II SA/Bk 363/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności części decyzji w sprawie zmiany decyzji o ustaleniu warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2012 roku numer [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego T. T. kwotę 457,00 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], uchyliło decyzję własną z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października 2009 r., nr [...], zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2003 r., znak [...], ustalającej warunki zabudowy, w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2009 r., nr [...], w zakresie w jakim określa ona maksymalną wysokość planowanego budynku mieszkalnego (pkt 1 ); w punkcie 2 decyzji Kolegium stwierdziło nieważność ww. decyzji w zakresie, w jakim określa ona maksymalną wysokość planowanego budynku mieszkalnego do 12,5 m; w pozostałym zaś zakresie Kolegium ww. decyzję utrzymało w mocy (pkt 3 decyzji). Decyzja SKO w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., znak [...], Prezydent Miasta B. ustalił na wniosek P. D. i P. D. warunki zabudowy inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego II-kondygnacyjnego z poddaszem użytkowym, z budynkiem gospodarczym, oczkiem wodnym powyżej 30 m2 na działkach o nr [...], nr [...] i nr [...] położonych przy ul. [...] w B., wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zjazdem z ulicy [...]. Na wniosek P. i P. D. z dnia [...] sierpnia 2009 r., za zgodą stron: H. K. D., P. D., T. T., B. P. i W. B. decyzja powyższa została zmieniona decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...], w zakresie określenia ilości kondygnacji budynku, jego maksymalnej wysokości, kąta nachylenia połaci dachowych oraz rodzaju dachu. Dnia [...] sierpnia 2012 r. B. P., T. T. oraz . B. złożyli w Urzędzie Miejskim w B. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 2009 r., nr [...], z uwagi na fakt, że P. D. wnosząc o zmianę decyzji ustalającej warunki zabudowy przedstawił nieprecyzyjną informację o zamierzeniu inwestycyjnym w zakresie wielkości, kształtu i programu, a ponadto zmiany wprowadzone zaskarżoną decyzją są niezgodne z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 września 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo zaskarżona decyzja umożliwia posadowienie wśród domów jednorodzinnych budynku o wysokości czterokondygnacyjnego budynku mieszkalnego o cechach budynku usługowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2009 r. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Kolegium przytoczyło i wyjaśniło przepis art. 155 k.p.a. oraz podniosło, że wymagania tego przepisu zostały spełnione. W ocenie składu orzekającego zarzuty wnioskodawców nie zasługiwały na uwzględnienie. Uznano, że nie może być podstawą unieważnienia decyzji okoliczność nieprecyzyjnego określenia zamiaru inwestycyjnego, gdyż został on określony wystarczająco jednoznacznie, a przypuszczenia co do jego przeznaczenia na działalność usługową są "subiektywną interpretacją wnioskodawców". Również zgłaszane zastrzeżenia co do braku uzasadnienia dla określenia nowych wartości wskaźników, parametrów i cech zabudowy nie znalazły uznania Kolegium, które wyraziło w tym zakresie stanowisko, że warunki te ustala się nie na podstawie zabudowy najbliżej usytuowanej, lecz w oparciu o cały obszar analizowany. Po przytoczeniu wszystkich podstaw nieważności decyzji określonych w art. 156 § 1 k.p.a. stwierdzono, że brak przesłanek określonych w pkt 1, 3, 4, 5, 6 i 7 tego przepisu jest oczywisty i nie wymaga szerszych rozważań. Kolegium nie dopatrzyło się też, aby kwestionowane postanowienia rażąco naruszały prawo. W efekcie uznano, że przesłanki nieważności nie są oparte na uznaniu, stąd ich ustalenie musi pociągać za sobą stwierdzenie nieważności, chyba że zachodzi sytuacja z art. 156 § 2 k.p.a. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 16 § 1 k.p.a., może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wskutek rozpoznania wniosku B. P., T. T. i W. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, SKO w B. wydało decyzję z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], mocą której postanowiło w punkcie 1 uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2009 r., nr [...], w zakresie w jakim określa ona maksymalną wysokość planowanego budynku mieszkalnego; w punkcie 2 decyzji Kolegium stwierdziło nieważność ww. decyzji w zakresie, w jakim określa ona maksymalną wysokość planowanego budynku mieszkalnego do 12,5 m; w pozostałym zaś zakresie Kolegium zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy (pkt 3 decyzji). W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że w sprawie było poza sporem, że powodem mogącym uzasadniać stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji Prezydenta B. z 2009 r. mogłoby być jedynie ustalenie, że decyzja ta obarczona jest wadą kwalifikowaną, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako "wydanie decyzji z rażącym naruszeniem, prawa". Dla uznania natomiast, iż w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa konieczne jest nie tylko ustalenie oczywistości naruszenia przepisu, którego wykładnia nie budzi uzasadnionych wątpliwości, a nadto stwierdzenie, że skutkiem takiego naruszenia jest powstanie sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie. Jeżeli zatem przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa określona w art. 61 ust. 1 ustawy planistycznej, to dopiero brak spełnienia tej przesłanki daje podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Kolegium zauważyło, że decyzja będąca przedmiotem postępowania wydana została na podstawie art. 155 k.p.a., który dopuszcza zmianę decyzji ostatecznej, na podstawie której strona nabyła prawo, jeżeli strony się na to zgadzają, nie przeciwstawiają się temu przepisy szczególne, a za zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes stron. Zdaniem organu, wszystkie przesłanki z tego przepisu zostały w sprawie spełnione. Zatem jedynym powodem uzasadniającym stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji mogłoby być ustalenie, że na przeszkodzie zmiany stoi konkretny przepis szczególny. Według Kolegium analiza urbanistyczna jest obowiązkowym elementem postępowania dowodowego przy ustalaniu warunków zabudowy. Jednakże nawet brak prawidłowo przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego przez organ ustalający warunki zabudowy nie może stanowić wystarczającej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy tą decyzją, a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa. Wydanie decyzji zmieniającej ostateczną decyzję o warunkach zabudowy bez ponownej analizy terenu nie jest "rażącym naruszeniem prawa". W rozpoznawanej sprawie akta organu I instancji nie zawierają dowodów wskazujących na przeprowadzenie analizy terenu co każe organowi uznać, że takiej analizy nie przeprowadzono, co jednak nie jest oczywiste. Ponieważ przedmiotem rozpoznania jest żądanie skierowane wobec decyzji zmieniającej decyzję o warunkach zabudowy z 2003 r., a nie wobec tej ostatniej, brak załączenia do niej stosownych załączników (o jakich mowa w § 9 rozporządzenia) nie może być traktowany jako rażące naruszenie prawa. Nie istnieje bowiem przepis prawa zobowiązujący, aby do decyzji zmieniającej decyzję ostateczną o warunkach zabudowy załączać wyniki przeprowadzonej analizy. Natomiast informacje zgłoszone przez skarżących nie są w ocenie Kolegium wystarczające do ustalenia, że między zmienionymi warunkami zabudowy a powszechnie obowiązującymi przepisami prawa zachodzi oczywista sprzeczność, a nawet, że jakieś konkretne przepisy stały na przeszkodzie wydania decyzji zmieniającej. O tym, że ustalenie takich parametrów i cech zabudowy, jakie w niej ustalono, nie znajduje potwierdzenia w istniejącym stanie zabudowy i zagospodarowania występującym na obszarze, który powinien stać się przedmiotem analizy, o jakiej mowa w § 3 rozporządzenia, można byłoby się przekonać jedynie w toku postępowania zwykłego, w ramach którego dokonuje się ustaleń stanu faktycznego. W postępowaniu prowadzonym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie prowadzi się natomiast postępowania wyjaśniającego co do faktów, jakie muszą być ustalane w sprawach warunków zabudowy - jego przedmiotem jest sama decyzja oraz akta sprawy odzwierciedlające przebieg postępowania zakończonego wydaniem decyzji. Dalej Kolegium wyjaśniło, że tylko ustalenie braku spełnienia którejś z przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 ustawy planistycznej pozwala na stwierdzenie nieważności decyzji, gdyż nie da się ona pogodzić z zasadą dobrego sąsiedztwa. Dopiero wykazanie sprzeczności pomiędzy ustaleniami (zmienionej) decyzji o warunkach zabudowy, a zasadą dobrego sąsiedztwa, czyli wymaganiami art. 61 ust. 1 ustawy planistycznej, oraz analiza treści decyzji o warunkach zabudowy pod kątem spełnienia przez nią przesłanek z w/w przepisu oraz przepisu art. 59 ustawy, pozwolić może na ustalenie, czy decyzja, której stwierdzenia nieważności domagają się skarżący, dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad, o której stanowi przepis art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Kolegium nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że wydano decyzję o warunkach zabudowy wbrew postanowieniom art. 61 ust. 1 pkt 1-4 ustawy planistycznej. Aby uznać, że doszło do rażącego naruszenia tego przepisu akta musiałyby zawierać informacje wskazujące, że któraś z ww. przesłanek nie została spełniona. W ocenie Kolegium nie obowiązują żadne (tj. - inne, niż zawarte w ustawie i rozporządzeniu) przepisy odrębne, z których należałoby wyprowadzać, jaką szerokość bądź wysokość ma mieć elewacja frontowa, jak ukształtowane mają być połacie dachowe. Skoro tak, to wprawdzie przedmiotowej decyzji można zarzucić, że nie została oparta na wszechstronnie i wyczerpująco zebranym i rozpatrzonym materialne dowodowym, to jednak - poza jednym elementem - nie można jej uznać za wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Elementem tym jest ustalenie parametru maksymalnej wysokości budynku. Kolegium w tym miejscu