II SA/Bk 306/13

II SA/Bk 306/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2013 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku Dyrektora B. Parku Narodowego O. – T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Dyrektora B. Parku Narodowego O. – T. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2013 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę ziemnego stawu wodnego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewoda P. w dniu [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty M. z dnia [...] stycznia 2013 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą C. K. i L. K. pozwolenia na budowę ziemnego stawu wodnego o powierzchni 891 m2 na działce nr [...] położonej we wsi D. gm. G. Kwestionując powyższą decyzję Dyrektor B. Parku Narodowego O. – T. wniósł do sądu administracyjnego skargę oraz odrębnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazał, że wykonanie decyzji i przystąpienie do budowy stawu ziemnego skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci istotnej i trwałej zmiany rzeczywistości oraz sprowadziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w zakresie ochrony przyrody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek podlegał oddaleniu. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., wstrzymanie wykonania przez sąd zaskarżonego rozstrzygnięcia może nastąpić, gdy jego wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowano stanowisko, zgodnie z którym uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa przede wszystkim na stronie skarżącej. Brak we wniosku jakiejkolwiek argumentacji w tym przedmiocie, odwołującej się do konkretnych okoliczności sprawy lub też powołanie jedynie ustawowych zwrotów (istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków), uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę i jest to wniosek złożony nie przez inwestora, ale przez Dyrektora Parku Narodowego, który wywodzi że realizowana inwestycja wyrządzi znaczną szkodę przyrodzie. W ocenie składu orzekającego tak uargumentowany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący Dyrektor Parku Narodowego powołał się na niebezpieczeństwo wyrządzenia przyrodzie znacznej szkody realizacją inwestycji, jak również na wywołanie inwestycją "trudnych do odwrócenia konsekwencji w postaci istotnej i trwałej zmiany rzeczywistości". Tak sformułowane uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie zasługuje jednak na uwzględnienie - przede wszystkim ze względu na jego lakoniczność, posługiwanie się ogólnymi zwrotami i brak odwołania się do konkretnych okoliczności sprawy. Z uzasadnienia wniosku nie wiadomo, o jaką znaczną szkodę chodzi skarżącemu, na czym miałaby ona polegać. Co prawda lektura akt sprawy uprawnia do wniosku, że niebezpieczeństwo powstania szkody miałoby wynikać z faktu zlokalizowania inwestycji na terenie m.in. otuliny B. Parku Narodowego i w Obszarze Chronionego Krajobrazu D. B., jednak skarżący nie wskazał w sposób konkretny (odwołując się do indywidualnych warunków środowiskowych na tym terenie występujących), w jaki sposób inwestycja negatywnie wpłynęłaby na te formy ochrony przyrody. Niewątpliwie uznać należy, że wykonanie stawu o powierzchni jak w pozwoleniu na budowę (891 m2) jest ingerencją w ukształtowany przyrodniczo teren. Nie może jednak ujść uwadze, że otulina i obszar chronionego krajobrazu są wyodrębniane ze względu na funkcje ochronne o mniejszej z założenia intensywności niż np. teren parku narodowego. Mają chronić przyrodę przed intensywną działalnością człowieka, ale jej nie wykluczają. Zgodnie z art. 5 pkt 14 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1120 z późn. zm.) otulina oznacza strefę ochronną graniczącą z formą ochrony przyrody i wyznaczoną indywidualnie dla formy ochrony przyrody w celu zabezpieczenia przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka. Z ustawy wynika, że działania podejmowane w otulinie wymagają uzgodnienia z Dyrektorem Parku Narodowego, natomiast nie wykluczają podejmowania w otulinie jakiejkolwiek działalności, w tym np. takiej jak projektowany staw. Natomiast obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych (art. 23 ustawy o ochronie przyrody). Również zatem i ta forma ochrony przyrody nie zakłada, że każda działalność człowieka jest działalnością powodującą znaczne niebezpieczeństwo dla systemu przyrodniczego. Aby zatem wykazać, że realizowana inwestycja godzi w sposób szczególnie niebezpieczny w przyrodę należało we wniosku o wstrzymanie wykonania pozwolenia na budowę podać argumenty precyzujące stanowisko wnioskodawcy, co jednak nie nastąpiło. Należy też dodać, że sporna inwestycja nie stanowi ani działalności przemysłowej, ani nie ma na celu działalności gospodarczej (rybackiej). Ma wykorzystywać naturalne zagłębienie terenu i powodować gromadzenie się w nim wody (wskazano w projekcie budowlanym wyłącznie na zamiar gromadzenia wody, polepszenie stosunków wilgotnościowych i warunków uprawy oraz to, że teren działki nr [...] jest podmokły i w sposób naturalny gromadzi się na nim woda). Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że realizacja inwestycji będzie ingerowała w przyrodę w sposób znaczny i w warunkach uzasadniających przyjęcie, że spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (jak to wywodzi skarżący). Jeszcze raz należy zaznaczyć, że takich konkretnych warunków skarżący nie wskazał. Okoliczności wynikające ze skargi w postaci niebezpieczeństwa wykonania inwestycji na terenie objętym falą powodziową i w odległości mniejszej niż dopuszczalna dla inwestycji na tym terenie nie mogą zostać poddane ocenie w niniejszym postępowaniu wpadkowym, bowiem dotyczą merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji. Należy również nadmienić, że w sprawach o wstrzymanie wykonania pozwolenia na budowę występuje szczególna sytuacja. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 12 czerwca 2008 r. w sprawie sygn. akt II OZ 588/08 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA) chociaż co do zasady kontrola przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. obejmuje oprócz interesu prawnego i faktycznego wnioskodawcy również interes prawny innych uczestników postępowania, którzy takiego wniosku nie zgłosili, jednak gdy przedmiotem wniosku jest pozwolenie na budowę, do kategorii "innych uczestników" nie można w zasadzie zaliczyć inwestora. Prowadzenie przez niego prac budowlanych na podstawie zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji o pozwoleniu na budowę odbywa się wyłącznie na jego ryzyko. Zatem również w sprawie niniejszej to inwestor, rozważając własną sytuację powinien ocenić, czy przed rozpoznaniem skargi na wydane pozwolenie na budowę będzie podejmował działania inwestycyjne. Czynić to oczywiście powinien ze świadomością, że działania te mogą się okazać niezgodne z prawem (w wypadku zakwestionowania legalności decyzji przez sąd administracyjny). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.