II SA/Bk 424/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 września 2013 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty H. z dnia [...] stycznia 2013 r., znak [...], którą odmówiono dla P. Sp. z o.o. w W. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. GSM [...] [...] H. oś. P. obejmującej budowę wieży antenowej o konstrukcji strunobetonowej typu P. o wysokości h=50 m, instalacji anten sektorowych i radiolinii na wieży, posadowienie kontenera technicznego Mid-Size, wewnętrznej instalacji energetycznej zasilania od złącza kablowego do kontenera oraz ogrodzenia stacji bazowej na terenie działki oznaczonej nr geodezyjnym [...], położonej w H. przy ul. J. [...]. Decyzja Wojewody P. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. W dniu [...] listopada 2012 r. P. Sp. z o.o. w W. złożyła w Starostwie Powiatowym w H. wniosek o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. GSM [...] [...] H. oś. P., składającej się z wieży stalowej o wys. 50 m nad poziomem terenu, zestawu anten sektorowych i radioliniowych, prefabrykowanego kontenera teletechnicznego Mid-Size, wewnętrznej instalacji energetycznej zasilania oraz ogrodzenia stacji na terenie działki nr geod. [...] położonej przy ul. J. [...] w H. Do wniosku dołączono 4 egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ostateczną decyzję Burmistrza Miasta H. z dnia [...] października 2012 r., znak: [...], umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Pismami z dnia [...], [...], [...] i [...] grudnia 2012 r. właściciele działek, nad którymi zgodnie z kwalifikacją przedsięwzięcia przechodzić mają główne ponadnormatywne wiązki promieniowania emitowane przez anteny, złożyli sprzeciwy dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, a ponadto w imieniu mieszkańców osiedla sprzeciw złożył radny Gminy Miejskiej H. W. B. uznając, iż wybudowanie wieży telefonii komórkowej w miejscu osiedla domków jednorodzinnych będzie zagrażać zdrowiu i życiu mieszkańców sąsiednich działek jak i środowiska, a działki stracą na wartości. Brak akceptacji dla planowanej budowy wyraził także w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. Burmistrz Miasta H., który podkreślił, że lokalizacja wieży jest sprzeczna z założeniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta H. Obszar [...] "H.-W.". Teren ten, jak podkreślił Burmistrz, przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, z wprowadzonym zakazem lokalizacji usług o charakterze uciążliwym. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., znak [...], Starosta H. odmówił dla P. Sp. z o.o. w Warszawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. GSM [...] [...] H. oś. P. obejmującej: budowę wieży antenowej o konstrukcji strunobetonowej typu P. o wysokości h=50 m, instalacji anten sektorowych i radiolinii na wieży, posadowienie kontenera technicznego Mid-Size, wewnętrznej instalacji energetycznej zasilania od złącza kablowego do kontenera oraz ogrodzenia stacji bazowej na terenie działki ozn. nr geod.[...], położonej w H. przy ul. J. [...]. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że w trakcie prowadzonego postępowania sprawdzono zgodność projektu z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr XXXVIII/229/06 Rady Miasta H. z dnia 25 października 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta H. Obszar 3 "H. – W.", ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa P. Nr [...], z dnia [...] grudnia 2006 r.), z wymogami ochrony środowiska, w tym techniczno-budowlanymi, a także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz posiadane przez osoby wykonujące projekt budowlany wymaganych uprawnień budowlanych i przynależności do właściwych izb samorządów zawodowych. Stwierdzono w konsekwencji, że projekt budowlany jest kompletny, posiada niezbędne uzgodnienia i opinie. Organ wskazał, że z przedłożonej przez inwestora "kwalifikacji przedsięwzięcia" wynika, że planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, okolice stacji stanowią łąki oraz pastwiska. Znajdująca się nieopodal zabudowa nie znajduje się bezpośrednio pod osią główną wiązki promieniowania. Wzdłuż osi głównej wiązki maksymalnego promieniowania w odległości do 150m dla anten [...] i [...] nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej w planach inwestora pracować będzie w systemie GSM [...], GSM [...] i UMTS i składać się będzie z 6 anten sektorowych: trzech anten o wysokości zawieszenia na poziomie + 47,0 m n.p.t, oraz trzech anten o specyfikacji o wysokości zawieszenia na poziomie + 25,0 m n.p.t. Zasięg osi głównej wiązek promieniowania anteny BSA [...] zawieszonej na wysokości +25 m n.p.t. o nachyleniu 4° w płaszczyźnie pionowej w odległości 150 m od anteny wypada na