II SA/Bk 32/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 marca 2007 r. sprawy ze skargi P. Rz. pod wezwaniem N. NMP w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy oddala skargę. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] lutego 2005r. Nr [...] Burmistrz Miasta S. ustalił na wniosek I.-B.-P.J. Sz. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zabudowy usługowej - budowy budynku handlowo - usługowego o pow. zabudowy do 900 m² i powierzchni sprzedażowej do 600 m² na działkach położonych w S. przy ul. K. o nr[...] i nr [...] i częściowo na działkach nr [...] i nr [...] w związku z budową infrastruktury technicznej. Powyższa decyzja stała się ostateczna. Następnie decyzją z dnia [...] października 2005r. nr [...] Burmistrz Miasta S. orzekł o przeniesieniu praw w całości z przedmiotowej decyzji na rzecz innej osoby, a mianowicie – D. Spółki z o.o. w B. W dniu [...] września 2006r. Starosta S. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. "o ustalenie czy decyzja Burmistrza Miasta S. z dnia [...]lutego 2005r. nie jest dotknięta wadą nieważności. W wyniku wszczętego z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] października 2006r. Nr [...] postanowiło nie stwierdzać nieważności w/w decyzji Burmistrza Miasta S. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż nie dopatrzyło się w przedmiotowej decyzji zaistnienia którejkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, stanowiących podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) na planowane przez I.-B.-P. J. Sz. zamierzenie inwestycyjne wymagane było ustalenie w drodze decyzji warunków zabudowy, bowiem dla terenu objętego wnioskiem inwestora brak było planu zagospodarowania przestrzennego. Stąd wydanie takiej decyzji możliwe było w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy i po dokonaniu uzgodnień z właściwymi organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy. Ponadto projekt takiej decyzji powinien być sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów i architektów, a decyzja powinna zawierać określenia, o których mowa w art. 54 ustawy. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) należało wyznaczyć wokół działki zamierzonego inwestowania na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie spełnienia warunków zawartych w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy, a wyniki tej analizy zawierające część tekstową i graficzną powinny stanowić załącznik do decyzji. Mając na względzie powyższe Kolegium uznało, iż wszystkie wskazane wyżej wymogi i warunki zostały spełnione, dokonano również wymaganych prawem uzgodnień. Stwierdzona zaś wada w decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] lutego 2005r. polegająca na ustaleniu obowiązującej linii zabudowy niezgodnie ze stanowiskiem organu uzgadniającego i z naruszeniem § 4 ust. 2 rozporządzenia nie stanowi rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W przedmiotowej decyzji określono bowiem, że projektowany budynek należy zlokalizować w odległości 6 m od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej. Tymczasem zgodnie ze stanowiskiem organu uzgadniającego – P. Zarządu Dróg Wojewódzkich zawartego w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2005r. Nr [...] - lokalizowanie obiektów powinno odbywać się zgodnie z ustawą z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych poza pasem drogi wojewódzkiej nr 653 w odległości większej niż 8 m od krawędzi jezdni. Zdaniem Kolegium uchybienie to nie stanowi jednak rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, albowiem w świetle art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w szczególnie uzasadnionych przypadkach możliwe jest usytuowanie obiektu w odległości mniejszej niż 8 m za zgodą właściwego zarządcy drogi. Zgoda taka jest wydawana przed uzyskaniem przez inwestora pozwolenia na budowę i takiej w konkretnej sprawie P. Zarząd Dróg Wojewódzkich udzielił - postanowieniem z dnia [...] października 2006r. Nr [...] - godząc się na lokalizację budynku usługowo - handlowego w odległości 6 m od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej. Nie podzielając powyższego stanowiska P. Rz. pw. N. NMP w S. reprezentowana przez P. Ks. K. G. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] lutego 2005r. Nr [...]