II SA/Bk 315/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska - Bytys (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2014 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S., S.B., A. B., D. B., J. N., P. B., E. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. S., S. B., A. B., D. B., J. N., P. B., E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. rozpoznało odwołanie G. O. od decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] listopada 2013 r. znak [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia w postaci budowy budynków inwentarskich chlewni wraz z infrastrukturą towarzyszącą. SKO na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło decyzję organu I instancji w całości oraz orzekło merytorycznie ustalając środowiskowe uwarunkowania. Skargę na decyzję organu II instancji, wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, złożyli do sądu administracyjnego P. S., S. B., A. B., D. B., J. N., P. B., E. M. Wskazali, że żądanie jest uzasadnione niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co – zdaniem skarżących – wynika z przedłożonych ze skargą ekspertyz i oceny raportu oddziaływania na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego aktu następuje na wniosek skarżącego, który powinien uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wstrzymanie tj. istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Istotne jest również, że akt, którego wykonanie ma być wstrzymane, powinien kwalifikować się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem w nim zawartym. Wykonanie aktu administracyjnego dotyczy zatem co do zasady aktów nakładających na adresata określony obowiązek, bądź przyznających mu określone uprawnienie. Zdaniem składu orzekającego, charakter prawny kwestionowanego w sprawie niniejszej rozstrzygnięcia nie wywołuje skutków, o których mowa w przepisie art. 61 §3 p.p.s.a., bowiem nie podlega ono wykonaniu w rozumieniu wyżej przedstawionym. Rozstrzygnięcie środowiskowe ma charakter opiniodawczy i jest wydawane w postępowaniu stanowiącym etap poprzedzający wydanie np. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub decyzji o pozwoleniu na budowę (vide art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.). Zatem to nie decyzja środowiskowa a rozstrzygnięcia, dla których jej wydanie jest warunkiem, mogą podlegać wykonaniu (jak np. pozwolenie na budowę). Decyzja ta nie zezwala bezpośrednio na realizację inwestycji, nie może zatem spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego – szkodliwego dla skarżących, w ich ocenie - nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie II OZ 123/14, bezpośrednie skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a mogą wystąpić – w przypadku decyzji środowiskowej - dopiero w wyniku wykonania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, bądź innych decyzji inwestycyjnych; możliwość uzyskania takiego pozwolenia lub innych decyzji inwestycyjnych sama w sobie takich skutków nie rodzi. W sprawie niniejszej dodatkowo wskazać również należy, że skarżący nie uzasadnili wniosku w sposób przekonujący, wyjaśniając i wskazując argumenty uzasadniające wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczał się tylko do wyartykułowania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz ogólnego powołania się na przedłożone ekspertyzy i opinie, co nie spełnia wymagań wyczerpującego uzasadnienia żądania ochrony tymczasowej. Nie mógł zatem doprowadzić do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.