II SA/Bk 355/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie odzysku odpadów oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2006r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. przez Naczelnika Wydziału w Urzędzie Miejskim w B. w przedmiocie udzielenia J. S. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów w postaci odpadowej tkanki zwierzęcej - kod 020202. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu [...] maja 2005r. J. S. prowadzący Fermę Zwierząt Futerkowych przy ul. L. [...] w B. wystąpił do organu l instancji o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i transportu odpadów zgodnie z przepisami art. 26 i 28 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach. We wniosku określono: kod odpadów przewidzianych do odzysku (transportu), obszar prowadzenia działalności; miejsce i sposób magazynowania odpadów; sposób i środki transportu odpadów, opis stosowanych metod odzysku, możliwości techniczne i organizacyjne oraz przewidziany okres prowadzenia działalności. Końcowo wskazano, iż pomimo treści art. 32 ustawy o odpadach zezwalającej na wydanie jednego zezwolenia na transport i odzysk odpadów, wnioskodawca wnosi o udzielnie dwóch odrębnych zezwoleń na transport i odzysk odpadów, gdyż są mu one niezbędne przy kontroli dokonywanej przez inspekcję transportu drogowego. W wyniku rozpoznania powyższego wniosku decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] organ I instancji udzielił J. S. wnioskowanego zezwolenia. W motywach podjętej decyzji wskazano, iż wyżej wymieniony spełnia wszelkie prawem przewidziane wymogi w zakresie prowadzenia tego typu działalności, ponadto zamierzony sposób jej prowadzenia jest zgodny z przepisami rozporządzenia 2002/1774/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 23 października 2002r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, które nie są przeznaczone do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. WE L273 z dnia 10.10.2002r., s. 1-95). W jednakowej treści odwołaniach od tej decyzji, wniesionych przez J. N., J. S. i W. N. podniesiono, iż powyższe pozwolenie zostało wydane z naruszeniem przepisów ustawy o odpadach oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 23 października 2002r. Skarżący podnieśli, że zgodnie z treścią pisma P. Urzędu Wojewódzkiego w B. z dnia [...] października 2004r., przygotowanie karmy odbywa się w oddzielnych pomieszczeniach z wykorzystaniem odpowiednich urządzeń, tj. wilk mieszadeł, homogenizatorów, parownika. Tymczasem w przedstawionym materiale dowodowym brak jest dokumentów potwierdzających posiadanie przez wnioskodawcę jakichkolwiek urządzeń i instalacji spełniających wymogi ochrony środowiska. Nadto w aktach sprawy nie ma dokumentacji potwierdzającej posiadanie przez wnioskodawcę decyzji dopuszczających do użytkowania budynki i pomieszczenia, chłodnie i instalacje przeznaczone do prowadzenia powyższej działalności. Zdaniem skarżących wnioskodawca nie spełnia też wymagań art. 23 ust. 2 pkt a, załącznika IX i V rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 23 października 2002r. w zakresie warunków, jakie muszą być spełnione przy prowadzeniu tego rodzaju działalności. Nadto naruszono również przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - art. 59 oraz ustawy o odpadach - art. 27 ust. 3, gdyż w dokumentacji nie ma decyzji dopuszczającej obiekty do użytkowania. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie podzieliło jego zarzutów i decyzją z dnia [...] marca 2006r. orzekło o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji. W uzasadnieniu podjętej decyzji organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne, jak i prawne dokonane przez organ I instancji, wskazując, iż wnioskodawca spełnia przewidziane prawem wymogi do prowadzenia takiej działalność, a kwestionowane zezwolenie nakłada wszystkie obowiązki przewidziane w art. 26 - 28 ustawy o odpadach. Ustosunkowując się zaś do zarzutów podniesionych w odwołaniu podkreślono, iż rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dziennik Urzędowy WE nr L 273 10.10.2002r.) bez wątpienia jest aktem prawnie wiążącym państwa członkowskie, w tym również Polskę i w przypadku sprzeczności norm prawnych ustanowionych przez prawodawcę krajowego z normami prawa unijnego, zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego należałoby w pierwszej kolejności stosować wprost prawodawstwo unijne. Jednakże w ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie dopatrzono się sprzeczności pomiędzy prawem krajowym, a prawem unijnym w zakresie podlegającym ocenie. Stąd przepis art. 23 ust. 2 pkt a oraz załączniki IX i V do cytowanego rozporządzenia nie zostały naruszone, ani też polskie prawodawstwo nie jest