II SA/Bk 30/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr), Protokolant Jarosław Sacharczuk, po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2005 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał skarżącemu W. K. rozbiórkę samowolnie zrealizowanego na działce położonej we wsi K. N. [...] budynku gospodarczego o wymiarach 4,0 x 4,5 metra, służącego jako pomieszczenie dla cieląt. Jako podstawę prawną nakazu rozbiórki organ powołał art. 48 ustawy – Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r., a w uzasadnieniu decyzji wskazał, że roboty budowlane przy spornym budynku rozpoczęte zostały samowolnie w listopadzie 1998 r. a zakończone w 1999 r. a zatem od zakończenia budowy nie minęło 5 lat i wyłączona jest legalizacja samowoli. O ustalonym na lata 1998/1999 okresie budowy spornego obiektu świadczą wyjaśnienia H. K. – ojca skarżącego, który był inwestorem (w 2000 r. przekazał gospodarstwo rolne synowi), fakt przyznania H. K. przez Wójta Gminy R. w sierpniu 1999 r. ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu modernizacji budynku inwentarskiego i rachunek za wykonane roboty budowlane z daty [...] kwietnia 1999 r. W odwołaniu od tej decyzji W. K. podkreślił, że nie był inwestorem budynku, albowiem gospodarstwo rolne zostało mu przekazane dopiero w listopadzie 2000 r. Nadto wyjaśnił, ze sporny obiekt został wzniesiony przez ojca skarżącego w latach dziewięćdziesiątych a w roku 1998 był jedynie zmodernizowany, o czym świadczy przyznanie ulgi w podatku rolnym z tytułu modernizacji budynku inwentarskiego. Do odwołania dołączył oświadczenie ojca H. K. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. po rozpatrzeniu powyższego odwołania orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej przytaczając następującą argumentację. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego sporny obiekt powstał samowolnie tj. bez pozwolenia na budowę jako dobudowa do istniejącej stodoły. Stosownie do treści art. 76 § 1 kpa jako jednoznaczny dowód tego co zostało stwierdzone w zakresie daty powstania obiektu stanowią: decyzja Urzędu Gminy w R. z [...] maja 1999 r., z treści której wynika, że ojciec zobowiązanego sporną inwestycję rozpoczął w listopadzie 1998 r. a zakończył w sierpniu 1999 r. oraz rachunek za wykonane roboty budowlane definiujący je jako budowę obory i pomieszczenia na zbiornik mleka. Uwiarygodnienie treści powyższych dokumentów stanowi oświadczenie skarżącego złożone [...] maja 2003 r. w organie I instancji. Przy takim materiale dowodowym organ I instancji zobligowany był do wydania nakazu rozbiórki stosownie do treści art. 48 prawa budowlanego. W skardze wywiedzionej do NSA W. K. podtrzymał twierdzenia z odwołania co do tego, że sporny obiekt został wzniesiony w 1994 r. a w 1998 r. był jedynie modernizowany. Dodał, że fakt modernizacji wynika wprost z decyzji dotyczącej przyznania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym. Zaznaczył, że nie był inwestorem spornego obiektu budowlanego. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 6 listopada 2003 r. w sprawie SA/Bk 870/03 – uchylił zaskarżoną decyzję, uznając iż organy niedostatecznie wyjaśniły czy przedmiotowa budowla została wybudowana z 1998 r., a w 1998 r. – zmodernizowana. W wyniku powyższego rozstrzygnięcia P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] – uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji celem wykonania wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w B. z dnia 6 listopada 2003 r. w sprawie SA/Bk 870/03. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] nakazał Panu W. K. dokonanie szeregu czynności celem legalizacji samowoli budowlanej. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] – nakazał Panu W. K. dokonanie rozbiórki – stropu żelbetonowego w wymiarach 13,10 m x 4,00 m nad pomieszczeniem cielętnika i zlewni mleka, ścian murowanych, ścianki działowej i dachu nad częścią cielętnika – z uwagi na nieprzedłożenie dokumentacji zgodnie z treścią postanowienia z dnia [...] marca 2004r. Na skutek odwołania Pana W. K. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] września 2004 r., nr [...] – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] - nakazał Panu W. K. dokonanie rozbiórki stropu żelbetonowego o wymiarach 13,10 m x 4,00 m nad pomieszczeniem cielętnika i zlewni mleka, ścianki działowej o długości 3,70 m i dachu nad częścią cielętnika o wymiarach 4,5 m x 4,0 – z uwagi na samowolę budowlaną. Na skutek odwołania Pana W. K. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając iż mimo próby legalizacji samowoli budowlanej – w wyniku której odwołujący się nie przedstawił organowi żądanych dokumentów – organ zasadnie nakazał rozbiórkę obiektów budowlanych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wywiódł Pan W. K., zarzucając błędne zastosowanie art. 48 – Prawa budowlanego, bowiem jego zdaniem budowle objęte rozbiórką – to modernizacja budynku cielętnika i zlewni a nie budowa. Skarżący podkreślił również, że rozbiórka części budynku zniszczy pozostałą jego część. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i przy uwzględnieniu wszystkich wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Białymstoku z dnia 6 listopada 2003 r., sygn. akt SA/Bk 870/04 – organy nadzoru budowlanego, w oparciu o zeznania wykonawcy robót, zasadnie ustaliły, że część obiektu obejmująca strop żelbetonowy w wymiarach 13,10 m x 4,00 m, ściankę działową o długości 3,7 m oraz dach nad częścią cielętnika, o wymiarach 4,5 m x 4 m została wykonana bez stosownego zezwolenia na budowę pod rządami ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. W odniesieniu do pozostałej części obiektu, która powstała pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. – organ wdrożył oddzielny tryb postępowania. Z uwagi na nowelizację ustawy - Prawo budowlane zawartą w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw – organ zmierzał do legalizacji samowoli budowlanej. W tym celu nałożył na skarżącego szereg obowiązków postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r., nr [...], których Pan W. K. nie spełnił. W świetle powyższego organ zasadnie w myśl art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. nr 207, poz. 2016 z 2003 r. z późn. zm.) – orzekł o nakazaniu rozbiórki części obiektu budowlanego. Na podkreślenie zasługuje także słuszne stanowisko organów w przedmiocie nie uwzględnienia zarzutu skarżącego dotyczącego zniszczenia pozostałej części obiektu budowlanego na skutek wykonania nakazu rozbiórki, bowiem ujemne konsekwencje samowoli budowlanej ponosi zawsze osoba, która się jej dopuszcza. Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z 2002 r.).