. Skarżący zarzucił rozstrzygnięciu Kolegium nierozważnie w sposób wnikliwy procedury przeprowadzenia analizy i poprzestanie jedynie na stwierdzeniu, iż spełnia ona wymagania określone w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tymczasem w przedmiotowej sprawie nie zaistniał warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż w sąsiedztwie nie ma podobnych obiektów o tak dużej kubaturze i powierzchni zabudowy oraz o przeznaczeniu tylko i wyłącznie handlowym. Ponadto nie jest spełniona również przesłanka zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy). W decyzji nie odniesiono się bowiem do przepisów dotyczących ochrony zabytków, podczas gdy planowana inwestycja miałaby być usytuowana w chronionej przestrzeni zabytkowego śródmieścia miasta S. wpisanej do Rejestru Zabytków woj. S. decyzją z dnia [...] lutego 1979r. [...] nr rej. [...]. Kwestionowane rozstrzygnięcie nie określa kryteriów, o których mowa w art. 54 ust. 2a ustawy tj. warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, bowiem wprowadzenie do zespołu zabudowy miejskiej mieszkaniowo - usługowej i sakralnej dużej kubatury usługowo - handlowej o zupełnie innych gabarytach i przeznaczeniu nie jest kształtowaniem ładu przestrzennego, ale jego burzeniem. Końcowo skarżący podniósł, iż nie był zawiadamiony na każdym etapie o prowadzonym postępowaniu, a decyzja zawiera tylko przytoczenie korzystnego dla inwestora postanowienia P. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a o "niekorzystnym postanowieniu" przemilczano. W następstwie ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie podzieliło zarzutów skarżącego i decyzją z dnia [...] listopada 2006r. Nr [...] orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W motywach uzasadnienia podkreślono, iż wszczęte w dniu 6 października 2006r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. z urzędu postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta S. Nr [...] z dnia [...] lutego 2005r. jest postępowaniem prowadzonym w trybie nadzwyczajnym, który jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 16 § 1 kpa. Stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić tylko wówczas, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Mając na względzie powyższe Kolegium nie stwierdziło w decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] lutego 2005r. zaistnienia żadnej z wad wymienionej w art. 156 § 1 kpa, mogących skutkować stwierdzeniem nieważności tej decyzji. W ocenie Kolegium badana decyzja pozostaje w zgodzie zarówno z przepisami prawa materialnego, w tym z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i z przepisami prawa procesowego, obowiązującymi w dniu jej wydania. Stąd też podzielono w całości argumentację zawartą w tej mierze w uzasadnieniu skarżonej decyzji. W szczególności uznano, iż ustalenie obowiązującej linii nowej zabudowy niezgodne z przepisem § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) i z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem naruszenie to nie jest naruszeniem prawa w stopniu rażącym. Wskazany przepis § 4 rozporządzenia nie ustanawia kategorycznego nakazu ustalenia linii zabudowy zgodnie z przepisami odrębnymi, dopuszczając w ust. 4 możliwość innego wyznaczenia linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, przepis zaś art. 43 ustawy o drogach publicznych w ust. 2 przewiduje możliwość usytuowania obiektu w innej odległości od drogi niż określona w ust. 1 tego przepisu za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę. Odnosząc się natomiast do zarzutu niespełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, czyli tzw. dobrego sąsiedztwa, stwierdzono, iż został on oparty na odmiennej interpretacji tego przepisu i dlatego też zdaniem Kolegium jest on całkowicie niezasadny. Według art. 61 ust. 1 wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia pięciu warunków. W pkt 1 zawarty jest warunek tzw. dobrego sąsiedztwa nakładający na organ obowiązek określenia cech terenu sąsiedniego, do których trzeba dostosować nową zabudowę. W ocenianej decyzji warunek ten został spełniony, czemu organ dał wyraz w decyzji i w stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji analizie funkcji oraz cech zabudowy. Kolejny zarzut dotyczący niespełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy, wymagającego zgodności z przepisami odrębnymi, poprzez nie odniesienie się w decyzji do przepisów odrębnych, a konkretnie przepisów dotyczących ochrony zabytków również uznano za bezzasadny. W pkt 7 decyzji Burmistrza Miasta S. zawarto bowiem wymagania dotyczące ochrony dziedzictwa kulturowego, a ponadto przedmiotowa decyzja została pozytywnie uzgodniona przez organ ochrony zabytków – P. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków postanowieniem z dnia [...]lutego 2005r. Nr [...]