wysokości 14,5 m, zaś anteny BSA [...] zawieszonej na wysokości 47,0m n.p.t. o nachyleniu 6° w płaszczyźnie pionowej w odległości 150 m od anteny wypada na wysokości 31,3 m. Wskazał ponadto, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta H., inwestycja została zlokalizowana na terenie ozn. symbolem 3.47 MN i dotyczy obszaru, który jest lub potencjalnie będzie zabudowany. Funkcją podstawową jest tu budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne o wysokości zabudowy do trzech kondygnacji naziemnych, a funkcją dopuszczoną jest usytuowanie urządzeń infrastruktury technicznej związanej z funkcją podstawową. Zdaniem organu, inwestycja budowy wieży bazowej telefonii komórkowej nie jest związana z budownictwem jednorodzinnym, lecz jest inwestycją usługową komercyjną o charakterze ponad lokalnym. Ma być to bowiem wieża o wysokości 50 m o szerokim zasięgu i nie harmonizująca z zabudową mieszkaniową. Ponadto, z zapisów miejscowego planu jednoznacznie wynika, że zasięg potencjalnej uciążliwości związanej z prowadzoną działalnością nie może przekraczać granic nieruchomości własnej Inwestora. Zdaniem organu, zapis ten należy ocenić jako brak wszelkiego oddziaływania na danym terenie bez względu na wysokość, na której to szkodliwe oddziaływanie ma miejsce. Wedle organu z przedłożonej w sprawie przez inwestora "kwalifikacji przedsięwzięcia" wynika, że warunek ten nie został spełniony, ponieważ pole elektroenergetyczne o gęstości większej lub równej 0,1 W/m2 rozciąga się na tereny nieruchomości nie stanowiących własności inwestora. Taka regulacja miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwala stwierdzić, że planowana inwestycja jest sprzeczna z treścią ust.1, ust. 3 pkt 2, ust. 4 pkt 1,6 i18 tekstu planu miejscowego dla terenu oznaczonego symbolem 3,47 MN. Organ I instancji wskazał, że uciążliwość prowadzonej działalności może występować bez względu na wysokość, na której zgodnie z kwalifikacją przedsięwzięcia to szkodliwe oddziaływanie ma miejsce. Oddziaływanie anten może rozciągać się na tereny nieruchomości nie stanowiącej własności inwestora, co oznacza więc potencjalne ograniczenie swobody ich właścicieli i stanowi uciążliwość. W uzasadnieniu zwrócono także uwagę, iż Inwestor nie sprecyzował wysokości istniejącej zabudowy w bezpośrednim otoczeniu stacji. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego maksymalną wysokość ustalono do trzech kondygnacji naziemnych. Chociaż zasięg głównej osi wiązek maksymalnego promieniowania anteny BSA [...] w odległości 150 m przy różnych azymutach i pochyleniach tej osi od anteny wypada na wysokości 14,5m –przyjętej jako miejsce niedostępne dla ludzi, to i tak, zdaniem organu, w określonych odległościach od urządzeń stacji bazowej można się liczyć z koniecznością ograniczenia wysokości zabudowy. Ponadto, z prawem własności do określonej nieruchomości łączy się prawo własności do przestrzeni nad tą nieruchomością. Formy działalności ludzkiej są bardzo zróżnicowane i dostępność dla ludzi określonych miejsc może się wiązać z różnorodnym sposobem ich wykorzystywania, np. przy pomocy sprzętu technicznego. Od ww. decyzji odwołanie złożył P. Sp. z o.o. w W. podnosząc, że narusza ona art. 35 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, j.t.) poprzez nieprawidłowe zastosowanie wskutek czego wydana została decyzja odmowna, mimo nie wyczerpania procedury wyjaśniającej w ramach niniejszej sprawy, w oparciu o kryteria nie znajdujące uzasadnienia w niniejszym przepisie, w sposób sprzeczny z treścią prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oraz art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 106, poz. 675) poprzez jego niezastosowanie, polegające na niedostrzeżeniu wynikającego z ww. przepisu zakazu takiej interpretacji planu, która uniemożliwia lokalizacji przedsięwzięć o parametrach odpowiadających stacji bazowej opisanej we wniosku. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], Wojewoda P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej wskazał, iż niezasadny jest podnoszony przez Inwestora zarzut nieprawidłowego zastosowania przez Starostę H. art. 35 ust 3 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda P. wyjaśnił, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 3). Z treści cytowanego przepisu wynika, zdaniem organu odwoławczego, że możliwość wydania decyzji odmownej (wobec ustalenia sprzeczności zamiaru inwestycyjnego z planem) związana jest z koniecznością wykazania w sposób nie budzący wątpliwości, że planowana inwestycja koliduje z normami prawnymi wynikającymi z prawa miejscowego. W związku z tym, że Starosta H. jednoznacznie stwierdził, iż planowana inwestycja zlokalizowana na działce nr 3150 (obszar oznaczony w planie symbolem 3.47 MN) jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta H. Obszar 3 "H.