II SA/Bk 319/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Barbara Romanczuk, Protokolant specjalista Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 maja 2025 r. sprawy ze skargi P. P., M. P., M. P. i N. N. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 22 lutego 2022 r. nr WOP.7721.9.2022.MM w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 22 lutego 2022r. nr WOP.7721.9.2022.MM utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Białymstoku z dnia 28 grudnia 2021r. nr NB.I.5160.139.2020.MK nakazującą inwestorom N. P. (obecnie noszącej nazwisko N.) i P. P. rozbiórkę nadbudowanej części budynku mieszkalnego wielorodzinnego poprzez rozbiórkę konstrukcji dachowej nad tarasem przynależnym do lokalu mieszkalnego nr [...], przy [...] w B. Powyższa decyzja rozbiórkowa została wydana przez organ na podstawie art. 49e pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021r., poz. 2351) w związku z niezłożeniem w wymaganym terminie przez inwestorów wniosku o legalizację nabudowanej części ww. budynku. Zaskarżona decyzja została poprzedzona postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Białymstoku z dnia 27 sierpnia 2021r. nr NB.I.5160.139.2020.MK, na mocy którego wstrzymano inwestorom prowadzenie robót budowlanych związanych z realizacją zadaszenia tarasu przynależnego do lokalu nr [...] w budynku nr [...] przy [...] w B. oraz pouczono o możliwości złożenia wniosku o legalizację na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Organ poinformował jednocześnie o konsekwencjach niezłożenia wniosku, wymienił konieczne dokumenty do legalizacji oraz poinformował o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej, jej wysokości wynoszącej 250 000 złotych i przedstawił sposób wyliczenia opłaty, oparty o zastosowanie ustawowego wzoru stosownie do treści art. 49d ust. 1 pkt 1 w związku z art. 59 f ustawy Prawo budowlane. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 13 października 2021 r. nr WOP.7722.89.2021.MM. Wykonane przez inwestorów roboty budowlane zostały przez organy nadzoru budowlanego zakwalifikowane jako nadbudowa, wymagająca uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, którym inwestorzy nie wylegitymowali się. Skargę na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z 13 października 2021r. nr WOP.7722.89.2021.MM wstrzymujące prowadzenie wyżej opisanych robót budowlanych złożyli do sądu administracyjnego M. P., M. P., N. P. (obecnie nosząca nazwisko N.) i P. P., wszyscy współwłaściciele lokalu mieszkalnego Nr [...] w budynku wielolokalowym przy ulicy [... ] w B., wskazując, że nie zgadzają się z ustaleniami organów co do zaliczenia wykonanych robót budowlanych do takich, które wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 stycznia 2022r. sygn. akt II SA/Bk 886/21 oddalił skargę na opisane powyżej postanowienie. W uzasadnieniu tego orzeczenia skład orzekający wyraził pogląd, że organy co do zasady poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne jeśli chodzi o zakres wykonanych przez inwestorów robót budowlanych, ale ich kwalifikacja jako nadbudowa, jest niewłaściwa. W ocenie sądu wykonane roboty budowlane stanowią rozbudowę obiektu budowlanego, wymagającą jednak, podobnie jak nadbudowa, pozwolenia na budowę na zasadzie z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 6 i 7 ustawy Prawo budowlane. Od powyższego wyroku pełnomocnik inwestorów złożył skargę kasacyjną. W sprawie niniejszej sąd postanowieniem z 1 września 2022r. zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania ze skargi współwłaścicieli lokalu na postanowienie poprzedzające zaskarżoną decyzję albowiem uznał, że prawomocne przesądzenie kwalifikacji prawnej robot budowlanych wykonanych przez inwestorów będzie miało wpływ na wynik niniejszego postępowania. Postępowanie sądowe pozostawało w zawieszeniu do 12 marca 2025r. Postanowieniem z 13 marca 2025r. zostało podjęte z uwagi na rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Białymstoku z 27 stycznia 2022r. Wyrokiem z 11 marca 2025r. o