. Decyzja Burmistrza Miasta S. z dnia [...] lutego 2005r., wbrew twierdzeniom skarżącego, zawiera też wszystkie elementy wymagane przepisem art. 54 ustawy. Reasumując Kolegium podniosło, iż odmienne rozumienie i różna interpretacja przepisów nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji, albowiem nie wyczerpuje to znamion żadnej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji nie może być też podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność nieuczestniczenia we wszystkich stadiach postępowania, bowiem ewentualny brak udziału strony w postępowaniu stanowi podstawę do wznowienia postępowania, które jest odrębnym trybem wzruszenia decyzji ostatecznej (por. wyrok WSA z 5.05.2005r. Sygn. VII SA/Wa 826/04, LEX nr 168040). Na powyższą decyzją P. Rz. pw. N. WMP w S. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając decyzji Kolegium nie ustosunkowanie się do podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów dotyczących pominięcia jej jako strony w trakcie postępowania przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy oraz zarzutów dotyczących niespełnienia warunków wynikających z art. 61 ust. 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący podał, iż nie był powiadamiany o prowadzonych uzgodnieniach z P. Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków oraz z P. Zarządem Dróg Wojewódzkich, które były przeprowadzane w trakcie ustalania warunków zabudowy. Nadto podczas w/w postępowania zostały wydane dwa sprzeczne ze sobą postanowienia P. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w tej samej sprawie, tj. z dnia [...] stycznia 2005r. i z dnia [...] lutego 2005r., o czym dowiedział się on dopiero niedawno, gdyż w decyzji o warunkach zabudowy wymieniono, jedynie postanowienie "spełniające oczekiwania inwestora", pomijając postanowienie, w którym uzgodniono negatywnie planowaną inwestycję. W ocenie skarżącego nie informowanie stron o dokonywanych uzgodnieniach jest niezgodne z podstawową zasadą jawności i praworządności postępowania administracyjnego. Tym bardziej, że uzgodnienia były dokonywane kilkakrotnie i do tej pory nie zostało wyjaśnione, dlaczego w obiegu prawnym są dwa postanowienia P. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a w decyzji o warunkach zabudowy wymieniono tylko jedno. Nadto powtórzono, iż planowana inwestycja - budowa budynku handlowo - usługowego na działce nr [...] przy ul. K. [...] w Sejnach nie spełnia warunków zawartych w art. 61 ust. 1, ponieważ działki sąsiednie nie są zabudowane w sposób pozwalający na określenie warunków zagospodarowania przedmiotowych działek. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w kwestionowanej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje Zarzuty skargi są niezasadne. Stosownie do treści art. 3 ustawy z dn. 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego. Na wstępie podnieść należy, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest szczególnym trybem działania organów administracji publicznej. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji, o której mowa w art. 16 kpa i powinno być stosowane jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Zamknięty katalog przesłanek nieważności decyzji administracyjnej określono w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa i w myśl tego przepisu nieważność decyzji stwierdza się, jeżeli została ona wydana z naruszeniem przepisów o właściwości bądź bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Godzi się również zauważyć, iż przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, ale jedynie pod kątem występowania wad kwalifikowanych, o których mowa w art. 156 § 1 kpa. Ponad wszelka wątpliwość - czego zdaje się nie dostrzegać skarżący - w postępowaniu tym nie rozstrzyga się sprawy ponownie, co do jej istoty, w szczególności w jej całokształcie w zakresie różnych wątków związanych z tą sprawą. Cechą tego postępowania jest bowiem odrębny przedmiot od postępowania zwykłego. Stąd też zadaniem Kolegium było jedynie zbadanie i ocena, czy decyzja Burmistrza Miasta S. z dnia [...] lutego 2005r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dotknięta była jedną z wad skutkujących jej nieważnością. Kierując się tak wyznaczonymi granicami rozpoznawania sprawy organ nie znalazł podstaw, aby stwierdzić, iż decyzja Burmistrza Miasta S. z dnia [...] lutego 2005r. obarczona była jakąkolwiek z wyżej wymienionych wad kwalifikowanych. W szczególności w rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono naruszenia przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) – zwanej dalej ustawą, a także innych przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, Kolegium prawidłowo wywiodło, iż przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy przeprowadzono analizę, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Z treści zaś wykonanej analizy zawierającej odniesienie do funkcji i cech zabudowy występującej w obszarze planowanej inwestycji - jednoznacznie wynikało, iż spełnione zostały wszystkie wymagania określone w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę uprawnioną, a decyzja zawiera określenia wymienione w art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W pkt 7 omawianej decyzji zawarto wymagania dotyczące ochrony dziedzictwa kulturowego, ponadto organ wystąpił w trybie art. 106 kpa do właściwych organów w sprawie uzyskania uzgodnienia, w tym również w zakresie ochrony zabytków (art. 53 ust. 4). W tym stanie faktycznym nie można zgodzić się z tezą skarżącego, iż organ nie odniósł się do wszystkich zarzutów podnoszonych we wniosku o ponowne rozważenie przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2005r. Należy jednak pamiętać, o czym wspomniano już na wstępie, iż organ działał jedynie w granicach zakreślonych art. 156 § 1 kpa. Odmienne zaś rozumienie i różna interpretacja przepisów nie mogą natomiast stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, albowiem nie wyczerpuje to znamion żadnej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Na uwzględnienie zasługuje również pogląd Kolegium, iż określenie obowiązującej linii nowej zabudowy niezgodnie z przepisem § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) i z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem naruszenie to nie jest naruszeniem prawa w stopniu rażącym. Słusznie bowiem zauważono, iż powołany przepis § 4 rozporządzenia nie ustanawia kategorycznego nakazu ustalenia linii zabudowy zgodnie z przepisami odrębnymi, dopuszczając w ust. 4 możliwość innego wyznaczenia linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Przepis zaś art. 43 ustawy o drogach publicznych w ust. 2 przewiduje ewentualność usytuowania obiektu w innej odległości od drogi niż określona w ust. 1 tego przepisu za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę. Ostatecznie - jak wynika z akt sprawy - właściwy organ zgodził się na określenie linii zabudowy w odległości 6 m od krawędzi jezdni, to jest w odległości wyznaczonej w decyzji organu I instancji (postanowienie P. Zarządy Dróg Wojewódzkich z dnia [...] października 2006r. Nr [...]). W tym miejscu podnieść należy, iż zgodnie z reprezentowanym i utrwalonym już w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem - cechą rażącego naruszenia prawa jest sytuacja, w której treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Przy czym, nie chodzi tu o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (wyrok NSA z dn. 9.03.1999r. V SA 1970/98, Lex nr 50195, wyrok NSA z dn. 26.09.2000r. V SA 2998/99, Lex nr 51249). Taka sytuacja w ocenie Sądu niewątpliwie w rozpatrywanej sprawie nie miała miejsca. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu, iż skarżący nie otrzymał wydanych przez organy uzgadniające postanowień P. Zarządu Dróg Wojewódzkich w Białymstoku oraz P. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków stwierdzić należy, iż powyższe okoliczności stanowić mogą przesłankę do ewentualnego wznowienia postępowania prowadzonego przed tymi organami w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Organem właściwym w sprawie wznowienia jest jednak organ, który wydał postanowienie w ostatniej instancji. Powyższa okoliczność nie może natomiast stanowić podstawy stwierdzenia nieważności, albowiem wznowienie postępowania w sprawie jest odrębnym trybem wzruszenia decyzji ostatecznych. Zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami kpa, system wzruszania decyzji ostatecznych oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności, tzn., że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamienne. Marginalnie zauważyć należy, iż postanowienia P. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. z dnia [...] stycznia 2005r. oraz z dnia [...] lutego 2005r. nie są tożsame, albowiem dotyczą uzgodnienia dwóch odrębnych projektów decyzji o warunkach zabudowy, co wyraźnie wynika z analizy ich treści. Stąd zarzut skarżącego funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch postanowień uzgadniających ten sam projekt decyzji w zakresie ochrony zabytków uznać należy za bezpodstawny i niemający odzwierciedlenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił ocenę prawną sprawy dokonaną przez organ II instancji, a skargę jako bezzasadną oddalił (art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).