sprzeczne w tym względzie z prawem unijnym. Zdaniem organu odwoławcze zarzut naruszenia przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również naruszenia art. 71 ustawy prawo budowlane uznać należy za nieuzasadnione. Zgodnie bowiem z informacją przedłożoną przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnioskodawca posiada wymagane prawem zezwolenia na lokalizację fermy lisów i jest to dokumentacja zgodna z ówcześnie obowiązującymi przepisami prawa, a użytkowanie obiektu odpowiada jego przeznaczeniu. Skoro działalność jest prowadzona na podstawie wcześniejszych zezwoleń lokalizacyjnych organów administracji publicznej, to bezpodstawne byłoby występowanie przez wnioskodawcę o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż zmiana sposobu zagospodarowania terenu ani użytkowania, nie nastąpiły. Nie godząc się z powyższą decyzją J. N. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku podnosząc, iż kwestionowane rozstrzygniecie narusza przepisy prawa procesowego i materialnego, w szczególności: - art. 27. ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia z 2001r. o odpadach (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 628 ze zm.) w związku z art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) - poprzez dopuszczenie do prowadzenia działalności w obiektach budowlanych niespełniających wymogów wskazanych artykułów, - art. 13 ust 1 i 3 ustawy o odpadach w związku z art. 59 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - poprzez dopuszczenie do prowadzenia działalności bez wymaganych uzgodnień oraz użytkowaniu instalacji i urządzeń nie dopuszczonych do użytkowania, - art. 6 kpa - poprzez nieprawidłowe ustalenie znaczenia stosowanych norm oraz nieprawidłowe ustalenie następstw prawnych a tym samym naruszenie zasady praworządności, - art. 7 kpa. - poprzez nie przyczynienie się w niezbędnym zakresie do usunięcia stwierdzonych wątpliwości prawnych, a tym samym naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, który nakłada na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy, - art. 11 kpa - poprzez brak wystarczającego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ przy orzekaniu, a tym samym naruszenia zasady przekonywania. W motywach zaś skargi podniesiono, iż w art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.) stwierdzono, że podmioty, które prowadziły przed dniem wejścia w życie ustawy działalność w zakresie usuwania, wykorzystania lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne, z wyjątkiem odpadów komunalnych, bez zezwoleń na usuwanie, wykorzystywanie lub unieszkodliwianie odpadów innych niż niebezpieczne, są obowiązane do uzyskania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania lub transportu tych odpadów, w terminie do dnia 30 czerwca 2002 r. Zezwolenie zostało wydane w dniu [...] grudnia 2005r. i przy jego wydawaniu powinny być zastosowane wymogi obecnie obowiązujących przepisów prawa budowlanego, ochrony środowiska, sanitarnych oraz o odpadach. Wymóg taki nakłada art. 27. ust. 3 ustawy o odpadach mówiący, iż "zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów wydaje się po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie obiektu lub po zakończeniu postępowania w sprawie zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane", ponadto w art. 13 ust 1 tej ustawy wskazano, iż "odzysk lub unieszkodliwianie odpadów może odbywać się tylko w miejscu wyznaczonym w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym w instalacjach lub urządzeniach, które spełniają określone wymagania". Wydanie skarżonej decyzji narusza również art. 71 prawa budowlanego i art. 59 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącego twierdzenie Kolegium, iż: "skoro działalność jest prowadzona na podstawie wcześniejszych zezwoleń lokalizacyjnych organów administracji publicznej, to bezpodstawne byłoby występowanie przez wnioskodawcę o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż zmiana sposobu zagospodarowania terenu ani użytkowania, nie nastąpiły" jest niedopuszczalne w obecnie obowiązującym stanie prawnym. W ten sposób wskazuje się, iż oparte jest ona na zezwoleniach na budowę budynków gospodarczych lub gospodarczo - socjalnych wydanych w latach 1976 - 1983 bez dostosowania do obecnie obowiązujących norm (art. 27 ust 3 ustawy o odpadach). W ocenie skarżącego wnioskodawca nie posiada decyzji dopuszczających do użytkowania posiadanych obiektów budowlanych i instalacji. Nadto skarżący wskazał na nie spełnienie wymogu art. 23 rozporządzenia nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002r. dotyczącego odstępstw w wykorzystywaniu produktów pochodzenia zwierzęcego a dotyczących również surowca 3 kategorii (odpadowej tkanki zwierzęcej - kod 020202) oraz przesłanek wynikających z załącznika V określającego ogólne wymagania higieniczne dotyczące przetwarzania surowca kategorii 1, 2 i 3. W dokumentacji sprawy brak jest bowiem potwierdzenia spełnienia powyższych warunków. Reasumując skarżący podniósł, iż wydanie decyzji zezwalającej na odzysk odpadów powinno być poprzedzone wcześniejszymi postępowaniami dotyczącymi zmiany sposobu użytkowania, zarówno terenu jak i obiektów budowlanych, co w związku z brakiem planu zagospodarowania przestrzennego wiąże się z uzyskaniem warunków zabudowy. a decyzje wydane na podstawie tych postępowań powinny znaleźć się w aktach sprawy. W informacji WINB, na którą powołuje się kolegium nie wykazano, aby właściciele ferm dysponowali obiektami budowlanymi z przeznaczeniem na prowadzenie działalności odzysku odpadów, jak również magazynowania zgodnie z art. 63 ust.6 pkt 5. Wiarygodność powyższej informacji została podważona Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 marca 2006r. a dotyczącym sprawy sygn. akt II SA/Bk 883/05, w którym zakwestionowano ustalenia dotyczące zabudowy. W sprawie legalności zabudowy i funkcjonowania ferm toczą się oddzielne postępowania administracyjne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Zgodnie z w art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu prawnego, to jest jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili jego wydawania. Przeciwnie w ocenie Sądu kwestionowane rozstrzygnięcie odpowiada prawu. W szczególności uznać należy, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa obowiązujące w chwili wydawania skarżonej decyzji. W niniejszej sprawie uzyskanie wnioskowanego przez J. S. zezwolenia niezbędne jest do podejmowania czynności związanych z zagospodarowaniem odpadów w postaci odpadowej tkanki zwierzęcej w hodowli zwierząt futerkowych, którą wyżej wymieniony prowadzi od wielu lat. Ferma jest wpisana do rejestru podmiotów zajmujących się hodowlą zwierząt futerkowych prowadzoną przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. pod Nr [...] (k. 10 akt administracyjnych). Wraz ze zmianą przepisów dotyczących postępowania z odpadami, nastąpiła bowiem zmiana kwalifikacji prawnej procesu wykorzystywania odpadów do celów hodowlanych, który w świetle obowiązujących przepisów, jako proces odzysku odpadów stał się przedmiotem prawnej regulacji. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz. U. z 2001r. Nr 62, poz. 628 ze zm.) – zwanej dalej ustawą, posiadacz odpadów, który prowadzi działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów obowiązany jest do uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności. Podobnie prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów wymaga uzyskania stosownego zezwolenia (art. 28 ust. 1 ustawy). Ustawa przewiduje generalne założenie, że prowadzenie gospodarowania odpadami, w tym ich odzysk wymaga uzyskania zgody właściwego organu administracji. Zezwolenie ma postać decyzji administracyjnej o charakterze prewencyjnym, co oznacza, iż o wydanie takiego zezwolenia należy wystąpić przed rozpoczęciem działalności. Uzyskanie zezwolenia staje się również obowiązkiem podmiotów, które prowadziły działalność w zakresie odzysku odpadów w dniu wejścia w życie ustawy o odpadach. Ich sytuację kształtuje treść art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.), wedle którego podmioty, które prowadziły przed dniem wejścia w życie ustawy działalność w zakresie usuwania, wykorzystania lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne, z wyjątkiem odpadów komunalnych, bez zezwoleń na usuwanie, wykorzystywanie lub unieszkodliwianie odpadów innych niż niebezpieczne obowiązane są do uzyskania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania lub transportu tych odpadów, w terminie do dnia [...] czerwca 2002r. Pozwolenie, o którym mowa wyżej wydawane jest na wniosek zainteresowanego, który w przypadku ubiegania się o prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów, stosownie do treści art. 27 ust. 1 powinien zawierać: wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do odzysku, określenie ilości odpadów poddawanych odzyskowi w okresie roku, oznaczenia miejsca prowadzenia działalności, wskazanie miejsca i sposobu oraz rodzaju magazynowania odpadów, szczegółowy opis stosowanych metod odzysku odpadów, przedstawienie możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających należycie wykonywać działalność oraz przewidywany okres wykonywania działalności. W myśl zaś ust. 3 omawianego przepisu "zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów wydaje się po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie obiektu lub po zakończeniu postępowania w sprawie zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, jeżeli są wymagane (...)". W przypadku ubiegania się o zezwolenie na transport odpadów wymogi wniosku zawarto odpowiednio w art. 28 ust. 4 i 10 ustawy. W tym miejscu wskazać należy, iż posiadacz odpadów prowadzący łączną działalność w zakresie odzysku oraz transportu odpadów, zwolniony jest z obowiązku uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów. Wnioskodawca powinien jednakże dodatkowo uwzględnić we wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów wymagania przewidziane dla wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów (art. 32 ust. 2 w zw. z art. 28 ust. 4 ustawy). Stosownie bowiem do art. 32 ust. 3 ustawy właściwy organ wydając zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów uwzględnia wymagania przewidziane dla zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów. Mając na względzie przytoczone wyżej przepisy, stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja została oparta o wniosek zawierający wszystkie wymienione wyżej elementy wymagane dla uzyskania zezwolenia o wnioskowanej treści. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w meritum wniosków J. S. złożonych w dniu [...] maja 2005r. w organie I instancji (k. 44-47 akt administracyjnych). Odnośnie natomiast warunku wymienionego w ust. 3 (odpowiednio w ust. 10 art. 28 ustawy), to niewątpliwie zauważyć należy, iż przepis ten ma charakter fakultatywny. Jego zastosowanie w konkretnej sprawie podyktowane jest brakiem posiadania przez wnioskodawcę pozwolenia na użytkowanie obiektu lub potrzebą prowadzenia postępowania w sprawie zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. A zatem jak widać nie w każdym przypadku zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odpadów musi być poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu lub zakończeniem postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Zainteresowany wydaniem zezwolenia może bowiem już w chwili ubiegania się o jego uzyskanie dysponować wyżej wymienionym pozwoleniem wydanym we wcześniejszym okresie, nadto w danym stanie faktycznym może nie zaistnieć w ogóle potrzeba prowadzenia postępowania w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu, gdyż ta nie miała miejsca. O warunkowym stosowaniu przesłanek komentowanego przepisu świadczy ponadto zawarty w jego treści zwrot: "jeżeli są wymagalne". Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż wydanie decyzji udzielającej J. S. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odpadów nie musiała być poprzedzona uzyskaniem pozwolenia bądź prowadzeniem postępowania, o którym mowa w art. 27 ust. 3 ustawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego wydana decyzja nie narusza również przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również art. 71 ustawy prawo budowlane. Z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności przedłożonego przez organ odwoławczy na żądanie Sądu dokumentu w postaci informacji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] sierpnia 2004r. w sprawie kontroli organu nadzoru budowlanego obiektów będących w użytkowaniu w rejonie wsi Z. (obecnie B.), w tym należących do J. S. wynika, iż wnioskodawca posiada decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu wydaną przez Naczelnika Gminy D. z dnia [...] września 1980r. nr [...], dokumentacja obiektu jest wprawdzie niekompletna ze względu na upływ czasu (okres archiwizacji 10 lat), to jednak zawiera zatwierdzony plan sytuacyjny, organ nie stwierdził natomiast jakichkolwiek nieprawidłowości w zakresie kontrolowanego obiektu, w tym dotyczących jego użytkowania niezgodnie z przeznaczeniem. Dodatkowo podczas rozprawy w dniu [...] lutego 2007r. organ złożył odpis decyzji Naczelnika Gminy w D. K. z dnia [...] lutego 1978r. w sprawie zezwolenia na budowę budynku gospodarczego zgodnie z uproszczonym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy D. na działce położonej w Z. Skarżący zaś przedłożył kopię decyzji organu nadzoru budowlanego (Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B.) z dnia [...] października 2006r. dotyczącej legalizacji obiektów budowlanych na fermie J. S. Z treści tej ostatniej decyzji wynika między innymi, iż decyzja zezwalająca na budowę budynku gospodarczego z dnia 27 lutego 1978r. obejmowała swą treścią tylko budynek gospodarczy, to jednak projekt budowlany będący załącznikiem do tej decyzji zawierał w części opisu technicznego i planu sytuacyjnego odniesienie do fermy zwierząt futerkowych. Ponadto stwierdzono, iż pomimo braku dokumentacji dotyczącej fermy zwierząt futerkowych na działce małżonków S., która nie zachowała się z uwagi na okres archiwizacji wynoszący dziesięć lat, przeznaczenie terenu nie zostało w tym