sygn. II OSK 1044/22 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną współwłaścicieli lokalu od wyroku WSA w Białymstoku z 27 stycznia 2022r. o sygn. II SA/Bk 886/21. W skardze na decyzję rozbiórkową współwłaściciele lokalu mieszkalnego Nr [...] w budynku wielolokalowym przy [...] w B. zarzucili decyzji: 1.naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj: a) art. 49 e pkt 1 w zw. z art. 48 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez ich zastosowanie w niniejszym stanie faktycznym, podczas gdy nie zostało przesądzone, jak należy zakwalifikować wykonane zadaszenie tarasu, a należy zauważyć, że WSA w Białymstoku dokonało innej kwalifikacji prawnej wykonanego zadaszenia tarasu niż organy administracyjne, dlatego nie można jednoznacznie stwierdzić, że wykonanie tego zadaszenia wymaga pozwolenia na budowę, gdyż kwalifikacja prawna tego zadaszenia jest zmienna. Dopiero bezsporne zakwalifikowanie wykonanego zadaszenia tarasu spowoduje uznanie, że doszło do samowoli budowlanej i dopiero wówczas można wydać decyzję o rozbiórce; b) art. 3 pkt 9 w zw. z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego poprzez wadliwe zakwalifikowanie montażu urządzeń na tarasie jak prac spełniających definicję budowy, stanowiącej w rozumieniu organu nadbudowę, chociaż z materiału dowodowego nie sposób wywieść, że doszło do nadbudowy, której skutkiem byłoby powiększenie kubatury obiektu budowlanego o nowe pomieszczenie oraz do zmiany dotychczasowej funkcji tarasu, a przeprowadzone prace stanowiły montaż urządzeń celem uchronienia własności skarżących przed silami natury; c) art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z par. 14 ust. 2 Rozporządzenia MSWiA z 16.08.1999r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. z 1999r. poz. 836) poprzez jego niezastosowanie w sprawie skutkujące błędnym uznaniem, że roboty budowlane polegające na montażu urządzeń na tarasie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy z przepisów prawa to nie wynika; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj: a) art. 138 par. 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w zakresie nakazania rozbiórki nadbudowanej części budynku mieszkalnego wielorodzinnego poprzez rozbiórkę konstrukcji dachowej nad tarasem przynależnym do lokalu mieszkalnego nr [...] przy [...] w Białymstoku w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i powinna zostać uchylona celem wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 par. 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 par. 3 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń co do charakteru prawnego dokonanej zabudowy tarasu, skutkujących nieprawidłowym przyjęciem, że wykonana zabudowa powoduje zmianę kubatury budynku, co w konsekwencji prowadziło do ustalenia, że wykonane prace nie są zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę a także poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie wyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes skarżących, podczas gdy to na organie administracji publicznej ciąży obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co powinien był uczynić dla wykazania faktu, jak należy zakwalifikować wykonane zadaszenie tarasu; c) art. 8 par. 1 k.p.a. w zw. z art. 7a par. 1 k.p.a. poprzez prowadzenie przez organ postępowania w sposób nie budzący zaufania stron do władzy publicznej i z pominięciem zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania podczas, gdy organ powinien tak prowadzić postępowanie, by wyjaśnić wszystkie pojawiające się wątpliwości a te nie dające się usunąć powinien rozstrzygnąć na korzyść strony; d) art. 97 par. 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 par. 