II SA/Bk 338/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 lipca 2014 r. sprawy ze skargi H. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności faktycznych. Na skutek wniosku Pana W. D. zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 4 wolnostojących budynków mieszkalnych oraz 8 budynków mieszkalnych w układzie bliźniaczym z niezbędną niwelacją terenu i murami oporowymi, w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, zlokalizowanej na działkach o nr ewid. A i B oraz na części działek o nr ewid. C i D, w obrębie geodezyjnym N., gmina W. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Burmistrz W. w dniu [...].12.2013 r. wydał decyzję nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 4 wolnostojących budynków mieszkalnych oraz 8 budynków mieszkalnych w układzie bliźniaczym z niezbędną niwelacją terenu i murami oporowymi, w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, zlokalizowanej na działkach o nr ewid. A i B oraz na części działek o nr ewid. C i D, w obrębie geodezyjnym N., gmina W. W poszczególnych punktach decyzji ustalono: (1) rodzaj zabudowy (2) funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu, (3) warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego, w tym nieprzekraczalną linię zabudowy określono w odległości 9,00 m od linii rozgraniczającej z drogą której pas drogowy stanowi działka o nr ewid. C oraz 6,0 m od linii rozgraniczającej z drogą, której pas drogowy stanowi działka o nr ewid. D; wielkość powierzchni planowanej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji, tj. każdego budynku w stosunku do powierzchni działki powstałej po podziale wyznaczono do 30 %; udział powierzchni biologicznie czynnej wyznaczono na poziomie nie mniejszym niż 40 %; szerokość elewacji frontowej (od strony frontu działki) wyznaczono w przedziale 15 m (+/- 20%) dla budynków wolnostojących i 9,5 m (+/- 20%) dla budynków w układzie bliźniaczym; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznaczono od 2,00 m do 7,00 m (mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku); wysokość głównej kalenicy dachu wyznaczono w wymiarze do 9,0 m; geometrię dachu określono jako dach symetryczny, dwuspadowy, wielospadowy lub płaski o kacie nachylenia połaci dachowych od 5 o do 45 o , kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki ustalono jako równoległy lub prostopadły, (4) ochronę środowiska, przyrody i krajobrazu, (5) ochronę dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, (6) obsługę w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, (7) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, w tym m.in. wymagania określone w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane oraz art. 29 ustawy z dnia 18.07.2001 r. Prawo wodne (8) granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie ustalonych na podstawie odrębnych przepisów: nie dotyczy, (9) warunki i wymagania związane z ochroną gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Organ I instancji na podstawie art. 107 § 4 k.p.a odstąpił od uzasadnienia decyzji w związku z tym, że uwzględnia ona w całości żądanie strony i nie rozstrzyga spornych interesów stron. Burmistrz W. zaznaczył również, że linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono literami A-D na kopii mapy w skali 1:1000 będącej załącznikiem do niniejszej decyzji sporządzonym w dwóch egzemplarzach, z których jeden otrzymuje Wnioskodawca, a drugi pozostaje do wglądu w Urzędzie Miejskim w W. w Referacie Budownictwa, Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami. Wskazał, że analiza funkcji i cech zagospodarowania terenu również znajduje się do wglądu w ww. miejscu. Od powyższej decyzji H. R. (zwany dalej skarżącym) złożył odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: (1) niezachowanie przez organ I instancji przepisów ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 647), zwanej dalej: "u.p.z.p." , a w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie kontynuacji funkcji oraz cech i parametrów zabudowy oraz § 3-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz.1588), zwanego dalej: "rozporządzeniem", (2) zaniechanie przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz odzwierciedlenia jej wyników w treści wydanej decyzji, (3) zaniechanie sporządzenia oraz doręczenia stronie części graficznej analizy, co w następstwie doprowadziło do wadliwego określenia warunków zabudowy, (4) naruszenie art. 107 § 4 k.p.a. poprzez odstąpienie od sporządzenia uzasadnienia decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...].02.2014 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdyż jej rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (poprzez ponowne dokonanie i udokumentowanie analizy terenu). W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że Burmistrz