II SA/Bk 377/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 października 2008 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu D. P. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B.) kwotę 309,80 (trzysta dziewięć złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy.- Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego B. nakazującą H. i M. M. rozbiórkę samowolnie wybudowanego zbiornika na nieczystości ciekłe pochodzące z istniejącego budynku mieszkalnego, na działce nr geod. [...] w M. przy ul. P. [...] i uporządkowanie terenu po robotach rozbiórkowych. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Na skutek wniosku R. L. z dnia [...] grudnia 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie szamba usytuowanego na działce nr geod. [...] w M. przy ul. P. [...], stanowiącej własność H. i M. M.. Organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w tym dokonanej w dniu [...] stycznia 2007 r. wizji w terenie stwierdził, że na przedmiotowej działce w latach [...] - [...] został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej (bez wymaganego pozwolenia na budowę) zbiornik na nieczystości ciekłe pochodzące z istniejącego na tej działce budynku mieszkalnego. Według oświadczenia R. L. zbiornik - szambo posiada wymiary [...] m x [...] m, a jego usytuowanie wykracza [...] cm poza ogrodzenie jej działki. Odnosząc się natomiast do podnoszonego przez M. M. faktu uregulowania stanu prawnego szamba w związku z postępowaniem prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...] wskazano, iż postępowanie opatrzone tym znakiem dotyczyło dobudowy werandy do istniejącego budynku mieszkalnego, natomiast szambo zostało wykonane wcześniej jako "istniejące szambo lokalne szczelne", co potwierdza autor projektu zagospodarowania działki do pozwolenia na wznowienie robót przy budowie werandy. Datę realizacji szamba poświadczają ponadto dokumenty z postępowania z powództwa cywilnego. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze możliwość legalizacji powstałej samowoli budowlanej, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] zobowiązał H. i M. M. do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych oraz nałożył obowiązek zabezpieczenia przedmiotowego zbiornika (szamba) i przedłożenia niezbędnych dokumentów w określonych terminach, w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Z uwagi na niedostarczenie w wyznaczonych terminach wymaganych dokumentów, organ I instancji decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] nakazał H. i M. M. rozbiórkę samowolnie wybudowanego zbiornika na nieczystości z budynku mieszkalnego, usytuowanego na w/w działce. W odwołaniu od tej decyzji M. M. zwrócił się o jej zmianę. Podał, iż w Sądzie Rejonowym w B. toczyła się sprawa o rozgraniczenie, a następnie o rozebranie części konstrukcji szamba. Ponieważ zapadł wyrok prawomocny, odwołujący wniósł o wstrzymanie się organu administracji publicznej od podejmowania decyzji w niniejszej sprawie, albowiem musi się dostosować do wyroku sądu i podłączyć do kanalizacji. Końcowo wskazał, iż szambo zostało wybudowane w [...] r. na podstawie pozwolenia na budowę – decyzji Naczelnika Gminy M. z dnia [...] maja 1986 r. nr [...] .W wyniku rozpoznania powyższego odwołania P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż do obiektów budowlanych wybudowanych po dniu 1 stycznia 1995 r., co ma miejsce w przedmiotowej sprawie - ma zastosowanie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) – zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy budowa omawianego zbiornika na nieczystości ciekłe wymagała uzyskania decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. W ocenie organu odwoławczego wykonanego obiektu nie można jednak zakwalifikować do żadnej z grupy zawartej w art. 29 lub 30 ustawy, zwalniającej z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Z zebranego zaś w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że przedmiotowy obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej - bez wymaganego pozwolenia na budowę. Inwestorzy do budowy w/w obiektu mogli przystąpić dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę, o którym mowa w przepisie art. 28 ustawy. Postępowanie administracyjne wszczęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. prowadzone było w oparciu o art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy. Organ nadzoru budowlanego I instancji wstrzymał postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. prowadzenie robót budowlanych związanych z przedmiotowym zbiornikiem na nieczystości oraz nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów. Z uwagi na fakt, że w wyznaczonym terminie inwestorzy nie przedłożyli wymaganych dokumentów, PINB