II SA/Bk 331/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2013 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza S. z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy wydane przez ww. Kolegium postanowienie z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Burmistrza S. w dniu [...] marca 2012 r. znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości, położonej w obrębie ewidencyjnym H., gmina S., stanowiącej własność J. S., oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...], o pow. [...] ha. M. L. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...]. W dniu [...] maja 2013 r. Skarżący wniósł do tut. Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej przez Burmistrza S. w dniu [...] marca 2012 r. znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału ww. nieruchomości oraz aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy na czas trwania niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. W ocenie Skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, w tym mające wpływ na środowisko, które mogą spowodować, że nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu, a także może narazić skarżących na powstanie szkody materialnej związanej z tym, że powrót do stanu poprzedniego będzie mógł nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku Skarżący sprecyzował, że w zakresie jego wniosku o wstrzymanie wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, ma na myśli: toczące się obecnie postępowanie o wydanie warunków zabudowy dla działki nr [....], która na mocy ww. decyzji została wydzielona przy podziale działki nr [...] oraz wszystkich postępowań prowadzonych dla nowo powstałych działek o numerach geodezyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Ponadto Wnioskodawca wskazał, że w tym samym czasie, kiedy został złożony wniosek o rozgraniczenie nieruchomości, oznaczonych nr geod. [...], [...] położonych we wsi H., gm. S. z nieruchomościami sąsiednimi, między innymi działką nr [...], została wydana decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości oznaczonej nr geod. [...] . W ocenie Skarżącego zachodzi, zatem niebezpieczeństwo dalszego mataczenia oraz wyrządzenia kolejnych znacznych szkód na jego własności lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co może uniemożliwić dochodzenie jego praw w dalszym toku postępowania. Podkreślił także, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] uznało, że niezałatwienie sprawy rozgraniczenia wyżej opisanych nieruchomości w ustawowym terminie, miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zarządziło wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych naruszenia prawa. Do chwili obecnej zaś Burmistrz S. nie wskazał osób winnych, które dopuściły się naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej powoływana jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z analizy przytoczonego wcześniej art. 61 § 3 p.p.s.a wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie takiego aktu, który nie został jeszcze wykonany. Powyższe oznacza, że w pierwszej kolejności zadaniem Sądu rozpoznającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest ustalenie, czy istnieje akt, który może zostać wykonany. Dopiero w dalszej kolejności Sąd bada, czy strona zgłaszająca wniosek uprawdopodobniła istnienie przesłanek wskazanych w w/w przepisie. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że podział działki o nr geodezyjnym [...], dokonany na mocy decyzji Burmistrza S. z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] został wykonany. Ze znajdującego się, bowiem w aktach administracyjnych wykazu zmian danych ewidencyjnych wynika, że wydzielone działki o nr ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] zostały wpisane do operatu ewidencji gruntów i budynków prowadzonego dla obrębu [...] H., gmina S. w miejsce dotychczas zaewidencjonowanej działki nr [...]. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że w chwili wpłynięcia skargi do sądu administracyjnego (tj. dnia [...] marca 2013 r.) decyzja, o której wstrzymanie wnioskuje Skarżący, była już wykonana. Oznacza to, że wniosek o wstrzymanie wykonania omawianej decyzji uznać należy, w świetle przepisów regulujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, za niemożliwy do uwzględnienia (zob.: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2010 r., Wyd. 4, LexisNexis str. 212 oraz powołane tam postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2004 r. o sygn. akt OZ 26/04 - niepubl.). W tej sytuacji Sąd nie badał zasadności wniosku w świetle przesłanek, o których mowa w ww. przepisie. Odnosząc się zaś do wniosku Skarżącego o wstrzymanie wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (tj. postępowanie o wydanie warunków zabudowy dla wydzielonej działki nr [...] oraz wszystkich postępowań prowadzonych dla nowo powstałych działek o numerach geodezyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]), Sad zauważa, iż należałoby ustalić, czy ww. decyzje można byłoby w ogóle zakwalifikować jako wydane "w granicach tej samej sprawy". Dopiero, bowiem pozytywne przesądzenie tej kwestii pozwoli na rozważenie możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej. Sąd rozpoznający wniosek podziela pogląd, iż sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" należy rozumieć w ten sposób, iż dotyczy ono sprawy w ujęciu materialnym. W związku z tym o postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy tożsame przedmiotowo i podmiotowo, a więc gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, takiego samego przedmiotu i stanu faktycznego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OZ 751/10). W ocenie tut. Sądu to właśnie decyzja Burmistrza S. z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] mogłaby (w sytuacji, gdyby nie została już wykonana) stanowić przedmiot ewentualnego wstrzymania, jako wydana w granicach tej samej sprawy. Nie jest natomiast wydaną w granicach tej samej sprawy, decyzja ustalająca warunki zabudowy dla wydzielonej, na mocy ww. decyzji, działki. Zwrócić uwagę, bowiem należy, że użyte w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2, który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i 135 p.p.s.a., które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można, zatem stwierdzić, że terminy "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne. W związku z powyższym, w ocenie tut. Sądu, treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7). Chodzi zatem zarówno o postępowanie zaliczane do trybu głównego, jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego. Ze względu na powyższe, wniosek o wstrzymanie wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (tj. postępowanie o wydanie warunków zabudowy dla wydzielonej działki nr [...] oraz wszystkich postępowań prowadzonych dla nowo powstałych działek o numerach geodezyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]), nie może zostać uwzględniony. Zdaniem Sądu rozpoznającego wniosek, kwestia odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza S. z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oraz kwestia ustalenia warunków zabudowy dla wydzielonych działek, nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Stwierdzić, bowiem należy, że podstawę wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu stanowią przepisy ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ.U. 2012 r., poz. 647), natomiast regulacje prawne dotyczące podziału nieruchomości zawarte są w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2010 r., Nr 102, poz. 651 j.t.) Ponadto zauważyć należy, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Nie wywołuje ona, bowiem skutków materialnoprawnych, gdyż nie podlega ona wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Bez znaczenia pozostaje fakt, że jest ona elementem procesu budowlanego, gdyż samodzielnie nie uprawnia do podjęcia żadnych robót budowlanych, stanowiąc jedynie niezbędny element innych postępowań, a przede wszystkim postępowania zmierzającego do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, która będzie mogła podlegać ewentualnemu wstrzymaniu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowił jak w sentencji