W. wydając decyzję o warunkach zabudowy, mimo konieczności zastosowania się do przepisów § 4-8 rozporządzenia, w części tekstowej analizy sporządzonej w niniejszej sprawie określił wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, nie wskazując, że są one wynikiem przeprowadzonej analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu. Z jej treści nie wynika, żeby parametry zabudowań znajdujących się na terenie analizowanym stanowiły rzeczywiście podstawę do wyciągnięcia wniosków końcowych, co z kolei uniemożliwia organowi odwoławczemu dokonanie oceny prawidłowości wymagań dotyczących nowej zabudowy. Kolegium podniosło, że wskazana przez organ I instancji sytuacja na analizowanym gruncie została opisana zbyt ogólnie. Organ ustalił m.in., że kąty nachylenia połaci dachowych nie przekraczają 45 o, wysokość elewacji frontowych zawiera się w przedziale 3-8 metrów, wysokość głównych kalenic nie przekracza wartości 12 metrów, zaś szerokość elewacji frontowych zawiera się w przedziale od 8 do 26 metrów. Z ww. danych organ I instancji wyciągnął wnioski końcowe, bez uwzględnienia przepisów § 4-9 rozporządzenia, które przewidują w przypadku niektórych parametrów konieczności ich ustalenia w oparciu o średnią z terenu analizowanego, bądź w razie ustalenia ich na innym poziomie -uzasadnienia takiej decyzji wynikami przeprowadzonej analizy. Stąd też Kolegium stwierdziło, że organ I instancji rozpoznając sprawę ponownie musi raz jeszcze dokonać analizy sprawy, w taki sposób, aby jasnym było, z czego organ wyprowadził wnioski końcowe, co posłużyło do ich sformułowania, a także na jakiej podstawie ustalił parametry zarówno dla budynków jednorodzinnych wolnostojących i budynków w zabudowie bliźniaczej. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że niezależnie od twierdzeń skarżącego, przeprowadzona w sprawie analiza budzi wątpliwości co do ustalenia obowiązujących linii zabudowy. Z treści decyzji wynika, że organ I instancji ustalił te linie dla dwóch dróg wewnętrznych z uwzględnieniem "zapewnienia w przyszłości możliwości planowanego poszerzenia drogi". Zdaniem Kolegium brak uzasadnienia analizy w tej mierze, a także w wydanej decyzji w tym zakresie, uniemożliwia ocenę tej kwestii w postępowaniu odwoławczym. Organ odwoławczy stwierdził, że wyznaczenie linii w sposób określony w załączniku graficznym nie jest całkowicie niedopuszczalne, jednakże możliwość takiego określenia linii zabudowy winna wynikać z treści analizy, aby było jasne, jaka sytuacja na gruncie była powodem takiego ustalenia. Kolegium podniosło również, że ustawodawca nie przewidział możliwości dowolnego określania któregokolwiek z parametrów wymienionych w § 4-8 rozporządzenia, czy też nie określania go w ogóle. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie wiadomo dlaczego odstąpił od wyznaczenia wskaźnika parametru powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki (§ 5 rozporządzenia). Wynikające z treści analizy jednozdaniowe uzasadnienie organu, że odstępuje się od wyznaczania średniego wskaźnika intensywności zabudowy z uwagi na duże zróżnicowanie powierzchni działek z terenu analizowanego, jest w ocenie Kolegium, całkowicie niewystarczające. Mając powyższe uchybienia w zakresie przeprowadzonej analizy, organ odwoławczy stwierdził, że merytoryczna ocena wydanego w sprawie rozstrzygnięcia jest niemożliwa. Kolegium zaznaczyło również, że część tekstowa analizy jest zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia załącznikiem do wydanej decyzji i dlatego powinna nosić cech dokumentu, tj. powinna być podpisana przez organ. Tymczasem załączona w sprawie analiza nie została podpisana. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że w przypadku spraw z zakresu ustalenia warunków zabudowy uczestnikami postępowania, oprócz inwestora, są także inne osoby, których interesy prawne muszą być w sprawie chronione. Stąd też organ ustalający wymogi przyszłemu inwestorowi nie może odstąpić od uzasadnienia wydanego w sprawie orzeczenia chociażby z uwagi na ochronę interesów osób trzecich. Końcowo Kolegium podkreśliło, że niedoręczenie wszystkim stronom postępowania załączników decyzji w postaci analizy tekstowej i graficznej nie jest wadą skutkującą koniecznością jej uchylenia. Wystarczy, aby w treści decyzji , tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, znalazł się zapis, iż znajdują się one w aktach sprawy i jest możliwość wglądu do nich. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do tutejszego Sądu, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja nie zawiera "wytycznych wynikających z uzasadnienia decyzji okoliczności związanych z koniecznością przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia konieczności ochrony terenów sąsiednich \w związku z planowaną inwestycją zabudową w zakresie: a) warunków ukształtowania terenu b) kwestii związanych z odprowadzeniem wód". W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wprawdzie zgadza się z rozstrzygnięciem Kolegium oraz wnioskami i wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu decyzji. Zaznaczył jednak, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie oddaje w pełni przedmiotu sprawy, jak też nie zawiera wytycznych odnośnie obowiązków wnioskodawcy dotyczących zabezpieczenia interesów właścicieli gruntów sąsiednich. Zdaniem skarżącego w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy należy nałożyć na inwestora odpowiednie obowiązki związane z zabezpieczeniem gruntu przed osunięciem i przed przemieszczaniem się wód. Skoro orzeczenie Kolegium nie zawiera wytycznych w tym zakresie, to w jego ocenie, jest nieprawidłowe. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się zaś do argumentów skargi, organ odwoławczy wyjaśnił, że nie znajdują one oparcia w materiale dowodowym, gdyż w pkt 7, ppkt 7.3 decyzji z dnia [...].12.2013 r. nr [...], organ I instancji ustalił wymaganie w powyższym zakresie. Stwierdził bowiem, iż właściciel gruntu, stosownie do art. 29 ustawy z dnia 18.07.2001 r. Prawo wodne, nie może zmieniać stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Poza tym Kolegium wyjaśniło, że ustalenie warunków zabudowy jest jedynie etapem wstępnym procesu inwestycyjnego, a dopiero projekt budowlany doprecyzuje szczegółowo kwestie związane z realizacją inwestycji i jej konkretnym usytuowaniem na gruncie, w kontekście przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone zostały przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. i sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy uznał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. nie narusza prawa. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 138 § 2 k.p.a Zgodnie z dyspozycją powołanego przepisu, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z istoty wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz z wykładni literalnej art. 138 § 2 zd. 1 w związku z art. 138 § 1 k.p.a. wynika, iż wydanie decyzji kasacyjnej stanowi wyjątek od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Decyzja kasacyjna może bowiem zostać podjęta w postępowaniu przed organem odwoławczym wyłączenie w sytuacji, gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Takie rozwiązanie prawne ma na celu zagwarantowanie stronie postępowania możliwości rozpoznania sprawy w dwóch instancjach w administracyjnym toku postępowania. Organ odwoławczy, wydając decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., jest więc zobowiązany wykazać łączne wystąpienie dwóch przesłanek, mianowicie, iż organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania oraz, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie Żadne inne wady postępowania, ani wady decyzji podjętej w pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej. W związku z tym nie jest dopuszczalna rozszerzająca interpretacja tego przepisu (por. wyroki NSA: z dnia 22 września 1981 r., sygn. akt II SA 400/81, ONSA 1981/2/88 i z dnia 25 maja 1983r. sygn. akt II SA 403/83, ONSA 1983/1/3). W niniejszej sprawie organ odwoławczy zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, które w ocenie Sądu, było uzasadnione. Podkreślić należy, że obowiązkiem organu w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, jak wynika z treści przepisu § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego i przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W orzecznictwie wskazuje się, że dokonana analiza urbanistyczna wniosku i ocena wniosków z tej analizy płynących może nastąpić wyłącznie w postępowaniu przed organem I instancji, albowiem gdyby takie postępowanie przeprowadził organ odwoławczy, stanowiłoby to rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego statułowanej w art. 15 k.p.a. (zob. m.in. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 518/10, dostępny w bazie orzeczenia.nsa.gov.pl). W § 4-8 ww. rozporządzenia określono sposób ustalania poszczególnych wskaźników dla nowej zabudowy. Z akt sprawy wynika, iż organ I instancji nie dokonał analizy parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy znajdującej się na wyznaczonym obszarze, tym samym naruszył przepisy dotyczące zasad przeprowadzenia postępowania w sprawach dotyczących warunków zabudowy. