany bieg prowadzący do merytorycznego jej rozpoznania. Jak wynika z treści art. 101 ust. 1 u.s.g. skuteczna realizacja w tym trybie prawa do sądu następuje według następującego schematu: najpierw następuje podjęcie uchwały z zakresu administracji publicznej zawierającej wyżej wspomniany "element regulacyjny"; następnie podmiot niezadowolony z treści tej uchwały wnosi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które może zostać załatwione "uchwałą w sprawie wezwania" lub do którego organ się nie ustosunkuje; końcowo podmiot niezadowolony może wnieść skargę do sądu na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., przy czym powinna być to skarga nie na "uchwałę w sprawie wezwania" ale na uchwałę z zakresu administracji publicznej (której w wezwaniu zarzucał naruszenie prawa). Schemat ten oznacza, że "uchwała w sprawie wezwania" nie jest uchwałą z zakresu administracji publicznej zawierającą element regulacyjny dla praw lub obowiązków materialnoprawnych skarżącego, ale jest tylko etapem na drodze do zaskarżenia uchwały pierwotnej (regulacyjnej). Stąd też "uchwała w sprawie wezwania" nie posiada samodzielnego, podlegającego odrębnemu zaskarżeniu bytu prawnego. Nie jest ona zatem uchwałą, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. tj. aktem prawa miejscowego lub innym aktem organu jednostki samorządu terytorialnego podjętym z zakresu administracji publicznej w rozumieniu tego przepisu. Wezwanie, którego zaskarżona w sprawie niniejszej uchwała z dnia [...] lutego 2012 r. dotyczy, jest jedynie warunkiem formalnym kwestionowania przed sądem uchwał, wobec których wezwanie było kierowane. Stąd też skarga na uchwałę z dnia [...] lutego 2012 r. jest niedopuszczalna (vide np. postanowienie z dnia 20 września 2011 r., II SA/Bk 624/11, postanowienie z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 752/15 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.