powołało się na zasadę legalności postępowania administracyjnego, która nie pozwala na zaakceptowanie w jakiejkolwiek decyzji o warunkach zabudowy ustalenia takiego warunku, który nie został wyprowadzony z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Skoro w art. 61 ust. 7 ustawy planistycznej przewidziano, że w decyzjach o warunkach zabudowy mają być ustalane - na zasadach określonych w rozporządzeniu właściwego ministra - linie zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometria dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych), to ustanowienie w takiej decyzji parametru "maksymalna wysokość budynku" nie znajduje podstaw ani w ustawie, ani w rozporządzeniu. Dlatego tez Kolegium postanowiło częściowo zmienić decyzję wydaną w I instancji i orzec o częściowej nieważności ww. decyzji jako wydanej - w tym zakresie - bez podstawy prawnej. W ocenie Kolegium, oceniając decyzję zmieniającą wcześniejszą decyzję o warunkach zabudowy należy mieć na uwadze nie intencje inwestorów, ale to, co wyrazili we wniosku o wydanie decyzji i to, co napisano w decyzji. W tym zakresie nie budzi wątpliwości, że inwestorzy nie zgłosili innej funkcji planowanej zabudowy, a organ administracji wydający badaną decyzję nie określił warunków dla innej inwestycji z punktu widzenia jej funkcji. Opisanie inwestycji jako II lub III-kondygnacyjnej nie zmienia rodzaju zabudowy - nie należy zatem traktować żądania zmiany decyzji ostatecznej w tym zakresie jako dotyczącej innej inwestycji niż pierwotna. Nie stoi zatem na przeszkodzie ustaleniu, że wniosek o zastosowanie art. 155 k.p.a. dotyczy ciągle tej samej sprawy - zabudowy ww. działki budynkiem mieszkalnym z tymi samymi co poprzednio towarzyszącymi mu innymi obiektami budowlanymi. Jeżeli w toku innego postępowania (np. dot. pozwolenia na budowę), inwestorzy przejawili wolę przeznaczenia jakiejkolwiek części budynku, objętego decyzjami Prezydenta B. z 2003 i 2009 r. na cele usługowe, to takie zachowanie nie świadczy o wadliwości tych decyzji, ale o zamiarze realizacji przedsięwzięcia, dla którego nie ustalono warunków zabudowy mimo, że polega na zmianie zagospodarowania terenu. Kolegium zwróciło także uwagę, że wymóg aby nowa zabudowa odpowiadała najbliżej usytuowanym obiektom, nie znajduje odzwierciedlenia w żadnym, jednoznacznie sformułowanym przepisie prawa. Przepisy rozporządzenia wprawdzie zalecają, aby takie parametry, jak linia zabudowy i wysokość elewacji frontowej kształtować jako prostą kontynuację najbliżej położonej zabudowy otaczającej teren inwestycji, jednak równocześnie przewidziano w nim również inne rozwiązania, oparte na analizie całego obszaru podlegającego analizie. Brak tożsamości tych parametrów z parametrami charakteryzującymi najbliżej położone obiekty nie jest zatem wystarczający do uznania ich za ustalone z rażącym naruszeniem prawa. O takim naruszeniu można byłoby mówić tylko wówczas, gdyby ustalone wskaźniki, parametry lub cechy nowej zabudowy były sprzeczne z konkretnym przepisem szczególnym. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem T. T. wniósł w dniu [...] marca 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zaskarżając ww. decyzję SKO w B. z dnia [...] lutego 2013 r. w części dotyczącej pkt 3 decyzji. Skarżący zarzucił ww. decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1-5 ustawy planistycznej przez ich niezastosowanie polegające na przyjęciu, iż brak urbanistycznej analizy terenu nie stanowi rażącego naruszenia prawa skutkującego nieważnością decyzji o warunkach zabudowy, a w następstwie wydanie decyzji w zaskarżonej części. Mając na uwadze ww. zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej pkt 3 jej sentencji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w zakresie, w jakim została ona utrzymania w mocy zaskarżoną decyzją. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], która uchyliła decyzję własną z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października 2009 r., nr [...], zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2003 r., znak [...], ustalającej warunki zabudowy, w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2009 r., nr [...], w zakresie w jakim określa ona maksymalną wysokość planowanego budynku mieszkalnego (pkt 1 ); w punkcie 2 decyzji Kolegium stwierdziło nieważność ww. decyzji w zakresie, w jakim określa ona maksymalną wysokość planowanego budynku mieszkalnego do 12,5 m; w pozostałym zaś zakresie Kolegium ww. decyzję utrzymało w mocy (pkt 3 decyzji). W tym miejscu zauważenia wymaga, że postępowanie w niniejszej sprawie było zawieszone ze względu na toczące się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], wydanej w przedmiocie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. SKO w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], stwierdziło nieważność tej decyzji w części, w jakiej nakłada na inwestora obowiązek zaprojektowania i zrealizowania zabudowy w estetycznej formie, wysokim standardzie wykończenia budynku i wysokiej jakości zastosowanych materiałów budowlanych oraz odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji w pozostałym zakresie. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, SKO w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jednakże WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2014 r., w sprawie II SA/Bk 691/13, uchylił obie te decyzje, zaś NSA w Warszawie wyrokiem z dnia 1 czerwca 2016 r., w sprawie II OSK 2349/14, oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. Oba wskazane Sądy jednoznacznie stwierdziły, że niezałączenie do decyzji o warunkach zabudowy wyników analizy jest niewątpliwie naruszeniem prawa. Ocena, czy naruszenie to może być uznane za rażące naruszenie prawa zależy natomiast od tego, czy w aktach postępowania zwykłego znajduje się materiał dowodowy wskazujący na to, że organ administracji zgromadził dowody niezbędne do dokonania analizy. Porównując dowody znajdujące się w aktach postępowania zwykłego z treścią rozstrzygnięcia organu można ustalić, czy warunki inwestycji określone w decyzji o warunkach zabudowy nie naruszają wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 - 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeśli w aktach postępowania zwykłego takiego materiału dowodowego nie ma, to decyzję o warunkach zabudowy uznać należy za wydaną nie tylko z rażącym naruszeniem § 3 ust. 1 i § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ale również art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. Nie można bowiem akceptować wydawania przez organy administracji wydawania rozstrzygnięć bez przeprowadzenia w ogóle postępowania dowodowego bądź też jedynie po szczątkowym jego przeprowadzeniu. Analizując akta administracyjne dotyczące wydania przez Prezydenta Miasta B. decyzji z dnia [...] października 2009 r., nr [...], stwierdzić trzeba, że brak jest najmniejszego śladu, aby organ ten dysponował wynikami analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zawierającymi część tekstową i graficzną i stanowiącymi załącznik do decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2003 r., nr: [...]. Zresztą fakt ten przyznaje organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. Zdaniem więc Sądu, zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca podlegają uchyleniu, gdyż oba organy naruszyły art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie dotyczącym ustalenia, czy była sporządzona stosowna analiza do decyzji o warunkach zabudowy i jakie są jej wyniki oraz jak się do nich mają zmiany wynikające z decyzji zmieniającej, które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a., mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszyły § 3 ust. 1 i § 9 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez przyjęcie, że możliwe jest wydanie na mocy art. 155 k.p.a. decyzji zmieniającej decyzję o warunkach zabudowy bez dysponowania przez organ analizą z postępowania o wydanie warunków zabudowy, które to naruszenie, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., miało wpływ na wynik sprawy. Jeśli bowiem zasadne jest twierdzenie, że w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest odniesienie się do akt postępowania zwykłego zawierających stosowną analizę, to również w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji zmieniającej decyzję o warunkach zabudowy, wydanej na podstawie art. 155 k.p.a., nieodzowne staje się odniesienie się organów do tych akt i tej analizy, gdyż w przeciwnym razie brak jest punktu odniesienia pozwalającego na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Jak trafnie wskazano w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 75/14, skoro określenie wymagań dla zabudowy następuje w decyzji wydanej w oparciu o normy prawne bezwzględnie obowiązujące, tj. wyłączające swobodę ustalania parametrów zabudowy, nie jest dopuszczalne uznanie wprowadzenia zmiany dla któregokolwiek z wymagań, uzasadnione wyłącznie interesem inwestora. Zmiana określonych w decyzji o warunkach zabudowy parametrów zabudowy, uzasadniona potrzebą inwestora odmienną od wymagań wynikających z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, byłaby równoznaczna z określeniem wymagań zabudowy w oderwaniu od wynikającej z przepisów szczególnych procedury ich ustalania. Aby więc ocenić, zdaniem niniejszego składu Sądu, czy proponowana przez inwestora zmiana parametrów zabudowy nie jest odmienna od wymagań wynikających z analizy funkcji i cech zabudowy, organ musi tą analizą dysponować. W przeciwnym razie rozstrzygnięcie jego w tym przedmiocie narusza w sposób rażący wskazane wyżej przepisy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ I instancji powinien przede wszystkim ustalić istnienie analizy i jej wyników jako załącznika do decyzji administracyjnej dotyczącej warunków zabudowy, a ponadto weźmie pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku i przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązany będzie uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, j.t.). Na zasądzone koszty składają się wpis sądowy w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.