II SA/Bk 313/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 lipca 2011 r. sprawy ze skargi P. T. –H. E. Sp. j. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej - oddala skargę.- Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r.w przedmiocie nałożenia na P. T. –H. R. Spółka Jawna w S. kary pieniężnej w kwocie 8.000,00 zł U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu 29 września 2010 r. w Oddziale Celnym w B. dokonano kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem międzynarodowego transportu środkiem transportowym marki DAF o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki KOGEL o numerze rejestracyjnym [...]. Wykonującym transport drogowy było P. T. –H. R. Spółka Jawna. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych wynikało, że kontrolowany pojazd marki DAF nie został przez przedsiębiorcę zgłoszony do posiadanej licencji [...]. Ustalono to na podstawie danych zawartych w bazie informatycznej Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego (BOTM). W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] wrzenia 2010 r. nałożył na wykonującego przewóz karę pieniężną w kwocie 8.000,00 zł. Dyrektor Izby Celnej w B. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku przeprowadzonego postępowania Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nałożył na P. T. –H. R. Spółka Jawna karę pieniężną w kwocie 8.000,00 zł. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że kontrolowany pojazd marki DAF o numerze rejestracyjnym [...], którym w dniu kontroli był wykonywany transport drogowy, na dzień kontroli tj. 29 września 2010 r. nie został przez przedsiębiorcę zgłoszony do realizacji transportu drogowego w ramach posiadanej licencji. W trakcie prowadzonego przez organ I instancji postępowania organ licencyjny poinformował, że kontrolowany pojazd został zgłoszony przez przedsiębiorcę do licencji w dniu 1 października 2010 r. Według przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jednym z wymogów podjęcia i wykonywania tego transportu jest udzielenie licencji, którą można uzyskać m.in. gdy posiada się tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi, spełniającymi wymogi techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany (art. 5 ust. 3 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym). Ubiegając się o udzielenie licencji przedsiębiorca do pisemnego wniosku musi dołączyć m.in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów, również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi (art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym). Zgodnie z przepisem art. 14 ww. ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, a więc także zmianę pojazdów, którymi transport drogowy jest wykonywany. Organ II instancji wskazał, że na podstawie pkt 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji podlega karze pieniężnej w wysokości 8.000,00 zł. Organ odwoławczy powołał się na wyrok NSA z dnia 15 maja 2008 r. sygn. akt. II GSK 113/08, w którym Sąd stwierdził, że wprowadzona w l.p. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym podstawa nałożenia kary pieniężnej dotyczy wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, a więc zachowania polegającego na wykonywaniu, nawet jednorazowo i niezależnie od jego przyczyn, transportu drogowego przy użyciu środka transportu, o którym organ udzielający licencji, nie posiada informacji, iż jest używany do tego celu. Nie może być więc zaakceptowana taka wykładnia art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, która przyjmowałaby, że możliwe jest wykonywanie nawet w sposób krótkotrwały (do 14 dni) transportu drogowego przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji. Takie działanie prowadziłoby do wystąpienia zakazanego ustawą skutku i nie może być uznane za dopuszczalne. Wynikający z art. 14 ust. 1 ustawy 14-dniowy termin odnosi się jedynie do tych zmian, których wystąpienie nie jest powiązane z obowiązkiem ich uprzedniego zgłoszenia, zagrażającego sankcją. Stanowisko zaprezentowane we wskazanym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 25 marca 2010 r. sygn. II SA/BK 55/10. Sąd zauważył, iż z obowiązujących przepisów wynika, że wykonywanie transportu drogowego (krajowego i międzynarodowego) przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielania licencji. Jednoznaczne stanowisko dotyczące rozpatrywanej kwestii zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt. II GSK 780/09 stwierdzając, iż w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym należy przyjąć, że transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę. Organ odwoławczy stwierdził również, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, ponieważ stwierdzone naruszenie przepisów nie było następstwem zdarzeń lub okoliczności, których wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć. Ponadto organ uznał, że wskazanie daty zgłoszenia pojazdu do licencji, tj. 28 września 2010 r., gdyż dniem zgłoszenia pojazdu do licencji jest dzień, w którym złożono wniosek do organu licencyjnego tj. Głównego Inspektora Transportu Drogowego, a nie dzień złożenia wniosku do biura Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych i Spedytorów, które pomaga swoim członkom w załatwianiu spraw licencyjnych w Biurze Obsługi Transportu Międzynarodowego. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, P. T. –H. E. R. Spółka Jawna w S., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając zaskarżonej decyzji: - naruszenie art. 7, 77 §1 oraz art. 80 oraz art. 8 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w dniu dokonywania kontroli pojazd o nr rej. [...] nie był zgłoszony do ewidencji prowadzonej przez organ licencyjny; - naruszenie prawa materialnego poprzez uznanie, że na mocy art. 14 w zw. z art. 8 o transporcie drogowym przedsiębiorca ma zawiadamiać organ licencyjny o konkretnych pojazdach, którymi wykonywany jest przewóz; - nie uwzględnienie przez organ II instancji treści obowiązującego od 1 marca 2011 r. art. 95a ust.1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, który poddaje delikt polegający na nie dokonaniu zgłoszenia w terminie 14 dni karze wymierzanej przez organ licencyjny i to karze w wysokości 1000 zł.; - niewłaściwe zastosowanie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i l.p. 1.2 załącznika do tej ustawy, co było następstwem uznania, w wyniku wadliwego odczytania (zastosowania) załącznika nr l do rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich oraz niewłaściwej wykładni i zastosowania art. 14 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym, iż przedsiębiorca posiadający wspólnotową licencję na międzynarodowy transport drogowy rzeczy był zobowiązany w ramach postępowania licencyjnego do zgłoszenia nowego pojazdu do licencji, w sytuacji gdy z art. 3 ust.1 i 2, art. 5 ust.2 ww. rozporządzenia Rady (EWG) 881/92 wynika, że do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego obowiązek taki nie został ustanowiony. To z kolei było wynikiem odmowy zastosowania art. 249 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) w zw. z art. 2 części l Traktatu podpisanego w Atenach z 16 kwietnia 2003 r. dotyczący przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej i innych krajów do Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864); - naruszenie art. 31 ust.2 w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP poprzez egzekwowania od przedsiębiorcy obowiązków, które na nich nie ciążyły, wskutek pierwszeństwa prawa wspólnotowego; - naruszenia art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez nie respektowanie terminu na dokonanie zgłoszenia wskazanego w tym przepisie. Podnosząc powyższe zarzuty i rozbudowując argumentację w uzasadnieniu skargi, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze jej autor zawarł także wniosek o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności l.p. 1.2. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie proporcji między sankcjami nałożonymi na przedsiębiorcę, w sytuacji gdy za brak licencji i za nie zgłoszenie pojazdu do niej przewidziana jest tak samo dotkliwa kara (8000 zł), choć ciężar naruszenia prawa jest tu nieproporcjonalnie różny. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlegała oddaleniu, albowiem kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest dotknięte wadami podniesionymi w skardze, jak również innymi, które sąd administracyjny jest obowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Istota sporu w kontrolowanej sprawie sprowadza się do ustalenia czy zasadne było nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej w kwocie 8 000 zł, przewidzianej w lp. 1.2. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji w sytuacji, gdy użytkowanie takiego pojazdu trwało krócej niż 14 dni. Zgodnie z art. 5 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. W myśl art. 8 ust. 3 pkt 8 tej ustawy przedsiębiorca składając wniosek o wydanie licencji załącza wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów – również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji – art. 11 ust. 3 ustawy. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że wykonywanie transportu drogowego (krajowego i międzynarodowego) przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielania licencji. Wypisy licencji, jak wskazano wyżej, wydawane są w takiej samej liczbie, jak liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o licencję. Wypisy powinny być okazywane przez kierowcę w czasie kontroli przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego. Służą one, bowiem sprawdzaniu, czy transport drogowy nie jest wykonywany przy użyciu większej liczby pojazdów. Należy, zatem przyjąć, że transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę. Oznacza to, że przedsiębiorca posiadający licencję może w oparciu o nią wykonywać przewozy tylko tymi pojazdami, na które ma do tego uprawnienie, a więc zgłoszonymi do licencji. Tym samym nie może wykonywać działalności w oparciu o uprawnienia wynikające z licencji pojazdem, na który nie uzyskał stosownego wypisu (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 września 2009 r. VI SA/Wa 945/09, dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie zaś z treścią art. 14 ust. 1 ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy, czyli także danych dotyczących liczby i rodzaju pojazdów, którymi dysponuje w celu dokonywania przewozu, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany te obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji – art. 14 ust. 2 ustawy. Przyjęty w omawianym przepisie obowiązek zgłaszania informacji o zmianie danych związanych z udzieloną przedsiębiorcy licencją, nie jest ograniczony jedynie do tych zmian, które, trwają dłużej niż 14 dni. W kwestii tej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając w wyroku z dnia 15 maja 2008 r. (sygn. akt II GSK 113/08), że treść powoływanego przepisu i znaczenie wprowadzonego w nim zobowiązania obciążającego przedsiębiorcę każe przyjąć, że transport drogowy będzie wykonywany w sposób zgodny z ustawą jedynie wówczas, gdy użyty przez przedsiębiorcę pojazd samochodowy należeć będzie do tych środków transportu, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielenia licencji. Wywiązanie się z obowiązku zgłoszenia pojazdów samochodowych używanych w prowadzonej działalności transportowej nastąpić może albo poprzez dołączenie stosownego wykazu pojazdów, którymi przedsiębiorca zamierza się posługiwać, do wniosku o udzielenie licencji, albo też - w razie zmian, które zaszły w taborze, którym dysponuje przedsiębiorca - poprzez złożenie temu organowi informacji o dokonanych zmianach w trybie określonym w art. 14 ustawy o transporcie drogowym. Nie może zatem budzić wątpliwości, że wprowadzona w l.p. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym podstawa nałożenia sankcji (kary pieniężnej) dotyczy wykonywania transportu pojazdem niezgłoszonym do licencji, a więc zachowania polegającego na wykonaniu, nawet jednorazowo i niezależnie od jego przyczyn, transportu drogowego przy użyciu środka transportu, o którym organ udzielający licencji, nie posiada informacji, iż jest użytkowany do tego celu. Tym samym nie może być zaakceptowana taka wykładnia art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, która przyjmowałaby, że możliwe jest wykonywanie nawet w sposób krótkotrwały (do 14 dni) transportu drogowego przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji. Takie działanie prowadziłoby do wystąpienia zakazanego ustawą skutku. Stanowisko zaprezentowane w powołanym wyżej orzeczeniu w pełni podziela skład orzekający w niniejszej sprawie. Użyte w l.p. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wyrażenie "pojazd niezgłoszony do licencji" trudno, bowiem rozumieć inaczej, niż jako odnoszący się do sytuacji, w której konkretne dane dotyczące tego pojazdu nie zostały objęte, ani pierwotnym wnioskiem podmiotu zainteresowanego udzieleniem licencji, ani też zgłoszeniem korygującym ten dane, wymaganym w art. 14 ust.1 ustawy. Z treści przepisów powołanej ustawy wynika natomiast, iż Skarżący zobowiązany był zgłosić na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy, a więc także dane dotyczące nowego pojazdu, którym zamierzał wykonywać zarobkowo drogowy przewóz rzeczy. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż Skarżący nie dopełnił obowiązku wynikającego z wymienionych przepisów, albowiem skontrolowany w dniu 29 września 2010 r. transport drogowy rzeczy wykonywany był samochodem ciężarowym marki DAF wraz z naczepą, który nie został zgłoszony do licencji o nr [...]na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy. W tym stanie faktycznym, organ zasadnie nałożył na Skarżącego, na podstawie l.p. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji w wysokości 8.000 zł. Ponadto, jak wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z ustawą o transporcie drogowym organem, któremu należy zgłaszać wszelkie zmiany w licencji jest organ, który jej udzielił. W zakresie międzynarodowego transportu drogowego organem licencyjnym jest Główny Inspektor Transportu Drogowego. Z tych względów złożenie wniosku w dniu 28 września 2010 r. w Ogólnopolskim Stowarzyszeniu Międzynarodowych Przewoźników Drogowych i Spedytorów P. w S. nie może być traktowane jako złożenie wniosku do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zatem w niniejszej sprawie fakt wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji jest bezsporny. Kontrolowany pojazd został zgłoszony przez przedsiębiorcę do licencji organowi uprawnionemu do dokonywania wszelkich zmian w licencji w dniu 1 października 2010 r., co potwierdzone zostało pismem nr [...] z dnia 8 grudnia 2010 r. przez Biuro Obsługi Transportu Międzynarodowego. Wobec powyższego należy uznać, że skarżący mógł wykonywać transport drogowy pojazdem marki DAF o numerze rejestracyjnym [...] dopiero od dnia jego zgłoszenia do posiadanej licencji tj. 1 października 2010 r. Nieuprawniony jest również zarzut skargi dotyczący nie uwzględnienia przez organ II instancji treści obowiązującego od 1 marca 2011 r. art. 95a ust.1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z treścią tego przepisu, kto nie będąc przedsiębiorcą nie zgłasza na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 ust. 2, w terminie 14 dnia od ich powstania, podlega karze pieniężnej w wysokości 1.000 zł. Tymczasem przedmiotowe dane, o których mowa w kontrolowanej decyzji, określone zostały w art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym. Z tego względu przepis art. 95a ust.1 pkt 1 w niniejszej sprawie nie mógł znaleźć zastosowania. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie zgadza się również z przytoczonym w skardze argumentem, iż przedsiębiorca posiadający wspólnotową licencję na międzynarodowy transport drogowy rzeczy nie jest zobowiązany w ramach postępowania licencyjnego do zgłoszenia nowego pojazdu do licencji, w sytuacji gdy z art. 3 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 2 ww. rozporządzenia Rady (EWG) 881/92 wynika, że do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego obowiązek taki nie został ustanowiony. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2010 r. sygn. akt II GSK 419/09 obowiązek zgłaszania organowi licencyjnemu na piśmie danych, o których mowa w art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym, wynika również z rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92, a kwestia ta uregulowana została w art. 3 ust. 2 i art. 5 ust. 3 rozporządzenia, które w tym zakresie odsyłają do przepisów prawa krajowego. W konsekwencji za nietrafny uznać należy również zarzut niezastosowania art. 249 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) w zw. z art. 2 części l Traktatu podpisanego w Atenach z 16 kwietnia 2003 r. dotyczący przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej i innych krajów do Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864). Biorąc pod uwagę dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny ocenę prawną, za niezasadne uznać należy zarzuty skargi dotyczące naruszenia Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie zasady proporcjonalności przy wykładni przepisów l.p. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Stąd też Sąd za niezasadny uznał wniosek strony skarżącej o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z konstytucją RP l.p. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W niniejszej sprawie nie zostały również naruszone przepisy prawa procesowego. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu odniesiono się do tego materiału i dokonano rzetelnej i wszechstronnej jego oceny, jak również wyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się przy wydawaniu decyzji (art. 7 i 77 § 1 kpa). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 kpa). W związku z powyższym zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego są nieuzasadnione. Ponadto, sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi, nie stwierdził również innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Reasumując, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przedstawione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.