w B. mając na uwadze zapis art. 48 ust. 4 ustawy - Prawa budowlanego z 1994 r. nakazał H. i M. M. rozbiórkę zbiornika na nieczystości pochodzące z budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr geod. [...] w M. W tym miejscu organ zauważył, iż organ I instancji zastosował niewłaściwą podstawę prawną art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 3 o nakazie rozbiórki obiektu, to jednakże to uchybienie nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie. Organ II instancji naprawił powyższe i w sentencji decyzji przywołał prawidłowe przepisy art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy. Końcowo wskazano, iż w przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy w B. Wydział I Cywilny wydał wyrok z dnia [...] marca 2003 r. sygn. akt [...], zobowiązując H. i M. M. do usunięcia z działki nr geod. [...] w M. przy ul. P. [...], należącej do sąsiadów R. i R. L. części szamba betonowego. Była to sprawa cywilna dotycząca naruszenia cudzej własności. Jednakże w omawianej sprawie popełniona została samowola budowlana, którą organ nadzoru budowlanego zgodnie z posiadanymi kompetencjami usiłował doprowadzić do zgodności z prawem, poprzez wdrożoną procedurę administracyjną. Prowadzone było postępowanie administracyjne legalizacyjne. Z uwagi jednak na niewykonanie przez inwestorów nałożonego obowiązku organ nadzoru budowlanego nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ustawy - Prawo budowlane. Dodatkowo organ zauważył, iż wobec faktu, że inwestorzy mają możliwość podłączenia się do istniejącej kanalizacji sanitarnej odprowadzającej nieczystości ciekłe z ich budynku mieszkalnego, tym bardziej rozbiórka zbiornika jest w pełni uzasadniona. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem M. M. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B.. Skarżący podał, iż szambo było budowane wraz z budynkiem w latach [...], a nie w latach [...] – [...], co nie jest prawdą i nie wie skąd organ nadzoru ma taką informację. Podkreślił, iż mieszka w budynku od [...] r. i posiada rachunki na wywóz nieczystości. W konkluzji wniósł o zmianę decyzji do czasu podłączenia do linii kanalizacyjnej. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących kwestionowania daty budowy szamba gromadzącego nieczystości ciekłe z istniejącego budynku mieszkalnego wyjaśniono, iż twierdzenie o budowie przez inwestora szamba w [...] r. jest nieprawdziwe, o czym świadczy zebrany w sprawie materiał dowodowy. Organ podkreślił, iż na planie realizacyjnym sporządzonym w [...] r. dotyczącym budowy budynku gospodarczego – decyzja z dnia [...] maja 1986 r. o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego nie ma naniesionego projektowanego szamba z budynku gospodarczego (obecnie mieszkalnego). Dopiero w pozwoleniu organu I instancji z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...] (44-3) 00 na wznowienie robót budowlanych przy budowie werandy do budynku mieszkalnego, na projekcie zagospodarowania działki skarżących naniesiono przedmiotowe szambo. W aktach sprawy znajduje się ponadto decyzja z dnia [...] lipca 2000 r. nr [...] Starost B., w której udzielono H. M. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego, na działce nr geoid. [...] w M.. Także w sporządzonym przez biegłego sądowego geodetę szkicu sytuacyjnego z dnia [...] grudnia 1998 r. – będącego załącznikiem do opinii w sprawie cywilnej – na działce nr geoid. [...] przedstawione zostało omawiane szambo. Z udzielonych wyżej wymienionych pozwoleń na użytkowanie budynku mieszkalnego podłączonego do szamba i wznowienia robót dotyczących werandy dobudowanej do budynku mieszkalnego oraz szkicu geodezyjnego wynika jednoznacznie, iż szambo powstało w latach [...] – [...]. Organ ponownie zwrócił uwagę, iż skarżący ma możliwość podłączenia się do istniejącej kanalizacji sanitarnej zlokalizowanej w ulicy P. Co więcej w złożonej skardze sam inwestor podniósł, iż zamierza podłączyć się do istniejącej kanalizacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zarzuty skargi są nieuzasadnione. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność skarżonych rozstrzygnięć, to jest ich zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd administracyjny nie ma uprawnień do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, ma on wyłącznie uprawnienia kasatoryjne. Sąd rozpoznając sprawę nie może, zatem zmienić zaskarżonego rozstrzygnięcia a jedynie, uwzględniając skargę, może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności stanowiące podstawę uwzględnienia skargi wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. - skarga podlega oddaleniu. Sąd nie posiada również kompetencji do oceny celowości oraz słuszności skarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego obowiązujące w chwili jej wydawania. W szczególności uznać należy, iż zarówno ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, jak i zastosowane przepisy prawa oraz ich wykładnia nie budzą wątpliwości. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż wybudowany zbiornik na nieczystości ciekłe (tzw. szambo) stanowi budowlę, a więc obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury - art. 3 pkt 1b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) – zwanej dalej ustawą. Powyższy pogląd znajduje odzwierciedlenie w utrwalonej już linii orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Przykładowo wskazać należy na orzeczenia NSA z dnia 7 czerwca 2006 r., II OSK 881/05 (Lex 266909), z dnia 29 września 2006, II OSK 1155/05 (Lex 320915) i z dnia 30 stycznia 2007 r. II OSK 246/06 (Lex 344081). W tym ostatnim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyprowadził wprost tezę, iż "bezodpływowy zbiornik na ścieki jest budowlą". W uzasadnieniu swego stanowiska Sąd stwierdził, iż zawarty w art. 29 ustawy zamknięty katalog robót budowlanych, na których wykonanie nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, nie wymienia robót budowlanych polegających na budowie zbiornika na nieczystości płynne. Zatem roboty tego rodzaju można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Konsekwencją zatem zdefiniowania zbiorników, a do nich niewątpliwie należą bezodpływowe zbiorniki na nieczystości ciekłe, jako budowli jest stwierdzenie, iż dla realizacji takiej budowli wymagane jest pozwolenie na budowę, którego z kolei brak skutkuje uruchomieniem procedury przewidzianej w art. 48 i następnych ustawy, a nie art. 50 i 51. W rezultacie takiej oceny nie można uznać w konkretnej sprawie za zasadny zarzut naruszenia przez organy nadzoru budowlanego przepisów art. 48 i art. 3 pkt 3 ustawy. Stanowisko dotyczące zdefiniowania zbiornika na nieczystości ciekłe jako urządzenia technicznego, o jakim mowa w art. 3 pkt 9 ustawy i w konsekwencji zastosowania procedury z art. 50 i 51 jest nie zasadne. Przykładem urządzenia technicznego, o którym mowa w/w przepisie jest przyłącze kanalizacyjne. Przedmiotem niniejszej sprawy nie jest jednakże przyłącze kanalizacyjne, lecz połączony z budynkiem mieszkalnym zbiornik na nieczystości ciekłe. Zbiorniki tego rodzaju jak już wyżej wskazano zaliczono do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy. Dodatkowo zauważyć należy, iż art. 48 i 51 ustawy zawierają regulacje wzajemnie się wykluczające, w tym sensie, że zastosowanie art. 51 nie może dotyczyć przypadków, w których zastosowanie ma art. 48. Możliwość zastosowania przepisu art. 51 w odniesieniu do przedmiotowego obiektu zaistniałaby w sytuacji, gdy na przykład obiekt ten został zrealizowany w oparciu o pozwolenie na budowę, a następnie inwestor realizując tenże obiekt dokonałby w nim zmian nie dysponując już stosownym orzeczeniem organu. Taka sytuacja w niniejszej sprawie bezspornie nie miała miejsca. W ocenie Sądu z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż sporny obiekt powstał w warunkach samowoli budowlane, tj. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Jak już wyżej wskazano wykonanego obiektu nie można zakwalifikować do żadnej z grupy zawartej w art. 29 lub 30 ustawy zwalniającej z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Zgodnie zaś z art. 28 ust. 1 ustawy budowa zbiornika na nieczystości ciekłe wymagała uzyskania decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę, którego inwestor w konkretnym przypadku nie posiada. Wskazywana natomiast przez skarżącego decyzja z dnia [...] maja 1986 r. dotyczyła pozwolenia na budowę budynku gospodarczego i jak słusznie podniosły organy obu instancji plan realizacyjny dotyczący tego budynku nie zawierał naniesionego szamba odprowadzającego ścieki z budynku gospodarczego. Nie budzi również wątpliwości ustalenie organów, iż budowa zbiornika miała miejsce w latach [...] – [...]. Ze znajdujących się w aktach sprawy pozwoleń udzielonych skarżącemu na użytkowanie budynku mieszkalnego podłączonego do szamba i wznowienia robót dotyczących werandy dobudowanej do budynku mieszkalnego oraz szkicu geodezyjnego bezspornie wynika, iż szambo powstało w latach [...] – [...], tak jak rozstrzygnęły to organy obu instancji w niniejszej sprawie. Przede wszystkim jak słusznie stwierdzono decyzja z dnia [...] czerwca 2000 r., na którą powołuje się skarżący w złożonych w sprawie wyjaśnieniach dotyczyła dobudowy werandy do istniejącego budynku, decyzja zaś z dnia [...] lipca 2000 r. udzielała pozwolenia na użytkowane budynku mieszkalnego. Na planie realizacyjnym sporządzonym w [...] r. dotyczącym budowy budynku gospodarczego (postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] maja 