-W." uchwalonego uchwałą Rady Miasta H. z dnia 25 października 2006 r. nie było, w ocenie Wojewody P., potrzeby nałożenia na Inwestora obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Organ ten stwierdził także, odnosząc się do drugiego zarzutu odwołania, że zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Niniejszy przepis, w ocenie organu, jednoznacznie wskazuje, że w zabudowie jednorodzinnej można lokalizować infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu nawet, jeśli taka infrastruktura nie jest umieszczona w planie. Zgodnie z art. 2 ust 1 pkt 4 w/w ustawy infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu obejmuje kanalizację kablową, linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Wobec powyższego organ stwierdził, iż zaskarżona decyzja była słuszna i zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, a analiza projektu budowlanego wykazała, że inwestycji nie można traktować jako infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, a co za tym idzie, nie można zlokalizować jej na omawianym terenie. Wojewoda P. stwierdził także, że na omawianym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta H. Obszar 3 "H.-W." uchwalony ww. uchwałą Rady Miasta H. z dnia 25 października 2006 r., przeznaczający teren oznaczony, jako 3.47MN pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wraz z urządzeniami towarzyszącymi i parkingami. Zapisy omawianego planu jednoznacznie określiły charakter zabudowy omawianego terenu na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Ponadto, zlokalizowanie takiej inwestycji na tym terenie zburzy ład przestrzenny oraz spowoduje konflikty społeczne. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem P. Sp. z o.o. w W. wniósł w dniu [...] maja 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zaskarżając ww. decyzję w całości. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania administracyjnego: 1) art. 7 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte zbadanie materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, a w szczególności: brak precyzyjnego ustalenia, czy osoby uczestniczące w postępowaniu na prawach stron rzeczywiście miały ten przymiot na gruncie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, tj. czy są właścicielami/użytkownikami wieczystymi nieruchomości znajdujących się w "obszarze oddziaływania" przedmiotowej inwestycji; 2) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności niewystarczające wyjaśnienie, dlaczego i na podstawie jakich dowodów/przesłanek ustalono krąg stron postępowania; 3) art. 2 i 7 ustawy zasadniczej z dnia 2 kwietnia 1997 roku Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6 k.p.a., 7 k.p.a. i 8 k.p.a. poprzez niedziałanie przez Wojewodę P.ego w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nieprowadzenie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej; oraz naruszenie następujących przepisów prawa materialnego, to jest: 4) art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 oraz art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz § 7.1.17 i § 25 ust. 1 pkt 2 lit. a) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta H. Obszar 3 - "H.-W." zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta H. z dnia 25 października 2006 r. (Dz.Urz. Województwa Podlaskiego nr 288, poz. 2823) poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnej z wnioskiem skarżącej, pomimo że planowana przez skarżącą inwestycja jest zgodna z postanowieniami MPZP oraz przepisami odrębnymi; 5) art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu, poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że wprowadzona tam regulacja ogranicza lokalizowanie infrastruktury telekomunikacyjnej na terenach przeznaczonych w planie miejscowym pod zabudowę jednorodzinną wyłącznie do "infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu", podczas gdy przepis ten nie stoi na przeszkodzie lokalizowania również innego rodzaju infrastruktury telekomunikacyjnej; 6) art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 ww. ustawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie interpretacji postanowień planu miejscowego, w szczególności ust. 1, ust. 3 pkt 2, ust. 4 pkt 1, 6 i 18 planu miejscowego w części dotyczącej terenu 3,47MN z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej, dotyczących zasad interpretacji aktów prawa miejscowego oraz pominięciem intencji ustawodawcy dotyczących znaczenia infrastruktury telekomunikacyjnej dla społeczności lokalnych. Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2013 r. jak również uchylenie poprzedzającej jej decyzji Starosty H. z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz o zasądzenie od Wojewody P. na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, oraz podtrzymał dotychczas wyrażone stanowisko. Organ wskazał także, że za strony postępowania zostali uznani wszyscy właściciele działek, przez które przebiega oś głównych wiązek promieniowania anten sektorowych planowanej stacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty H. z dnia [...] stycznia 2013 r., którą odmówiono skarżącemu zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. GSM BT [...] oś. P. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 234, poz. 1623), a w szczególności art. 35 ust. 1, który stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlany właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Ponadto, wskazania wymaga, że zgodnie z art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W sytuacji zaś braku spełnienia wszystkich przewidzianych wymagań, organ zobowiązany jest odmówić udzielenia takiego zezwolenia. Zanim przejdziemy do analizy, czy inwestor spełnił wymagania przewidziane we wskazanych powyżej przepisach, rozstrzygnąć najpierw należy zarzut skarżącego dotyczący braku ustalenia przez Wojewodę P., czy osoby uczestniczące w postępowaniu na prawach stron rzeczywiście miały ten przymiot na gruncie art. 28 ust. w Prawa budowlanego, tj. czy były właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W ocenie Sądu, ustalenia organów w tym zakresie są prawidłowe, chociaż przyznać należy rację skarżącemu, że uzasadnienia obu decyzji dotyczące tej kwestii są niewystarczające. Uchybienia te nie miały jednak wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 p.p.s.a., gdyż rozstrzygnięcia decyzji w tym przypadku byłyby takie same niezależnie od faktu, ile było stron i kto został przez organy za stronę uznany. Tytułem wyjaśnienia wskazać należy, że organy przyjęły, iż stronami są wszyscy właściciele nieruchomości, ustaleni na podstawie wypisów z ewidencji gruntów, nad którymi to nieruchomościami przebiega oś głównych wiązek promieniowania anten sektorowych przedmiotowej stacji. Stanowisko to jest w ocenie Sądu prawidłowe. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są; inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z art. 3 pkt 20 tej ustawy wynika zaś, że za obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Powyższe oznacza więc, że w zależności od indywidualnych cech obiektu budowlanego, jego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, w otoczeniu projektowanego obiektu wyznaczona winna zostać strefa, nazwana przez ustawodawcę obszarem oddziaływania obiektu. Stronami postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę są zatem oprócz inwestora tylko właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w tak ustalonym obszarze. W takiej sytuacji nie ma znaczenia, czy działki te graniczą bezpośrednio z działką, na której zaprojektowano budowę obiektu budowlanego, skoro obszar oddziaływania obiektu może obejmować dalej położone tereny (por. wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2005 r., sygn. akt OSK 1865/04). W stanie faktycznym niniejszej sprawy analiza zasięgu i rozkładu pól elektromagnetycznych emitowanych przez anteny sektorowe projektowanej stacji wskazuje, że ich zasięg liczony od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania wykraczać będzie poza teren działki, na której ma zostać zlokalizowana inwestycja i będzie obejmował tereny nieruchomości stanowiące własność stron postępowania. Pola te będą przekraczać dopuszczalną dla miejsc dostępnych dla ludności gęstość mocy 0,1 W/m2, określoną rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) – patrz str. 9 projektu budowlanego. Zgodnie natomiast z art. 121 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150), ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach oraz zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane. Z tych względów przyjąć należy, że nieruchomości objęte działaniem pól elektromagnetycznych o przekroczonych dopuszczalnych poziomach należy uznać za znajdujące się w obszarze oddziaływania projektowanej stacji bazowej w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Przy czym bez znaczenia dla takiego uznania jest kwestia, na jakiej wysokości nad poziomem terenu pola takie będą występowały, a także, czy dla tego przedsięwzięcia został utworzony w trybie art. 135 Prawa ochrony środowiska obszar ograniczonego użytkowania (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. II SA/Lu 712/11, wyrok WSA w Lublinie z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 89/11, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 537/10). Niezasadny jest także zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 oraz