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie skutkujące brakiem zawieszenia postępowania z uwagi na zagadnienie wstępne tj. ze względu na fakt, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie ze skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Białymstoku z 27 stycznia 2022r. sygn. II SA/Bk 886/21, którego przedmiotem było postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych polegających na nadbudowie części budynku mieszkalnego wielorodzinnego poprzez wykonanie konstrukcji dachowej nad tarasem przynależnym do lokalu mieszkalnego nr [...] przy [...] w B., co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie i w konsekwencji spowodowało, że zaskarżona decyzja ma charakter przedwczesny i wydana została w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie decyzji o rozbiórce wydanych przez organy obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Po podjęciu przez sąd postępowania w sprawie skarżąca N. P. poinformowała, że nosi obecnie nazwisko N. (vide: pismo k. 146 akt sądowych) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa materialnego i została wydana w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) dotyczące postępowania legalizacyjnego. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Aktualne brzmienie przepisu art. 48 ustawy nadane zostało ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471), obowiązującą od 19 września 2020 r. Na skutek powyższych zmian postępowanie w sprawie samowoli budowlanej zostaje rozpoczęte wydaniem postanowienia o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia (art. 48 ust. 1 ustawy). W postanowieniu tym organ informuje o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (art. 48 ust. 3 ustawy). Jeżeli w dalszym postępowaniu wniosek taki nie zostanie złożony obowiązkiem organ nadzoru budowlanego jest wydanie nakazu rozbiórki (art. 49e pkt 1 ustawy), natomiast złożenie wniosku wdraża procedurę legalizacyjną. Celem tej regulacji nie jest stosowanie represji, ale dążenie do doprowadzenia samowoli budowlanej do zgodności z prawem. W przedmiotowej sprawie postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Białymstoku z dnia 27 sierpnia 2021r. nr NB.I.5160.139.2020.MK, wstrzymano w oparciu art. 48 ust. 1 pkt Prawa budowlanego prowadzenie robót budowlanych zakwalifikowanych jako nadbudowa części budynku mieszkalnego wielorodzinnego poprzez wykonanie konstrukcji dachowej nad tarasem przynależnym do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w B. Jednocześnie w postanowieniu tym organ pouczył inwestorów o możliwości złożenia w terminie 30 dni od otrzymania postanowienia wniosku o jego legalizację zastrzegając, że legalizacja wymaga wniesienia opłaty legalizacyjnej. W uzasadnieniu postanowienia organ wymienił konieczne dokumenty legalizacyjne oraz poinformował o wysokości opłaty legalizacyjnej naliczonej w oparciu wskazane w uzasadnieniu przepisy Prawa budowlanego. Podał, że naliczona opłata legalizacyjna wyniesie 250 000 złotych. Organ poinformował, że w przypadku wniesienia zażalenia na postanowienie, termin 30 dni na złożenie wniosku o legalizację, rozpocznie bieg od dnia, w którym postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych stanie się ostateczne. Skarżący skorzystali z prawa do wniesienia zażalenia. Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 13 października 2021r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 27 stycznia 2022r. o sygn. II SA/Bk 886/21 oddalił skargę M. P., M. P., N. P. i P. P. – wszystkich współwłaścicieli lokalu na powyższe postanowienie. Sąd wprawdzie nie podzielił oceny prawnej organów nadzoru budowlanego co do kwalifikacji spornych robót budowlanych uznając je za rozbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego a nie jego nadbudowę, ale stwierdził, że jedna i druga kwalifikacja wykonanych robót budowlanych uzasadniała wdrożenie trybu legalizacyjnego przewidzianego art. 48 Prawa budowlanego gdyż inwestorzy nie legitymowali się pozwoleniem na wykonanie spornych robot budowlanych. Nie ulega wątpliwości, że inwestorzy nie złożyli w terminie 30 dni od dnia, w którym postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych stało się ostateczne, wniosku o legalizację. Powyższe skutkować musiało wydaniem decyzji opartej o treść art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego tj. orzeczenia o rozbiórce części obiektu budowlanego objętej samowolnymi robotami budowlanymi. Zarzuty skargi nie podważają legalności decyzji o rozbiórce. Stanowią powtórzenie argumentacji skargi na postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych. Kwalifikacja zrealizowanych robot budowlanych jako takich, których wykonanie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, została przesądzona ostatecznie i prawomocnie. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 marca 2025r. wydanym w sprawie o sygn. II OSK 1044/22, oddalił skargę kasacyjną inwestorów od wyroku WSA w Białymstoku z 27 stycznia 2022r. o sygn. II SA/Bk 886/21, przesądzającego popełnienie samowoli budowlanej. NSA podzieli przy tym ocenę prawną sądu I instancji zrealizowanych spornych robót budowlanych uznanych przez sąd I instancji za rozbudowę budynku. W uzasadnieniu wyroku sądu II instancji NSA stwierdził, że sąd I instancji nie naruszył przepisów postępowania wskazanych w podstawach kasacyjnych, akceptując sposób i zakres postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organy nadzoru budowlanego. Ustalenia wynikające z dokonanych oględzin oraz dokumentacji fotograficznej były bowiem wystarczające do określenia charakteru robót budowlanych związanych z zabudową przedmiotowego tarasu. Tak zgromadzony materiał dowodowy dotyczący przedmiotowej inwestycji pozwolił na ustalenie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, a jego ocena nie jest dowolna, ale zgodna z przepisami. Organy orzekające w sprawie nie pominęły okoliczności faktycznych, które z punktu widzenia właściwych przepisów prawa materialnego, miały znaczenie w sprawie. Polemiczne stanowisko skarżących co do wyniku tej oceny nie świadczy o tym, że doszło do jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania mogących podważyć legalność działania organów administracji publicznej. Skarżący kasacyjnie sformułowanymi zarzutami ani towarzyszącą im argumentacją nie podważyli prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych ani ich oceny co do konsekwencji prawnych wykonanych samowolnie robót budowlanych. Odmienna kwalifikacja prawno - budowlana wykonanych robót poczyniona przez Sąd a quo nie podważa legalności wydanych postanowień, albowiem Sąd w oparciu o niezmienione i niepodważone ustalenia faktyczne organów dokonał innej kwalifikacji robót, co nie miało z kolei wpływu na zastosowany przez organy właściwy tryb postępowania. NSA zwrócił uwagę, że w Prawie budowlanym brak jest legalnej definicji nadbudowy i rozbudowy a zakwalifikowanie robót budowlanych do kategorii jednego z tych pojęć musi być dokonywane z uwzględnieniem specyficznych okoliczności stanu faktycznego każdej konkretnej sprawy. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że nadbudowa polega na powiększeniu istniejącego obiektu budowlanego przez zwiększenie jego wysokości prowadzące do powstania dodatkowej kondygnacji z zachowaniem tej samej powierzchni zabudowanej. Przez rozbudowę należy rozumieć natomiast zmianę charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość. Rozbudową będzie zatem powiększenie istniejącego obiektu budowlanego o taki stanowiący charakterystyczny parametr budynku element techniczny, który stanowi (zewnętrzną) część obiektu budowlanego. Rozbudowa obejmuje więc szerszy zakres ingerencji w substancję budowlaną, która może polegać nie tylko na wymianie elementów konstrukcyjnych, ale także na zmianie granic przestrzennych obiektu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, opis wykonanych prac odzwierciedlony w protokołach z oględzin oraz dokumentacji fotograficznej potwierdza, że w następstwie wykonanych robót polegających na podwyższeniu ścian wydzielających taras o od 0,3 m do 1 m i zamknięciu tak wydzielonej przestrzeni zadaszeniem, doszło do rozbudowy budynku wielomieszkaniowego. Wbrew stanowisku skarżących kasacyjnie, zabudowa powierzchni dotąd odkrytej i "domknięcie" w ten sposób bryły budynku w tej części, z jednoczesnym podwyższeniem wysokości budynku, doprowadziła