1986 r.) nie ma naniesionego projektowanego szamba z budynku gospodarczego (k. 42 akt administracyjnych organu I instancji). Sporne szambo zostało naniesione na projekcie zagospodarowania działki skarżącego dopiero w pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych z dnia [...] czerwca 2000 r. (k. 61 akt administracyjnych organu I instancji) Datę realizacji zbiornika dodatkowo potwierdzają także dokumenty z postępowania cywilnego. W sporządzonym szkicu sytuacyjnym przez biegłego sądowego geodetę z dnia [...] grudnia 1998 r. (załącznik do opinii cywilnej) przedstawione zostało omawiane szambo (k. 16 - 17 akt administracyjnych organu I instancji). Okoliczność zaś dokonywania opłat za wywóz nieczystości nie dowodzi zdaniem Sądu daty realizacji szamba będącego przedmiotem niniejszego postępowania, w szczególności nie podważa ustaleń organów dotyczących daty jego realizacji. Fakt zatem wybudowania obiektu po [...] stycznia 1995 r. nie budzi wątpliwości i znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Powyższe ustalenie prawidłowo skutkowało zastosowaniem procedury określonej w art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Zgodnie z tym artykułem organy nadzoru budowlanego mogą zaoferować inwestorom możliwość legalizacji samowoli budowlanej, w trybie i na warunkach prawem określonym, nakładając na nich stosowane obowiązki. Generalnie, warunkiem legalizacji samowoli budowlanej w trybie art. 48 ust. 2 prawa budowlanego jest przedstawienie przez inwestora dokumentów pozwalających organowi nadzoru budowlanego dokonać oceny, czy konkretna samowola kwalifikuje się do zalegalizowania. Nieprzedstawienie zaś przez inwestorów wymaganych dokumentów, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, zobowiązuje organy nadzoru budowlanego do wydania decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu. Obowiązek taki wynika z przepisu art. 48 ust. 4 ustawy, który stanowi, że w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 art. 48, czyli nakaz rozbiórki. W tym miejscu podkreślić należy, iż organ wydając taką decyzję nie może opierać się na czynnikach społeczno – gospodarczych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 października 1999 r. wskazał, iż konstrukcja przepisu art. 48 ustawy z 1994 r. prawo budowlane jest jednoznaczna i kategoryczna, niedająca organom możliwości odstąpienia od nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, który został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (IV SA 1311/96, Lex nr 47790). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż organy nadzoru budowlanego zgodnie z posiadanymi kompetencjami usiłowały doprowadzić do zgodności z prawem popełnionej samowoli budowlanej. W tym celu prowadzono postępowanie legalizacyjne. Na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy organ I instancji nałożył na inwestora postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. określone obowiązki, wskazując termin ich wykonania. Skarżący nie wykonał powyższego obowiązku. Jak podał podczas rozprawy w dniu [...] października 2008 r. nie złożył żądanych dokumentów, ponieważ nie wiedział, do czego one mogą służyć. W tych okolicznościach organ nadzoru budowlanego stosownie do zapisu art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 będąc zobowiązany do wydania decyzyjnego nakazu rozbiórki przedmiotowego zbiornika, prawidłowo orzekł o nakazie jego rozbiórki. Nakaz ten w istocie stanowił konsekwencję niewykonania nałożonych obowiązków, których celem było doprowadzenie obiektu do zgodności z przepisami prawa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela argumentację rozstrzygnięć organów obu instancji, albowiem jest ona zgodna z obowiązującym prawem i ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnym w tym przedmiocie. Jedynie już dodatkowo zauważyć należy, iż skarżący ma możliwość podłączenia się do istniejącej w ulicy P. kanalizacji sanitarnej i jak podnosił zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i przed Sądem zamierza dokonać podłączenia do tej kanalizacji. Także z zapisu § 44 ust. 1 pkt 5 obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – Uchwała Rady Gminy M. z dnia 17 listopada 2005 r. nr XXXIV/234/05 wynika, iż jako zasadę ustala się odprowadzenie ścieków sanitarnych do gminnej sieci kanalizacji sanitarnej. W realiach niniejszej sprawy nie zostały również naruszone przepisy prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 i 80 kpa). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Mając powyższe na względzie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono jak na wstępie. O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisów § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).