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, organ I instancji wydając decyzję o warunkach zabudowy, mimo konieczności zastosowania się do przepisów § 4-8 rozporządzenia, w części tekstowej analizy sporządzonej w niniejszej sprawie określił wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, nie wskazując, że są one wynikiem przeprowadzonej analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu. Braki te uniemożliwiły dokonanie przez organ odwoławczy oceny prawidłowości określonych w decyzji wymagań dotyczących nowej zabudowy i były przyczyną uchylenia decyzji organu I instancji. Ponadto Kolegium zasadnie podniosło, że wskazana przez organ I instancji sytuacja na analizowanym gruncie została opisana zbyt ogólnie. Burmistrz W. w decyzji o warunkach zabudowy wskazał wprawdzie, że kąty nachylenia połaci dachowych nie przekraczają 45 o, wysokość elewacji frontowych zawiera się w przedziale 3-8 metrów, wysokość głównych kalenic nie przekracza wartości 12 metrów, zaś szerokość elewacji frontowych zawiera się w przedziale od 8 do 26 metrów. Jednakże z ww. danych organ I instancji wyciągnął wnioski końcowe, bez uwzględnienia przepisów § 4-9 rozporządzenia, które przewidują w przypadku niektórych parametrów konieczności ich ustalenia w oparciu o średnią z terenu analizowanego, bądź w razie ustalenia ich na innym poziomie -uzasadnienia takiej decyzji wynikami przeprowadzonej analizy. Stąd też, w ocenie Sądu, Kolegium prawidłowo stwierdziło, że organ I instancji rozpoznając sprawę ponownie musi raz jeszcze dokonać analizy sprawy, w taki sposób, aby jasnym było, z czego organ wyprowadził wnioski końcowe, co posłużyło do ich sformułowania, a także na jakiej podstawie ustalił parametry zarówno dla budynków jednorodzinnych wolnostojących i budynków w zabudowie bliźniaczej. W ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie też stwierdził, że organ I instancji ustalił linie zabudowy dla dwóch dróg wewnętrznych z uwzględnieniem "zapewnienia w przyszłości możliwości planowanego poszerzenia drogi", jednakże brak uzasadnienia analizy w tej mierze, a także wydanej decyzji w tym zakresie, uniemożliwia ocenę tej kwestii w postępowaniu odwoławczym. Kolegium prawidłowo podniosło również, że ustawodawca nie przewidział możliwości dowolnego określania któregokolwiek z parametrów wymienionych w § 4-8 rozporządzenia, czy też nie określania go w ogóle. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie wiadomo dlaczego odstąpił od wyznaczenia wskaźnika parametru powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki (§ 5 rozporządzenia). Wynikające z treści analizy jednozdaniowe uzasadnienie organu, że odstępuje się od wyznaczania średniego wskaźnika intensywności zabudowy z uwagi na duże zróżnicowanie powierzchni działek z terenu analizowanego, jak słusznie stwierdziło Kolegium, jest całkowicie niewystarczające. W ocenie Sądu, zasadnie Kolegium stwierdziło, że ww. uchybienia w zakresie przeprowadzonej analizy uniemożliwiły dokonanie merytorycznej oceny wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił również, że w przypadku spraw z zakresu ustalenia warunków zabudowy uczestnikami postępowania, oprócz inwestora, są także inne osoby, których interesy prawne muszą być w sprawie chronione. Stąd też organ ustalający wymogi przyszłemu inwestorowi nie może na podstawie art. 107 § 4 k.p.a. odstąpić od uzasadnienia wydanego w sprawie orzeczenia chociażby z uwagi na ochronę interesów osób trzecich. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdził, że są one bezzasadne. Należy zaznaczyć, że wydając decyzję kasacyjną, Kolegium uwzględniło odwołanie skarżącego, choć nie całkowicie z przyczyn w nim wskazanych. Podjęte rozstrzygnięcie jest dla niego korzystne, albowiem decyzja organu I instancji została wyeliminowana z obrotu prawnego. Tym samym, nie jest przesądzone, w jaki sposób wobec planowanej inwestycji, zostaną ustalone warunki zabudowy. Ponadto organ I instancji w pkt 7 ppkt 7.3 decyzji z dnia [...].12.2013 r. nr [...], stwierdził iż właściciel gruntu, stosownie do art. 29 ustawy z dnia 18.07.2001 r. Prawo wodne, nie może zmieniać stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Sąd pragnie też zaznaczyć, że ustalenie warunków zabudowy jest jedynie etapem wstępnym procesu inwestycyjnego, a dopiero projekt budowlany doprecyzuje szczegółowo kwestie związane z realizacją inwestycji i jej konkretnym usytuowaniem na gruncie, w kontekście przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący będzie miał wówczas możliwość zgłaszania wniosków odnośnie zabezpieczenia gruntu przed osunięciem i przed przemieszczaniem się wód. W tym stanie rzeczy należało przyjąć, że decyzja kasacyjna organu odwoławczego została wydana w granicach określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy wymaga bowiem uzupełnienia materiału dowodowego przez organ pierwszej instancji, a w szczególności prawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji i cech zabudowy, wykluczając tym samym, możliwość merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy na obecnym etapie postępowania przez organ odwoławczy. Uznając, że w sprawie organ odwoławczy nie naruszył przepisów prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.