II SA/Bk 294/16
PostanowienieWSA w Białymstoku2016-09-29
Skład orzekający: Grażyna Gryglaszewska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy decyzja stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko podlega wstrzymaniu wykonania na podstawie art. 61 § 3 PPSA?Ratio decidendi
Decyzja stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 PPSA, ponieważ nie nakłada na strony obowiązku działania ani zaniechania, nie wywołuje skutków materialnoprawnych i nie wiąże się z możliwością użycia przymusu państwowego. W związku z tym nie może spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody ani trudnych do odwrócenia skutków, co jest warunkiem wstrzymania jej wykonania.Stan faktyczny
Skarżący M. M. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia budowlanego. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie został uzasadniony. Sąd rozpoznał wniosek na posiedzeniu niejawnym.Rozstrzygnięcie
Odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego B., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynków mieszkalnych, wielorodzinnych z garażami w części podziemnej i/lub w parterach i usługami w parterach; budowie, przebudowie, rozbudowie i rozbiórce infrastruktury technicznej i towarzyszącej w zakresie sieci, przyłączy i instalacji doziemnych i nadziemnych, zewnętrznych i wewnętrznych wraz z budowlami towarzyszącymi i zagospodarowaniem terenu w tym z układem komunikacyjnym (m.in. zjazdy, drogi dojazdowe, gospodarcze, pożarowe, miejsca parkingowo - postojowe, place manewrowe, chodniki itp.) na działkach o nr ewid. gr. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] - (obręb 9 – N.), przy ul. K. w B., skarżący – M. M. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wniosku nie uzasadniono.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej powoływana jako P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.).
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej wskazanego art. 61 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne,
z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.
Wydanie decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko oraz określającej rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja ta nie wywołuje skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja nie podlega zatem wykonaniu i nie powoduje bezpośrednio niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdza bowiem jedynie zaistnienie podstaw do odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Tego rodzaju decyzja jest wydawana we wstępnym etapie postępowania dotyczącego zamierzenia inwestycyjnego i stanowi jedną z przesłanek niezbędnych do uzyskania przez inwestora kolejnych decyzji wymaganych przez prawo. Zgodnie z art. 72 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Dopiero te rozstrzygnięcia będą podlegać wykonaniu. Decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie uprawnia do realizacji planowanej przez inwestora inwestycji. Możliwość wydania w przyszłości aktów administracyjnych, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z 15 kwietnia 2015 r., II OZ 259/15, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Marginalnie podnieść należy, że zgodnie z ustalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, to wnioskodawca jest zobowiązany wskazać na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody i wykazać, że szkoda która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna, a skutki jakie wywoła wykonanie decyzji trudne do odwrócenia. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane i na podstawie akt sprawy, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. (vide: postanowienie NSA z 26 lipca 2006 r., II FZ 452/2006, LexPolonica nr 418133, postanowienie WSA w Łodzi z 17 października 2007 r., I SA/Łd 1132/2007, LexPolonica 1793221). Wniosek w przedmiotowej sprawie nie został w żaden sposób uzasadniony.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 16.07.2026. · Źródło