art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675, dalej: "ustawa o wspieraniu usług"). W ocenie Sądu, projekt budowlany dotyczący przedmiotowej stacji bazowej nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także nie spełnia warunków określonych w przepisach szczególnych i dlatego też nie było możliwe wydanie dla tej inwestycji decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Podkreślenia wymaga, że jak prawidłowo ustaliły organy, działka nr [...] położona przy ul. J. w H. znajduje się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta H. Obszar [...] "H. – W." uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w H. Nr XXXVIII/229/06 z dnia 25 października 2005 r. Teren działki znajduje się na obszarze oznaczonym w tym planie symbolem 3.47MN. Z ustaleń ogólnych planu wynika, że teren oznaczony symbolami 3.47MN przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wraz z urządzeniami towarzyszącymi, parkingami i zielenią. Z ust. 3 pkt 1 planu wynika ponadto, że na w/w terenach lokalizuje się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz dopuszcza się lokalizowanie obiektów usług nieuciążliwych dla środowiska i mieszkańców sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, łączonych z funkcją mieszkaniową lub jako odrębne obiekty na działce z mieszkaniami, zaś z ust. 3 pkt 2 wynika, że na terenie tym lokalizuje się urządzenia infrastruktury technicznej i urządzenia podwórkowe, obiekty małej infrastruktury, itp. Bezspornym pozostaje więc, że przedmiotowa stacja nie jest ani zabudową mieszkaniową jednorodzinną, ani urządzeniem towarzyszącym czy też parkingiem, nie mówiąc już o zieleni. Nie spełnia także wymagań przewidzianych dla funkcji towarzyszącej przewidzianej w planie dla symbolu 3.47MN, gdyż nie łączy się z funkcją mieszkaniową. Stacja taka stanowi zaś inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), zgodnie z którym inwestycją celu publicznego są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651) – por. wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1276/08. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien zatem określać granice terenów, na których takie inwestycje mogą zostać rozmieszczone. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 3 pkt 4a i 4b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym (pkt 4a) oraz granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu lub przedsięwzięcia Euro 2012 (pkt 4b). Obowiązek taki wynika również z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587), które określają wymagany zakres projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części tekstowej i graficznej. Zgodnie więc z § 4 pkt 1 tego rozporządzenia ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Powyższe oznacza, że lokalizacja stacji telefonii komórkowej winna mieć miejsce jedynie na terenach przeznaczonych na ten cel w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowy plan nie wskazuje terenów przeznaczonych do lokalizacji stacji telefonii komórkowej. W tym miejscu podkreślenia jednak wymaga, że ustawodawca nie przewidział sankcji nieważności uchwały w przedmiocie planu miejscowego, która została podjęta przed wejściem w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, a mianowicie dniem 17 lipca 2010 r. wbrew brzmieniu jej art. 46 ust. 1. Z mocy, bowiem art. 75 ust. 1 tej ustawy, przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu jej wejścia w życie, lecz tryb dostosowania takich planów do wymagań z art. 46 ust. 1, przewidziano w ust. 2 - 8 art. 75. Ustawodawca nałożył na gminy obowiązek dostosowania planów w terminie 12 miesięcy od wejścia w życie ustawy – pod rygorem wydania zarządzenia zastępczego przez wojewodów, zmieniających plan miejscowy. Oznacza to jednoznacznie, że naruszenie wymagań określonych w art. 46 ust. 1 ustawy, w przypadku planów obowiązujących w dniu 17 lipca 2010 r., co dotyczy niniejszej sprawy, nie stanowi podstawy prawnej do stwierdzenia nieważności planu miejscowego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy poza sporem pozostaje, że przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie posiada terenów wyodrębnionych na ten cel, chociaż, jak wskazuje skarżący, § 25 ust. 1 pkt 2 lit. a) tego planu dopuszcza lokalizację nowych urządzeń telefonii komórkowej, pod warunkiem zachowania przepisów szczególnych, obowiązujących w tym zakresie. Brak wskazania w planie miejscowym terenów przeznaczonych pod lokalizację inwestycji celu publicznego nie oznacza jednak niemożności lokalizacji takiej inwestycji na obszarze objętym tym planem. Z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju wynika bowiem, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. W zdaniu drugim wskazanego