II SA/Bk 41/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. na pismo Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Ł. z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie zmiany punktacji na egzaminie potwierdzającym kwalifikacje zawodowe p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skarga została wywiedziona w następujących okolicznościach faktycznych. Skarżąca M. O. przystąpiła do egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe w zawodzie technik farmaceuta w czerwcu 2010 r. Zaliczyła etap pisemny egzaminu zawodowego, nie zaliczyła natomiast etapu praktycznego. W dniu 1 września 2010 r. zainteresowana złożyła w Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Ł. wniosek o udostępnienie do wglądu arkusza egzaminacyjnego i karty oceny. Następnie w dniu 14 września 2010 r. skarżąca złożyła wniosek o ponowne sprawdzenie pracy egzaminacyjnej z tego powodu, że w jej ocenie "egzaminator nie objął punktów z obszarów: I, IV oraz VI". W związku z powyższym karta pracy egzaminacyjnej została poddana ponownemu sprawdzeniu i pismem z dnia 11 października 2010 r. poinformowano skarżącą, że wynik egzaminu praktycznego został ustalony poprawnie. Pismem z dnia 17 grudnia 2010 r. skarżąca wywiodła do sądu administracyjnego skargę na "działalność Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Ł." i wniosła o uznanie egzaminu za zdany i wydanie dyplomu ukończenia szkoły. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie i podał, że komisje egzaminacyjne pełnią m.in. funkcję wyspecjalizowanej jednostki analitycznej w kształtowaniu polityki państwa, w celu poprawy jakości pracy szkół i placówek oświatowych. Dyrektor Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej nie jest organem administracyjnym wydającym rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym w formie decyzji administracyjnych (poza kompetencjami określonymi w art. 9c ust. 2 ustawy o oświacie dotyczącymi wpisów na listy egzaminatorów). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, póz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z regulacji tej wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, które mogą dotyczyć aktu administracyjnego, wydanego w postępowaniu administracyjnym (decyzje i postanowienia - pkt 1 i 2) oraz w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym (postanowienia, na które służy zażalenie - pkt 3). Ponadto zaskarżalne są inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - pkt 4, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach – pkt 4a, akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - pkt 5, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - pkt 6, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego - pkt 7, bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a wskazanego przepisu - pkt 8. Nadto w myśl § 3 art. 3 sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Skarga M. O. dotyczy zmiany wyników części pisemnej egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe. Egzamin ten został przeprowadzony według zasad i trybu określonego w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych (Dz.U. nr 83, poz. 562 ze zm.). Zgodnie z § 109 ust. 1 rozporządzenia egzamin potwierdzający kwalifikacje zawodowe, jest formą oceny poziomu opanowania wiadomości i umiejętności z zakresu danego zawodu, ustalonych w standardach wymagań będących podstawą do przeprowadzania egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe określonych w odrębnych przepisach. Przeprowadzany jest w dwóch etapach: pisemnym i praktycznym - § 110 ust. 1 rozporządzenia. Wynik etapu pisemnego egzaminu zawodowego ustala komisja okręgowa, po elektronicznym odczytaniu karty odpowiedzi, na podstawie liczby punktów uzyskanych z każdej części tego etapu - § 125 rozporządzenia. Komisja okręgowa ustala również wynik etapu praktycznego po elektronicznym odczytaniu wypełnionej odpowiednio karty obserwacji albo karty oceny na podstawie liczby punktów uzyskanych przez zdającego - § 136 rozporządzenia. Wynik egzaminu zawodowego ustalony przez komisję okręgową jest ostateczny - § 137 ust. 3 rozporządzenia. Z treści powyższej regulacji wynika, że egzamin zawodowy jest formą komisyjnej oceny poziomu kształcenia zawodowego absolwentów szkół zawodowych. Punktacja tego egzaminu stanowi wyłącznie wynik sprawdzenia wiedzy egzaminowanej osoby poprzez ustalenie poprawności udzielonych odpowiedzi. Komisja egzaminacyjna ustalając wynik tego egzaminu potwierdza jedynie określony stan faktyczny, na który nie ma żadnego bezpośredniego wpływu i ustala liczbę prawidłowych odpowiedzi. Nie kreuje zatem żadnego stosunku prawnego. W konsekwencji stwierdzić należy, że otrzymane punkty nie są wydawane w ramach postępowania administracyjnego i nie są decyzjami administracyjnymi. Charakter punktacji egzaminu zawodowego przesądza, że nie może być ona uznana także za czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem nie stanowi aktu o charakterze publicznoprawnym. Skoro zatem ocena na egzaminie zawodowym nie stanowi decyzji administracyjnej ani czynności z zakresu administracji publicznej, to tym bardziej odmowa zmiany punktacji, abstrahując od braku normatywnej regulacji umożliwiającej zmianę oceny, nie może być uznana za decyzję administracyjną. Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, przy czym było ono wydawane na kanwie egzaminu maturalnego. Jako, że egzamin maturalny i zawodowy są egzaminami analogicznymi sprawdzającymi jedynie inny zakres wiedzy (maturalny – wiedzę ogólną, zawodowy – wiedzę zawodową), stwierdzić należy, że orzecznictwo to jest również aktualne w sprawie niniejszej (vide: wyrok NSA z 6 grudnia 2007 r., I OSK 838/07, postanowienie WSA w Poznaniu z 26 listopada 2009 r., II SA/Po 783/09, postanowienie WSA w Gliwicach z 2 marca 2009 r., IV SA/GL 94/09, postanowienie WSA w Gliwicach z 31 lipca 2006 r., IV SA/GL 283/06, postanowienie WSA w Warszawie z 28 lipca 2006 r., I SA/Wa 2027/05, opublikowane na stornie internetowej bazy orzeczeń sądów administracyjnych). W orzecznictwie tym akcentuje się pogląd, że ewentualne uznanie dopuszczalności skargi na ocenę z egzaminu maturalnego (zawodowego) i jej uwzględnienie prowadziłoby w istocie do uchylenia tej oceny, a tym samym doszłoby do sytuacji, w której nie istniałby w obrocie wynik egzaminu, co zachwiałoby pewność dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe i możliwość wykonywania zawodu. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.