do zwiększenia jego kubatury. O ile bowiem, obudowany ścianami o wysokości 4 m taras wliczał się do kubatury budynku, zgodnie z posiłkowo stosowanym § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225), definiującym pojęcie "kubatury brutto", to jednak podwyższenie tych ścian spowodowało zmianę wysokości mającą bezpośredni wpływ na zmianę kubatury stanowiącej iloczyn powierzchni i wysokości kondygnacji. Powstało w ten sposób nowe pomieszczenie, którego funkcja z racji wydzielenia z przestrzeni ze wszystkich stron, uległa zmianie względem dotychczasowej. Granice obiektu budowlanego zostały poddane modyfikacji, dzięki czemu zwiększyła się jego kubatura o kolejne pomieszczenie domknięte ze wszystkich stron. W zaistniałym stanie faktycznym bryła budynku została zmieniona, ponieważ dotychczas otwartą przestrzeń zabudowano. Substancja budowlana budynku ulegała istotnej zmianie, a kubatura powiększeniu. Nie bez znaczenia pozostaje również skutek w postaci ingerencji wykonanymi robotami w elementy wspólne budynku wielomieszkaniowego, w tym w dach i wspólną kanalizację deszczową wykorzystaną do odprowadzania wód opadowych z nowopowstałego pokrycia dachowego tarasu. Obecny skład orzekający sądu związany jest prawomocną oceną prawną zrealizowanych spornych robot budowlanych zaprezentowaną przez NSA w opisanym wyroku. Treść tej oceny bezpośrednio wpływa na ocenę zarzutów niniejszej skargi czyniąc je niezasadnymi. Od strony merytorycznej zarzuty niniejszej skargi stanowią bowiem powtórzenie argumentacji skargi inwestorów na postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych. NSA przesądził jak należy zakwalifikować wykonane roboty budowlane a kwalifikacja ta uzasadniała wdrożenie procedury z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Zatem, zarzucane w skardze niniejszej jako błędne, zastosowanie w sprawie art. 49 e pkt 1 w związku z art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowalnego, było prawidłowe. NSA wykluczył potraktowanie robót budowlanych jako montażu urządzeń nie spełniającego definicji "budowy", co czyni niezasadnym kolejne dwa zarzuty skargi - naruszenia art. 3 pkt 9 w związku z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego i w związku z par 14 ust. 2 Rozporządzenia MSWiA z 16.08.1999r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych. Również nietrafne jest podnoszenie zarzutów natury proceduralnej. Okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób pełny, pozwalający na dokonanie ustaleń, jakie roboty budowlane zostały wykonane na tarasie lokalu mieszkalnego skarżących oraz właściwie ocenione przez organ nadzoru budowlanego jako takie, które wymagały uzyskania pozwolenia na budowę a tym pozwoleniem inwestorzy się nie legitymowali. Bezzasadny jest zatem zarzut naruszenia przez organy nadzoru budowlanego art 7 w związku z art. 77 par. 1, 80 oraz 107 par. 3 K.p.a. Wyrok NSA potwierdził, że nie wystąpiły w sprawie wątpliwości nie dające się usunąć. Inna kwalifikacja sądu administracyjnego wykonanych robót budowlanych niż kwalifikacja dokonana w postępowaniu administracyjnym nie miała wpływu na zastosowany przez organy tryb postępowania tj. wdrożenie trybu przedlegalizacyjnego. Brak zawieszenia administracyjnego postępowania rozbiórkowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie wstrzymania robot budowlanych, nie miał wpływu na wynik sprawy. Zawieszenie postępowania administracyjnego nie było obligatoryjne a ponadto nie można było oczekiwać od organu nadzoru budowlanego, by na kolejnym etapie wdrożonej procedury w sprawie legalizacji samowolnie wykonanych robot budowlanych, poddawał w wątpliwość swoją wcześniejszą kwalifikację tych robót. Decyzja o rozbiórce nie miała charakteru przedwczesnego. Przepisy Prawa budowlanego wiążąco przesądzają o konsekwencji braku wniosku o legalizację i o czasie, w jakim taki wniosek może być złożony. Skarżący, co jest bezsporne wniosku o zalegalizowanie wykonanych robót budowlanych nie złożyli. Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)