przepisu ustawodawca sprecyzował, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu to kanalizacja kablowa, linia kablowa podziemna, instalacja radiokomunikacyjna wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Zdaniem Sądu, ponownego podkreślenia wymaga, że przedmiotowy plan nie przewiduje możliwości lokalizowania na terenie nim objętym stacji telefonii komórkowej. Lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na działce nr [...] położonej w H. przy ul. J. [...] nie jest więc możliwa. Również na podstawie powołanego przepisu art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju nie jest dopuszczalna ta lokalizacja. Teren tej działki przeznaczony jest na cele zabudowy jednorodzinnej, co umożliwia jedynie lokalizację na nim infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, zaś planowana inwestycja takiego charakteru nie posiada. Sąd uznaje za nietrafny zarzut skarżącego, że art. 46 ust. 2 zdanie drugie ustawy o wspieraniu rozwoju w brzemieniu: "Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu" należy rozumieć jako nienakładający na inwestora ograniczeń w zakresie dopuszczalności lokalizowania określonych inwestycji tylko na terenie o wyraźnym przeznaczeniu. Już z literalnego brzmienia tego przepisu wynika wprost, że ustawodawca wyraźnie rozdziela przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej od pozostałego przeznaczenia i w związku z tym uznaje za niesprzeczne lokalizowanie na tych terenach odmiennej infrastruktury telekomunikacyjnej. Użyte w przepisie określenie "nie jest sprzeczne" rozumieć należy jako "zgodne" lub "prawidłowe". A zatem, lokalizowanie na terenach przeznaczonych do zabudowy jednorodzinnej infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu uznane zostało za prawidłowe, co oznacza, że za nieprawidłowe należy uznać lokalizowanie na takim obszarze infrastruktury innej, niż o nieznacznym oddziaływaniu. Przyjęcie interpretacji zaproponowanej przez skarżącego prowadziłoby do tego, że przepis ten należałoby rozumieć w ten sposób, że prawidłowe byłoby lokalizowanie każdej infrastruktury telekomunikacyjnej na każdym terenie. Za całkowicie niepotrzebne uznać by wtedy należało rozróżnianie przez ustawodawcę przeznaczenia terenu i rodzaju infrastruktury, a to stałoby w wyraźnej sprzeczności z zasadą racjonalnego ustawodawcy. Zdaniem Sądu, nie można uznać także za przekonywującego stanowiska wskazanych przez skarżącego komentatorów, iż różnice w zakresie rodzaju terenów i rodzaju infrastruktury, o których mowa w art. 46 ust. 2 cyt. ustawy sprowadzają się jedynie do tego, że inwestycje innego rodzaju wymagają każdorazowo badania co do zgodności z danym przeznaczeniem terenu. Powyższy pogląd jest bowiem odosobniony i pozbawiony głębszej argumentacji. O ile więc regulację zawartą w cyt. przepisie ocenić należy jako zasadę, to można w ocenie Sądu, wyobrazić sobie sytuację, w której w jakichś wybitnie szczególnych okolicznościach, na zasadach wyjątku, mogłoby się okazać, że na terenie przeznaczonym do zabudowy jednorodzinnej można by rozważać lokalizację infrastruktury telekomunikacyjnej innej niż o nieznacznym oddziaływaniu. Podkreślenia jednak wymaga, że w tym przypadku nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Sam skarżący ani razu na to się bowiem nie powołuje, nie przedkłada w tym kierunku żadnych wniosków, czy też dowodów oraz nie wynika to z całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju. Z przepisu tego wynika, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Podkreślenia jednak wymaga, że art. 46 ust. 1 ustawy stanowi dyrektywę dla sporządzających plany miejscowe i ma zastosowanie na etapie ich uchwalania. Skutki braku zgody planów ustalonych przed dniem wejścia w życie ustawy o wspieraniu rozwoju omówiono już wyżej. Natomiast art. 46 ust. 2 tej ustawy jest dedykowany organom administracji publicznej jako reguła interpretacyjna, która powinna być stosowana przy ocenie prawnej dopuszczalności realizacji inwestycji przez pryzmat zapisów planu miejscowego i tylko w przypadkach, gdy plan miejscowy "milczy" na temat lokalizacji stacji telefonii komórkowych (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 648/11). Oznacza to zatem, że nie można interpretować ust. 2 art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju przez pryzmat ust. 1 tego przepisu, gdyż dotyczą one zupełnie innych kwestii. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie skarżącego, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zajmuje w hierarchii aktów prawa miejsce niższe niż ustawa i jest aktem o ograniczonym zakresie obowiązywania, a ponadto ma za zadanie jedynie uzupełniać postanowienia ustaw, w żadnym zaś wypadku nie może być z nimi sprzeczny czy wykraczający poza ramy wskazane w ustawach. Zdaniem Sądu, zgodzić się należy ze skarżącym odnośnie rangi miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w porównaniu z ustawami, nie zmienia to jednak faktu, że jak już wyżej wykazano, w sytuacji, gdy taki plan uchwalony przed wejściem w życie omawianej ustawy o wspieraniu rozwoju nie odpowiada dyspozycji wynikającej z art. 46 ust. 1 tej ustawy i nie dokonano zmiany tego planu w kierunku dopasowania do obowiązującego prawa, to nie stanowi to podstawy prawnej do stwierdzenia nieważności planu miejscowego. Taki plan zatem obowiązuje i organ musi sprawdzić, na mocy art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodność projektu budowlanego z jego ustaleniami. Niezasadny jest także, ze względów jak wyżej, zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący wskazując powyższe przepisy i powołując się na intencję ustawodawcy stawia tezę, że temu ostatniemu chodziło o to, aby w planach miejscowych uwzględniać szczególnie doniosłą i znaczącą rolę sieci telekomunikacyjnych dla funkcjonowania społeczności lokalnych. Nie negując stanowiska skarżącego podnieść tylko należy, że realizując powyższe intencje ustawodawca wprowadził do omawianej ustawy art. 46 ust. 2, który reguluje przypadki, gdy plany miejscowe nie zawierają terenów przeznaczonych do lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej. W ocenie Sądu, skarżący argumentując na wszystkie sposoby konieczność zapewnienia ochrony interesów inwestorów z branży telefonii komórkowej stara się nie zauważyć wyraźnych intencji ustawodawcy w zakresie ochrony również społeczności lokalnych. Wskazując w art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju, że "przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej", daje wyraźny sygnał, gdzie takie inwestycje winny być lokalizowane. W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący nie jest właścicielem nieruchomości, na której chce zbudować przedmiotową inwestycję, tylko jej dzierżawcą. Co zatem stoi mu na przeszkodzie, aby w zgodzie z ustawą, wydzierżawić inną nieruchomość położoną na terenie wskazanym powyżej, tym bardziej, że organ zobowiązał się do pomocy w znalezieniu takiej nieruchomości i tam zbudować planowaną inwestycję. Jako niezasadny należy także, zdaniem Sądu, ocenić zarzut, że organy do analizy ust. 1, ust. 3 pkt 2, ust. 4 pkt 1, 6 i 18 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej terenu 3,47MN pominęły znaczenie art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju. Jak już wyżej bowiem wskazano, art. 46 ust. 1 tej ustawy dotyczy etapu uchwalania planu, a nie lokalizowania na obszarze objętym tym planem infrastruktury telekomunikacyjnej. Sąd nie podziela także zasadności zarzutu, iż przedmiotowy plan w ramach dopuszczenia lokalizacji na terenie oznaczonym symbolem 3.47MN obiektów usług nieuciążliwych dla środowiska i urządzeń infrastruktury technicznej i urządzeń podwórkowych, obiektów małej infrastruktury itp., dopuszcza lokalizację infrastruktury technicznej innej niż związanej z funkcją podstawową, jaką jest budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. W tej mierze za słuszne należy uznać stanowisko organów, że inwestycja budowy wieży bazowej telefonii komórkowej nie jest związana z budownictwem jednorodzinnym, lecz jest inwestycja usługową komercyjną o charakterze ponadlokalnym. Jej wysokość (50 m) nie harmonizuje z zabudową mieszkaniową. Przyznać więc należy rację organom, że z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że zasięg potencjalnej uciążliwości dla przedmiotowego terenu związanej z prowadzeniem działalności nie może przekraczać granic nieruchomości własnej inwestora, a niniejsza inwestycja granice te bezspornie przekracza. Ponadto, powyższe argumenty skarżącego są nieuzasadnione, gdyż zmierzają do przełamania zasady, iż lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej może nastąpić tylko na terenie przeznaczonym do takiej lokalizacji w planie miejscowym albo, w sytuacji braku takiej lokalizacji, zgodnie z regułami przewidzianymi w art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju. Przepis art. 46 ust. 2 wskazanej ustawy jest bowiem, w ocenie Sądu, przepisem szczególnym w stosunku do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowaniach związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573). Powyższe, w ocenie Sądu, oznacza, że przedmiotowa inwestycja nie została przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i nie dopuszcza tego również szczególne unormowanie przewidziane w ustawie o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych – przedstawiony w niniejszej sprawie projekt budowlany nie spełnia warunku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.