przypadku naruszone, albowiem z dokumentacji działek sąsiednich, np. nr [...] wynika, iż uproszczony plan zagospodarowania przestrzennego Gminy D. umożliwiał budowę budynków gospodarczych do hodowli zwierząt futerkowych (k. 39 i 95 – 96 akt sądowych). Na podstawie powyższego uznać należy za organem odwoławczym, iż wnioskodawca posiada wymagane prawem zezwolenie na lokalizację fermy i jest to dokumentacja zgodna z ówcześnie obowiązującymi przepisami prawa, a użytkowanie obiektu jest zgodne z jego przeznaczeniem. Podkreślić przy tym należy, iż działalność wnioskodawcy prowadzona od lat 70 – tych ubiegłego stulenia oparta jest o wcześniejsze zezwolenia lokalizacyjne organów administracji publicznej, które to akty nie zostały podważone i w dalszym ciągi funkcjonują w obrocie prawnym. Wydanie nowych przepisów ponad wszelką wątpliwość nie narusza obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, postanowienia zaś zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie naruszają wiążących aktów prawa miejscowego ustalających sposób zabudowy i zagospodarowania nieruchomości i dlatego projekt planu zagospodarowania przestrzennego, na który powołuje się skarżący nie stanowi podstawy udzielenia odmownej decyzji. W tym stanie faktycznym bezpodstawnym byłoby jak słusznie zauważył organ odwoławczy ubieganie się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż zmiana sposobu zagospodarowania terenu ani użytkowania, nie nastąpiły. Marginalnie wskazać należy, iż wedle art. 55 ustawy prawo budowlane stanowiącego, kiedy wymagane jest pozwolenie na użytkowanie – obiekty służące do hodowli zwierząt nie zostały wymienione, jako wymagające uzyskania stosownego zezwolenia. W ocenie Sądu prowadzona działalność nie uchybia również w żaden sposób wymaganiom weterynaryjnym oraz sanitarnym, co potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy. Wnioskodawca posiada decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] października 2004r. nr [...] zezwalającą na stosowanie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi kat. 3 w żywieniu zwierząt futerkowych (k. 9 akt administracyjnych). Powyższe dowodzi, iż dopełnił on wymagań w zakresie ochrony zdrowia ludzi i zwierząt w odniesieniu do gromadzenia, transportu, przechowywania, przetwarzania oraz wykorzystania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, jakie wynikają z przepisów rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. WE nr L273 z dnia 10.10.2002r.). Nadto z licznych pism znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż przeprowadzone przez Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B., Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. kontrole na okoliczność zgodności prowadzonej działalności z wymogami weterynaryjnymi i sanitarnymi również nie stwierdziły naruszeń prawa w tym względzie. Prawidłowość prowadzenia przedmiotowej fermy potwierdzona została też przez P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. oraz Urząd Miejski w B. W świetle powyższego nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącego, iż udzielenie wnioskowanego zezwolenia uchybia warunkom działalności w zakresie odzysku odpadów wynikających z art. 13 ust. 1 ustawy. Końcowo podnieść należy, iż wydane zezwolenie na prowadzenie działalności nie tworzy przedsiębiorstwa, nie dotyczy jego rozbudowy czy też modernizacji. Sankcjonuje ono jedynie prowadzoną już działalność z uwagi na zmianę przepisów prawa nakazujących uzyskanie zezwolenia na tego rodzaju działalność. Ferma J. S. jest jedną z kilku zlokalizowanych w tym obszarze (Z.) i bezpośrednio ze sobą sąsiadujących ferm zwierząt futerkowych. Dostrzegany przez Sąd na tle niniejszej sprawy (jednej z wielu toczących się przed tutejszym Sądem) konflikt interesów właścicieli poszczególnych działek związany jest ze zbliżaniem się do ferm zwierząt futerkowych zabudowy mieszkalnej. Fermy te zostały bowiem zlokalizowane w okresie, kiedy tereny wsi Z. nie były jeszcze objęte granicami administracyjnymi miasta B. Toczące zaś się obecnie postępowania przed organami administracji publicznej oraz przed prokuraturą nie dowodzą na dzień dzisiejszy, aby zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o decyzje podjęte z uchybieniem prawa. Powoływane zaś przez skarżącego orzeczenie tutejszego Sądu z dnia 9 marca 2005r. sygn. akt II SA/Bk 883/05 nie dotyczy prowadzenia omawianej działalności przez J. S. i nie wpływu na podjęte w konkretnej sprawie rozstrzygnięcie. Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił ocenę prawną sprawy dokonaną przez organ II instancji, a skargę jako bezzasadną oddalił (art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002r. – prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)