II SA/Bk 282/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.),, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skargi C. B. SA w B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...].12.2012 r. nr [...] w części dotyczącej odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę w zakresie obejmującym rozbiórkę obiektu budowlanego o numerze ewidencyjny [...] (budynek chłodnia przemysłowa – magazyn), na nieruchomości przy ulicy B. [...], na działce o numerze ewidencyjnym gruntu [...], obręb [...] w B., 2. stwierdza, że wymienione decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz C. B. SA w B. kwotę 874 (osiemset siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda P. zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2013r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2012r. Nr [...] w części dotyczącej odmowy udzielenia C. B. S.A. pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego o nr ewid. [...] (budynek chłodnia przemysłowa – magazyn) na działce o nr ewid. gr. [...], przy ul. B. [...] w B. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji były następujące ustalenia faktyczne: Prezydent Miasta B., po rozpatrzeniu wniosku C. B. S.A. z dnia [...] lipca 2012 r. o wydanie pozwolenia na rozbiórkę obiektów budowlanych o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] na działce o nr ewid. gr. [...]przy ul. B. [...] w B., decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...]: – zatwierdził projekt budowlany i udzielił Wnioskodawcy pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego o numerze ewid. [...] (budynek zajezdni wózków akumulatorowych), – odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego o numerze ewid. [...] (budynek - chłodnia przemysłowa-magazyn) oraz – umorzył postępowanie w części dotyczącej rozbiórki obiektów budowlanych o nr ewid. [...] (hala mrożonek i hala produkcyjna), [...] (budynek techniczny i maszynownia) i [...] (budynek warsztatu). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestora w zakresie rozbiórki budynku chłodni o nr ewid. [...] z uwagi na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (obowiązującego od 21 grudnia 2012 r.), zgodnie z którymi obiekt ten został zakwalifikowany do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Odwołanie od tej decyzji w części dotyczącej odmowy udzielenia pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego o nr ewid. [...] (budynek chłodni przemysłowo magazynowej) wniosła C. B. S.A. Zaskarżonej części decyzji zarzuciła naruszenie art. 39 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego w związku z art. 106 Kpa, art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 13 ust. l pkt l i ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz naruszenie art. 4 Prawa budowlanego w związku z art. 2, art. 21 ust. l, art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP. W uzasadnieniu odwołania inwestor podkreślił, że w dniu 30 listopada 2012r. P. Wojewódzki Konserwator Zabytków w B. wykreślił budynek chłodni z wojewódzkiej ewidencji zabytków, zatem zapisy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dotyczące ochrony budynku chłodni stały się bezprzedmiotowe. Spółka zaakcentowała jednocześnie, że właściwy wojewódzki konserwator zabytków nie jest zainteresowany zachowaniem tego obiektu. Wojewoda P. decyzją z [...] lutego 2013r. utrzymał w mocy zaskarżoną część decyzji dotyczącą odmowy udzielenia pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego o nr ewid. [...]. Na wstępie uzasadnienia organ podkreślił, że z uwagi ściśle zakreślone ramy odwołania kontrolą instancyjną poddana została jedynie ta część decyzji organu I instancji, która dotyczyła odmowy udzielenia pozwolenia na rozbiórkę obiektu o nr [...]. Pozostała część decyzji w zakresie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę obiektu o nr ewid. [...] i umorzenia w części postępowania dotyczącego rozbiórki obiektów budowlanych o nr [...], [...], [...] stała się ostateczna. Przechodząc do merytorycznej oceny części zaskarżonej decyzji organ powołał się zapisy uchwały Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla S. w B. w rejonie ulic K. C. i O. (Dz. Urz. Woj. Podl. z 6 grudnia 2012 r. póz. 3818). W § 13 ust. 1 tej uchwały jako obiekty objęte ochroną wskazano m.in. "budynek C. B. przy ul. B. [...], ujęty w wojewódzkiej ewidencji zabytków" (pkt 1) oraz "budynek biurowy przy ul. B. [...], zrealizowany w roku 1954" (pkt 2). W dalszej kolejności organ przytoczył zasady ochrony budynku chłodni określone w §13 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu przedmiotowe zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwiają rozbiórkę wnioskowanego obiektu. Ponadto, jak podkreślił organ, objęcie ochroną budynku chłodni w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie wynikało wyłącznie z tego, jak wywodzi skarżąca Spółka, że budynek ten znajdował się w wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków. Również brak zainteresowania właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków dalszą ochroną budynku chłodni nie może, zdaniem organu, skutkować pozytywnym załatwieniem wniosku o pozwolenie na rozbiórkę obiektu. Konkludując organ podkreślił, że skoro rozbiórka chłodni jest sprzeczna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to organ nie miał innego wyjścia jak wydać decyzję o odmowie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę tego budynku. Przedmiotową decyzją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zaskarżyła C. B. S.A. zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów art 7, 77 i 107 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. dokonanie błędnych ustaleń faktycznych odbiegających od stanu rzeczywistego wynikającego wprost ze zgromadzonego materiału dowodowego a mianowicie wydanie decyzji bez uwzględnienia okoliczności wykreślenia przez P. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków budynku dawnej chłodni (budynek nr ew. [...]) z wojewódzkiej ewidencji zabytków - skutkującej utratą podstawy prawnej i faktycznej postanowień Rozdziału 3 § 13 m.p.z.p. części osiedla S. w rejonie ulic K. C. i O. w B. wprowadzającego ochronę ww. budynku, a także faktu umorzenia przez Podlaskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków postępowania w sprawie wpisu budynku chłodni do rejestru zabytków z uwagi na brak spełniania przez ten budynek kryteriów zabytkowości, które to okoliczności miały istotny wpływ na wynik sprawy - wykazując brak podstaw dla objęcia budynku chłodni ochroną przewidzianą w m.p.z.p., a ponadto niewskazanie przez organ w sposób jednoznaczny na podstawę faktyczną przyjętego rozstrzygnięcia, co uniemożliwia stronie skarżącej dokonanie pełnej oceny rozstrzygnięcia i ustosunkowanie się do niego; 2) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów Państwa, z uwagi na fakt, iż Wojewoda P. nie uwzględnił przy rozpatrywaniu odwołania faktu, iż właściwy organ tj. P. Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie wpisu budynku chłodni do rejestru zabytków wobec braku spełniania przez ten obiekt kryteriów zabytkowości, oraz wykreślił go z wojewódzkiej ewidencji zabytków uznając, iż obiekt ten nie jest zabytkiem, 3) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. l pkt 1) ustawy prawo budowlane w zw. z przepisem § 13 ust. 1 pkt 1) i 2 Rozdziału 3 m.p.z.p. części osiedla S. w rejonie ulic K. C. i O., poprzez ich błędne zastosowanie, a mianowicie: świadome zastosowanie przez organ nieaktualnego aktu prawa miejscowego w postaci m.p.z.p. części osiedla S. w rejonie ulic K. C. i O., oraz przyjęcie przez organ, iż akt prawa miejscowego w postaci m.p.z.p. części osiedla S. w rejonie ulic K. C. i O. wprowadza zakaz rozbiórki przedmiotowego obiektu, w sytuacji, gdy brak jest w m.p.z.p. nawet wzmianki o zakazie rozbiórki, a tym samym dowolne przyjęcie przez organ, iż katalog form ochrony przewidzianych dla budynku chłodni jest katalogiem otwartym i dopuszczalne jest objęcie budynku zakazem rozbiórki w drodze dokonania przez organ samodzielnej interpretacji zapisów m.p.z.p. i podstaw ich obowiązywania 4) art. 107 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. l pkt 1) ustawy prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie, a mianowicie przez dowolne przyjęcie przez organ II instancji, iż budynek chłodni stanowi zabytek w rozumieniu ustawy o ochronie i opiece nad zabytkami (Dz.U.2003.162.1568 z późn. zm.), które to twierdzenie nie znajduje poparcia w materiale dowodowym zebranym w postępowaniu przed organami, 5) art. 107 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, tj. brak odniesienia się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji do okoliczności skierowania do Rady Miasta B. wezwania do usunięcia naruszenia prawa i jego treści, na którą w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta B. powoływała się skarżąca wnosząc o przeprowadzenie dowodu z tego wezwania, co pozbawiło skarżącą możliwości zrozumienia zasadności przesłanek nieuwzględnienia powyższego dowodu i faktycznej możliwości odniesienia się do twierdzeń organu w tym zakresie. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Postanowieniem z 13 czerwca 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił toczące się postępowanie sądowe do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie II SA/Bk 115/13, w której stwierdzono nieważność zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiących podstawę odmowy wydania pozwolenia na rozbiórkę chłodni. W dniu 19 września 2013r. Sąd wydał postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania z uwagi na uprawomocnienie się orzeczenia w sprawie II SA/Bk 115/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody P. z dnia [...] lutego 2013r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2012r. Nr [...] w części dotyczącej odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia C. B. S.A. pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego o nr ewid. [...] (budynek chłodnia przemysłowa – magazyn) na działce o nr ewid. gr.[...], przy ul. B. [...] w B. Podstawą odmowy wydania pozwolenia na rozbiórkę opisanego obiektu chłodni stanowił art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), tj. niezgodność projektu rozbiórki obiektu chłodni z zapisami § 13 uchwały nr XXXIV/375/12 Rady Miasta B. z dnia [...] listopada 2012r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla S. w B. w rejonie ulic K. C. i O. (Dz.Urz. Woj. Podl. Z 6 grudnia 2012r., poz. 3813). Dokonując merytorycznej oceny kontrolowanego rozstrzygnięcia podnieść należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 11 czerwca 2013r. w sprawie o sygn. akt II SA/BK 115/13 stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta B. z dnia [...] listopada 2012r. nr XXXIV/375/12 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla S. w B. w rejonie ulic K. C. i O. w zakresie obejmującym rozdział 3 § 13. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się z dniem 22 sierpnia 2013r. Konsekwencją stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w opisanym wyżej zakresie jest wyeliminowanie jej z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Należy zatem przyjąć, że § 13 uchwały nigdy nie obowiązywał. Jak wynika zaś z art. 147 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu uznanych przez sąd za nieważne lub wydane z naruszeniem prawa, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym. Uwzględniając zatem treść orzeczenia tutejszego Sądu z dnia 11 czerwca 2013r. w sprawie II SA/Bk 115/13 przyjąć należy, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca jej wydanie decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2012r. w części dotyczącej odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia C. B. S.A. pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego o nr ewid. [...], zostały bowiem wydane na podstawie prawomocnie nieważnego § 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Skorupy w B. w rejonie ulic K. C. i O. Powyższe prowadzi do konieczności ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku o wydanie pozwolenia na rozbiórkę wnioskowanego obiektu chłodni w trybie i na zasadach określonych w art. 31 – 35 ustawy Prawo budowlane. Kierując się powyższą argumentacją Sąd, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta B. z dnia [...] listopada 2012r. w części dotyczącej odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia C. B. S.A. pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego o nr ewid. [...] (budynek chłodnia przemysłowa – magazyn) na działce o nr ewid. gr. [...], przy ul. B. [...] w B. Konsekwencją uwzględnienia skargi było orzeczenie z urzędu o wstrzymaniu wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 p.p.s.a). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a oraz § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 490). Zasądzone koszty postępowania sądowego obejmują wpis od skargi w kwocie 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 340 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa oraz substytucji.